ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် အခြေအနေများကို စီစဉ်ပြီးနောက် ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟန်တို့ ခရီးထွက်လာကြသည်။ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီများဘက်မှ လုထျန်ကျင်းကသာ လိုက်ပါလာသဖြင့် ၎င်းတို့သုံးဦးမှာ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ကားတစ်စီးတည်းဖြင့်သာ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ချင်လင်က အာကာသထွက်ပေါက်ကို ရှင်းလင်းထားပြီး အစားအစာအားလုံးကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် ထားခဲ့ကာ ရှောက်ဟန်ကမူ အခါအားလျော်စွာ သုံးနိုင်ရန်အတွက် လက်နက်များစွာဖြင့် သူ၏အာကာသကို အပြည့်ဖြည့်ထားခဲ့သည်။
ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ သာမန်လူသားများ မဟုတ်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြရာ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာရဲသည့် ဇွန်ဘီဟူ၍ တစ်ကောင်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့ခဲ့သော်လည်း ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ ရှောက်ဟန်တစ်ယောက် ပို၍ သံသယဝင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ "ငါတို့ သွားနေတာ လမ်းမှန်ရဲ့လား ဆိုတာ သေချာရဲ့လား"
ლုထျန်ကျင်း၏ မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးအစုံမှာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေပြီး ကြက်သီးထစရာ အရှိန်အဝါဖြင့် ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက လမ်းမှန်ပဲ၊ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရမှာ"
ဝမ်ချင်လင်က လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ရှုခင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှောက်ဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှေ့မှာ ဘာရှိလို့လဲ"
ရှောက်ဟန်က မဖြစ်စေချင်သော်လည်း လုထျန်ကျင်းပြောသည်သာ မှန်ခဲ့ပါက အခြေအနေများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်သည်။ "ဒီအတိုင်း ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ရှုရှิ่งဖေး အမှန်တကယ်သာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီက လက်ရှိအခြေအနေကို ရှောက်ဟန် တွေးတောင်မတွေးရဲပေ။"
"အာ၊ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့" ဝမ်ချင်လင်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူအဆင့်တက်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရှုခင်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရှုရှิ่งဖေးသာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် တွင် အမှန်တကယ် ရှိနေမည်ဆိုပါက သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လူသားများသည် ဇွန်ဘီများကို ရှင်းလင်းရန် အချိန်အား ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေမည်နည်း။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပြည်တွင်းရေးပဋိပက္ခများကိုသာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟန်တို့နှစ်ဦးစလုံး ယခုအခါတွင် သေချာပေါက် သိရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်လင် အဆင့်တက်စဉ်က မြင်ခဲ့ရသော ကြီးမားသည့်မြို့ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သန်းတစ်ရာကျော် မှီတင်းနေထိုင်ရာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လော့ဖုန်းကျွယ် တစ်ယောက် အဲ့ဒီမှာ ရှိနေမလားဟု သူတွေးမိသည်။ ထိုကောင်လေး ဘယ်ဆီသို့ ရောက်သွားမှန်း သူ လုံးဝ မသိပေ။
ဝမ်ချင်လင်သည် ကားခုံနောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များမှာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာဖြင့် တစ်ဖန် လှည့်လည်သွားလာတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တစ်လကျော်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ရှိရန် သူ မျှော်လင့်မိသည်။ ရှောက်ဟန်တစ်ယောက် ရူးသွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။
သူ၏အဆင့်တက်ခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခဏတာသာ လှည့်လည်ပြီးနောက် အမြန်ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူသည် လော့ဖုန်းကျွယ်၏ တည်နေရာကိုပါ လိုက်လံရှာဖွေသွားမည် ဖြစ်သည်။
သူတွေးသည့်အတိုင်းပင် သူ၏စိတ်စွမ်းအင်သည် သူရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း ရှေ့သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကားကလည်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်က လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အခြေစိုက်စခန်းအားလုံးကို စကင်ဖတ်စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း သူရှာနေသူကိုမူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရပေ။
ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းမှာ ဝေဝါးသွားပြီး မြူခိုးများ ကွဲထွက်သွားကာ သူ၏ရှေ့တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်——
မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် မီးခွက်တစ်လုံးကသာ အခန်းကို ခေါမာစွာ ထွန်းလင်းပေးထားသည်။ သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ပြန့်ကျဲနေပြီး စားပွဲခုံပေါ်၌ အမည်းရောင် ဇွန်ဘီပုံဆောင်ခဲများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ တပ်ဆင်ပြီးသား သစ်သားလက်နက်များနှင့် မပြီးပြတ်သေးသည့် လက်နက်များလည်း ရှိနေသည်။
ရှည်လျားသော စားပွဲဘေးတွင် အမည်းစက်ကြီးများ စွန်းထင်းနေသည့် ဆိုဖာနှစ်ထိုင်ခုံ တစ်လုံး ရှိသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် လူတစ်ဦး အိပ်မောကျနေသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ပေါက်နေပြီး၊ အမြီးသေးသေးလေး တချောင်း စည်းနှောင်နိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များနှင့်အတူ မျက်နှာသွင်ပြင် ထင်ရှားသော ကျုံ့လှီနေသည့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သူရှာနေခဲ့သော လော့ဖုန်းကျွယ် ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချင်လင်က တစ်ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
တစ်ချိန်က တက်ကြွလှုပ်ရှားပြီး အသွင်အပြင်ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ကာ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားရမည့်အစား ဒဏ်ရာရသွားတာကမှ ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆတတ်သော လော့ဖုန်းကျွယ်မှာ ဤကဲ့သို့ မည်သို့ ဖြစ်သွားရသည်ကို ဝမ်ချင်လင် နားမလည်နိုင်ပေ။
မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်ခန်းသည် သူ၏ နေထိုင်ရာနေရာ ဖြစ်ပုံရပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပြီးစီးပြီးသားနှင့် မပြီးသေးသော ပစ္စည်းများမှာ သူဖန်တီးထားသည်များ ဖြစ်ပေမည်။ လော့ဖုန်းကျွယ်သည် လက်နက်များကို ပြုပြင်မွမ်းမံရ သည်ကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သတ္တုတံခါးမှာ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး အိပ်ပျော်နေသော လော့ဖုန်းကျွယ်မှာ လန့်နိုးလာသည်။ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော လူနှစ်ဦးက လူတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှ သွေးများ စီးကျနေကာ လက်များကိုလည်း ဖြတ်တောက်ထားသည်။ ၎င်းတို့က ထိုသူကို သတိလစ်မေ့မြောနေပြီး အသေအရှင်ပင် မသိတော့သည့် အနေအထားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် အကျိုးအမြတ်အနေနဲ့ ငါတို့ သူ့ကို မင်းဆီ ပြန်ခေါ်လာပေးလိုက်တာ။ အသေတော့ မခံနဲ့ပေါ့။ ဒါက အစ်ကိုဟุยရဲ့ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ပဲ။ သေချာ ဂရုစိုက်စမ်း!" လူနှစ်ဦးက အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုမှုဖြင့် ထွက်သွားကြပြီး သတ္တုတံခါးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပိတ်ခတ်သွားတော့သည်။
လော့ဖုန်းကျွယ်က အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လူနာမှာ အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အားတင်းကာ ပွေ့ချီပြီး တစ်ခုတည်းသော ဆိုဖာနှစ်ထိုင်ခုံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက လူနာကို ဆိုဖာပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ ဖြတ်တောက်ထားသော လက်မှ သွေးစိမ်းများက ဆိုဖာကို စွန်းထင်းစေခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အမည်းစက်ကြီးများကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။
လော့ဖုန်းကျွယ်က ဆေးပစ္စည်းအိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ထိုထဲမှ ဆေးထိုးအပ်တစ်အပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူက ၎င်းကို ဒဏ်ရာရထားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ဖြတ်တောက်ထားသော လက်မှ သွေးထွက်ခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ လော့ဖုန်းကျွယ်က ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဆေးမှုန့်အချို့ကို တိတ်တဆိတ် ဖြူးပေးပြီး ပတ်တီးဖြင့် စည်းနှောင်ပေးလိုက်သည်။
အရာရာတိုင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းက ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
သတိလစ်နေသော လူနာက နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူလိုက်ပြီး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော သူ၏ ဆံပင်ရှည်များက မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်နေကာ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရအောင် ဖြစ်စေသည်။ သူက အားယုတ်လျော့နေပြီး အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလော့... ကျွန်တော် ဆက်မခံနိုင်တော့ဘူး..."
လော့ဖုန်းကျွယ်က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ "နေရာတင် အရိုက်ခံရပြီး မသေသွားသမျှ ကာလပတ်လုံး မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတာပဲကွ။"
"မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး... ဒီမြို့ကြီးထဲမှာ ငါတို့က သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး..." အသံအက်အက်ကြီးထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ခင်ဗျား ထွက်ပြေးသင့်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်က ခင်ဗျားကို ထွက်ပြေးနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဒီမှာ ပိတ်မိမနေနဲ့... ထွက်ပြေးပြီး လင်ဇီကို သွားရှာလိုက်ပါ..."
ဝမ်ချင်လင်၏ စိတ်အစုံ တုန်ခါသွားပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့သည်။
"နိုးလာပြီလား" ရှောက်ဟန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဝမ်ချင်လင် အမောတကော အသက်ရှူရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ"
"နှစ်နာရီကျော်ပြီ" ဟု ရှောက်ဟန်က ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှန်မှန် ရှူလိုက်သည်။
ထိုသူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူသိပေသည်—— သူ၏ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည့် မီယန် ပင်တည်း။
ထိုစဉ်က ဖုန်းယီသည် ကျောင်းတွင် သူက ယောကျ်ားလေးများကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်ဟူသော ကောလာဟလများကို ဖြန့်ဝေခဲ့ပြီး အဆောင်တူနေဖော်များကိုပါ သူ့အား သီးသန့်ခွဲထုတ်ကာ ဖယ်ကြဉ်ကြရန် တိုက်တွန်းလှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ လိင်တူချစ်ခြင်းကို မုန်းတီးသူများ၊ သူ့ကို မနာလိုသူများ သို့မဟုတ် သူ့ကို ရိုးရိုးလေးပင် မနှစ်သက်ကြသူများမှာ သူ့အပေါ် မကောင်းကြံစည်လိုသည့် ရန်ငြိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ချင်လင်တစ်ယောက် ထိုအချိန်က အလွန်အမင်း ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရပြီး သွားလေရာရာ၌ သူနှင့်ပတ်သက်သော တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။ မီယန် မှလွဲ၍ သူ့တွင် မည်သည့်သူငယ်ချင်းမှ မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။ မီယန် က စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး အတွေးအခေါ် တွင်ကျယ်သူဖြစ်ကာ သူ့ကို လူသိရှင်ကြား အားပေးကူညီခဲ့ပြီး သူ့ထံသို့ တက်တက်ကြွကြွ ချဉ်းကပ်ကာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ နေ့တိုင်းလိုလိုပင် သူက ဝမ်ချင်လင်နှင့် ကပ်နေပြီး သူငယ်ချင်းအဖြစ် အတင်းအကျပ် ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။
မီယန် က ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ကာ တရားမျှတမှု ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသူဖြစ်သည်။ သူက ဝမ်ချင်လင်ကို စော်ကားခဲ့ကြသည့် အဆောင်ဖော်သုံးဦးကို ထိုးကြိတ်ခဲ့ဖူးသည်။ မီယန် က ကိုယ်ခံအား သန်မာလို့ မဟုတ်ဘဲ သူ၏မိသားစုက ချမ်းသာကြွယ်ဝသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထိုးခံရသူများမှာ နောက်ဆုတ်သွားရုံမှလွဲ၍ မီယန် ကို ပြန်လည် လက်တုံ့ပြန်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။
မီယန် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဝမ်ချင်လင်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး အချိန်တိုင်းလိုလို "လင်ဇီ၊ လင်ဇီ" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူ သွားလေရာရာ၌ ဝမ်ချင်လင်ကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားတတ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူငယ်ချင်းကောင်းများနှင့် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြတတ်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားလာသောအခါ ဝမ်ချင်လင်သည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့ပြီး မီယန် လည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ့အကြောင်း သတင်းအစအနမျှ မကြားရတော့ပေ။ ဝမ်ချင်လင်သည် သူ့အကြောင်း သတင်းကို ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ရရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့သလို၊ လော့ဖုန်းကျွယ်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာမှ ဆိုးရွားနေပုံ ရပေသည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ။ လော့ဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့၏ သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေများက ဝမ်ချင်လင်၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူ စိတ်စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။
ရောက်တော့မယ်၊ ဝမ်ချင်လင် တစ်ခုခုကို ထပ်မြင်လိုက်ရမှန်း ရှောက်ဟန် သိလိုက်သည်။ သို့သော် လုထျန်ကျင်း ကားပေါ်တွင် ပါလာသောကြောင့် သူ ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ပေ။
အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်ပါ။ ဝမ်ချင်လင်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ဤစွမ်းရည်မှာ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သည့် စိတ်စွမ်းအင်မျိုး ဖြစ်ပေမည်။
စိတ်စွမ်းအင်များသည် ဖွံ့ဖြိုးလာသည်နှင့်အမျှ အမှန်တကယ်ပင် အားကောင်းလာကြသည်။ ဤစွမ်းရည်မှာ အသစ်ပေါ်ထွက်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချင်လင် အနေဖြင့် ၎င်းကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။ မည်မျှ အတိတ် သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောနိုင်သည်ကို သူ မသိသေးသလို လော့ဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့ကို ကယ်တင်ရန် လုံလောက်မည်လား ဆိုသည်ကိုလည်း မသိပေ။
အကယ်၍ ၎င်းသာ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောနိုင်သည့် စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပါက မယုံနိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်။ ဤဟောကိန်းထုတ်ခြင်းကို စိတ်ဆန္ဒအလျောက် ထိန်းချုပ်၍ ရမရကို ဝမ်ချင်လင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုခဲ့သည်။ လော့ဖုန်းကျွယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ သူသည် ရှုရှิ่งဖေးအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ဟောကိန်းထုတ်လိုစိတ်ဖြင့် ရှုရှิ่งဖေးဆီသို့ အာရုံကို ပြင်းပြင်းပြပြ စိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် အထူးစွမ်းရည်များတွင် ထူးကဲသော အခြေအနေများ ပါရှိတတ်ကြောင်း လက်တွေ့က သက်သေပြခဲ့သည်။ ဤဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းမှာ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ဘာကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာ ကံတရားပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ချင်လင်က ရှုရှิ่งဖေးကို ဟောကိန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်က သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ရှေ့ဘက်တွင် ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဝေးလံသောနေရာတွင် ကြီးမားလှသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့လာရသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲမှာ "အစ်ကိုဟุย" လို့ ခေါ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခင်ဗျား သိလား။
ရှောက်ဟန်က သူ့မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ ထိုအမည်က သာမန်လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေထဲမှာတောင် အစ်ကိုဟุย ဒါမှမဟုတ် ဟุยကို လို့ ခေါ်တဲ့သူ နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် ရှိပါတယ်။
အင်းပေါ့လေ။ မေးမြန်း၍ မရတော့သည့်နောက်တွင် ဝမ်ချင်လင်မှာ စိတ်ထဲမှသာ ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင် တစ်ခုခုကို ထပ်မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ရှောက်ဟန် အသေအချာ သိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက အမည်တစ်ခုကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှောက်ဟန် မမေးရသေးမီမှာပင် ဝမ်ချင်လင်က ဦးဆောင်၍ ပြောလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် လော့ဖုန်းကျွယ်ကို မြင်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲက မြေအောက်ခန်းတစ်ခုမှာ ပိတ်လှောင်ထားတယ်။ အဲဒါ ဘယ်နေရာလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားတဲ့သူက အစ်ကိုဟุย လို့ ခေါ်တဲ့သူပဲ။
ဖုန်းကျွယ် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးတာလား။ လုထျန်ကျင်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူက လော့ဖုန်းကျွယ် သေဆုံးသွားပြီဟု အမြဲတမ်း ယူဆထားခဲ့ပြီး ထိုအတွက်ကြောင့်လည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသူဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က နောက်ထိုင်ခုံဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်မြို့တော်မှာ ဆိုရင်လေ၊ သူ သေသွားဖို့ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုမယ်လို့ ထင်နေသလား။
လုထျန်ကျင်း စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုအချိန်က အခြေအနေများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိကာ ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်လင်သည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူသာ ကြိုသိခဲ့ပါက လော့ဖုန်းကျွယ် သေဆုံးချင်မှ သေဆုံးမည်ဟူသော အချက်ကို သူ မည်သို့ လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့မည်နည်း။
ခဏကြာပြီးနောက် လုထျန်ကျင်းက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလာခဲ့သည်။ မသေဘူးဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။
ဤသို့ဖြင့် သူ၏ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့၏ အတွေးများကို မြင်တွေ့ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။ ရှုရှิ่งဖေးကို လက်စားချေရန် သို့မဟုတ် အခြားတစ်ဖက်ကို ရွေးချယ်ရန်ဆိုသည့် လုထျန်ကျင်း၏ ရွေးချယ်မှုမှစတင်၍ သူတို့၏ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချင်လင် သိပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချင်လင်သာ ရှုရှิ่งဖေးကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါက လုထျန်ကျင်းနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆုံတွေ့မည် မဟုတ်ပေ။
ရှုရှิ่งဖေး မြို့ထဲမှာ ရှိနေလား။ ဝမ်ချင်လင်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။
လုထျန်ကျင်းက သေချာစွာ စူးစမ်းခံစားကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မြို့ထဲမှာ ရှိပါတယ်။
ရှောက်ဟန်က မေးလိုက်သည်။ အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာလဲ။
လုထျန်ကျင်းက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ မီဂါမြို့တော်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကျကျ မှာ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။
ရှောက်ဟန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်းကျကျ ဆိုတာ ဘယ်နေရာလဲ။ ဗဟိုဧရိယာမှာလား ဒါမှမဟုတ် အစွန်ဆုံး မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာလား။
လုထျန်ကျင်းက တည်နေရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အတိအကျ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ မြို့ထဲကို ဝင်နိုင်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် တည်နေရာက အတိအကျ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ မြို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်ტော့်နဲ့ အတော်လေး ဝေးတယ်။ သူ့ရဲ့ တတိယ အတိအကျ တည်နေရာကို ကျွန်တော် မညွှန်ပြနိုင်ဘူး။
ဤမီဂါမြို့တော်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် နောက်ဆုံး ခိုလှုံရာနေရာဖြစ်ပြီး ဝှက်ဖုံးနေသော ပညာရှင်များနှင့် စွမ်းအားရှင်များ ကျက်စားရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်လင်သည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို အဆင်အခြင်မဲ့စွာ အသုံးပြု၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် မရဲဝံ့ပေ။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များမှာ မြို့တံခါးအထိသာ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ခင်ဗျားတို့ မြို့ထဲ ဝင်ဖို့ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ တံခါးစစ်ဆေးရေးတွေက အရမ်း တင်းကျပ်ပြီး သွေးစစ်ဆေးမှုတွေပါ လုပ်ဆောင်ကြတယ်။ လုထျန်ကျင်း၏ ပုံစံအရဆိုလျှင် သူက သွေးစစ်ရန် မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းကပင် သူသည် လူသားမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှောက်ဟန် နားလည်လိုက်သည်။ Undead များ ရှိနေခြင်းက ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သွေးစစ်ဆေးမှုများ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သုတေသနဌာန၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအရ မြန်ဆန်သော ထောက်လှမ်းသည့်နည်းလမ်းတစ်ခုကို တီထွင်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။
စစ်ဆေးတဲ့နည်းလမ်းကို မြင်ဖူးလား။ ဝမ်ချင်လင်က မေးလိုက်သည်။
ရှောက်ဟန်က အမှန်တကယ်ပင် မြင်ဖူးခဲ့သည်။ အဲဒါ စာအုပ်ချုပ်စက်လေး တစ်ခုလိုမျိုး သေးငယ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ။ လက်ဖျားက သွေးနမူနာကို ယူတာလေ။ သွေးတစ်စက်ယူလိုက်တာနဲ့ အဲဒါက စစ်ဆေးမှုရလဒ်ကို ချက်ချင်း မပြဘူး။ အလိုအလျောက် အချက်ပေးစနစ် ပါရှိရမယ်။
အကယ်၍ သွေးဖွဲ့စည်းပုံမှာ ကိုက်ညီမှု မရှိပါက ထိုကိရိယာငယ်လေးက အလိုအလျောက် အချက်ပေးသံ မြည်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းပုံကို သီးသန့်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေရမည့် အချိန်ကို သက်သာစေပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်။ ထိုကိရိယာငယ်လေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတိုင်း အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဒီကိရိယာငယ်လေးက မဆိုးပါဘူး။ ငါတို့ တချို့ကို ပြန်ယူလာလို့ ရတယ်။
ဤသို့ဆိုလျှင် Undead များကို လူကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ လက်ဖျားကို အနည်းငယ် ဖောက်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။
ရှောက်ဟန်။
ရှောက်ဟန်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ လာကြတာက ပစ္စည်းပစ္စယတွေအတွက် မဟုတ်ဘူးလေ။
ဝမ်ချင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ အဲဒီလို ကိရိယာမျိုးသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ရှုရှิ่งဖေးရဲ့ ပုံစံကို စဉ်းစားကြည့်ရင် သူက မြို့ထဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုံလုံခြုံခြုံ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာလဲ။
ဤအချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားစရာ ကောင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှောက်ဟန်အနေဖြင့် အတွင်းပိုင်း အကြောင်းရင်းများကို မစဉ်းစားဘဲနှင့် မည်သို့မျှ အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။