ရှောင်ဟန့်သည် ဖန်ရှန်လုံနှင့် မြောင်ဘို တို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုမှတစ်ဆင့် ဤအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူတို့၏ ပြတ်သားသောဆန္ဒကို သူမြင်နိုင်သည်။ သူသာ မည်မျှပင် တိုက်တွန်းပါစေ အလဟဿသာ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရန်လိုမှုများနှင့် မကျေနပ်ချက်များကိုသာ ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန့်သည် သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မာန်မာနထောင်လွှားပြီး အာဏာပြချင်ကြသူတွေက များလွန်းလှသည်။ သူသည် ဝမ်ချင့်လင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားကာ လူသားမျိုးနွယ်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လုံးဝကြီး ရောက်သွားခြင်းမရှိစေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုသို့တွန်းပို့နေကြသည့် လူများက အမြဲတန်းရှိနေလေသည်။
မုတ်ဆိတ်မွှေးပရုတ်သုတ်ခနဲ့ ကြမ်းတမ်းသည့် လူတစ်ယောက်က "ညီအကိုလု၊ ခင်ဗျား ဒီလူကို သိသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လုဖုန်ကျုက လူတိုင်းကို "ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ညီအကို ဝမ်ချင့်လင်ပါ။ သူ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးမှ မရှိပါဘူး။ အားလုံးပဲ စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။
လုဖုန်ကျုသည် အခြားသူများကိုလည်း ဝမ်ချင့်လင်အား မိတ်ဆက်ပေးရင်း "ချင့်လင်၊ ဒါက ကပ္ပတိန်ချန် မုံဟွာပဲ။ ကျုပ် တောင်မြို့ကနေ ထွက်ပြေးလာတုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ ကံကောင်းလို့ ကပ္ပတိန်ချန် မုံဟွာနဲ့ ဆုံခဲ့ရတာ၊ မဟုတ်ရင် ကျုပ် သေလောက်ပြီ" ဟု ပြောလေသည်။
ကျီယုံ: ???
ညီအကို၊ ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်ရမယ့်သူ မှားနေပြီ။
ခင်ဗျား တောင်မြို့က ဇွန်ဘီပုံထဲကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်တာ ခင်ဗျားရဲ့ညီရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်လေ။
လုဖုန်ကျုသည် တောင်မြို့တွင် သေဆုံးသွားပြီဟု လုထျန်းကျင်း ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူသည် တောင်မြို့မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း သေဆုံးသည့်အချိန်အထိ မသိခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင့်လင်ပင်လျှင် အဆက်အစပ်မရှိသည့် လူလေးယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုမှတော့ သူ၏ညီ အသေခံရမည်ကို ဘယ်လိုလုပ် ငေးကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။ လုဖုန်ကျုအနေဖြင့် တောင်မြို့တွင် သေဆုံးသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ခြေပေ။
မုံဟွာက ဝမ်ချင့်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လုဖုန်ကျုကို "သူ့မှာ အစွမ်းတစ်ခုခု ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လုဖုန်ကျုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "သူ့မှာ သစ်ပင်စွမ်းရည် ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက တစ်ခုလုံးသော တောင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းက ရိက္ခာတွေအတွက် သူ့ကိုပဲ အမှီပြုခဲ့ရတာပါ။ သူက တကယ်တော်ပါတယ်" ဟု ပြော၏။
မုံဟွာက ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ကာ "ဒါဆို အလွန်ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့မှာ အင်အားကြီးတဲ့ လူတွေ လိုအပ်နေတယ်။ ညီအကိုဝမ်သာ ဝင်ရောက်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနိုင်ရနိုင်ခြေက နည်းနည်း ပိုကောင်းလာမှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန့်က အခြေအနေများ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူ အကဲခတ်လိုက်သည်။
လူရှိရာနေရာတိုင်းတွင် အငြင်းပွားမှုများ ရှိတတ်မြဲပင်။ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် မုံဟွာက ဝမ်ချင့်လင်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် ပထမဆုံး စည်းရုံးခဲ့သော်လည်း ပယ်ချခံခဲ့ရသည့် မြောင်ဘို ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ မြောင်ဘို နှင့် ဖန်ရှန်လုံတို့မှာ အမြဲတမ်း စိတ်သဘောထား တူညီကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သွေးဇွန်ဘီများ တိုက်ခိုက်ရန် ရောက်မလာသေးသော်လည်း သူတို့က အာဏာအတွက် အတွင်းရေးပဋိပက္ခကို စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အခြားသူများအနေဖြင့် ဝမ်ချင့်လင်၏ စွမ်းအားကို မသိကြသော်လည်း ချန်ဗိုးဟိန်း၊ ဝမ်ချူ နှင့် ဟီယီ တို့ကမူ ဤသူသည် ကူးစက်ခံရသူများကို ကုသပေးနိုင်ရုံသာမက ဇွန်ဘီများ ပြည့်နှက်နေသည့် တောင်မြို့တွင်ပင် အခြေစိုက်စခန်း တည်ထောင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အလွန်စွမ်းအားကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။ ချန်ဗိုးဟိန်းသည် တောင်မြို့ရှိ ဇွန်ဘီများကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ပုံရသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိုအတွေးမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လွန်းသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အများရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဝန်လေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက ဝမ်ချင့်လင်သည် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်မည်မဟုတ်သလို မည်သည့် အင်အားစု၏ ဆွဲဆောင်မှုကိုမျှ ခံယူမည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူပေါ့ဆ၍ မရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုဖုန်ကျုနှင့် ဝမ်ချင့်လင်တို့ကြားတွင် ဆက်ဆံရေး ရှိနေသောကြောင့်တည်း။ ဝမ်ချင့်လင်ကို မုံဟွာက အောင်မြင်စွာ ဆွဲသွင်းသွားနိုင်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် "ဒေါက်တာဝမ်၊ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ တကယ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက လူတိုင်းကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း "ဒီဒေါက်တာဝမ်က တောင်မြို့ဆေးခန်းက ဆရာဝန်ပါ။ သူက ဝမ်ချူ ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူက ဝမ်ချူ နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ချန်ဗိုးဟိန်းက တောင်မြို့ဆေးခန်း ရှိနေခြင်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း ဝမ်ချင့်လင်၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။
မှန်ပေသည်၊ ချန်ဗိုးဟိန်း၏ စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ကူးစက်ခံရသူများကို ကုသပေးနိုင်သည့် တောင်မြို့ရှိ ဆေးခန်းတစ်ခုအကြောင်းကို သူတို့အားလုံး ကြားဖူးကြသည်။ အစပိုင်းတွင်မူ ကောလာဟလ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လူအများက အသေးစိတ် ရေးဆွဲပြောဆိုကြရာ အမှန်တကယ် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကုသမှု ခံယူခဲ့ဖူးသူများ ကိုယ်တိုင်ကပင် ၎င်း၏ မှန်ကန်မှုကို ထွက်ဆိုခဲ့ကြသည်။
လှည့်ကွက်ဆင်တတ်သည့် လူအချို့မှာ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် သွားရောက်စစ်ဆေးရန် တောင်မြို့သို့ သွားခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် မြို့ထဲသို့ မဝင်ရောက်ရသေးမီမှာပင် အစွန်အဖျားတွင် စုဝေးနေကြသည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ကြောက်ရွံ့ကာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြရသည်။ အတွင်းဘက်တွင် ထိုသို့သော ဆေးခန်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။
မကြာသေးမီကလည်း အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း ကူးစက်ခံရသူများကို ကုသပေးနိုင်သည့် လူတစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သူတို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။ သို့သော် အခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကပင် ထိုလူမှာ အတုအယောင် ဖြစ်ကြောင်း၊ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော ဇွန်ဘီများကို ဖန်တီးခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ယခုလေးတင် အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။ ဖန်ကျန်းမှာ ယခုအခါတွင် ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခံထားရသူ ဖြစ်နေပေပြီ။
မမျှော်လင့်ဘဲ ကပ္ပတိန်ချန် ကိုယ်တိုင်ကပါ ထိုသို့ပြောဆိုခဲ့ပြီး ဆရာဝန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။ သို့ဆိုလျှင် ကောလာဟလ အားလုံးက အမှန်တွေ ဖြစ်နေပြီလား။
ဤအချိန်တွင် လူတစ်ဦးက "ကပ္ပတိန်ချန်၊ ခင်ဗျား အများပြည်သူကို လိမ်ညာလို့ မရဘူးလေ! တောင်မြို့မှာ ဇွန်ဘီတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာ။ ဒီဆေးခန်းက ဘယ်နေရာမှာ ရှိနိုင်မှာလဲ?! မှန်မှန်ပြောရရင် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် အဲဒီကို ရောက်ဖူးတယ်။ ဇွန်ဘီတွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး!" ဟု အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"တောင်မြို့ဆေးခန်းအကြောင်းကို ခဏခဏ ကြားနေရတယ်။ ဒါက တကယ်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။"
"စောက်ဖားပြောတာပဲ။ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဆေးခန်းဖွင့်နိုင်မှာလဲဟ!"
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ဝမ်ချင့်လင်ကို သူသည် လူသားလား သို့မဟုတ် ဇွန်ဘီလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်မည့်အလား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ချန်ဗိုးဟိန်း၊ ဝမ်ချူ နှင့် ဟီယီ တို့လည်း ဝမ်ချင့်လင်ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကြဟန် ရှိသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်ခဲ့ကြရသည်လေ။ ဤလူသည် တောင်မြို့ရှိ ဇွန်ဘီများကို! ထိန်းချုပ်! နိုင်သည်! မဟုတ်ပါလော!!!!
တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား—
လူတစ်ယောက်က လုဖုန်ကျုကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည် - "ခင်ဗျားရဲ့ ဒီညီအကိုက လူသားစစ်စစ် ဟုတ်ရဲ့လား။"
လုဖုန်ကျုက စိတ်တိုတိုဖြင့် "စောက်ပေါပြောတာပဲ! ကျုပ်ညီက ဒီမှာ အကောင်းအတိုင်း ရပ်နေတာလေ။ သူက လူသားမဟုတ်ဘဲ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု ပြော၏။
ဖန်ရှန်လုံက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒေါက်တာဝမ်က တောင်မြို့မှာ ဆေးခန်းဖွင့်ထားတာ တကယ်ပဲလား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင့်လင်: "မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဆေးခန်းဖွင့်ထားပါတယ်။"
လေထုက ပို၍ ထူးဆန်းလာချိန်တွင် မြောင်ဘို က ရယ်မောလိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာဝမ်မှန်း ကျွန်တော် မသိလိုက်လို့ပါ။ ဒေါက်တာဝမ်ကို ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခံခွင့်ပြုပါဦးလား" ဟု ပြောဆိုသည်။
မြောင်ဘို က သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ ထိုသို့သော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို သူတို့ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ရန် မစွမ်းသာလျှင်တောင်မှ ရန်သူတော့ ဖြစ်အောင် မလုပ်သင့်ပေ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကူးစက်ခံရသူများကို မည်သူက ကုသပေးနိုင်သနည်း။ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ဤလူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင့်လင်က စိတ်မပါလက်မဖြင့် "မလိုပါဘူး" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
မုံဟွာက အခြေအနေများ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် လုဖုန်ကျုကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အချက်ပြလိုက်သည်။
လုဖုန်ကျုနှင့် ဝမ်ချင့်လင်တို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်များ ရှိနေမှန်း သူ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ!
လုဖုန်ကျု: "ဒါတွေက တကယ်လား..."
ဝမ်ချင့်လင်: "ဟုတ်တယ်။"
လုဖုန်ကျု: "..."
အတည်ပြုချက် ရသွားပြီးနောက် လူတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။
ယခင်က ပြောဆိုခဲ့ကြသည့် စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ပေါက်ကရများသာ ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နေသည့် လူသားတစ်ဦးက ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ အကွက်ချကြံစည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်!
ဝမ်ချင့်လင်သည် ဇွန်ဘီ ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်နေခဲ့ကြသူများမှာ ယခုအခါတွင် အနီးသို့ တိုးကပ်ရန် လုယက်တိုးဝှေ့နေကြတော့သည်။
ဤခေတ်ကာလကြီးတွင် မည်သူမျှ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်မခံရဟု အာမမခံနိုင်ကြပေ။ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် လူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မည့်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
ယခင်က စားပွဲများကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ခုတ်ခဲ့ကြသူများနှင့် သူ့အား ဇွန်ဘီဟု သံသယဝင်ခဲ့ကြသူများမှာ ယခုအခါတွင် ပြုံးဖြီးနေကြကာ သူတို့၏ စကားများ မည်မျှ နွေးထွေးဖော်ရွေကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ဝမ်ချင့်လင်က သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။ မည်မျှပင် ချိုသာစွာ ပြုံးပြပါစေ၊ မည်မျှပင် ချိုမြိန်စွာ ပြောဆိုပါစေ၊ ကုသမှုခံယူရန် လာမည်ဆိုပါက အကြံပေးခကိုမူ ငြင်းပယ်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင့်လင်က "သွားဖို့ သေချာပြီလား" ဟု မေးသည်။
လုဖုန်ကျုက "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ စမ်းကြည့်ရမယ်။ သေဖို့ပဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရဘူးလေ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။
ဝမ်ချင့်လင်က "မင်း သေလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
လုဖုန်ကျု မှာ—
လုဖုန်ကျုမှာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားကာ "ကံကောင်းပါစေတို့ ဘာတို့များ ဆုမတောင်းပေးနိုင်ဘူးလား။ ငါတို့ ဆုံတာနဲ့ မင်းက ငါ့ကို သေမယ်လို့ ပြောတော့တာပဲ။ မင်းက တကယ် ငါ့ညီ ဟုတ်ရဲ့လား" ဟု ပြော၏။
ဝမ်ချင့်လင်က "ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြနေတာပါ" ဟု တုံ့ပြန်သည်။
လုဖုန်ကျုက နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် "ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေကို မင်း ကုပေးနိုင်တာပဲ၊ ဒါဆို ငါ့အသက်လည်း မင်းပဲ ကယ်တင်ပေးရမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင့်လင်က "ငါက ကူးစက်ခံရတဲ့သူတွေကိုပဲ ကယ်နိုင်တာ၊ သေသွားတဲ့လူတွေကိုတော့ မကယ်နိုင်ဘူး" ဟု ရှင်းပြသည်။
လုဖုန်ကျုက လျှာကို သပ်လိုက်ကာ "မင်းရဲ့ ပါးစပ်က ဘယ်တုန်းကစပြီး ဒီလောက် ဆိုးသွားတာလဲ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လေး တောင် မပြောတတ်တော့ဘူးလား" ဟု တတွတ်တွတ် ပြော의။
ဝမ်ချင့်လင်က "စကားကောင်းက နားထဲမှာ ကပ်စေးနည်းတတ်တာပဲ" ဟု တိုတိုပြတ်ပြတ် ပြောသည်။
ဖန်ရှန်လုံက "ဒေါက်တာဝမ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုံလောက်စွာ လုပ်ထားပြီးပါပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ မြောင်ဘို နဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သွားမှာပါ။ မြောင်ဘို ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ်ကနေ ရှောင်ရှားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ စွမ်းအင်ပိုင်ရှင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သွေးဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို မသတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင့်လင်က မြောင်ဘို ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
မြောင်ဘို က ကျောကို မတ်လိုက်သည်။ စိတ်စွမ်းအင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပါမခံနိုင်ပေ။
ဝမ်ချင့်လင်က "အန္တရာယ်ရှောင်ဖို့ ကြေညာသူတစ်ယောက်ကို သွားခေါ်တာပေါ့။ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အသေခံဖို့ သွားနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ဟု ဆိုသည်။
မြောင်ဘို မှာမူ—
ဝမ်ချင့်လင်က သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ လှည့်ထွက်သွားရင်း "မင်းတို့က သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေမှတော့ ငါ မတားတော့ဘူး" ဟု ပြော၏။
လုဖုန်ကျုက နောက်မှ လိုက်လာကာ "လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ မနေဘူးဆိုရင် မင်း ဘယ်မှာ သွားနေမလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင့်လင်က "တောင်မြို့မှာ" ဟု ဖြေသည်။
လုဖုန်ကျုမှာ အံ့သြသွားကာ "လူတွေက တောင်မြို့မှာ တကယ် နေလို့ရလို့လား" ဟု ဆို၏။
ဝမ်ချင့်လင်: "ရတယ်။"
လုဖုန်ကျုက သံသယဝင်လျက် "အဲဒီမှာ ဇွန်ဘီတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ချင့်လင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အသက်ရှင်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ အရမ်း လုံခြုံတယ်၊ မင်းတို့ အခြေစိုက်စခန်းထက်ကို ပိုလုံခြုံသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသူ အားလုံးမှာမူ— ..
သူတို့များ ရူးသွားကြပြီလား၊ သို့တည်းမဟုတ် သူတို့၏ နားများတွင် ပြဿနာ ရှိနေသလော။
ဟီယီ လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ ဇွန်ဘီတွေ အပြည့်ရှိနေသည့် တောင်မြို့တွင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပါက ဇွန်ဘီများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း မရှိဘဲ ဖြစ်မနေပေ။
ဟီယီ က တောင်မြို့တွင် အခြေစိုက်စခန်း တည်ဆောက်ထားသည့် အကြောင်းကို ချန်ဗိုးဟိန်းနှင့် ဝမ်ချူ တို့အား ပြောပြပြီး ဖြစ်သည်။
သူတို့လည်း ထိုနည်းတူပင် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ယူဆချက်ကိုပင် ရယ်စရာတစ်ခုသလို သဘောထားခဲ့ကြသည်။ မည်သည့်ဇွန်ဘီက လူများကို မစားဘဲ ဝမ်ချင့်လင်ကဲ့သို့ ကယ်တင်ပေးတတ်သနည်း။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီမျိုးကို ပို၍ ပေးကြပါဟုပင် တောင်းဆိုချင်ကြပေမည်။
ရှောင်ဟန်နှင့် ကျီယုံ တို့က ဝမ်ချင့်လင်ကို တောင်မြို့သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။
ထွက်ခွာမည့်ဆဲဆဲတွင် ရှောင်ဟန်က တစ်ချက် ထပ်မံ မေးမြန်းကြည့်သည် - "မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း သေသွားတာကို တကယ်ပဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေမလို့လား။"
ဝမ်ချင့်လင်က ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ "ဒါမှမဟုတ်ရင်ရော? ငါက သူတို့အတွက် သွေးဇွန်ဘီကို သွားသတ်ပေးရမှာလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျီယုံ က "ဒါက တကယ် ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"မင်းတို့ကို တောင်မြို့ထဲ ဝင်ခွင့်မပေးတာလည်း တကယ် ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ" ဟု ဝမ်ချင့်လင်က ခံတပ်တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က ဝမ်ချင့်လင် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်း အသက်ရှင်ရေးကိုပင် လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူ့ကို တခြားဘာများ စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်ဦးမည်နည်း။ သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့် အရာရော ရှိပါသေးသလော။
ဝမ်ချင့်လင်က လျစ်လျူရှုနိုင်သော်လည်း ရှောင်ဟန်နှင့် ကျီယုံ တို့က မည်သို့မျှ လျစ်လျူမရှုနိုင်ကြပေ။ သူတို့ သေချင်က သေသွားကြသည်က ကိစ္စသေးသော်လည်း သွေးဇွန်ဘီကိုသာ ဒေါသထွက်စေမိပါက ဘေးဥပဒ် ဆိုက်ရောက်လာနိုင်ပေသည်။ ဖန်ရှန်လုံမှာ အတန်ငယ် အစွန်းရောက်လွန်းနေသည်။
လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ခါနီးအထိ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်လျဉ်းလျဉ်းပင် လိုက်ပါလာခဲ့ကြပြီး ကျီယုံ က "ဝမ်ချင့်လင်ဆိုတာ ဘာမှန်း မင်း ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လူသားလား၊ သို့မဟုတ် ဇွန်ဘီလား။
ရှောင်ဟန်: "ငါလည်း မသိဘူး။"
တကယ်တော့ သူတို့အားလုံးတွင် သံသယများ ရှိနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ယူဆချက်များမှာ အလွန်အမင်း ရူးသွပ်လွန်းအားကြီးသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လက်မခံနိုင်ကြပေ။
ကျီယုံ က ဆက်ပြောသည် - "သူသာ လူတွေကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရပြီး အဲဒီနောက် လူသားတွေကို စွန့်လွှတ်ကာ ဇွန်ဘီဘက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါ လက်ခံပေးနိုင်ပါသေးတယ်။"
ရှောင်ဟန်: "ဒါမှမဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။"
စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ သုတေသန ပညာရှင်အချို့က စိတ်စွမ်းအင်သာ အစွန်းရောက်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟု ယူဆထားကြဖူးသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ သီအိုရီ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ စိတ်စွမ်းအင် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသလို မည်သူမျှလည်း ထိုအဆင့်သို့ မရောက်ဖူးကြပေ။
ဝမ်ချင့်လင်၏ စိတ်စွမ်းအင်က အမှန်တကယ်ပင် အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ပညာရှင်များ ပြောဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း အစွန်းရောက်သည့်အဆင့်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ မဟုတ်ပါက တောင်မြို့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
ဝမ်ချင့်လင်က အပြင်ဘက်က ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများကို လုံးဝ အလေးမထားပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေကိုသာ ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်လိုသည်။
လူသားတို့က သေချင်ကြသည်ဆိုပါကလည်း သွားခွင့်ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
သူ၏ တားမြစ်ဆုံးမမှုများကို နားမထောင်ဘဲ ပိတုန်းအုံထဲသို့ သူတို့ဘာသာ သွားထိုးဆွကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ထပ်ပြီး ဘာများ လုပ်ပေးနိုင်ဦးမည်နည်း။
အလယ်အလတ် အခြေစိုက်စခန်း ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ဝမ်ချင့်လင်က တောင်မြို့၏ ပင်မလမ်းမကြီးကို တစ်ရက်တိတိ ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုနောက်တွင်မူ ဇွန်ဘီများက ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းများကို ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြပြီး အစစ်အမှန် ကုသမှု လိုအပ်နေသူများအတွက်သာ လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်တွင် မသမာသော အကြံအစည်များ ရှိနေသူများမှာမူ တောင်မြို့အတွင်းသို့ ခြေချခွင့် မရခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင့်လင်၏ လူသားဆန်သည့် ခံစားချက်များနှင့် မေတ္တာတရားတို့မှာ နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့သကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ထံမှ ကင်းကွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုဖုန်ကျုအပေါ် သူထားရှိသည့် အကြီးမားဆုံး ခံစားချက်မှာ လက်လျှော့ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းပင်တည်း။ သို့သော် သူက မလုပ်လိုတော့ဟု ဆိုသည့်နောက်တွင် သူ မည်သို့မျှ ဆက်၍ မတားမြောက်တော့ပေ။ မိမိ၏ ဟောင်းနွမ်းသွားပြီဖြစ်သော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရခြင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်း ကင်းမဲ့လျက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။
သူသည် ဤခံစားချက် နှစ်ပါးစလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တန်ရာ၏။