ခေါင်းစဉ်း- ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည် - အခန်း ၁၈
ကျန်းလန် က လင်မြို့ ၏ မြို့ပြအခြေအနေနှင့် ဤနေရာရှိ စစ်တပ်နှင့် အရပ်ဘက် အင်အားစုများအကြား ရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးများကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။"
ဆေးခန်း၏ တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သံ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် ဆေးခန်းသို့ လာရဲသူကား မည်သူဖြစ်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် လင်မြို့ တစ်ခုလုံး တင်းမာနေချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
သူသည် စားပွဲခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူမှာ အလွန်တရာ အကျွမ်းတဝင် ရှိလှသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"ဟီလင်?" ကျန်းလန် ၏ လေသံတွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်မှာ အခြားသူ မဟုတ်၊ ဟီလင် ပင်တည်း။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေကာ တစ်နေရာရာမှ အပြေးအလွှား ရောက်လာပုံ ရသည်။
"ကျန်းလန်၊ ကိုက်ညီတဲ့ ဆေးဝါးတွေ ရှိသေးလားဟင်..." ဟီလင် က အသက်ကို မနည်းရှူကာ အမြန် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် တောင်းပန်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဝင်ခဲ့ပါဦး" ကျန်းလန် က သူမကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပိုကျယ်အောင် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရလို့ ဒီလောက်တောင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။"
ဟီလင် က ဆေးခန်းထဲသို့ အမြန် ဝင်လာပြီး ဆိုဖာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ရေတစ်ခွက်ကို ငှဲ့သောက်လိုက်ကာ စိတ်ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီးမှ ပြောပြလေသည်။
"ဝမ်ကျန့် တို့အဖွဲ့ မနေ့က လုပ်ငန်းတစ်ခုအတွက် ထွက်သွားကြတာလေ..." ဟီလင် ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ "အဲဒီနောက်မှာ သူတို့ ပြန်မလာနိုင်ကြတော့ဘူး။ ဝမ်ကျန့် က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ အခု လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကူအညီပေးရေး ဌာနမှာ ရှိနေပေမယ့်... အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးနေတယ်။"
ကျန်းလန် ၏ မျက်ခုံးများ ပို၍ တွန့်သွားသည်။ ဝမ်ကျန့် က စွမ်းွမ်းတမံ ရှိလှသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လင်မြို့ တွင်လည်း အတော်လေး နေရာတစ်နေရာ ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူပင်လျှင် ဤမျှဆိုးရွားသော ဒဏ်ရာ ရသွားသည်ဆိုလျှင် မည်သို့သော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို ခန့်မှန်းရ ပေတော့မည်။
"လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနက သူ့ကို ကုသပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့ဆီကို ထပ်လာရတာလဲ" ကျန်းလန် က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဟီလင် က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"အဲဒီမှာက ကုသလို့ မရတော့ဘူး... သူတို့ပြောတာက ဝမ်ကျန့် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ ဝင်ရောက်သွားပြီး အတွင်းကလီစာတွေပါ ပျက်စီးနေပြီတဲ့။ အထူးသဖြင့် သွေးပင်စည်ပန်း ရဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီ အဆိပ်ကို ဖြေဖို့ ဆေးဝါးတွေက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း မှာ မရှိဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ပေးဖို့ ငြင်းဆန်နေကြတယ်။"
သွေးပင်စည်ပန်း ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
အစောပိုင်းက သူ စဉ်းစားနေခဲ့သော ကိစ္စနှင့် တိုက်ဆိုင်နေပေသည်။ လင်မြို့ အတွင်း၌ သွေးပင်စည်ပန်း နှင့် ပတ်သက်သော ကောလာဟလများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသည် မဟုတ်လော။ အခုတော့ ဝမ်ကျန့် ပါ ထိုအရာ၏ သားကောင် ဖြစ်သွားပြီ လော။
"သူတို့က ဝမ်ကျန့် ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီပေါ့" ကျန်းလန် က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အင်း..." ဟီလင် က မျက်ရည်စများ ဝဲလာကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အခု သူတို့က ဝမ်ကျန့် ကို သေလူစာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါက လက်မခံနိုင်ဘူးလေ။ ငါ့မှာ ကျန်းလန် ရဲ့ ဆေးခန်းအကြောင်း သတိရလိုက်တာနဲ့ ဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့တာပဲ။ ကျန်းလန်၊ မင်းမှာ နည်းလမ်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပေးပါဦး။"
ကျန်းလန် သည် စားပွဲခုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ကို ပိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သဘာဝအရ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းလန် တွင်မူ စနစ်၏ ပံ့ပိုးမှု ရှိနေသည်။ သာမန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများ မကုသနိုင်သော ရောဂါများကို သူ ကုသနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ထို့အပြင် ဝမ်ကျန့် နှင့် သူတို့အဖွဲ့သည် ဤနေရာတွင် အသုံးဝင်သော မဟာမိတ်များ ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိသည်။ သူတို့ကို လွယ်လွယ်ဖြင့် သေခွင့်မပေးသင့်ပေ။
"ဟီလင်၊ စိတ်အေးအေးထားပါ" ကျန်းလန် က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အဲဒီကို သွားကြမယ်။ သူ့အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်။"
ဟီလင် ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး "တကယ်လား။ ကျန်းလန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ချက်ချင်း သွားကြရအောင်။"
"အင်း၊ သွားကြစို့" ကျန်းလန် က လိုအပ်သော ဆေးပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ဆေးခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသား လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရှိရာသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်မြို့ ၏ လေထုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တင်းမာနေသည်ကို ကျန်းလန် အကဲခတ်မိသည်။ ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များ ပိုများလာပြီး လူအများစုမှာလည်း အပြင်မထွက်ရဲကြဘဲ အိမ်တွင်း၌သာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
မကြာမီပင် သူတို့သည် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဝင်ပေါက်တွင် အစောင့်များက သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။
"ရပ်စမ်း။ ဒါက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ အရေးပေါ်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဇုန်ပဲ။ အပြင်လူတွေ ဝင်လို့ မရဘူး။"
ဟီလင် က ရှေ့သို့တိုးလာကာ အစောင့်များကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းလန် က သူမ၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ငါတို့က ဝမ်ကျန့် ရဲ့ အခြေအနေကို လာကြည့်တာပါ။" ကျန်းလန် ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ခိုင်မာသော အာဏာစက် တစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။
အစောင့်များက ကျန်းလန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လင်မြို့ တွင် ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး ရဲတင်းသော လူမျိုးကို ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရတတ်သဖြင့် သူတို့လည်း ခေတ္တမျှ နှောင့်နှေးသွားကြသည်။
"ဒါပေမဲ့ အထဲမှာရှိတဲ့ လူနာက ကုသလို့ မရတော့ဘူး။ အထက်က အမိန့်အရ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး..." အစောင့်တစ်ဦးက တွေဝေနေရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့ လက်လျှော့လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ လူနာကို သေခွင့်ပေးရမယ်လို့ ဘယ်ဥပဒေမှာ ပါလို့လဲ" ကျန်းလန် ၏ အကြည့်များက ထက်မြက်လာသည်။ "လမ်းဖယ်ပေးပါ။ ပြဿနာ ပိုမဖြစ်ချင်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။"
အစောင့်များသည် ကျန်းလန် ၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြရတော့သည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဟီလင် တို့သည် အဆောက်အအုံထဲသို့ အမြန်ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဝမ်ကျန့် ရှိရာ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ကျင်း မျက်လုံးကို လားဆန့်လိုက်သည်။ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော သွေးပင်စည်ပန်း လေးခုမှာ ဤလူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပုံရပေသည်။
သွေးပင်စည်ပန်း များ မည်မျှအန္တရာယ်များကြောင်း ဝမ်ကျင်း ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ ယခုအချိန်အထိ သွေးပင်စည်ပန်း၏ မူလအစနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သံသယများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သွေးပင်စည်ပန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော သွေးများကို အမှန်တကယ် စားသုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက သူ့သွေးသည်လည်း အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍သာ ဤသို့ဆိုလျှင် သူ၏ မိဘများသည် သူ၏သွေးကို တိုက်ရိုက်သောက်ခဲ့ကြသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဘာမှမဖြစ်ကြရသနည်း။ မိဘရင်းများ ဖြစ်နေကြ၍ လော။
ဝမ်ကျင်းက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားရန်နှင့် အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် သွေးများကို မဆင်မခြင် မထွက်စေရန် သတိထားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားရသည်။
သူ သည်းခံစွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာပြီး ဝမ်ကျန့် က နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
မိဘများသည် အသက်ရှင်နေသော လူသားများ၏ လတ်ဆတ်သော အသားနှင့် သွေးတို့၏ သွေးဆောင်မှုကို ခုခံနိုင်ကြသည်ဖြစ်ရာ အခြားသူများလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် လုပ်နိုင်ကြရပေမည်။
ဝမ်ကျန့်: မင်း လူ့အသိုက်အဝန်းဆီကို ပြန်သွားဖို့ တကယ်ပဲ လုံးဝမစဉ်စားထားဘူးလား။
ဝမ်ကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် - ငါ့နေရာက လူ့အသိုက်အဝန်း မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းထင်လို့လား။
ဝမ်ကျန့် က ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လှုပ်ရှားနေကြသူများကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် - ဒီနေရာက ပရဒိသုဘုံလေး တစ်ခုလိုပဲ။
ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားအပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိသလို သူပေးထားသော အမိန့်များကိုလည်း ပို၍ပင် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ မည်သူမျှ အမှားအယွင်း လုပ်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသည်။
သူသည် ဝမ်ကျန့် အား ခေါ်ဆောင်ကာ အခြေစိုက်စခန်းကို လှည့်ပတ်ပြသရင်း မေးလိုက်သည် - ငါတို့အားလုံးမှာ မျက်နှာပေး အမူအရာတွေ ဘာလို့ မရှိကြတာလဲဆိုတာကို မင်း မသိချင်ဘူးလား။
ဝမ်ကျန့်: တကယ်တော့ ကိုယ် အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားမိပါတယ်။
ဝမ်ကျင်းသည် ပန်းခုံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဝမ်ကျန့် အား လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည် - ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါ။
ဝမ်ကျန့် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး မြေကြီးထဲတွင် ပေါက်နေသော သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အပင်တစ်ပင်နှင့် မတူပေ။ မြေဆီလွှာမှာ နက်နဲသော အနီရောင် ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ လှိုင်ထွက်နေသည်။
ဝမ်ကျန့်: ဒါက ဘာလဲ။
ဝမ်ကျင်း - ဒါကို သွေးပင်စည်ပန်း လို့ ခေါ်တယ်။ သူက ကြီးထွားဖို့အတွက် သွေးတွေ လိုအပ်လို့လေ။ သူတို့က အရမ်း၊ အရမ်းကို စားကောင်းပေမဲ့ အဆိပ်တော့ ရှိတယ်။ အဲဒါက မျက်နှာကြော အဆိပ်အတောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်စေတတ်တယ်။ စားပြီးသွားရင်တော့ ကိုယ့်လိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ဝမ်ကျင်းက အလကားပြောနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဒါကြောင့် ဘယ်တော့မှ စားချင်စိတ် မဖြစ်ကြနဲ့၊ မစားကြနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်စရာကောင်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမလား မသိဘူး။
ဒါက မျက်နှာသေနေရခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ရှင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့် - ဒါဆိုရင် ဘလို့ အများကြီး ဆက်စိုက်ထားသေးတာလဲ။
ဝမ်ကျင်း - စားကောင်းလို့ပေါ့။ ဗိုက်ပြည့်စေမယ့် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် မျက်နှာမှာ အမူအရာ ပျောက်သွားတာက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားတစ်ဘက်မှာလည်း ငါတို့က အဲဒါကို မတွေ့ရသေးခင်ကတည်းက မျက်နှာမှာ အမူအရာတွေ ပျောက်ဆုံးပြီးသား၊ ဘယ်လိုမှ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ ဆက်စားတာက ဘာများ ထူးတော့မှာလဲ။
ဝမ်ကျန့် က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုနဲ့ကိုယ် ရှိကြသည်။ သူကတော့ မှတ်ချက်မပေးတော့ချေ။
ဝမ်ကျန့် က ထူထဲသော သစ်သားမြို့ရိုးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီဟာကို မင်း ဆောက်ခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ကာ "ငါ့မြို့လေ"
ဝမ်ကျန့် က အခွင့်အရေးရတိုင်း သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားရင်း "ဒါကြောင့်မို့လို့ South City ကို မထွက်သွားချင်တာပေါ့။ အပြင်ဘက်ကို သွားပြီး အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်တယ်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ပိုများများကို လက်ခံပေးနိုင်တယ်၊ လူအများကြီးရဲ့ မြို့ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကျင်းက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းသာ ငါ့ကို ဖျောင်းဖျဖို့ချည်း အမြဲတမ်း စဉ်းစားမနေဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို အရသာရှိတဲ့ နေ့လယ်စာ တစ်နပ် ကျွေးကောင်း ကျွေးမိလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျန့် က အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားကာ "ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရသာရှိတဲ့ နေ့လယ်စာက လွင့်စင်သွားပြီပေါ့" ဟု ပြော၏။
ဝမ်ကျင်း - ဒီအချိန်ကစပြီး အဲဒီလို စကားမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့၊ မပြောရင် နေ့လယ်စာ မရှိတော့ဘူး၊ ဇွန်ဘီတွေပဲ ရှိတော့မယ်။
ဝမ်ကျန့် က အလိုက်တသိဖြင့် "ငါနဲ့ ငါ့အဖွဲ့ဝင်တွေ ဒီနေရာကို သုံးလို့ရမလား မသိဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်း - မင်းက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ကို ပိုသဘောကျမှာပါ။
ဝမ်ကျန့် - ဒီနေရာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။
ဝမ်ကျင်းက သူ့ကို ဗီလာဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရင်း "ငါ့အခြေစိုက်စခန်းက အပြင်လူတွေကို လက်မခံဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကျန့် က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ဒါဆိုရင် ငါတို့က တောထဲမှာပဲ အိပ်ရတော့မှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျင်းက တုပ်ုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ "မင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ၊ ကျွမ်းကျင်နေလောက်ရောပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဗီလာဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိဘဖြစ်သူများက ခမ်းနားသော နေ့လယ်စာကို ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်နေကြသည်။ ဝမ်ကျန့်အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပမာဏမှာ အနည်းငယ် များနေသည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် တင်းမာနေကြသည်။ လတ်ဆတ်သော အသားနံ့မှာ သူတို့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့သော်လည်း ၎င်းတို့က အကျင့်လိုလိုဖြင့် တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် "စားကြပါရှင်။ ကြိုက်တာယူစားပါ။ ဒါတွေ အားလုံးက အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီကနေ အသစ် ရလာတာတွေပါ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကျန့် မှာ လူကြီးများ၏ ဤကဲ့သို့သော ဂရုစိုက်မှုကို ခဲခဲယဉ်ယဉ်သာ ရဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် ရင်တမမ ဖြစ်သွားကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းပွဲများမှာ ဗီဇပြောင်း သိုးကင်းမြီးကောက် ဟင်းရည်၊ ဗီဇပြောင်း သိုးခြေထောက် ချက်၊ ဗီဇပြောင်း ဝက်သားချက်၊ ငရုတ်ပွနှင့် ဝက်သားခြစ်ကြော်၊ ခရမ်းသီး အမွှေကြော်၊ အာလူးနှင့် အသားကြော်၊ တရုတ်မုန်ညင်းစိမ်းကြော် နှင့် ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်းကြော် တို့ ဖြစ်ကြသည်။
အဓိက စားစရာမှာ ထမင်းဖြူ ဖြစ်သည်။
ဤဟင်းပွဲ စားပွဲကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်ခင်ကတည်းကပင် ကြွယ်ဝသည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။
ဝမ်ကျန့် မှာ နေ့စဉ်လိုလို တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရသည်၊ သို့မဟုတ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လမ်းခရီးတွင်သာ ရှိနေရသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပူပူနွေးနွေးနှင့် မွှေးကြိုင်သော အစားအစာမျိုးကို စားရရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးနောက် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးတို့မှာ ရှားပါးသွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်နှင့် အပင် အမျိုးအစား စွမ်းရည်ရှင်များမှာ မည်သည့်အခြေစိုက်စခန်းတွင်မဆို ရေပန်းစားကြသည်။ သူတို့သာ ရှိနေမည်ဆိုပါက မျိုးစေ့များ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အစားအစာ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သို့မဟုတ် သစ်သီးဝလံအတွက် စိုးရိမ်စရာ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့် မသိခဲ့သည်မှာ ကျန်းလန် (ဝမ်ကျင်း) ၏ မိဘများသည် ငရုတ်ပွ၊ ခရမ်းသီး၊ အာလူး၊ တရုတ်မုန်ညင်းစိမ်းနှင့် ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်းကဲ့သို့သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မစားကြပေ။ ကျန်းလန် (ဝမ်ကျင်း) သည် ဝမ်ကျန့် အား လိုက်လံပြသစဉ်က ပိုမိုပုံမှန်ဖြစ်စေရန်အတွက် အဝေးမှနေ၍ သစ်ပင်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ၎င်းတို့ကို စိုက်ပျိုးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အပြင်လူများ ရှိနေသောကြောင့် သွေးပင်စည်ပန်း များကို ဟင်းပွဲအဖြစ် မတင်ထားပေ။
ဝမ်ကျန့် ရောက်ရှိနေကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ဘုရင်မ သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ပင်ကို ကျန်းလန် က သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
လူလေးဦးက စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံးမှ အစားအစာများကို စားသုံးကြသည်။
ကျန်းလန် (ဝမ်ကျင်း) ၏ မိဘများက အသားကို အများဆုံး စားကြပြီး ဗီဇပြောင်း သိုးကင်းမြီးကောက် ဟင်းရည်ကိုလည်း အများကြီး သောက်ကြကာ ထမင်းကိုမူ လက်နှင့်ပင် မတို့ကြပေ။
သံသယမဝင်ခံရစေရန်အတွက် ကျန်းလန် (ဝမ်ကျင်း) က ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်စွန်းကို စားကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ စားပြီးနောက် မူးဝေခြင်း သို့မဟုတ် ပျို့အန်ချင်ခြင်း လုံးဝ မဖြစ်ပေါ်လာပေ။ အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် သူသည် ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်း၊ အာလူး၊ ခရမ်းသီးနှင့် ငရုတ်ပွတို့ကို အားလုံး ထပ်မံ စားသုံးကြည့်ခဲ့သည်။ ပမာဏ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ မသက်မသာ ဖြစ်မှုများ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းလန် (ဝမ်ကျင်း) က ဗီဇပြောင်း သိုးကင်းမြီးကောက် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်ကို အမြန် မော့သောက်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ စွမ်းအား တိုးတက်လာခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် အသားမှလွဲ၍ တခြား အစားအစာ အချို့ကို အမှန်တကယ် စားသုံးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ အများကြီး မစားနိုင်ဘဲ ပမာဏ အနည်းငယ်သာ စားနိုင်သည်။
သူ စားနိုင်သည်နှင့်အမျှ မိဘများလည်း သဘာဝကျကျ စားနိုင်ကြပေမည်။
သူ့မိဘများက သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဘက်သို့ တူကို ရွှေ့ကာ လွယ်လွယ်ကူကူ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့လည်း အနည်းငယ် စားကြည့်ကြရာ အမှန်တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် က ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးလျှင် ဦးစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့မှာ မြို့အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်ကြသည်။
ဝမ်ကျန့် မှာ မြို့ဆင်ခြေဖုန်းသို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးမှာ ဘီစကစ် စားရင်း ရေသောက်နေကြသည်။ ဝမ်ကျန့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ဆုံး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။
"တွေ့ခဲ့ရလား။ တိုက်ပွဲတော့ မဖြစ်ကြပါဘူး နော်" ကျီယုံ က ရပ်တန့်သွားကာ ရဲခွေးတစ်ကောင်လို ဝမ်ကျန့် အနားတွင် နမ်းရှိုက်ကြည့်ရင်း "သေစမ်း! အရမ်းမွှေးတာပဲ! ငါတို့ကျောခိုင်းပြီး စားသောက်ပွဲ လုပ်လာတာလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် - လုပ်လာတာပေါ့၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်တုန်းက အချိန်တွေဆီ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။
ဟီလင် - ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဧည့်ခံတာကို ခံခဲ့ရတာလား။
ဝမ်ကျန့် - ကျန်းလန် (ဝမ်ကျင်း) လေ။ သူက လင်မြို့ ရဲ့ အလယ်ဗဟိုနားမှာ မြို့တစ်မြို့ တည်ဆောက်ထားတယ်။
ကျီယုံ - !!!
ဟီလင် - !!!!
ရှီချုန် - !!!!!!
ဝမ်ကျန့် က ထိုလူ့အသိုက်အဝန်း အခြေစိုက်စခန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမြင်ခဲ့ရသမျှကို ထိုသုံးဦးအား ပြောပြလိုက်သည်။
သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာပေးများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မျက်နှာများလည်း တင်းမာသွားကြသည်။
ကျီယုံ - အအန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာက အလုံခြုံဆုံး နေရာပဲပေါ့။
ဟီလင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ "သူက ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဇွန်ဘီတွေရဲ့ မြို့ထဲမှာ အခြေစိုက်စခန်း တည်ဆောက်နိုင်တယ်။ အပြင်ဘက်အစွန်အဖျားမှာ ဇွန်ဘီတွေ ဝိုင်းရံထားတယ်။ ပြင်ပရန်သူ လူသားတွေလည်း မရှိဘူး၊ ဇွန်ဘီတွေကလည်း သူ့ဟာသူပဲ။ ဒီအခြေစိုက်စခန်းက တကယ်ကို အလုံခြုံဆုံးပဲ" ဟု ပြောသည်။
ရှီချုန် - တကယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူသားပဲ။
ဟီလင် - ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနိုင်မှာလဲ။
ကျီယုံ က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ငါတို့ဘက်က မဟုတ်တာတော့ နှမြောစရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျန့် - သူက ငါတို့ဘက်က ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး။