အခန်း ၉၀ - ဒီတံဆိပ်က စားလို့တောင် ရတာလား။
ရှန်ထျန်း ကတော့ စိတ်ထဲမှာ ပြုံးစိစိဖြစ်နေရပါပြီ။
တကယ်လို့ ကျန်းယွင်ရှီး သာ အခုသူ့စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ရူးကြောင်ကြောင်လူတစ်ယောက်လို့တောင် ထင်သွားနိုင်ပါတယ်။
သို့သော်လည်း သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး။
သူ တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်တာကြောင့်ပေါ့။
မူလဇာတ်ကြောင်းထဲက စာကြောင်းတွေအရ ရှန်ထျန်း ဟာ တရားခံအစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက်မှာ သွေးအေးခဲလောက်အောင် ရက်စက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေကို ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လူအများကိုတောင် ကြက်သီးထသွားစေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်း ကတော့ အဲ့ဒီလို ဇာတ်ကွက်မျိုးကြီးကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။
သူ့အတွက်တော့ အဓိကက လုံခြုံစိတ်ချရဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီလို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ကလဲ့စားချေပွဲကြီးတွေကို သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားလှပါဘူး။
"ရှန်ထျန်း... ရှင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ရဲ့ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်။
ရှန်ထျန်း က အတွေးစတို့ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စအတွက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့တွေ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတာပေါ့။"
ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူမက ရှန်ထျန်း ရဲ့ ပုံစံကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေမိဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှတဲ့ သဘောသဘာဝက သူမကို အမြဲတမ်း အံ့သြမှင်သက်စေခဲ့ပါတယ်။ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါမျိုးမှာတောင် ရှန်ထျန်း က ရေပြင်ညီလို တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။
ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်သား အဲ့ဒီနေရာကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပါတော့တယ်။
လမ်းခရီးမှာ ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ဆီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရှန်ထျန်း၊ ရှင် ဒီတစ်ခါ မီးနိုင်ငံကနေ ထွက်လာတာက အရှေ့ဘက်တောအုပ်ကို သွားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီမှာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လားရှင်။"
ရှန်ထျန်း က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးမှ
"အင်း၊ ငါ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရာအချို့ ရှိလို့ပါ။" လို့ တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
သူ အရှေ့ဘက်တောအုပ်ကို သွားတာက [ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး] ကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအရာက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုမိုတိုးတက်လာစေဖို့အတွက် အလွန်တရာ အရေးပါလှပါတယ်။
ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ရဲ့ စကားကို ကြားတဲ့အခါ နည်းနည်းလေး စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ
"အကယ်၍ အရှေ့ဘက်တောအုပ်မှာ တခြား အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံလာရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မကို ပြောနော်။ ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှန်ထျန်း က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းယွင်ရှီး က ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ တောက်ပတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် သူမနဲ့ အတူရှိနေတာက အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
ထိုစဉ်မှာပဲ ရှန်ထျန်း က သူ့ရဲ့ အင်္ကျီလက်ထဲကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားသခင်တံဆိပ် ကို လက်နဲ့ ထိမိသွားပါတယ်။
အဲဒီ ဓားသခင်တံဆိပ် ကို သူ ဇီယန်အရှင် ဆီကနေ ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
'ဒီ ဓားသခင်တံဆိပ် က တော်တော်လေး အသုံးဝင်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါက စားလို့တောင် ရတာလားဟေ့။'
ရှန်ထျန်း စိတ်ထဲမှာဟာသလိုလိုနဲ့ တွေးမိလိုက်ပါသေးတယ်။ တစ်ချို့သော ရှေးဟောင်း ဝတ္ထုတွေထဲမှာ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေက အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါသေးတယ်။
သို့သော်လည်း သူက အဲဒီ ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှန်ထျန်း။ ရှင် ဘာကို ကိုင်နေတာလဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး က သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တော့ သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း ဓားသခင်တံဆိပ် လေး တစ်ခုကို ကြည့်နေတာပါ။" ရှန်ထျန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းယွင်ရှီး က အဲဒီတံဆိပ်ကို မြင်ဖူးသလိုလို ရှိပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားကြပါတော့တယ်။
သူတို့နှစ်ဦး အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရဲ့ နယ်နိမိတ်ဆီကို ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတော့သည်။
ဧရာမဓားကြီးကိုင်ဆောင်ထားသော လူကြီးမင်းသည် ဝေယံနန်းတော် တစ်ဝိုက်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များကို ကျန်းယွင်ရှီး ထံတွင် စိုက်ထူလိုက်သည်။
သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရသည်။
"ငါးပါဌ် ရွှေစင်ယင်ယံ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး အရင်းအမြစ်လား။ ဒါကတော့ ရှားသားပဲ။"
"ဇီယန်အရှင်၊ မင်းက ရွှေအဆန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ရှုံးသွားတာလား။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ဓားက အားနည်းလွန်းလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်! အရမ်းနှေးလွန်းတယ်!"
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဇီယန်အရှင် ကတော့ နောင်လာမည့်အချိန်တွေမှာ ကောင်းစရာ မရှိတော့ကြောင်း အသေအချာ ခံစားလိုက်ရသည်။
တကယ်လည်း ထိုလူကြီးက စကားဆက်ပြောလာသည်။
"ရပါတယ်။ မင်း ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့ဆီကို လာခဲ့ဦး။"
ဇီယန်အရှင် မှာ အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားရရှာသည်။ သူ့အနေဖြင့် သူ၏ သက်ကြီးဝါကြီး တပည့်တူအစ်ကိုကြီးလက်ချက်ဖြင့် ဆိုးရွားလှသော အချိန်ကာလတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်မှာ သေချာနေပေသည်။
ဇီယန်အရှင် နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုလူကြီးသည် နန်းတော်အတွင်းဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ့သမီးလေးပါ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေပါတကား။
"လီလျန်အာ၊ သမီး အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးလာပြန်ပြီပေါ့။ ဒီအိုးက..."
ထိုလူကြီးသည် အိုးကို မှတ်မိသွားသောအခါ ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။
ထို့နောက် သူက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်—
"လီလျန်အာ! သမီး ဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ။"
လီလျန်အာ မှာ မျက်နှာရဲတက်လာပြီး အိုးကို သူမ၏ ကျောနောက်ဘက်သို့ အမြန် ဝှက်လိုက်သည်။
"ဖေဖေ ဘာမှမမြင်ဘူး။ ဖေဖေ ဘာမှမတွေ့ဘူး။ ဘာမှမရှိဘူး။"
ထိုလူကြီးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်—
"ရှန်ထျန်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်း!"
ရှန်ထျန်း မှာ ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်တမ်း ရှေ့ကို ထွက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူက လူမိုက်စစ်စစ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
ကျန်းယွင်ရှီး က လေထုထဲတွင် ရပ်နေသော ထိုလူကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်—
"သခင်ဘိုးဘေး မြစ်ရှည်ဓားအရှင်၊ ရှန်ထျန်း က ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်နှင့်ပြီးသားပါ။ ရှင်က ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ သူတော်စင်ကို လာပြီး စနောက်နှောင့်ယှက်နေရအောင် တခြားသူတွေက ရှင့်ကို ဘယ်လိုမြင်ကြမယ် ထင်လဲရှင်။"
လီချန်လန် ၏ ဝိညာဉ်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"သူများတွေ ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်တယ်ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း က ငါတို့နဲ့ အမြဲတမ်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့တာပဲ။ သူက အခု မင်းတို့ရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ဆီ ခေါ်သွားပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးခေါင်းဆောင် ကိုယ်စား ငါပဲ လေ့ကျင့်ပေးပါရစေ။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာမှပဲ ငါ ပြန်လွှတ်ပေးပါ့မယ်။"
ကျန်းယွင်ရှီး မှာ ရွေးချယ်စရာ အများကြီး မရှိတော့ပေ။
"ဒါဆိုရင် ဘိုးဘေး မြစ်ရှည်ဓားအရှင် က ဘယ်လိုမှ မျက်နှာသာ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု သူမက မျက်နှာပျက်လျက် မေးလိုက်သည်။
လီချန်လန် က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့အဖေဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောလို့ရကောင်းရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဲဒီအဆင့် ရောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။"
သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ဟာလာပြင်ထဲမှ အခြားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဪ... ငါ့ရဲ့ တပည့်ညီငယ်က အဲဒါကို ပြောနိုင်တယ်ဆိုရင် ငါကရော ဘယ်လိုနေလဲ"
လေထုထဲတွင် အပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး တაအိုဘုန်းကြီး အိုကြီးတစ်ပါး ထိုထဲမှ ပစ်ထွက်လာသည်။ သူက နန်းတော်တစ်ဝိုက်ကို ပြုံးရွှင်လျက် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
မြစ်ရှည်ဓားအရှင် ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဝင်ရောက်လာသူအသစ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး—
"အဟမ်း၊ အဟမ်း။ ဇီယန်အရှင် အရှင်ဘုရား နေကောင်းပါရဲ့လား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက လီချန်လန် ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်—
"မကောင်းဘူး၊ မကောင်းဘူး။ ငါက အလွန်ဆင်းရဲနေလို့လေ!"
လီချန်လန် က တစ်ခုခု မမှန်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ယူကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလေတော့သည်။
တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
"ညီငယ် လီချန်လန် ရေ၊ မင်းနဲ့မတွေ့တာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တောင် ရှိပြီ၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ အလွန် သတိကြီးတုန်းပဲ။"
"မင်း သိရဲ့လား မသိဘူး၊ ငါက ရှန်ထျန်း ကို အမြင်တော် သင့်တယ်၊ သူက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းက သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားချင်နေတာလား။ ဒါက ငါ့မျက်နှာကို လုံးဝ မထောက်တာပဲ!"
"ဘာမှ အလျော်အစား မပေးဘဲ ထွက်သွားလို့ရမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ တုံးလှချည်လား!"
ထို့နောက် တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးသည် အပြာရောင် မီးတောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
မီးတောက်သည် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ကြယ်ကြွေကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားသည်။
လီချန်လန် က တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရှည်လျားသောဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဓားစွမ်းအင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သမုဒ္ဒရာထဲက ဒီရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ တာအိုဘုန်းကြီးအိုဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဓားစွမ်းအင်များ၏ အလင်းရောင်က မီးနိုင်ငံ ၏ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်ဖြစ်သော [အဆုံးမဲ့ဓားစွမ်းအင်] ပင် ဖြစ်ပေသည်!
ကျန်းယွင်ရှီး က ထိုလှုပ်ရှားမှုကို အံ့သြချီးကျူးစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
'ဒါက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားပဲ။ ငါကတော့ အဲဒါနဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။ ငါ အခုထိ အားမကောင်းသေးပါဘူး။'
ဓားစွမ်းအင်များက သူ၏ဆီသို့ ရေမွှားများအလား လွှမ်းမိုးဝင်ရောက်လာသော်လည်း တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။
"မီးစွဲစေသော ပစ္စည်းအနုပညာ! ပါးစပ်ကြီး!"
သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် အပြာရောင်မီးတောက်သည် ကြီးမားသော အပြာရောင်ပါးစပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဓားစွမ်းအင် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ဟစိုက်နေသော ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ ပျံဝင်သွားကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာပေ။ ယင်းအစား ပါးစပ်ကြီးက ၎င်းတို့အားလုံးကို မျိုချပစ်လိုက်လေသည်!
အပြာရောင်ပါးစပ်ကြီး၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း လုံးဝ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
"ချူလုံဟယ်၊ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အစစ်သာ ဒီမှာရှိမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူမှာပဲ!"
ဓားသခင်တံဆိပ် ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်ရိပ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
မြစ်ရှည်ဓားအရှင် သည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး ခုခံရန် သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရခြင်းမျိုး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
ကံဆိုးစွာဖြင့် ယနေ့တွင်မူ သူသည် တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ဝိညာဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာလျှင် ဓားသခင်တံဆိပ် ထဲတွင် မှီခိုနေထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သာမန်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူရန် လုံလောက်သော်လည်း ဇီယန်အရှင် ကမူ ထိုသာမန်ကျင့်ကြံသူတို့၏ အဆင့်ကို ကျော်လွန်လွန်းလှသည်။
လီချန်လန် သာ သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အစစ်နဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏စွမ်းအားအစစ်အမှန်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနှင့်သာ ဇီယန်အရှင် ကို ယခု တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက သူ အမှန်တကယ် အလဲထိုးခံရပေလိမ့်မည်။
လီချန်လန် ၏ ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းသည် ဇီယန်အရှင် အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ မကောင်းလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဝိညာဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ရရှိလာမည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အပေါ်ပါ သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် လီချန်လန် သည် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်လေ့ရှိသည်။
ယခုမူ အထူးကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဇီယန်အရှင် ကို ငှားရမ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဇီယန်အရှင် သာ ဤ ဓားသခင်တံဆိပ် ကို လက်ဝယ်ရရှိသွားမည်ဆိုပါက လီချန်လန် ထံမှ ရွေးနုတ်ဖိုးတောင်းရန် ၎င်းကို အသုံးပြုမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။
လီချန်လန် မှာ ထွက်ပြေးရန် ဆက်လက် ကြိုးစားရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ထားသော်လည်း ကြီးမားသော အပြာရောင်ပါးစပ်ကြီးက ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေသည်။
"ဟားဟား၊ မပြေးနဲ့တော့! ငါ့ကို စားခွင့်ပေးလိုက်ပါ!"
ထို့နောက် ပါးစပ်ကြီးမှာ ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဧရာမ မည်းမှောင်နေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ဇီယန်အရှင် နှင့် ဓားသခင်တံဆိပ် အပါအဝင် ဓားစွမ်းအင်အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်လေသည်။
ဗုန်း!
ခဏကြာပြီးနောက် ပါးစပ်ကြီးက လူ့ကိုယ်တုံးလုံး လူတစ်ယောက်ကို တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မီးတောက်ပေါက်ကွဲသွားစဉ် ထိုသူမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
ထိုလူသည် မည်သို့မျှ မတွေဝေတော့ဘဲ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
အပြာရောင်မီးတောက်သည် နန်းတော်ဆီသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာပြီး တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီး ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် ရွှေရောင်တံဆိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
"လီချန်လန် က တကယ် ချမ်းသာတာပဲ။ ဒီတံဆိပ်ကို လုပ်ဖို့အတွက် သူက တစ်ပိုင်း-អមតៈ သတ္တုစပ်ကို သုံးထားတာပဲ!" သူက တံဆိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါ အခုတော့ ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီ။"
ထို့နောက် သူက ပါးစပ်ကို ဖြဲဟလိုက်ပြီး တံဆိပ်ကို ကိုက်ချလိုက်သည်။
ခွပ်!
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက တံဆိပ်၏ ထောင့်စွန်းတစ်စွန်းကို ကိုက်ဖြတ် စားသုံးလိုက်ခြင်းပင်တည်း!
လီချန်လန် မှာ ရုပ်ထုတစ်ခုလို တောင့်တင်း ရပ်နေမိတော့သည်။
ဘာကြီးလဲဟ... ဒီတံဆိပ်ကို တကယ် စားလို့ရတာလား ဘာကြီးလဲဟ!?
ခဏအကြာတွင် အရည်ပျော်သွားသော သတ္တုရည်စက်များက သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။ တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပါးစပ်ကို စုပ်လိုက်ကာ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။
"ကောင်းတယ်၊ အရသာက မဆိုးဘူးပဲ။"
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီချန်လန် မှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
ဒါက ဘာမျိုးစိတ်ကြီးလဲဟ!
ဒီဓားသခင်တံဆိပ် ကို လုပ်ဖို့အတွက် သူတို့ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း က ရတနာပစ္စည်းတွေကို အလွန်အမင်း အသုံးချခဲ့ရပြီး အဖိုးတန် သတ္တုရိုင်းအမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤတံဆိပ်သည် ခိုင်ခံ့လွန်းလှသဖြင့် သာမန်ရတနာပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် မြစ်ရှည်ဓားအရှင် ၏ ဓားစွမ်းအင်များဖြင့်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးသွားစေရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း ယခုမူ ဇီယန်အရှင်က ၎င်းကို အမှန်တကယ် ကိုက်ဖြတ်စားသုံးပစ်လိုက်ပြီလေ။
ဒီလူက လူသားရော ဟုတ်ရဲ့လား ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါကြီးလား။
သူ့ကို သေစေချင်လောက်အောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား အမြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီချန်လန် သည် သွေးအန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန် မဝံ့ရဲဘဲ ဒေါသများကို မျိုသိပ်ကာ မြန်ဆန်လှသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
သူသာ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လောက် ဆက်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဇီယန်အရှင်က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ အပိုင်းပိုင်းကိုက်ဖြတ် စားသုံးသွားလိမ့်မည်ကို သူ အသေအချာ သိနေပေသည်။
လီချန်လန် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဇီယန်အရှင်က လိုက်လံ မဖမ်းဆီးတော့ပေ။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေပုံရသည်။
"ဟေး၊ ဒီကျင့်ကြံသူလေးက တော်တော်လေး စိတ်ရင်းမှန်တာပဲ။ သူက ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး အရသာရှိတဲ့ ရတနာလက်ဆောင်ကြီးတောင် ပေးသွားသေးတယ်။"
တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ရှန်ထျန်း တို့မှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အကြောအခြင်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားကြသည်။
အရသာရှိတဲ့ ရတနာလက်ဆောင်ကြီး ဟုတ်စ။
အရှင်ဘုရားက သူတို့ရဲ့ ရတနာတွေကို လုယူသွားရုံသာမက တံဆိပ်ကိုပါ ကိုက်ဖြတ်စားသုံးပစ်ခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူကများ အဲဒါကို လက်ဆောင်ပေးဝံ့မှာလဲ။ အကယ်၍ လီချန်လန် သာ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရမည်ဆိုပါက ဒေါသဇောကြောင့် သွေးအန်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ဇီယန်အရှင်ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို နေရာတကာတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။
သူ၏ အကြည့်များကို ခံလိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ ကျောပြင်တစ်ခွင် အေးစက်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားခဲ့သည်။
"အဟမ်း၊ ဆရာ..." ရှန်ထျန်း က ပြုံးစစလုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ငါ့တပည့်လေး၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက တကယ် မဆိုးဘူးပဲ။ မင်းက ဒီလိုမျိုး အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူကြီးကိုတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။" ဇီယန်အရှင်က ရယ်မောရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ဆရာ... ဒါက တိုက်ဆိုင်လို့ပါ..." ရှန်ထျန်း ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာပြီး အမြန်ဆုံး ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ "တပည့်က ဒီလူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ သူ့ဘာသာသူ အတင်းဝင်လာပြီး နှောင့်ယှက်တာပါ။"
"ဟားဟား၊ မင်းက ရှက်နေတာပဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဆရာက မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။" ဇီယန်အရှင်က လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ လှမ်းဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီ ဓားသခင်တံဆိပ် က အရမ်းကောင်းတယ်။ အပြင်မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာ ရှားပါးတဲ့ သတ္တုစပ်နဲ့ ဖန်တီးထားတာ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"
ရှန်ထျန်း နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်စီ ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မှ စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။
ဒီတာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ သူက လူတွေရဲ့ ရတနာတွေကို လုယူရုံသာမက ရတနာပစ္စည်းတွေကိုပါ တကယ် ကိုက်စားပစ်နိုင်သေးသည်။ သူသာ အနာဂတ်တွင် တစ်ခုခုကို စိတ်ဆိုးလာမည်ဆိုပါက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုပါ ဝါးမြိုသွားနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။
"ကဲ၊ ဒီမှာ အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့လည်း ပြန်ကြတာပေါ့။" ဇီယန်အရှင်က လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တံဆိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။" ရှန်ထျန်း က အမြန်ဆုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် လူသုံးယောက်သားသည် မီးနိုင်ငံ ၏ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး အရှေ့ဘက်တောအုပ် ဘက်သို့ ပြန်လည် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။
ယနေ့ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်များသည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံရေးလောကကြီးတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိကြောင်း သိထားခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာအိုဘုန်းကြီးမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
ရှန်ထျန်း ကမူ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဆရာတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းအတွက် ဝမ်းသာရမလား သို့မဟုတ် ငိုရမလားပင် မသိတော့ပေ။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဇီယန်အရှင်၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လုံခြုံရေးအတွက် လုံးဝ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သည်မှာမူ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော တောအုပ်အတွင်း၌ မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ငန်းများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။
အခန်း (၉၀) -
ခွပ်!