မီးနိုင်ငံ…
ဤနေရာသည် လူသူကင်းမဲ့၍ အင်အားစုအဆင့်မြင့်သူ နည်းပါးလှသည့် သာမန်လူ့ဘုံနိုင်ငံငယ်လေး တစ်နိုင်ငံသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တို့၏ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံနေရဆဲပင်။
ကောင်းကင်ဘုံဘုရင်အဆင့် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် တစ်ပါးသည် စစ်တပ်ကိုဦးဆောင်ကာ မီးနိုင်ငံဆီသို့ ချီတက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များကို နီးကပ်လာခွင့်မပေးဘဲ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ရိုက်ချေပစ်လိုက်လေသည်။
ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပေးနေကာ ဤနိုင်ငံ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးနေသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။
အကြောင်းမှာ ဤနေရာသည် သန့်ရှင်းသောခေါင်းဆောင် ရှန်ထျန်း၏ မွေးရပ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျန်းလုံယွမ်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ပေးရန် အကြီးအကဲကြီး တစ်ဦးကို ရှေးပلاဦးကတည်းက အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် မီးနိုင်ငံသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တို့ သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သည့် နယ်မြေငါးခုအတွင်းမှ ရှားပါးလှသော နိုင်ငံအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်နိုင်ငံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
လန်ကွေ့ဖေး၏ သင်္ချိုင်းဂူထံတွင်မူ...
မီးနိုင်ငံ၏ ဘုရင် ရှန်ရှောင်သည် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– "လန်အာ၊ နယ်မြေငါးခုဟာ ဘေးဥပဒ်ဆိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ။ ထျန်းအာ ဘယ်လိုနေနေမလဲ မသိဘူး!"
ယခုအခါ ကပ်ဘေးကြီးသည် နယ်မြေငါးခုပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီဖြစ်ရာ နယ်မြေငါးခုစလုံးသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေပြီ။
ဤနေရာသို့ သူတို့ ကျူးကျော်မလာကြသေးသော်လည်း ရှန်ရှောင်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဆဲပင်။ ရှန်ထျန်းထံမှ သတင်းမရရှိခဲ့သည်မှာ နှစ် ၁၀၀ တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် လန်ကွေ့ဖေး၏ သင်္ချိုင်းဂူထဲမှ ဘုရားဆန်ဆန် တောက်ပသော အလင်းစက်ကလေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အလင်းရောင်များသည် ဝိညာဉ်မိုးရေစက်များအသွင် စုစည်းလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လိပ်ပြာလေး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုလိပ်ပြာလေးသည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော ဘုရားဆန်ဆန် အလင်းရောင်များဖြင့် ခြုံလွှမ်းလျက် လေနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့ကာ ရှန်ရှောင်ကို ပတ်ပျံနေလေသည်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်သွားပြီး လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ရှောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ရီသွားလေသည်။
"လန်အာ၊ ရှင်ပဲလား..."
...
လက်ရှိတွင် ရှန်ထျန်းသည် ယခင်က မကြုံဖူးစဖူး ကြီးမားလှသော အကျပ်အတည်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။
ယဲ့ချင်စန်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများကို မည်သူမျှ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့ပေ။
ထို့အပြင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား သုံးပါးစလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ရှန်ထျန်းအပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ယန်ကွေးသည် ရှန်ထျန်းကို မည်သည့်တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြီး လွှမ်းခြုံလာကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
ယန်ကွေးသည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ကြယ်တာရာစကြဝဠာကြီးကို ဖုံးလွှမ်းကာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားစေသည်။
ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် ဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးကိုပင် လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။
ရှန်ထျန်း၏ ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း တဒိတ်ဒိတ်ဖြင့် ခုန်နေသည်။
ယန်ကွေးသည် သူရင်ဆိုင်ဖူးသမျှထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ရန်သူဖြစ်ပြီး အလွန်တရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ရှန်ထျန်းအနေဖြင့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် သူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ယန်ကွေး ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် ရှန်ထျန်းသည် သူ့ကို တားဆီးရန် လူသားဧကရာဇ်နန်းတော်နှင့် လူသားဧကရာဇ်တံဆိပ်တို့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ချီ!
ထိုထိပ်တန်း လက်နက်ကြီး နှစ်ခုသည် တောက်ပလှသော ဘုရားဆန်ဆန် အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို ဝန်းရံထားသည့် ရွှေရောင် ကုလားကာကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ဘုန်း!
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏!
ယန်ကွေး၏ တိုက်ခိုက်မှု ကျရောက်လာပြီး ရွှေရောင်ကုလားကာကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ယင်သွားပြီး အနောက်သို့ အချို့ကွာလှမ်း ဆုတ်သွားရသည်။ အဆုံးစွန်၌ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်နိမ့်ပါးလွန်းနေသေးသည်။ ထိပ်တန်းလက်နက်ကြီး နှစ်ခုကို အသက်သွင်းထားလျှင်တောင်မှ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။
ယန်ကွေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရመက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ခမ်းနားကြီးကျယ်ခဲ့တဲ့ ရှု့ထောင့်ပေါင်းစုံက လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်တွေက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားရတယ်ပေါ့လေ။ အလဟဿ အضیတည်းပဲ!! ငါ့ကို ပေးစမ်း!"
သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ လူသားဧကရာဇ်တံဆိပ်နှင့် လူသားဧကရာဇ်နန်းတော်ဆီသို့ လှမ်းဆွဲယူလိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်သည့် လက်နက်များကို တပ်မက်ကြပေသည်။
ဗလာနယ်လွတ်ကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို စုစည်းလာပြီး ထိပ်တန်းလက်နက်ကြီး နှစ်ခုကို ချည်နှောင်တားဆီးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ယန်ကွေးသည် ၎င်းတို့ကို လုယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အမြင့်ဆုံး မကောင်းဆိုးဝါး ပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤထိပ်တန်းလက်နက်ကြီး နှစ်ခုစလုံးသည် အပြင်းအထန် တုန်ရီနေကြသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေလေသည်။
ယန်ကွေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်– "ယန်မို၊ ယန်လင်း၊ လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ကို သတ်ကြစမ်း! ဘယ်လို အခွင့်အရေးမှ လက်လွတ်မခံနဲ့!"
ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတို့၏ ပညာရပ်များဖြင့်ပင် လူသားဧကရာဇ်၏ လက်နက်များကို သိမ်းပိုက်ရန်မှာ ထိုမျှလွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ယန်ကွေးသည် အခြားသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါးကိုပါ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်းသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ဤလက်နက်ကြီး နှစ်ခုလည်း ပိုင်ရှင်မဲ့ အရာဝတ္ထုများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ထိုအခါကျလျှင် သူသည် ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူပင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
...
ယန်မိုနှင့် ယန်လင်းတို့ နှစ်ပါးသည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာကြပြီး မဟာဆန်သော အရှိန်အဝါကြီးဖြင့် ရှန်ထျန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
ထိုအခါ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါးတို့သည် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် စွမ်းအားဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ဗလာနယ်လွတ်ကြီးသည် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အသက်ရှင်သပ်သမျှ အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အနှီ ကမ္ဘာ့အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေမျိုးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများမှာ ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။
"မလုပ်နဲ့!"
ရှန်ထျန်း အန္တရာယ်နှင့် ကြုံနေရသော်လည်း သူတို့မှာ မတတ်သာနိုင်ကြပေ။
အဆုံးစွန်၌ သူတို့၏ စွမ်းအားအရဆိုလျှင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။
"ထွက်သွားစမ်း!"
ယဲ့ချင်စန်းသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော ဝိညာဉ်ကြွင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ နောက်ဆုံး လက်ကျန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
သို့သော် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူသည် သွေးအန်လာရလေသည်။
"ထျန်းအာ၊ ထွက်ပြေးစမ်း!" ယဲ့ချင်စန်းက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး ဖြစ်သည်။ အသက်ကို ရင်း၍ တိုက်ခိုက်လျှင်တောင်မှ သူသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါးကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"ကောင်လေး၊ သေစမ်း!"
ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါးသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ရှန်ထျန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ယခုမျိုးဆက်၏ လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အကြွင်းမဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
...
ထိုအချိန်အတိအကျတွင် အရှေ့ဘက်မှ နယ်နိမိတ်မရှိသော ဘုရားဆန်ဆန် အလင်းရောင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုတောက်ပမှုသည် တုနှိုင်းစရာမရှိဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
မဝေးလှသောနေရာမှ လက်ဖဝါးစာလောက်သာရှိသည့် လိပ်ပြာလေး တစ်ကောင် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မိုင် သုံးသ millón (သန်းသုံးရာ) မြင့်မားသော ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းကြီးကို ချက်ချင်းဆိုသလို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။
လိပ်ပြာ၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း ပိုမိုကြီးထွားလာကာ အလယ်ပိုင်းမြေပြင်၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
"ဟင်?"
ယန်မိုနှင့် ယန်လင်းတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာ မူမမှန်သည်ကို ခံစားမိလိုက်ကြသဖြင့် တင်းမာစွာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကြသည်။
အဆုံးစွန်၌ ဤလိပ်ပြာမှာ သာမန်ထက် အလွန်တရာ ထူးကဲလွန်းနေပြီး ကြက်သီးထဖွယ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားစေရသောကြောင့်ပင်တည်း။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ရှန်ထျန်းကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင် ကောင်လေးကို ဦးစွာ သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။
...
"သေရဲတာပေါ့လေ။"
ဗလာနယ်လွတ်ကြီးထဲမှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
လိပ်ပြာသည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်ပြီး နယ်မြေတစ်သန်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
အဆုံးမရှိသော လေပြင်းများသည် ထက်ရှသော ဓားသွားများအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားပြီး ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
ကောင်းကင်ယံကြီး ပြိုလဲကျလာပြီး မြေကြီးများ ကွဲအက်သွားသည်။ ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီးပင်လျှင် အပြီးအပိုင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ဤစွမ်းအားသည် အာကာသကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာခဲ့သည်။
"အားး!"
သနားစရာကောင်းသော အော်သံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါး၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်များပင်လျှင် မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဤမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
သူတို့သည် လိပ်ပြာလေးကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကြသည်။
ဤလိပ်ပြာလေးသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း မည်သူကမျှ ထင်မှတ်ထားခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ယန်ကွေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြင်းအထန် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ပါးစပ်ကြီး အ้า၍ ပွင့်ဟသွားသည်။ သူ တုန်ရီနေသည်။ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါး မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သည်ကို ယန်ကွေး ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။
၎င်းတို့သည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အစောပိုင်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အစောပိုင်းအဆင့် အချင်းချင်းကြားတွင်ပင် ထိပ်တန်း အဆင့်အတန်း၌ ရပ်တည်နေကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ သူတို့နှစ်ပါး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အလယ်အလတ်အဆင့်ကိုပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။
သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ချက်တည်း၌ပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီလော။
မည်သူပင် ဖြစ်ပါသနည်း။
...
လိပ်ပြာလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပျံဝဲဆင်းလာပြီး ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့တွင် နားလိုက်သည်။
၎င်းကို ဝန်းရံထားသော အလင်းတန်းမှာ တောက်ပ၍ ခမ်းနားလှပေသည်။ ခဏအကြာတွင် လိပ်ပြာလေးသည် အလွန်တရာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကျောက်စိမ်းကောင်းကောင်းဖြင့် ထုဆစ်ထားရုံမျှသာဖြစ်သည့်အလား သွယ်လျပြီး နုနယ်လှပေသည်။
သူမတွင် မည်သူမျှ မဝံ့မရဲ မပြုဝံ့ကြသည့် အေးစက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေ၏။
သူမသည် ဤလောကမှ မဟုတ်ဘဲ နန်းတော်တစ်ခုမှ နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တပ်မက်ခြင်း အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူမထံတွင် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြသည်။
အမျိုးသမီးများစွာတို့မှာလည်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။
သူတို့အထဲတွင် အလှအပနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာတို့ဖြင့် နယ်မြေငါးခု၏ ထိပ်တန်းတွင် ရပ်တည်နေကြသော သူတော်စင်မများနှင့် နတ်သမီးများစွာ ပါဝင်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ဤသူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူတို့အားလုံးမှာ အရောင်မှိန်သွားကြရလေသည်။
...
ရှန်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။
သူသည် ဤပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း ရရင်းနှီးနှီး ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ ဤခံစားချက်မှာ သူ၏ သွေးကြောထဲမှ စီးဆင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။
ဤသူသည် သွေးသားဆက်စပ်နေသော သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပေသည်။
ဒေဝစကြာဝဠာ ဂိုဏ်းအုပ်စု ဘက်တွင်မူကား...
သစ္စာပန်းအဘွားအို၏ ကျောက်စရာမျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမက မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– "ဒီအမျိုးသမီးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား!"
ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေလျက် ပြောလိုက်သည်– "ကိုယ်လုပ်တော်... လန်ကွေ့ဖေး လားဗျို့!?"
ဟုတ်ပေသည်။
ဤသူမှာ လန်ကွေ့ဖေး ပင်တည်း။
လန်ကွေ့ဖေး သာလျှင် ဤမျှလောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းနိုင်ပေသည်။
သို့သော် လန်ကွေ့ဖေး မှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ရတာပါလိမ့်။
အသက်ပြန်ရှင်လာရုံသာမက သူမသည် အလွန်တရာပင် အစွမ်းထက်လာခဲ့လေသည်။
သူမသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား နှစ်ပါးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤအချက်မှာ အလွန်တရာမှပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်တကား!
...
လန်ကွေ့ဖေး ထုတ်လွှတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယန်ကွေးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။
ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာမှပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး ဤကဲ့သို့သော ပညာရှင်မျိုးကို သူ မည်သို့မှ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။
"ပြေးမယ်!"
ယန်ကွေးမှာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောတော့ဘဲ ပြင်ပနယ်မြေဘက်သို့ ထွက်ပြေးလေသည်။
သူသည် ကြယ်တာရာ မြစ်ကြောင်းကြီးကို ဖောက်ထွက်ကာ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်လက် မနေရဲတော့ပေ။
ဤသူမှာ အလွန်တရာမှပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှရာ သူ့ကို သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ခံစားစေရသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လန်ကွေ့ဖေး က လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ဗလာနယ်လွတ်ကြီးထဲသို့ ဖိချလိုက်သည်။
ကြယ်တာရာ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်ခွပန်းများ ပွင့်လန်းလာကြပြီး အလွန်တရာ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထို့နောက် သစ်ခွပန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားကြပြီး ကြယ်တာရာမြစ်ကို အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားစေသည်။
ဘုန်း!
မိုင် တစ်သန်း (၁,၀၀၀,၀၀၀) အကွာအဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားနှင့်ပြီးဖြစ်သော ယန်ကွေးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ယန်ကွေးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လန်ကွေ့ဖေး မှာ အမူအရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သော ရှန်ထျန်း ထံသို့ နှေးကွေးစွာ လှည့်လာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ "ထျန်းအာ!"
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးသားရင်းချာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန်ကွေ့ဖေး မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ အဆုံးစွန်၌ သူမသည် သူ့ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။ သွေးသည် ရေထက် ပို၍ ခဲပေသည်။
ထို့အပြင် ရှန်ထျန်း ဤကမ္ဘာပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ လန်ကွေ့ဖေး သည် သေတုဆောင်ကာ နီဗားနား (Nirvana) ကျင့်စဉ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူ့ကို ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ရန် အချိန်ပင် မရခဲ့ပေ။
ယခုအခါ သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ မိမိ၏ သားငယ်ကို မြင်တွေ့ရသည်နှင့် သူမ မည်သို့လျှင် မဝမ်းမြောက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
ရှန်ထျန်း ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အပြင်းအထန် တုန်ရီသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– "အမေ... အမေ!"
ဤသူမှာ သူ၏ အမေ လန်ကွေ့ဖေး သေချာပေါက် ဟုတ်မှန်း သူ အတည်ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
အဆုံးစွန်၌ သွေးမျိုးရိုး ပဲ့တင်ထပ်မှုမှာ အတုအယောင် ဖြစ်မသွားနိုင်ပေ။
...
လန်ကွေ့ဖေး ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
"ထျန်းအာ၊ သားကို တောင်းပန်ပါတယ်။ အမေ နောက်ကျသွားပြီ!"
သူမသည် သွယ်လျသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ထျန်း ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မိခင်တစ်ဦးက မိမိ၏ သားသမီးကို မလွမ်းဆွတ်ဘဲ နေနိုင်မည်လော။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာခဲ့ကြရပေသည်။
ရှန်ထျန်း မှာ မိန်းမင်ဆဲ ဖြစ်နေသည်။ "အမေ၊ အမေက..."
လန်ကွေ့ဖေး သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးကြောင်း သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် သူမသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးကိုပင် လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပေသည်။
ယဲ့ချင်စန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်– "ဒေဝပိုးဥ ကျင့်စဉ် (Divine Silkworm Dao Sutra) ကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ။
"နီဗားနား ကျင့်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး လိပ်ပြာတစ်ကောင်အနေနဲ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာပဲ!
လန်ကွေ့ဖေး၊ သားသမီး တကယ် ပြန်နိုးထလာပြီပဲ!"
လန်ကွေ့ဖေး သည် ယဲ့ချင်စန်းကို မြင်သောအခါ တောင်းပန်သည့် အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။ "အဖေ၊ သားသမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အကယ်၍ သားသမီးသာ..."
လန်ကွေ့ဖေး စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် ယဲ့ချင်စန်းက လက်ကို ခပ်ယမ်းယမ်းလုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ရပါတယ်၊ အကုန်ပြီးသွားပြီပဲ! အခုလို မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ အဖေ စိတ်အေးရပါပြီကွယ်။"
သူတို့၏ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပြောင်လာကြသည်။
လန်ကွေ့ဖေး အသက်ပြန်ရှင်လာခြင်းကပင် သူ့ကို အလွန်တရာ အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော် လန်ကွေ့ဖေး က ယဲ့ချင်စန်း၏ သမီး ဖြစ်နေပြန်သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ယဲ့ချင်စန်းက သူ၏ အဘိုး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
ယဲ့ချင်စန်းက သူ့ကို ဘိုးဘိုးဘုရားဟု အမြဲတမ်း ခေါ်ဆိုရန် အဘယ်ကြောင့် အကျပ်ကိုင်နေခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ယခုအခါမှ သူ နားလည်တော့သည်။
စစ်ဘုရားစေတီ ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း လက်နက်ကြီးကိုပင် သူက ထိုသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယဲ့ချင်စန်းက ရှန်ထျန်း မှာ သူ၏ တကယ့် မြေးအရင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်သိရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်နေ၍ပင်တည်း။
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။
ငါက ဘယ်လိုနောက်ခံမှ မရှိတဲ့ သာမန်မိသားစုက ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲလို့ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့မိတာ။
တကယ်တော့ ငါက ਅမတ (အင်မော်တယ်) မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာလား။
ငါ့အမေနဲ့ အဘိုးက ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲက ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေ ဖြစ်နေတာလား။
ဒီသတင်းကတော့ တကယ်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလွန်းလှချည်ငራ!
ငါက အစက သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ကျင့်ကြံချင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ဟန်ဆောင်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!
ငါက ਅਮတ (အင်မော်တယ်) မိသားစုရဲ့ တတိယမြောက် လူဆက်ခံသူပဲ!
မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် ကောင်တွေ ဘယ်လောက်များများ လာပြီး အသက်လာပေးဝံ့ကြမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!!
...
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ဟန်မဆောင်ဘဲ မနေနိုင်တော့မည့်အချိန်အတိအကျတွင် ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
ပြင်ပနယ်မြေဘက်မှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်– "လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ်၊ မင်း ဒီနေ့ ပျက်စီးရလိမ့်မယ်!"
ကောင်းကင်ထက်ဝက်တိုင်အောင် ပျံ့နှံ့သွားသည့် ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်သွားသည်။
တကယ်လား? နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြန်ပြီလား?
ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ ပြီးကြမှာလဲ?
ဘုန်း!
ကောင်းကင်ယံကြီးထဲတွင် ဧရာမ အနက်ရောင် ကျင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည့် ဧရာမ လက်ညှိုးကြီးတစ်ခုက အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
၎င်းသည် သန်းပေါင်းများစွာသော ကြယ်များကို အပိုင်းပိုင်း ကြေမွစေလျက် တန်းတန်းမတ်မတ် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။
ဤလက်ညှိုးကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး အလယ်ပိုင်းမြေပြင်၏ အများစုကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
နယ်မြေငါးခု၏ မြေလွှာများမှာ စတင် တုန်ခါလာကြပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ကောင်းကင်တရားလမ်းစဉ်၏ စွမ်းအင်များ ပورانထွက်လာကြပြီး မဟာတရားလမ်းစဉ် အမျိုးမျိုးလည်း နိုးထလာကြသည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း သံကြိုးများအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားကြပြီး ဤကမ္ဘာလောကကြီးကို အတင်းအကျပ် တားဆီးပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးမားမှုမျိုး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ၎င်းတို့မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ ဖြစ်သွားကြရသည်။
လက်ညှိုးတစ်ချောင်း၏ စွမ်းအားမှာ တရားလမ်းစဉ် အမျိုးမျိုးမှ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်နေပေသည်။
လူတိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။
ဤသူမှာ မလွဲမသွေပင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဧရာမ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ပညာရှင်မျိုးသာ ဝင်ရောက်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာလောကကြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
နယ်မြေငါးခုမှာ ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြမည် မဟုတ်တော့ပေ။
မီးနိုင်ငံ နန်းတော်၏ ထိပ်ဖျားတွင်မူ...
ရှန်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အလယ်ပိုင်းမြေပြင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် ကောင်းကင်ယံ၏ ကွက်တိကွက်ကြား ဖြစ်နေသော တရားလမ်းစဉ် ထိုးထွင်းဉာဏ်များကို ငေးကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသော ခရမ်းရောင် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ထိုသို့ ပြိုလဲနေသော တရားလမ်းစဉ် ထိုးထွင်းဉာဏ်များသည် မီးနိုင်ငံ ဘက်သို့ တရဟော ပြေးဝင်လာကြသည်။
ဤတရားလမ်းစဉ် ထိုးထွင်းဉာဏ်များမှာ နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။
ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာလောက၏ တရားလမ်းစဉ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို စတေးခဲ့ကြသည့် မဟာအင်မော်တယ်ဘုရင် ၃၆ ပါး ချန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့၏ စတေးမှုမှာ နယ်မြေငါးခုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရှန်ရှောင် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ရာဇမာန်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
နယ်နိမိတ်မရှိသော ခရမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်များက ရှန်ရှောင် ကို ဝန်းရံသွားကြသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်တာရာများ၏ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ နက်နဲနေပြီး သူ၏ ရာဇမာန်မှာလည်း ခမ်းနားကြီးကျယ်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရှန်ရှောင် သည် လူ့လောက၏ ဧကရာဇ်တစ်ပါး မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံများကို အုပ်စိုးသော အမြင့်ဆုံး အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ပြီတည်း။
ခရမ်းရောင် ရောင်ခြည်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။
ရှန်ရှောင် ၏ ရာဇမာန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
သူသည် အလယ်ပိုင်းမြေပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– "နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာ ပြန်လည်ဝင်စားပြီးမှသာ ငါဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ယခုမှပဲ ငါ သိရှိတော့တယ်။
"ငါ... ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် ဟာ ဘေးဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီ!"
ဘုန်း!
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကွဲအက်သွားကြပြီး ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များ သူ့ဆီသို့ တရဟော စီးဆင်းလာကြသည်။
ရှန်ရှောင် သည် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်!
...
နယ်မြေငါးခု၏ ကောင်းကင်တရားလမ်းစဉ် ပြိုလဲသွားသည်နှင့်အမျှ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် ပညာရှင်များလည်း နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ နက်ရှိုင်းလှသော အနက်ရောင် ကျင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်အထိ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။
ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံကို နောက်ပြန်လှန်ပစ်လိုက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
ဤသူမှာ ကြယ်တာရာပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော မကောင်းဆိုးဝါး ရာဇမာန်တို့ဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။ သူသည် အာကာသပြင်တွင် ရပ်တည်နေရင်း စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကွဲတော့မည့်အလား တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
ဤသူမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်၏!
ဤသူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူပေါင်းမြောက်များစွာ တုန်ရီသွားကြသည်။
နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တို့မှာ ဤမျှတ পর্যন্ত ရူးသွပ်နေကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ပထမဦးစွာ သူတို့သည် သာမန်နယ်မြေငါးခုနယ်ပယ်သို့ ဧကရာဇ် ကိုးပါးကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သုံးပါးကို ဆက်လက် စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရှန်ထျန်း ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သက်သက်ဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါးကိုပင် ချลง စေလွှတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါကတော့ လွန်လွန်းအားကြီးလှပေပြီ!
...
လန်ကွေ့ဖေး ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေသည်။
သူမသည် နီဗားနား ကျင့်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့သော်လည်း အင်မော်တယ်ဘုရင် ဖြစ်လာရန်မှာ တစ်လှမ်းသာ လိုတော့ပေသည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အဆင့်နှောင်းပိုင်းတွင်သာ ရှိသေးသည်။
ဤနောက်ဆုံး အဆင့်မှာ သူမအတွက် ကူးခတ်၍ မရနိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေသည်။
ယခုအခါ အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လန်ကွေ့ဖေး မှာ လေးလံသော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့တွင် ခိုင်မာစွာ ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမသည် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သူမ၏ သားငယ်အား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ထိခိုက်နစ်နာစေမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် အင်မော်တယ်ဘုရင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှန်ထျန်း ၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီလာခဲ့သည်။
"နှိမ်နင်းစမ်း!"
လန်ကွေ့ဖေး က ခပ်ဖွဖွ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်များကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ သွေးများ ငြိမ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများလည်း တွန့်ချိုးသွားသည်။
ဤသည်မှာ အင်မော်တယ်ဘုရင် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းအား လား?
အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်သည်ပေါ့?
မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် အင်မော်တယ်ဘုရင်က გጣုလွယ်သလိုလိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အဆင့်နှောင်းပိုင်းပဲ၊ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ တွေးနေတာကတော့ လူမိုက်ရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ။"
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဆင်းသက်လာကာ ရှန်ထျန်း ရှိရာသို့ လက်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များမှာ တစ်ရှိန်ထိုး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး နယ်နိမိတ်မရှိသော စကြဝဠာကြီးမှာလည်း ပြိုလဲပျက်စီးကာ အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမှာ သက်ရှိအားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်!
လန်ကွေ့ဖေး ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေပြီး သူမ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
နယ်နိမိတ်မရှိသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းကြီးက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေပြီး ဧရာမ သစ်ခွပန်းကြီး တစ်ပွင့်အဖြစ်သို့ စုစည်းသွားကြသည်။
ထိုသစ်ခွပန်းကြီးက အင်မော်တယ်ဘုရင်ကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရင်း ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာကာ ၎င်း၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဤစွမ်းအားမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ဘုန်း!
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်!
သစ်ခွပန်းကြီး ညှိုးနွမ်းသွားကာ ပန်းရွက်များမှာ လွင့်စင်သွားကြသည်။
လန်ကွေ့ဖေး ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူသည် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အဆင့်နှောင်းပိုင်း လန်ကွေ့ဖေး ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သည်။
"သေစမ်း!"
အင်မော်တယ်ဘုရင်က လေသံအေးဖြင့် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးက ရှန်ထျန်း ကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။
သူသည် လန်ကွေ့ဖေး နှင့် ရှန်ထျန်း နှစ်ဦးစလုံးကိုပါ သတ်ပစ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
...
ရုတ်တရက် ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ခရမ်းရောင် အလင်းရောင်များမှာ တောက်ပထိန်လင်းကာ ကျယ်ပြောလှပေသည်။
"မင်း မာန်မတက်နဲ့!"
ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် လန်ကွေ့ဖေး ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တည်လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
လန်ကွေ့ဖေး နှင့် ရှန်ထျန်း တို့သည် ဤသူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်ရီသွားကြသည်။
လန်ကွေ့ဖေး ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။
ဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက် အနည်းငယ်လည်း ရောနှောနေသည်။
သူမသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– "ဆရာ... ဆရာ ပြန်လာပြီပဲ!"
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
"ဒါက... အဖေလား?"
သူသည် ရှန်ရှောင် ကို မှတ်မိသွားသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?
အမေနဲ့ အဘိုးတို့က ကောင်းကင်ဘုံလောက ရဲ့ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေ ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ အဖေကပါ အမြင့်ဆုံး အစွမ်းထက် ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေတာလား!?
ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကျွန်တော့်ကို စနေကြတာလား? အားမလိုအားမပြ ဟန်ဆောင်ပြီး ကျားကို စားဖို့ လုပ်နေကြတာလား?
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီး နည်းနည်းတော့ ပြိုလဲသွားပြီဗျို့!
...
မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ ကျောင်းသားအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်– "ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင်? မင်း မသေသေးဘူးလား!?"
သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် ကို ဤနေရာတွင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် မှာ ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ယှဉ်စရာမရှိသော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အင်မော်တယ်ဘုရင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကာ လူသားများကို ဦးဆောင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် မှာ အလွန်တရာ ကျော်ကြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် အတိတ်က အစွမ်းထက် သတ္တဝါများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် များ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
လန်ကွေ့ဖေး ဧကရာဇ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တို့သည် သူ့ကို လိုက်လံုရှာဖွေရန် အင်မော်တယ်ဘုရင် ခုနစ်ပါးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။
အဆုံးတွင် ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် သည် သူ တစ်ဦးတည်းဖြင့် ထိုခုနစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်ဘုရင် ခုနစ်ပါးကိုပါ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ကာ အတူတကွ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဤတိုက်ပွဲကြီးမှာ စကြဝဠာထဲရှိ လူမျိုးပေါင်းစုံကို တုန်လှုပ်ခြောက်ချားသွားစေခဲ့သည်။
နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တို့သည် အင်မော်တယ်ဘုရင် ခုနစ်ပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် ကို သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ၎င်းတို့အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလွန်းလှပြီး သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်နေပေသည်။
အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ရာဇမာန်ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တို့သည် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်ကိုမျှ နှမြောတွန့်တိုမနေခဲ့ကြပေ။
သို့သော်လည်း ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် မှာ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်နေသည်။
...
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် က အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်– "ဘေးဒုက္ခ၊ ငါတို့ မတွေ့ရတာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတောင် ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း ရွံစရာကောင်းဆဲပဲ! ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါးက လူငယ်မျိုးဆက်သစ် တစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ!"
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်– "လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ လူမျိုးစုအားလုံးက လက်မခံနိုင်တဲ့ အရာပဲ။ ငါက ကောင်းကင်ဘုံကို ကိုယ်စားပြုပြီး တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်နေတာပဲ!"
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကဲ့ရဲ့ပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်– "လူမျိုးစုအားလုံး ဟုတ်စမ်း? အဲဒီလူတွေက လူမျိုးစုလို့ ခေါ်ဆိုခံထိုက်တဲ့ အထဲမှာ ပါလို့လား?"
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်– "နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဆီသာ အညံ့ခံလိုက်စမ်းပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးရမှာ မဟုတ်ဘူး!"
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်– "စကားအပိုတွေ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းသာ ငါ့သားကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ချင်ရင် ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်!"
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုਕ္ခ ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်– "မင်းမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲဆိုတာကို ငါ မြင်ကြည့်ချင်သေးတယ်! ကဲ၊ သေစမ်း!"
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ က ရှည်လျားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နယ်မြေ သန်းပေါင်းများစွာကို အပိုင်းပိုင်း ကြေမွစေလျက် အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ လက်သည် ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော လက်သီးတံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပုံဖော်သွားသည်။
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များသည် မိုင်သန်းပေါင်းများစွာအထိ လွှမ်းခြုံတက်ွလာခဲ့သည်။
သူသည် အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ နှင့် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏ မြင့်မြတ်သော လက်သီးချက်ကို ဝှေ့ယမ်းထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
ကောင်းကင်ဘုံများ ပြိုလဲပျက်စီးသွားပြီး ကြယ်တာရာများ ကြွေကျကာ မြေပြင်များ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။
ထိုသူနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကြောင့် အဆုံးအမစွန့် ကောင်းကင်ယံ ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီး ပျက်စီးကြေမွသွားကာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်လည်း အမြစ်ပြတ် ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။
ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ် ပညာရှင်နှစ်ဦးကြား တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြက်သီးထစရာ ဖြစ်နေပေသည်။
နယ်မြေငါးခုစလုံးမှာ ဤရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တုန်ခါနေကြသည်။
ဤကမ္ဘာလောကကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဘုန်း!
နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကြီး ကျရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် လွင့်စင်ကွာဟသွားကြသည်။
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ ၏ မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက်ထက်ရှနေသည်။ "ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် ရဲ့ လက်ရာအတိုင်းပဲ၊ ပြန်လည်ဝင်စားပြီးတာတောင်မှ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အံ့သြစရာကောင်းဆဲပဲ!"
"မင်းအတွက် ကံဆိုးတာကတော့ မင်းရဲ့ ဒါအိုအခြေခံအုတ်မြစ်က မခိုင်မာဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"
"ဒီကနေ့မှာတော့ လူသားဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာ သေကိုသေရမယ်!"
သူသည် ရှည်လျားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဓားအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးဖောက်တက်သွားခဲ့သည်။
အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ ၏ ကျောနောက်တွင် မရေတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားဓားများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
၎င်းတို့သည် ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကြယ်တာရာစကြဝဠာကြီးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသည်။
သူသည် ဓားစွမ်းအင်များကို လွှတ်မြောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အဆုံးအမစွန့် ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်တောက်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။
...
လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်လာကြသည်။
ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် သည် အင်မော်တယ်ဘုရင် ဘေးဒုက္ခ ကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိကို သူတို့ မသိကြပေ။
အနိုင်ရခြင်းက အသက်ရှင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းက သေခြင်းတရားပင်တည်း!
သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးသည် ဇီဝေအင်မော်တယ်အရှင်သခင် အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်!
ဝေါ့~
ရှန်ထျန်း မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားခဲ့သည်။
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် နယ်မြေငါးခု၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဆုံးတွင်မူ ကယ်တင်ရှင်မှာ သူကိုယ်တိုင် မဟုတ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။
သူ့မှာ အင်မော်တယ်ဘုရင် အဖေတစ်ယောက်တောင် ရှိနေသေးတာလား။
ဒါ ဘယ်လိုလိမ်ညာမှုမျိုးကြီးလဲကွာ!