“ထျန်းအာ၊ နောက်ဆုတ်နေလိုက်။”
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ချုပ်သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာတုန်ရီလျက် ရှန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် ရွှေကျီးမင်းသား၏ အရိပ်ပုံရိပ်ကို ၎င်း၏ဓားရောင်ခြည်ဖြင့် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“ဟေ့ မင်းကြီး၊ ဒီအိုကြီး၊ ငါ့တူကို ထိရဲထိကြည့်စမ်း။ မင်းကို ငါဓားနဲ့ထိုးသတ်ပစ်မယ်!”
ကြာပန်းနီလာအရှင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသည်။ ရုပ်ပုံနှစ်ခုစလုံးသည် အချိန်မရွေး အားကုန်ထုတ်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။
ဤသည်မှာ ‘သန့်စင်သုံးပါး တစ်သက်ရှူ’ ဟုခေါ်သော အမြင့်ဆုံးလျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကြာပန်းနီလာအရှင်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားစေရန် ချက်ချင်းမြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မဆုတ်ခဲ့ကြပေ။
နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ဖိအားသည် သာမန်အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ခံနိုင်ရည်ရှိသည့်အရာ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ရွှေကျီးမင်းသားတွင် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူသည် သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ပေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ က ကောင်းကင်ဘုံလောကသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည့် မဟာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံလောကသို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ အတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် မည်မျှကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
သို့သော် နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ ကာလအတွင်း သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ထို့ကြောင့် ရွှေကျီးမင်းသား၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမျှသာ ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်းသည် သာမန်အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး တိုင်းတာနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ သူတို့သာ အမှန်တရားကို အေးဆေးတွေးတောမည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင်တို့သည် ရွှေကျီးမင်းသား၏ ရှေ့တွင်ရပ်၍ ဆန့်ကျင်နေမည် မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သော ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယင်းအစား ၎င်းသည် သေခြင်းကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ရှန်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် မဆုတ်မနစ် ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်ထျန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းတော်၏ အနာဂတ်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းတော်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် ကံကြမ္မာ၏သား ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက်အတွက် သူတို့အထဲမှ ဆယ်ယောက်သေဆုံးရလျှင်ပင် ၎င်းသည် တန်သည်ဟု သူတို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။
ထို့ပြင် ရွှေကျီးမင်းသားသည် တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။
...
အဟွတ်၊ အဟွတ်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့သည် ရွှေကျီးမင်းသား တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင်တို့၏ နားနှင့် ဦးနှောက်များသည် ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ရွှေကျီးမင်းသား ပြောသွားသည့်စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူက “ငါက ရှန်ထျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားပြီး ဒုတိယဘဝကို နေချင်ခဲ့တာ။ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီကပ်ဘေးကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
‘ငါ ငှားချင်ခဲ့တာ’ နှင့် ‘ငါ ထင်ခဲ့တာ’ ဆိုသည့် စကားလုံးများက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ယခုအခါ ထိုသို့ မတွေးတော့ခြင်း ဖြစ်သည်!
ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင်တို့သည် ရွှေကျီးမင်းသားထံမှ ရန်ငြိုးထားခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒကို မခံစားခဲ့ရပေ။
ရှန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံလောကမှ အထူးအရေးပါသူတစ်ဦး ပုန်းကွယ်နေသည်ဆိုသည်ကို ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ!
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်ကြသည်ပဲ။ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမည်နည်း။
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင်တို့သည် သူတို့၏ နတ်ဘုရားအဖေပင်လျှင် ရွှေကျီးမင်းသားနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း ခံစားမိသည်။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ ထိုအဘိုးကြီးသည် နယ်မြေငါးခုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူတွင် မည်မျှသော လျှို့ဝှက်လက်နက်များ ရှိပြီး မည်မျှအစွမ်းထက်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ထိုသို့ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူတို့၏ ‘ကျေးဇူးတရား’ ကို ပြသပြီး ရှန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူတို့အပေါ်ထားရှိသည့် အထင်ကြီးလေးစားမှုကို အားကောင်းစွာ မြှင့်တင်လိုက်သင့်သည်။
ဟုတ်သည်၊ ထျန်းအာသည် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေရမည်မှာ သေချာသည်!
ငါကတော့ တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းတာပဲ!
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ဟုတ်ပြီ၊ သူတို့သည် အရင်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်!
...
“ဆရာ၊ ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဆရာတို့ နားလည်မှုလွဲနေကြပြီ ထင်တယ်။”
ရှန်ထျန်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “အကြီးအကဲက သူက အစကတော့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောပေမယ့် အခုတော့ သူ အဲဒီလို မတွေးတော့လောက်တော့ဘူး၊ မဟုတ်လား?”
ထို့နောက် ရှန်ထျန်းသည် ရွှေကျီးမင်းသားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ၊ ဆရာနဲ့ ဆရာဦးလေးတို့က စိုးရိမ်လွန်ပြီး အကြီးအကဲကို အပြစ်ပြုမိသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!”
ဟဲဟဲ!
ရွှေကျီးမင်းသားသည် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင်ကို အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကြက်သီးများပင် ထသွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရွှေကျီးမင်းသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက မာန်မာနလည်း မကြီးသလို စိတ်မလောဘူး။ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါမှာလည်း ဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေနိုင်သေးတယ်။ မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ။
“မှန်တယ်။ ငါက နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ တိုင်တိုင် ငါ့ရဲ့ တရားလမ်းစဉ်ကို သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ငါ ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားချင်စိတ် မရှိဘူး။
“ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလောကကျွန်းကို မင်းကို ပေးဖို့ သဘောတူထားပြီးပြီဆိုတော့ ဒီသင်္ချိုင်းအကြောင်း အမှန်တရားကိုလည်း ပြောပြလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။”
ရွှေကျီးမင်းသားသည် ညည်းတွားသံ အနည်းငယ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်းတို့ သိကြလား၊ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ တိုင်းမှာ နယ်မြေငါးခုကို ပြင်ပလောကမှ မကောင်းဆိုးဝါးများက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကြတယ်။
“ဒါပေမဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ ကျူးကျော်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူတို့ကို ခေတ်အဆက်ဆက်မှ နတ်ဘုရားများက ကြားဖြတ်တားဆီးခဲ့ကြတာမို့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ လောကထဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မပေါက်ရောက်ခဲ့ဘူး။”
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “တပည့်တော် သိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀,၀၀၀ က နယ်မြေငါးခုမှာ နတ်ဘုရားတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ ပြင်ပလောကမှ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက နယ်မြေငါးခုထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး မကြုံစဖူး ကပ်ဘေးကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်။”
ရွှေကျီးမင်းသားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါလည်း အဲဒီတိုက်ပွဲကို ခံစားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လာမယ့် ကပ်ဘေးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀,၀၀၀ က စစ်ပွဲက အမြည်းလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
ရွှေကျီးမင်းသား၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း တုန်ရီသွားကြသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ် ၁၀,၀၀၀ က တိုက်ပွဲသည် နယ်မြေငါးခုတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တောင်တန်းများနှင့် ကောင်းချီးပေးထားသော နယ်မြေများသည် အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်သည် ယနေ့တိုင် အနားမကပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။
မရေမတွက်နိုင်သော ကျောင်းတော်များနှင့် မျိုးနွယ်စုများသည် ထိုကပ်ဘေးတွင် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ အချို့သော ကျောင်းတော်များနှင့် မျိုးနွယ်စုများမှာမူ တိုက်ရိုက်ပင် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရသည်။
ထိုသို့သော စစ်ပွဲမျိုးသည် အမြည်းမျှသာဖြစ်ပြီး လာမည့်ကပ်ဘေးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပါက လာမည့်ကပ်ဘေးသည် မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။
နယ်မြေငါးခုသည် မည်သည့်အရာကို ကြုံတွေ့ရမည်နည်း။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတော့မည်လော။
ရွှေကျီးမင်းသားသည် ညည်းတွားသံ အနည်းငယ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်းတို့ သိကြလား၊ ကောင်းကင်ဘုံလောကရဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကလည်း ဒီပြင်ပလောကမှ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို တကယ်တမ်း ခုခံနေကြတာပဲ။
“ကောင်းကင်ဘုံလောက ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြင်ပလောကမှ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက နယ်မြေငါးခုကို ကျူးကျော်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေလောက် မညံ့ကြဘူး။
“ဒါမှမဟုတ် နယ်မြေငါးခုကို နှစ် ၁၀,၀၀၀ တိုင်း တိုက်ခိုက်နေတဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မျိုးနွယ်က ကောင်းကင်ဘုံလောကရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေက အထူးတလည် လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ ရန်သူအုပ်စုငယ်လေးတွေပဲ ဖြစ်တယ်။
“ဒါက နယ်မြေငါးခုက ကျင့်ကြံသူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့နဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပိုမိုပေါက်ဖွားလာဖို့ ရည်ရွယ်တာပဲ။ သူတို့ တက်လှမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ အဓိကတပ်မတော်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အင်အားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာကြမှာပဲ။”
နယ်မြေငါးခုကို ၁၀,၀၀၀ နှစ်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်နေသည့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် များသည် ကောင်းကင်ဘုံလောက ၏ အစောင့်အရှောက်များက အထူးတလည် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်တဲ့လား။
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ စကားများသည် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှသည်။
သာမန်ကလေးဆန်ပြီး ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးသည့် လူငယ်တစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဘဝကိုပင် သံသယဝင်ကာ ကျိန်ဆဲမိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူ၊ ကြာပန်းနီလာအရှင် နှင့် ရှန်ထျန်း တို့သည် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး နိမ့်ကျသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤစကား၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောမိကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများသည် ညင်သာစွာ လှိုင်းထသွားသည်။ “ဆိုလိုတာက အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကပ်ဘေးတိုင်းက တကယ်တော့ ကောင်းကင်ဘုံလောက ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေကပဲ မောင်းနှင်နေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားတာပေါ့ ဟုတ်လား?”
ရွှေကျီးမင်းသား သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “မှန်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀,၀၀၀ က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တွေ နယ်မြေငါးခုထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး နယ်မြေငါးခုကို သွေးချောင်းစီးစေခဲ့တာကိုလည်း သူတို့က တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုပေးခဲ့တာပဲ။”
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူ၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပိုမိုလှုပ်ရှားလာသည်။ “အသက်ပေါင်းများစွာကို စတေးဖို့ လိုအပ်လို့လား?”
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူသည် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မမေးတော့ပေ။
ရွှေကျီးမင်းသား က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “လိုအပ်တာပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... မကြုံစဖူး စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့မှာမို့လို့ပဲ။
“မျိုးနွယ်စုများကြားက စစ်ပွဲဆိုတာ စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့သူတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး။
“တစ်လောကလုံးနဲ့ လူသားလောကတစ်ခုလုံးရဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုကြောင့် ဆုံးရှုံးရတာဟာ လက်ခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထဲမှာပဲ ရှိတယ်။
“တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀,၀၀၀ က စစ်ပွဲအပြီးမှာ နယ်မြေငါးခုကနေ ကောင်းကင်ဘုံလောက ကိုတောင် အံ့အားသင့်စေတဲ့ ထူးချွန်သူတွေ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာပဲ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းတော်ရဲ့ ဆက်ခံသူတွေထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေလို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်။
“အရင်းအမြစ်တွေက အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိတယ်။ နယ်မြေငါးခုက တည်ငြိမ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ ဆက်ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူတို့အချင်းချင်းပဲ အရင်းအမြစ်တွေကို ကုန်ခန်းသွားအောင် လုပ်နေကြလိမ့်မယ်။
“ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အစွမ်းထက်တဲ့ ပြင်ပရန်သူတွေအကြောင်း သိသွားပြီဆိုရင် လူတိုင်း စည်းလုံးညီညွတ်သွားကြမှာပေါ့။”
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူက မေးလိုက်သည်၊ “အဲဒီ မကြုံစဖူး စစ်ပွဲကြီးဆိုတာ ဘာကို ရည်ညွှန်းတာလဲ?”
ရွှေကျီးမင်းသား က ပြောသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံလောက ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေက နောက်ထပ် အကြာကြီး ဆက်ပြီး ထိန်းထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
နောက်ထပ် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။ ရွှေကျီးမင်းသား က ဆက်ပြောသည်။ “ငါ နတ်ဘုရားအဆင့် တက်လှမ်းပြီး နှစ် ၈၀,၀၀၀ အကြာမှာ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားရတယ်လို့ ထင်သလဲ?
“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) ကို ကျော်လွန်ပြီး ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုအထိ ရောက်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။
“ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီစစ်ပွဲထဲမှာ အသုံးချခံတမန်လေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲရဲ့ အဓိက ကစားသမားတစ်ယောက်တောင် မဖြစ်ခဲ့ဘူး။
“ငါ နတ်ဘုရားအဆင့် မတက်လှမ်းခင် နတ်ဘုရား ကျမ်းစာအုပ် နှစ်မျက်နှာကို မရခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ကြာပန်းနီလာအရှင် ရဲ့ ကျွန်းမှာရှိတဲ့ အထူးနယ်မြေတွေကို အသုံးချပြီး ဧကရာဇ်သင်္ချိုင်းနဲ့ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမယ့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အစီအရင်ကို မဆောက်လုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ပျက်စီးသွားတာ ကြာလှပြီ။”
ရွှေကျီးမင်းသား သည် စစ်ပွဲထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးချခံတမန်လေးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင် နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးက ဤသို့ ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချရသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံလောက မှ ကျွမ်းကျင်သူတို့၏ စွမ်းအားသည် စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ရှန်ထျန်း က မေးလိုက်သည်၊ “နတ်ဘုရား ကျမ်းစာအုပ်? အကြီးအကဲက ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ထားပြီးသားပဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ ကြိုးစားနေသေးတာလဲ?”
ရွှေကျီးမင်းသား က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “မင်း ငါ့ရဲ့ ဆေးမြက်ဥယျာဉ်ထဲက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဥခွံကို တွေ့ခဲ့မှာပေါ့၊ မိတ်ဆွေငယ်! ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်သံသရာက အဲဒါကို ချန်ရစ်ခဲ့တာ။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလောကထဲကို ပြန်ရောက်လာတာက ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်သက်သက်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်နဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ပျက်စီးသွားတာ ကြာပြီ။ ငါ့ဘာသာ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ လမ်းမရှိဘူး။ နိဗ္ဗာန်ဝင်စံဖို့အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တရားလမ်းစဉ်အသီးအပွင့် (Dao Fruit) ကို မီးဖိုတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်တယ်။”
ခန္ဓာကိုယ်လွှဲပြောင်းယူခြင်းဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ် ရွှေကျီးမင်းသား ၏ လေသံတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း အလွန်ပင် ခိုင်မာနေသည်။
သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို လူကြီးလူကောင်းမဆန်ဘူး၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ရက်စက်တယ်လို့ တွေးမိကောင်း တွေးမိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်ပွဲဆိုတာ အဲဒီလောက်အထိ ရက်စက်တယ်။ မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ အရည်အချင်းက ကောင်းရုံလောက်ပဲ ရှိမယ်ဆိုရင် နယ်မြေငါးခုကို ရောက်လာတော့မယ့် ဒီကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးမှာ မင်းက နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) မဖြစ်ခင်မှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်တယ်။
“အဲဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အခွင့်အရေးအတွက် မင်းကို စောစီးစွာ သံသရာထဲ ပို့လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းက မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ထိရောက်မှာမို့လို့ပဲ။”
သူက အသုံးမဝင်လို့ သေရတော့မှာလား?
ရှန်ထျန်း သည် ရွှေကျီးမင်းသား ၏ စကားများကို ကြားရသည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာသွားသည်။ မည်သို့ဆိုစေ သူသည် ၂၁ ရာစုတွင် မွေးဖွားခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူရရှိခဲ့သော ပညာရေးနှင့် ကမ္ဘာ့အမြင်သည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သို့သော် သူသည် အထိုးခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ပြန်မပြောဝံ့ပေ။ ဤအဘိုးကြီးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိမည်ကို ပို၍ပင် ကြောက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ကူးပေါက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ် အပိုင်သိမ်းသွားလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
...
ရှန်ထျန်း သည် ထိုမဟာနတ်ဘုရားကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို အကြီးအကဲက ဘာလို့ ဒီအကြံကို လက်လျှော့လိုက်တာလဲ?”
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အကြည့်များမှာ နက်ရှိုင်းနေပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့ ပုံစံက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းလို့ပဲ မိတ်ဆွေငယ်။ မင်းကို ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝကို ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ ငါ ဒါကို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
ရှန်ထျန်း၊ “-_-”
“ဟားဟား၊ နောက်တာပါ။”
ရွှေကျီးမင်းသား ရယ်မောလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မိတ်ဆွေငယ်၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ငါတစ်သက်မှာ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အံ့သြဖို့အကောင်းဆုံးပဲ။
“မင်းသာ ကောင်းကင်ဘုံလောက ကို တက်လှမ်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံအရှိန်အဝါနဲ့ နှစ်ခြင်းခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံလောက ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပါရမီရှင်တွေတောင် မင်းနဲ့ယှဉ်ရင် အရောင်မှိန်သွားလိမ့်မယ်။
“ငါသာ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရင်တောင် ငါ ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီး အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ရောက်ရင်တောင် နယ်မြေငါးခုကို နှစ် ၁၀,၀၀၀ လောက်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးရင်တော့ ငါဟာ ကောင်းကင်ဘုံလောက မှာ မလိုလားအပ်တဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်အဖြစ် စစ်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။
“အဲဒီလို ဖြစ်မယ့်အစား ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို မင်းဆီမှာပဲ ထားခဲ့တာ ပိုကောင်းတယ်။ မင်းသာ အောင်မြင်စွာ ကြီးပြင်းလာမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ကျိန်စာသင့်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။
“ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းဆယ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်။ မင်းကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တဲ့သူတိုင်း နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ရွှေကျီးမင်းသား က ပြောသည်။ “ငါလည်း နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေပါပြီ။
“သံသရာထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး မရှုံးနိမ့်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ငယ်ဘဝကနေ ပြန်လျှောက်လှမ်းတာက ငါ့အတွက် အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကိုတောင် တက်လှမ်းနိုင်ကောင်း တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်!”
ရှန်ထျန်း သည် ရွှေကျီးမင်းသား ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လေသံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပိုမိုပေါ့ပါးသွားသည်။
ဒီတော့ ကပ်ဘေးက ဒီလောက်နဲ့ပဲ အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးသွားတာလား?
ကောင်းကင်ဘုံလောကကျောင်းအုပ်ချုပ်သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ထျန်းအာဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာ။ ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာ။
နတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင် သူ့ကိုယ်သူ အားငယ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံလောက မှာ အသုံးချခံရုံသက်သက်ပါလို့ ဝန်ခံရလောက်အောင်ပဲ။ ထျန်းအာရဲ့ အရည်အချင်းက ကောင်းကင်ဘုံလောက ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပါရမီရှင်တွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံလောက မှာ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့တောင် အခွင့်အရေး ရှိနေတာပဲ!
သူက နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာရှိရုံတင်မကဘူး။ သူက နတ်ဘုရားမင်း (Immortal Monarch) တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာတောင် ရှိနေတာပဲ!
အနာဂတ်မှာဆိုရင် ငါ့တပည့် ရှန်ထျန်း ဟာ နတ်ဘုရားမင်းတစ်ပါးရဲ့ ဟန်ပန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူလို့ ကြွေးကြော်ရတော့မယ်!
ကြာပန်းနီလာအရှင် ရဲ့ တပည့်ကတော့ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အရာပဲ!
ဟီးဟီးဟီးဟီးဟီး~
ကြာပန်းနီလာအရှင် သည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
အရင်တုန်းကဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားရတာကြောင့် သူ၏ ဆရာနှင့် တူဖြစ်သူကို အခွင့်အရေးရတိုင်း ပျူငှာစွာ မဆက်ဆံနိုင်ခဲ့ပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြင့် ရှန်ထျန်း ထံတွင် အမှတ်ကောင်းကောင်း ရသွားပြီဖြစ်သည်။
ဟီးဟီး၊ နောင်အခါမှာ ရှန်ထျန်း နဲ့အတူ အတွေ့အကြုံရှာဖို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကံကောင်းခြင်းတွေ အများကြီး ကြုံရတော့မှာပဲ!
...
ရှန်ထျန်း သည် ရွှေကျီးမင်းသား ကို ကြည့်၍ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “အကြီးအကဲ၊ စိတ်ချလက်ချသာ သံသရာထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) ဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံလောက ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့အခါ နယ်မြေငါးခုကို အသေအချာ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က ရန်သူတွေကိုလည်း အကုန်ရှင်းထုတ်ပစ်မယ်။”
အပြင်လောကက မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ပျော်ပါးချင်နေတာလား? ဒါဆိုလည်း တိုက်ကြတာပေါ့!
ရှန်ထျန်း သည် နယ်မြေငါးခုကို အန္တရာယ်ကျရောက်အောင် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား။
ကမ္ဘာကြီးသာ ကပ်ဘေးသင့်သွားရင် သူက ဘယ်နေရာမှာ သွားပြီး အခွင့်အရေးတွေ ရှာတော့မလဲ?
ဟုတ်တယ်!
သူ နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) ဖြစ်လာတဲ့အခါ နယ်မြေငါးခုကို အသေအချာ ကာကွယ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်က ရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းပစ်မယ်!
အဟွတ်၊ အဟွတ်!
ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) မဖြစ်ခင်မှာတော့ သူ အနည်းငယ် ပုန်းကွယ်နေဖို့ လိုသေးသည်။
နောက်ဆုံးတော့လည်း သူက အခုထိ ရွှေအနှစ်တိုင် (Golden Core) အဆင့်သာရှိသေးတဲ့ အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့နေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။
နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) တွေတောင် ကပ်ဘေးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ပြီး အသက်မရှင်နိုင်ဘဲ ပုရွက်ဆိတ်တွေလို ချက်ချင်း အသတ်ခံရနိုင်သေးတာပဲ။
သူက အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် (Heavenly Venerable) တွေနဲ့ အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ် (Supermacy) တွေကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်တောင် နတ်ဘုရားအဆင့် (Thearch) တစ်ပါးကိုတော့ ဘယ်လိုမှ အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါဆိုရင်... သူက အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်း (Soul Formation) အဆင့်ကို ရောက်ပြီး ကပ်ဘေးကို တစ်ခါလောက်တော့ ဖြတ်ကျော်ရဦးမှာပေါ့?
တည်ငြိမ်နေဖို့ လိုသည်။ အေးအေးဆေးဆေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်းက ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းမှု မရှိနိုင်ဘူး။
သူက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေတာလဲ?
ဟီးဟီး၊ သူက ရွှေကျီးမင်းသား ကို သူ့ရဲ့ သဘောထားကို မြင်စေချင်တာလေ!
သူ့ရဲ့ ဒီတပည့်ငယ်လေးက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ရှိနေမှန်း သိသွားရင် ရွှေကျီးမင်းသား အနေနဲ့ သူ့စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ!
တစ်ခါတစ်ရံ ဒီအဘိုးကြီးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ အကုန်ပေးအပ်သွားနိုင်သေးတာပဲ!
နောက်ဆုံးတော့လည်း ရွှေကျီးမင်းသား ရဲ့ သားကိုးယောက်လုံးက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီပဲ။ သူတို့ကို သံသရာထဲ ပို့ပေးလိုက်ရပြီဆိုတော့ သူလည်း သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ မိသားစုအမွေအနှစ်တွေကို ဆက်ခံဖို့ တခြားသူကို ရှာရတော့မှာပဲလေ!
“ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းမှာ ဒီလောက်အသိစိတ်ရှိတာကို ငါ အားကျမိတယ်။
“ငါက အစကတည်းက ကတိပေးထားပြီးသားပါ။ ငါ့ရဲ့ သားကိုးယောက်ကို သံသရာထဲ ပို့ပေးနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအိမ်တော်ကျွန်း (Immortal Abode Island) ကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်။
“အဲဒါအပြင် ငါ့ရဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ရတနာတွေကလည်း သူ့အတွက်ပဲ။ အခု မင်း သူတို့ကို ကျော်လွန်အောင် အောင်မြင်စွာ ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ့စကားကို ပြန်မရုပ်သိမ်းတော့ဘူး။”
ရွှေကျီးမင်းသား သည် သူ၏ လက်ျာလက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေရောင်တိုကင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဒါကတော့ ကောင်းကင်ဘုံအိမ်တော်ကျွန်းတိုကင် (Immortal Abode Island Token) ပဲ။ ဒီတိုကင်ကို သန့်စင်ပြီးတဲ့အခါ မင်းအနေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအိမ်တော်ကျွန်း ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
တိုကင်သည် ရှန်ထျန်း ၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ သွေးဖြင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူနှင့် ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်ဘုံအိမ်တော်ကျွန်း ကြားတွင် ထူးခြားသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤဆက်သွယ်မှုမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။ ကျွန်းပေါ်ရှိ အစီအရင်များစွာနှင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
...
ရှန်ထျန်း သည် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွသော အကြည့်များဖြင့် တိုကင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ဒီတိုကင်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ကစပြီး သူလည်း ကျွန်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီပေါ့!
သူက ခရီးသွားတွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့နေရာတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး ပင်လယ်뷰 ရှိတဲ့ အိမ်တွေကို ရောင်းစားပစ်မယ်။ နေ့တိုင်း ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ရေကူးဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ငေးကြည့်ရင်း ငါးဖမ်းမယ်၊ အိမ်လခတွေ ကောက်မယ်။
ဒီလိုနေ့ရက်တွေက တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းမှာပဲ!
တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းတယ်!