“အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ သားသမီး ကိုးယောက်ကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲက အမွေအနှစ်တွေနဲ့ နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်။”
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အသံမှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆရှိသော်လည်း ခိုင်မာပြတ်သားနေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်သူမှ တားဆီးနိုင်တဲ့နည်းလမ်း မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်ုပ် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။”
“ဒီစင်မြင့် ကိုးခုဟာ အရင်တုန်းက ကျွန်ုပ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ တရားဓမ္မအမြင်တွေကိုလည်း အဲဒီနေရာတွေမှာ စွဲထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့တယ်။ လူတိုင်းသာ သေချာဂရုတစိုက် ခံစားကြည့်မယ်ဆိုရင် အသိဉာဏ်အလင်းပွင့်လာဖို့ အခွင့်အရေးရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါကိုလည်း ကျွန်ုပ်ဘက်က အားလုံးအတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်အသေးစားလေးတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ပေးကြပါ။”
“ပြောစရာလည်း မရှိတော့တဲ့အတွက် ကျွန်ုပ် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါပြီ!”
သူပြောပြီးသည်နှင့် ထိုခန့်ညားသော အရိပ်အယောင်မှာ နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဂိုဏ်းကြီးအသီးသီးမှ ပညာရှင်ကြီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြပြီး မည်သို့ဆုံးဖြတ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့အောက်ရှိ စင်မြင့် ကိုးခုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားကြောင်း ခံစားမိကြသည်။ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ သဘာဝတရား၏ နိယာမများမှာ အပြင်လောကထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုရှင်းလင်းနေရုံသာမက တရားမှတ်သားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပါက နှစ်ဆမျှ ပိုမိုထိရောက်မှု ရှိမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့သာ တရားမှတ်သားသည့် အခြေအနေထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်ရှိသွားပါက ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တပည့်များ ရှေးခေတ်ကာလက ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့သော ယှဉ်ပြိုင်မှုမျိုးမှာ နောင်လာနောက်သားများအတွက် အလွန်အသုံးဝင်ပြီး ရှေးခေတ်ပညာရှင်များ၏ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များ၊ တိုက်ခိုက်ပုံစံများနှင့် အဆင့်မြင့် နည်းပညာများကို လေ့လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ဤစင်မြင့်များမှာ စစ်ဘုရားစေတီ နှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် အားနည်းနေပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ စစ်ဘုရားစေတီ သည် ကောင်းကင်ဘုံလောက တွင်ပင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာတစ်ပါးဟု သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤစင်မြင့် ကိုးခုမှာမူ အခမဲ့ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
လောကတွင် အကောင်းဆုံးအရာမှာ အခမဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင်ပင် ရှန်ထျန်း ၏ တပည့်များ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုစင်မြင့် ကိုးခုကို ကြည့်ပြီး တောက်ပနေကြသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အငြိုးအတေးကြီးမားသော ဝိညာဉ်များကို မကိုင်တွယ်နိုင်မှန်း သိသည့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် နိယာမ အမှတ်အသားများကို ခံစားကြည့်ရှုနေကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် ရှန်ထျန်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူ၏ ကောင်းကင်အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ကာ “ရှန်ထျန်း၊ မင်းမှာ ဒီ ရွှေကျီးမင်းသား ဝိညာဉ်တွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရဲ့လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် “တစ်ကောင်တည်းဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ကောင်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သန့်စင်ပေးဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော်ကမှ ရွှေအနှစ်သာရအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ!” ဟု အားမလိုအားမရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကြာပန်းနီလာအရှင် က ရှန်ထျန်း အနားသို့ ကပ်လာပြီး “ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မင်းဆရာက နှစ်ကောင်ကို ထိန်းထားပေးရင် ငါက တစ်ကောင်ကို လာကူဆွဲထုတ်ပေးလို့ ရတာပဲ။”
“ဆိုလိုတာကတော့ ငါတို့က ကံဆိုးပြီး လေးကောင် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနဲ့ မတွေ့သရွေ့တော့ ဒီဝိညာဉ်တွေကို တစ်ကောင်ချင်းစီ ရှင်းဖို့က ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် မခက်ခဲပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့ လုပ်ရမယ်နော်။ ရွှေကျီးမင်းသား က ငါတို့ကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးမှာ သေချာတယ်၊ အဲဒီတော့ ဒီဆုလာဘ်ကို ဘယ်လိုခွဲကြမလဲ။”
“ညီလေး၊ တပည့်တူရေ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဝေစုကိုတော့ ယူလို့မရဘူးနော်!”
ကျွန်တော်က ဘယ်တုန်းက သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကို ဖြစ်သွားတာလဲ!
ရှန်ထျန်း မှာ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ကြာပန်းနီလာအရှင် ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီး “ရှန်ထျန်း က နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် ကို နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ကောင်းကင်မှာ နေဆယ်စင်း ပေါ်လာသလိုမျိုး ကိုယ်ပွားကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်နေပြီ။ သူက ရွှေကျီးမင်းသား ရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်ဝနေပြီးသားပါ။”
“ကျွန်တော်ပဲ ရှန်ထျန်း ကို ကူညီပြီး အဲဒီဝိညာဉ်တွေကို ဖိနှိပ်သန့်စင်ပေးပါမယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုတော်အနေနဲ့ ပင်ပန်းခံစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ တရားမှတ်သားနေပါ!” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကြာပန်းနီလာအရှင်၊ “???”
တရားမှတ်သားရမယ်?
မင်းတို့က တပည့်နဲ့အတူ ဝိညာဉ်တွေကို သန့်စင်ပြီး ရတနာတွေ ရှာဖို့ သွားကြမှာ၊ ငါ့ကိုတော့ ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ တရားထိုင်ခိုင်းထားခဲ့မလို့လား?
ငါက မဉာဏ်မမီတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက အရမ်းတော်တာ!
ငါလည်း ရှန်ထျန်း ရဲ့ နောက်ကနေပဲ လိုက်ချင်တယ်။
ရွှေကျီးမင်းသား ပြောသွားတာအရ ဒီသင်္ချိုင်းက ရွှေကျီးမင်းသား ဝိညာဉ်တွေကို နောက်ထပ် သုံးလပဲ တားဆီးထားနိုင်တော့မှာ၊ ပြီးရင် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်လာတော့မှာ။
မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်ရအောင် ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က တစ်လကြာရင် အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်တွေကို သန့်စင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသန့်စင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်လကိုတော့ ဒီစင်မြင့်ပေါ်မှာ အလကား အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး။
သင်္ချိုင်းထဲမှာ ရတနာတွေ အပြည့်ရှိနေတာကို သိထားဖို့လိုတယ်။ ကြာပန်းနီလာအရှင် ၏ စွမ်းအားအရ ဝိညာဉ်သုံးကောင်ထက် ပိုမလာသရွေ့တော့ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ အသေအချာပဲ။
ဒီလိုအခြေအနေမှာ ရတနာတွေ လိုက်ရှာတာကမှ အကောင်းဆုံးပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့နောက် လိုက်ရမလဲ? ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ ရှန်ထျန်း နောက်ကိုပဲ လိုက်ရမှာပေါ့!
ရှန်ထျန်း နောက်ကို လိုက်သွားတဲ့အခါ ရွှေကျီးမင်းသား ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဆေးမြစ်ခြံကို တိုက်ရိုက်တွေ့သွားတယ်ဆိုတဲ့ အဲဒီမဉာဏ်မမီတဲ့ [[Fang Chang]] ဆိုတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်း မကြားဖူးဘူးလား?
အဲဒီထဲက ဆေးမြစ်တွေက နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော်သက်တမ်းရှိပြီး အညံ့ဆုံးဆေးမြစ်ကတောင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်တွေချည်းပဲ။
ကြာပန်းနီလာအရှင် ၏ မျက်လုံးများမှာ မနာလိုစိတ်ဖြင့် စိမ်းတောက်နေသည်။
ဟုတ်ပြီ။ အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေကို သန့်စင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မနိုင်သည်ဖြစ်စေ တပည့်တူရဲ့ နောက်ကနေတော့ လုံးဝ အကွာမခံဘူး။
ဒီသင်္ချိုင်းထဲက ရတနာတွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဝေစုကိုတော့ အသေအချာ ယူမှာပဲ!
...
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း မှာ သူ၏ ဆရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ဗဟိုဧရိယာမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သင်္ချိုင်းတစ်လျှောက် လှည့်လည်ကာ ရွှေကျီးမင်းသား ဝိညာဉ်များကို သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်မှာ သင်္ချိုင်းထဲက အန္တရာယ်များလွန်းကြောင်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်တည်း ရှန်ထျန်း ကို ကာကွယ်ပေးရမှာ စိတ်ပူကြောင်း အကြောင်းပြကာ အတင်းအကျပ် လိုက်ပါလာခဲ့တော့သည်။
သူ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာကတော့ သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိပေလိမ့်မည်။
ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပညာရှင်များ ဗဟိုဧရိယာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် ကြီးမားသော သင်္ချိုင်းမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်မှာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ရှန်ထျန်း ၏ လျှပ်စီးအရိပ်ခြေလှမ်းအတိုင်းပင် မြန်ဆန်လွန်းပြီး သူသွားရာလမ်းတစ်လျှောက် ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ဒါက သူ၏ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း သာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို ရောက်နေပါက သူသည်လည်း ဒေသငါးခုတွင် အမြန်ဆုံးလူ ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပင်။
“ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်တွေက ဒီသင်္ချိုင်းမှာ နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ လောက် ပိတ်လှောင်ခံထားရတာဆိုတော့ ဒီနေရာကို သူတို့က ငါတို့ထက် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်နေမှာပဲ။”
ရှန်ထျန်း မှာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် “ဆရာ၊ ဆရာနဲ့ ဦးလေးတော်က အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဆရာတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း ရွှေကျီးမင်းသား နှစ်ကောင်ကို အနိုင်ယူထားပြီးသားဆိုတော့ သူတို့က ဆရာတို့ကို ရှောင်သွားနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ အတွေးနက်သွားဟန်ဖြင့် ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရှန်ထျန်း၊ မင်းဆိုလိုတာက ဒီလိုမျိုးလား။”
သူစကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အရှိန်အဝါများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အားနည်းသွားတော့သည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း နှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် တို့သာ သူနှင့်အတူ တစ်ချိန်လုံး ရှိမနေခဲ့ပါက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရသွားပြီလားဟုပင် ထင်မှတ်မှားသွားလောက်သည်။
'အိုမင်းမစွမ်း မြေခွေးကြီး၊ တကယ့်ကို အိုမင်းမစွမ်း မြေခွေးကြီးပဲ!'
ကြာပန်းနီလာအရှင် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
'ဒီညီလေးက သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာကလွဲရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ ကျော်ကအတိုင်း ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။'
'ခံစားချက်မဲ့သွားပေမဲ့ သူက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့အကျင့်၊ ကောက်ကျစ်တဲ့အကျင့်တွေကိုတော့ မမေ့သေးဘူး။ သူက ကျီးကန်းတွေကို အပေါက်ဝကနေ ထွက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ပြီး အကုန်ရှင်းပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ!'
သို့သော်လည်း ဤနည်းလမ်းမှာ ကောက်ကျစ်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပြန်တွေးကြည့်လျှင်မူ ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
'ဟုတ်ပြီ၊ ငါလည်း လုပ်မယ်!'
ထိုအတွေးနှင့်အတူ ကြာပန်းနီလာအရှင် သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ သူ့ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူသည် သွေးတစ်လုပ်ကိုပင် အန်ထုတ်လိုက်သေးသည်။
“သေပါပြီ၊ ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီ။”
“ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ငါတော့ သေတော့မှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ နံရိုးတွေတောင် အပိုင်းပိုင်း ကျိုးကုန်ပြီ။”
“ငါ့အတွက်တော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ သင်္ချိုင်းထဲမှာ ငါ ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားရတယ်လို့။”
“နာမည်မရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ယောက်ကတောင် ချုံခိုတိုက်ရင် ငါ့အတွက်တော့ အဆုံးသတ်ပဲ!”
...
ကြာပန်းနီလာအရှင် ၏ အလွန်အမင်း ပြဇာတ်ဆန်သော သရုပ်ဆောင်မှုကို မြင်လိုက်ရသော ရှန်ထျန်း ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။
လွန်လွန်းတယ်! သူ့သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ့်ကို လွန်လွန်းနေပြီ!
ရှန်ထျန်း မှာ “ကျွန်တော်က နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်တော့ ရန်ငြိုးထားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဘယ်ဘက်ကို လာနေလဲဆိုတာကို အနည်းငယ် ခံစားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက အရမ်းပြင်းထန်နေတော့ သူတို့က ငါတို့ဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ထွက်ပြေးသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။”
“ဒါကြောင့် ဆရာတို့နှစ်ယောက်အနေနဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး သူတို့မသိအောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးလို့ ရမလားလို့ပါ။”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆရာတို့နှစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရသလို ဟန်ဆောင်ပြီး သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့တောင် စဉ်းစားလိုက်ကြတာလား?”
“ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ကာလတွေကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲတွေအားလုံးက ဒီလောက်တောင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြတာလား!?” ဟုသာ ပြောချင်မိတော့သည်။
သို့သော်လည်း ကြာပန်းနီလာအရှင် ၏ ကြမ်းတမ်းလွန်းသော သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း မှာ ရွှေကျီးမင်းသား ဝိညာဉ်များက ဒီအကွက်ကို တကယ်ပဲ ဝင်မိပါ့မလားဟု သံသယဖြစ်မိသည်။
သူတို့က နှစ်ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ကျီးကန်းတွေလေ၊ သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က ဒီလောက်တောင် နိမ့်ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?
သို့သော်လည်း အဖြစ်အပျက်များကမူ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း မှာ သမုဒ္ဒရာဘုရားသခင်တူ ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေသော အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါအချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ ရောက်လာကြပြီ!
...
ဒုန်း!
လမ်းကြောင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မီးလုံးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသည်။
ဝူး!
အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မီးလုံးအနက်ရောင် သုံးလုံးမှာ သူတို့အဖွဲ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ဖြာထွက်စေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဦးတည်လာသော မီးလုံးနှစ်လုံးမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ရွှေကျီးမင်းသား ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ ထိုမီးလုံးနှစ်လုံးထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။
သူတို့မှာ လုံလောက်သော စွမ်းအင်များကို ရရှိပြီးနောက် ပြန်လည်ရှင်သန်လာကာ ထပ်မံပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုရွှေကျီးကန်းများမှာ လက်စားချေရန် ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။