အခန်း ၃၈၂။ မင်းက ပညာရှိအဆင့်တောင် မရောက်သေးဘဲနဲ့ ဒီနေရာမှာ နေရာလာယူရဲတယ်ပေါ့လေ။
ရွှေကျီးမင်းသား သည် အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ရှေ့တွင်ရှိနေသူအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားတစ်ခု စိမ့်ဝင်နေသည်။
“မင်းက အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲမှာ နေရာယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မင်းရဲ့ လက်ရှိအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒါက မိုက်ရူးရဲဆန်လွန်းရာမရောက်ဘူးလား။”
သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ တုန်လှုပ်သွားပုံမရဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုသူ၏ အမူအရာတွင် အထင်သေးမှုတို့ လွှမ်းခြုံနေသည်။
“ရွှေကျီးမင်းသား၊ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ငါကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက မင်းတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်လေ။”
ရွှေကျီးမင်းသား က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ များ ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင် အနည်းငယ် ဖြာထွက်နေသည်။ သူက အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဘေးဒုက္ခဖယ်ရှားခြင်း ဆိုတာ မင်းတို့လို လူတွေအတွက်တော့ ဝေးကွာလွန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်သောနေမီး အောက်မှာ မင်းတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်း မကြာခင် သိလာလိမ့်မယ်။”
ကြာပန်းနီလာအရှင် က ဘေးမှနေ၍ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသယောင် ထင်ရသည်။
“အစ်ကိုတော်၊ သူတို့ကို စကားအများကြီး ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို သူတို့ရဲ့ နေရာကို သူတို့ ပြန်သိသွားအောင် သင်ခန်းစာပေးလိုက်ပါ။”
ရွှေကျီးမင်းသား သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖိအားများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာပင် တုန်ခါသွားသည်။ အရှေ့ဘက်တောအုပ် တစ်ခုလုံးသည် ထိုဖိအားကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ငှက်များပင် အသံမထွက်ရဲတော့ပေ။
“နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးမယ်။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ။ မဟုတ်ရင်တော့...”
သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှေကျီးမင်းသား သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စစ်မှန်သောနေမီး ၏ အရှိန်အဝါသည် သူတို့ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။
ထိုတံခါးပေါ်တွင် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားရေးရာ သင်္ကေတများ ထွင်းထုထားပြီး ထိုအထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်ငှက်ဆယ်ကောင်လည်း ပါဝင်နေသည်။
၎င်းတို့မှာ အားကောင်းလှသော နေမင်းကြီးများနှယ် တည်ရှိနေကြပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လျှို့ဝှက်စွာ ပေါင်းစပ်သွားကာ အတိုင်းအဆမရှိသော နက်နဲမှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ကြီးမားကျယ်ပြန့်၍ မထိတွေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် မြင့်မြတ်လှသော ဖိအားတစ်ရပ်သည် လွင့်ပျံ့လာပြီး လူတိုင်း၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတို့ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။
မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်၏ လျှပ်စီးနှင့် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အရှိန်အဝါများပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ ဤအရှိန်အဝါ၏ စွမ်းအားသည် သူ့ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်သည်အထိ ပြင်းထန်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
“ဒီလမ်းကြောင်းက ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုပိုင်းကို ဦးတည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။”
မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်၏ အသံမှာ ပျော့ပျောင်းနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီဂူသင်္ချိုင်းက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေပုံရတယ်။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားရင် ကောင်းတာတွေနဲ့ ကြုံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံမလားဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး။ ရှေ့ဆက်ရမလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်လှည့်ရမလားဆိုတာ သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
ကြာပန်းနီလာအရှင် က သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။”
ထိုသားရဲဆိုးနှစ်ကောင်ကြောင့် ငါ မီးလောင်ခံခဲ့ရပြီး ငါ့ရဲ့ ညီငယ်လေးဆီကိုလည်း ပညာရှိအဆင့် ရတနာတစ်ခု ပေးလိုက်ရသေးတယ်။ ငါ အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့ရတာ!
ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုပိုင်းက ရတနာတွေကို မရမချင်း ငါ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး!
ဟင်း! ဒါတွေအားလုံးက ဒါလီမြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ရဲ့ အမှားတွေပဲ။ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့သာ ငါမကြိုးစားခဲ့ရင် အဲဒီရွှေကျီးတွေက ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီလူတွေကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာရမယ်!
ကြာပန်းနီလာအရှင် က ထိုသို့သော စိတ်ကူးဆိုးများဖြင့် တွေးတောနေစဉ်တွင် ဒါလီမြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင်နှင့် သူ့အဖွဲ့မှာမူ နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေကြလေပြီ။
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး ဒါလီမြင့်မြတ်သောနယ်မြေနှင့် ပုံမှန်အဆက်အသွယ် မရှိသော်လည်း ပညာရှိအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဒေသငါးခုဆိုသည်မှာ သိပ်ကြီးမားသော နေရာတစ်ခုမဟုတ်ပေ။
အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပွားမည့် တိုက်ပွဲကြီးများနှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများ ပွင့်လာသည့်အခါမျိုးတွင် ဤကျင့်ကြံသူများ ထပ်မံတွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေသည်။
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ချဉ်းကပ်နိုင်ပါက ဒါလီနယ်မြေမှ လူများအတွက် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရှိလာမည်မှာ အသေအချာပင်။
မဟာမိတ်များဆိုသည်မှာ များလေကောင်းလေပင် မဟုတ်ပါလော။
“နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ဖြစ်တာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အရှင်ဟာ တကယ်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး တန်ခိုးကြီးမားလှပါတယ်။”
“အရှင်သာ ကူညီမပေးခဲ့ရင် ဖြစ်လာမယ့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို တွေးတောင် မတွေးရဲစရာပါပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုတော် လုံယွမ်! အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် အရှင့်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ အန်ဘာနတ်ဓားကို လက်ခံပေးပါ။ အရှင့်အတွက်တော့ သာမန်လောက်ပဲ ဖြစ်နေမလား စိုးရိမ်မိပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“ကျွန်တော် ဒီနှင်းကြာပန်းကို နှစ်ပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော်ကြာအောင် သေချာဂရုစိုက် ပျိုးထောင်ထားတာပါ။ ဒါဟာ စစ်မှန်တဲ့ ပညာရှိအဆင့် ဆေးမြစ်တစ်ခုပါ။ နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ဒါကို လက်ခံပေးပါခင်ဗျာ။”
...
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရတနာအမျိုးမျိုးကို နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်ထံ ကမ်းလှမ်းလာကြသည်။ ကြာပန်းနီလာအရှင် မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မနာလိုစိတ်ဖြင့် စိမ်းတက်လာသည်။
ထိုလက်ဆောင်များကို ရသင့်ရထိုက်သူမှာ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော!
ကျိန်ဆဲလိုက်တဲ့ ညီငယ်! ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းကို လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ!
အဲဒီ ရွှေကျီးခေါင်းနှစ်ခုက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သင့်တာ!
ဟုတ်ပါတယ်၊ ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အသက်ကယ်ပေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤမျှ ရက်ရောကြမည်မဟုတ်ပေ။
ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ဤလမ်းကြောင်းသည် နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ အတွင်း၌ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကောင်းများ သို့မဟုတ် ကြီးမားသည့် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်ပေသည်။
ဤအချိန်မျိုးတွင် နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့သူကို ချော့မော့ထားခြင်းက အလွန်အရေးကြီးသည်။
ခေတ်ကာလအခြေအနေကို နားလည်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်သူများသာ သက်တမ်းရှည်ကြသည်။
“အားလုံးပဲ၊ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီသင့်တာပေါ့။ အားလုံး အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ငါနဲ့အတူ ဒီခရီးကို ဆက်သွားကြတာပေါ့။”
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး သူ၏ လျှပ်စီးနှင့် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အရှိန်အဝါများမှာလည်း တည်ငြိမ်စွာ လှိုင်းထနေသည်။ သူသည် ပေးလာသော ရတနာများကို တစ်ခုချင်းစီ စနစ်တကျ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ ရွှေနီရောင် တံခါးကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အသွင်အပြင်များ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ အားလုံးသည် ဂူသင်္ချိုင်း၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဒေသများသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
အကြောင်းမှာ နတ်ဘုရင်၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသား ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဒါလီမြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် သူ၏ ဝိညာဉ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤအရှိန်အဝါသည် သူတို့အားလုံးထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေကျီးမင်းသား ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်!
“ရွှေကျီးနှစ်ကောင်က ငါတို့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကြောင့်သာ ဒီတံခါးကို တွေ့ခဲ့ရတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကံဆိုးခြင်းနဲ့ ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ အကြွေစေ့ရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီလိုပါပဲ။ ဒါဟာ ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ရ ဆိုသလိုမျိုး ဖြစ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ငါတို့က နတ်ဘုရင် ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုပိုင်းကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကျမ်းစာကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ့်သူတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ကံကောင်းရင် ရွှေကျီးမင်းသား ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရတနာတွေကိုတောင် ရနိုင်သေးတယ်!”
“နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်၊ ဒါတွေအားလုံးက အရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ။ ဒီအလယ်ဗဟိုပိုင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေရင် အရှင်က အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်!”
...
အဖွဲ့သားများသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသည်။
ဂူသင်္ချိုင်း ပွင့်ပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အလယ်ဗဟိုပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ နတ်ဘုရင် ဂူသင်္ချိုင်းသည် နှစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်လေ့ရှိကြောင်း သတိပြုသင့်သည်။ ထို့အပြင် အဓိကကျသော အလယ်ဗဟိုပိုင်းသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မပွင့်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤနေရာသည် နတ်ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အဓိကနေရာဖြစ်သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် နတ်ဘုရင်၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက မည်မျှပင် ဂရုတစိုက် ရှာဖွေပါစေ၊ ဤနေရာကို တွေ့ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “အားလုံးပဲ၊ သတိဝီရိယရှိကြပါ။ ဒီအလယ်ဗဟိုပိုင်းက လုံခြုံချင်မှ လုံခြုံမှာ။”
“ပြီးတော့ ဒီမှာ တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းတွေ ရှိနေရင်တောင် ငါတို့က ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့သူတွေ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်။ ငါတို့ထက် အရင်ရောက်နှင့်နေသူတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။”
ဒါလီမြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!”
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်က ရွှေကျီးနှစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ပြီးမှသာ ဤတံခါးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိပြုသင့်သည်။
ဤဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမျိုး ရှိသူ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။
မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ!
အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများ ရှိနေသည်။ နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်နှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် တို့လို ထူးချွန်လွန်းသူများ ရှိနေခြင်းကပင် အံ့ဩစရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုသူနှစ်ဦးထက် ပိုမိုသန်မာသူ တစ်ဦးဦး ရှိနေသေးပါက ကျန်သူအားလုံးမှာ အသုံးမဝင်သော အမှိုက်များသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!
ဗြုန်း!
လမ်းကြောင်းသည် ခပ်ဖွဖွ တုန်ခါသွားသဖြင့် သူတို့သည် ရောက်ရှိရမည့်နေရာသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မီးပင်လယ်ကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော လေထုက သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံမှုရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက်သာ မဟုတ်ပါက ဤမျှ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
“ဒါ ထူးခြားတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုပဲ!”
သူတို့ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
၎င်းမှာ မြေပြင်လွင်ပြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။
လွင်ပြင်အထက် ကောင်းကင်တွင် နေလုံးဆယ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ တစ်လုံးမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ကျင့်ကြံသူတိုင်း အထင်မသေးရဲလောက်အောင်ပင် ထူးခြားတောက်ပနေသည်။
ကျန်နေလုံးကိုးလုံးမှာမူ ထိုနေလုံးကြီး၏ တစ်ဝက်ခန့်သာရှိပြီး နေလုံးကြီးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ထိုတံခါးပေါ်ရှိ သင်္ကေတများနှင့် ဆင်တူနေသည်။
နေလုံးဆယ်လုံး၏ ပူပြင်းသော အပူရှိန်အောက်တွင် မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ အစိမ်းရောင်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမရှိပေ။
ဤနေရာတွင် အပင်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နိုင်ပါက ၎င်းမှာ မီးတောက်သဖွယ် နီရဲနေသည့် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
...
ဤလွင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမ မီးတောင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။
ဤမီးတောင်မှာ အနည်းဆုံး ပေ ၁၀,၀၀၀ ခန့် မြင့်မားပြီး တောင်ထိပ်အထက်တွင် ရွှေနီရောင် ဒယ်အိုးတစ်လုံး ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသည်။
ထိုရွှေနီရောင် ဒယ်အိုးတွင် စစ်မှန်သောနေမီး များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် ရွှေနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ ၎င်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်ဘုရင်၏ လက်နက်—နေမင်းဒယ်အိုး ဖြစ်ပေသည်။
အားလုံးသည် ထိုဒယ်အိုးကို ငေးကြည့်နေစဉ် နေမင်းကြီးကို တည့်တည့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ မျက်စိစူးရှမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် မီးတောင်၏ အလယ်ပိုင်းကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံလျက် စင်မြင့်ကိုးခု ရှိနေသည်။
တောင်ထိပ်နှင့် အနီးဆုံး စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ...
ဟင်? အဲဒီပေါ်မှာ လူတချို့ ရှိနေပါလား!
နေမင်းကြီးကို တည့်တည့်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ မျက်စိစူးရှမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် မီးတောင်၏ အလယ်ပိုင်းကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံလျက် စင်မြင့်ကိုးခု ရှိနေသည်။
တောင်ထိပ်နှင့် အနီးဆုံး စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ...
ဟင်? အဲဒီပေါ်မှာ လူတချို့ ရှိနေပါလား!
ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် လူအချို့ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်နှင့် ဒါလီမြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင်တို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါ… ဒါ ဘယ်သူတွေလဲ။”
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် မည်မျှပင် အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသနည်း။ ရွှေကျီးနှစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရပြီးမှသာ ဤအလယ်ဗဟိုပိုင်း တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့ထက် အရင်ရောက်နှင့်နေသူများ ရှိနေသည်တဲ့လား။
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူများမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပုံရသည်။ သူတို့၏ အပြုအမူများမှာ ဤနေရာသည် အန္တရာယ်ကင်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည့်အလား သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
“အဲဒီမှာ ရှိနေတာက… ရွှေကျီးမင်းသား မဟုတ်လား။”
ကြာပန်းနီလာအရှင် က အံ့ဩတကြီးဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။
ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေကျီးမင်းသား ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အေးဆေးစွာ ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ပုံစံမျိုးဖြင့် ရှိနေသည်။
“ရွှေကျီးမင်းသား က ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ သူနဲ့အတူ ရှိနေတာက ဘယ်သူတွေလဲ။”
ဒါလီမြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင်၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤအလယ်ဗဟိုပိုင်းသည် နတ်ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်များ ရှိရာနေရာ ဖြစ်သည်။ ရွှေကျီးမင်းသား သည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သနည်း။
ထိုအချိန်တွင် ရွှေကျီးမင်းသား သည် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်စက်နှင့် နက်နဲလှသည်။ ထိုအကြည့်တစ်ချက်အောက်တွင် နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်တို့အဖွဲ့သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့ နောက်ကျနေပြီ။”
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည်။
“ရွှေကျီးမင်းသား၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို အရင်ရောက်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းက ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။”
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်နေသည်။ ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အရှိန်အဝါသည် သူတို့ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားနေကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။
ရွှေကျီးမင်းသား က ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ အေးစက်စက်နှင့် လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။
“ငါ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ။ မင်းတို့ကတော့ လမ်းကြောင်းရှာရင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေခဲ့တာပေါ့။”
ထိုစကားကြောင့် နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများမှာ ရွှေကျီးမင်းသား အတွက်မူ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
“ရွှေကျီးမင်းသား၊ မင်းက ဒီနေရာက အမွေအနှစ်တွေကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
ကြာပန်းနီလာအရှင် က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရွှေကျီးမင်းသား က သူ၏ မျက်ဝန်းများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
“အမွေအနှစ်လား။ မင်းတို့က ဒီလောက်အထိပဲ တွေးတတ်တာလား။ ဒီနေရာမှာ ရှိတာက မင်းတို့ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ ရတနာတွေထက် ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ အဲဒါတွေကို ရဖို့ အရည်အချင်း မရှိကြဘူး။”
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ မီးတောင်ထိပ်ရှိ စစ်မှန်သောနေမီး များသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး စင်မြင့်ကိုးခုကို ဝိုင်းရံထားသော အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
“အားလုံးပဲ၊ သတိထားကြ!”
နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ရွှေကျီးမင်းသား ကမူ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။