အခန်း (၃၅၈) - အလွန်သနားစရာကောင်းသော အထွတ်အထိပ်ပါရမီရှင်
ရှန်ထျန်း က ဟွမ်ရှီး ၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟွမ်ရှီး က ချက်ချင်းလက်လွှတ်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ရှန်ထျန်း နှင့် နီးစပ်ရာသို့ တိုးလာကာ အကျပ်ကိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။
"အစ်ကိုကြီးရှန်... ရှင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်တတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အရှင်သခင်က ကျွန်မကို ရှင်နဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ အမိန့်ပေးထားတာလေ။ ရှင့်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ငြင်းပယ်နေရတာလဲ?"
ရှန်ထျန်း က သူမ၏ ရင်းနှီးလွန်းသော အပြုအမူကြောင့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ ငါ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေနဲ့ တာဝန်တွေ ရှိတယ်။ မင်းက ဂျီရှာအကယ်ဒမီ က လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါနဲ့ အတူတူ လိုက်သွားဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့... ငါ့ကို အဲ့ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ လာမပြောနဲ့။"
ဟွမ်ရှီး ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ညှိုးသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။ ယင်းအစား သူမက ပို၍ပင် ဇွတ်အတင်း လုပ်မည့်ပုံစံ ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချီရှောင်ရွှမ် က အနားသို့ လျှောက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ တင်းမာမှုကို ကြည့်ရင်း ပြုံးစစဖြင့် ဝင်ပြောလေသည်။
"အစ်ကိုကြီးရှန်ကလည်း ကွယ်... လူငယ်ချင်း အတူတူ ခရီးသွားကြတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီလို လှပတဲ့ ညီမငယ်လေးတစ်ယောက်က အဖော်ပြုချင်နေတာကို ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေရတာလဲဗျာ။ တကယ်လို့ ရှင့်မှာ အခက်အခဲ ရှိရင်တောင် ကျုပ်က ကူညီပေးလို့ ရတာပဲဟာ။"
ရှန်ထျန်း က ချီရှောင်ရွှမ် ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူသည် အမြဲတမ်း လိုအပ်သည်ထက် ပိုသိတတ်ကာ ပြဿနာရှာတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်နေရသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် နှင့် အမှောင်မှော်မှန် တို့ကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသော အကြောင်းအရာများပါ ဝင်ရောက် ပတ်သက်လာခြင်းပင်တည်း။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့နောက်ကို မလိုက်လာနဲ့။ ဒါ နောက်ဆုံးပဲ သတိပေးတာ။"
ရှန်ထျန်း ၏ အသံတွင် ဖိအားများနှင့် ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအင် အရှိန်အဟုန်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး ဆက်မနေချင်တော့ပေ။
သို့သော် ဟွမ်ရှီး က သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လွှတ်မပေးလိုပါ။ သူမသည် အထွတ်အထိပ်ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေသယောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစွန်လေးများ နီရဲလာကာ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။
"ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် စိတ်နှလုံး ခက်ထန်တာလား..."
ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ချီရှောင်ရွှမ် က ထွက်သွားသည့်ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဟွမ်ရှီး ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ အစ်ကိုကြီးရှန်က ဒီတစ်ခေါက် တော်တော်လေး စိတ်တိုနေပုံပဲ။ ကဲပါ... သူ မခေါ်ရင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာ လိုက်ကြတာပေါ့ ညီမငယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်သနားစရာကောင်းတဲ့ အထွတ်အထိပ်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ရတာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသားပဲဟာ။"
ဟွမ်ရှီး က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ပျံသန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြေရာခံကာ အမြန်ဆုံး လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မဟာပညာရှိကြီးများအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ရှန်ထျန်း ထံသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိကြပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါသည် မည်မျှအထိ ထူးကဲခြားနားကြောင်းကိုလည်း ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်လိုကြသည်။
သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း မှာ အဆုံးတွင် ရွှေခန္ဓာကိုယ်နယ်ပယ်မျှသာရှိသေးသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး မူလဘဝစွမ်းအင်တည်ဆောက်သည့် နယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်သေးပေ။
ရှန်ထျန်း က သူတို့နှင့်အတူ ကျောက်တုံးစာချပ်ကို ဘာသာပြန်ဆိုမည်လော။
သူ့တွင် ထိုသို့လုပ်ပိုင်ခွင့်နှင့် အဆင့်အတန်း ရှိ မရှိကို မစဉ်းစားထားလျှင်ပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လင်းလာစေရန် မဟာပညာရှိကြီးများ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိအားများကိုပင် သူ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သူ တကယ်ပဲ ရဲဝံ့နေတာလား။
မဟာပညာရှိကြီးများ၏ စိုက်ကြည့်နေကြသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ရှန်ထျန်း က အပြုံးယိုလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပြလိုက်သည်။ "တပည့်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆရာနဲ့ တခြား မဟာပညာရှိကြီးတွေ ရှေ့မှာ အခွင့်အရေး ကျူးလွန်ပြီး ကျောက်တုံးစာချပ်ကို အတူတူ ဘာသာပြန်ဝံ့မှာလဲဘုရား။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်ထျန်း က တစ်ဝက်ခန့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ၏ ဆရာဖြစ်သော ရှန်ထျန်း အနီးသို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဝိညာဉ်လက်ရာ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ တပည့်က ဆရာ့အတွက် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးပါ့မယ်၊ စိတ်အေးချမ်းသာသာနဲ့သာ ရှိနေပေးပါ။"
စကားဆုံးသည်နှင့် ရှန်ထျန်း က သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေကျီးကန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ွက်ကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်လေတော့သည်။
ဝိညာဉ်စမ်းရေကို လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် နန်မင်လောင်မီးတောက်ဖြင့် ချက်ပြုတ်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ တာအို၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များပါ စတင်ပျံ့နှံ့လာလေသည်။
ရွှေကျီးကန်း ရုပ်တုငယ်တစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပေါလောပေါ်လာပြီး တာအိုလက်ဆင့်ကမ်း ကျောက်တုံးစာချပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကိုပင် ပိုမိုထင်ရှားစွာ ပုံဖော်ပေးလိုက်သည်။
ထိုခဏ၌ မဟာပညာရှိအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ဒါ… ဒါ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရဲ့ ရနံ့ပဲ!”
“ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်တင်မကဘူး၊ ဒီ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်ရဲ့ အရောင်က ငွေရောင်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ အနည်းဆုံး သက်တမ်း သန်းပေါင်း (၁) သန်း ရှိတဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပင်ကြီးကနေ ခူးဆွတ်ထားတာပဲ!”
“ဒါ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အထွတ်အထိပ် အလွန်အမင်း တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား။ ကမ္ဘာ့နယ်မြေငါးခုမှာ တကယ်ပဲ ဒီလောက်သက်တမ်းရင့်တဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပင်ကြီး ရှိနေတာလား။”
“အလယ်အလွှာမြေရဲ့ ဂျီရှာအကယ်ဒမီ မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပင်တစ်ပင် ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ဟွမ်ရှီး ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတာတဲ့။ သက်တမ်းက နှစ် (၁၀,၀၀၀) ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အလယ်အလွှာမြေရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဝိညာဉ်သစ်ပင် ဖြစ်နေပြီ။”
“ဒီ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်ရဲ့ ဈေးနှုန်းက အလယ်အလွှာမြေက အဲဒီ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပင်ရဲ့ အရွက်တွေထက် အဆ (၁၀၀) ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတယ်!”
“ဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ဆရာကို လက်ဖက်ရည်တိုက်ဖို့အတွက် အဲဒီလို အထွတ်အထိပ်ရတနာမျိုးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ပေးနိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာနေတာလဲ!”
“ငါ့မှာ မနာလိုစိတ်တွေ တောက်လောင်နေပြီ။ ငါပြန်ရောက်ရင် ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့တပည့်ကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်!”
...
ပညာရှိတစ်ပါးသည် ကပ်ဘေးများကို ကျော်လွှားလေလေ၊ သူတို့၏ တာအိုနှလုံးသားများမှာ ပိုမိုထက်မြက်လာပြီး သန့်စင်သွားလေလေ ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ပညာရှိများသည် မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်ပျက်စေကာမူ မခံမရပ်နိုင်တော့သည်အထိ မရောက်မချင်း ရင်ဆိုင်ရာတွင် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း က လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကိုသာ ကျိုချက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုမွန်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် ကျော်ကြားမှု မြင့်မားကြသည့် ပညာရှိကြီးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် သံသယဝင်လာကြတော့သည်။
ထိုသို့ အံ့သြသွားကြပြီးနောက်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော မနာလိုမှုနှင့် တမ်းတမှုတို့က ဆက်လက်ပေါ်ထွက်လာသည်။
၎င်းမှာ အလွန်တရာ ထူးကဲလွန်းလှပေသည်!
ပုံမှန်လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ရွက်ဆိုလျှင် ပညာရှိအဆင့်အောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အကျိုးကျေးဇူးအချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း ပညာရှိများနှင့် အထက်ရှိသူများအတွက်မူ အသုံးမဝင်ကြောင်း ပြောနိုင်သဖြင့် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခု ငွေရောင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်မှာမူ ပညာရှိအဆင့်အထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးကို ဖြစ်ထွန်းစေနိုင်ပေသည်။
ပို၍တန်ဖိုးရှိသည်မှာ ရှန်ထျန်း ထုတ်ယူလာခဲ့သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရွှေကျီးကန်းပုံစံ ဖြစ်နေခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး တာအိုလက်ဆင့်ကမ်း ကျောက်တုံးစာချပ်ပေါ်ရှိ နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် နှင့် အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။
တာအိုလက်ဆင့်ကမ်း ကျောက်တုံးစာချပ်ကို မဘာသာပြန်ဆိုမီ ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို သောက်သုံးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ယင်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သေချာပေါက် ဆယ်ဆ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပို၍ပင် တိုးပွားလာမည်မှာ အသေအချာပင်တည်း!
ဘာကြောင့်လဲ? ဘာကြောင့် ငါ့မှာ အဲဒီလိုတပည့်မျိုး မရှိရတာလဲ?
စိတ်ညစ်စရာကြီး!
ကောင်းကင်ထွဋ်ခေါင် မဟာသန့်စရာခေါင်းဆောင်၏ ကောင်းကင်စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ ဖွေးဖွေးလှုပ်လှုပ်ဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသည်။
“ထျန်းအာ၊ မယဉ်ကျေးမလုပ်နဲ့။ အခုရောက်နေတဲ့ ပညာရှိတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ချည်းပဲ။ သူတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်က တာအိုလက်ဆင့်ကမ်း ကျောက်တုံးစာချပ်ပေါ်က ကျင့်စဉ်နဲ့ လိုက်ဖက်ညီနေတဲ့အတွက် ဒါဟာ လက်ရှိရောက်နေတဲ့ သူတွေအားလုံးနဲ့ ဖူးစာပါတာပဲ။ ဒါကြောင့် လူတိုင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီ သောက်သင့်တယ်။
“နောက်ပိုင်းကျရင် မင်းရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ဝတ်ပြုဆပ်ကပ်ရမှာဖြစ်လို့ သေသေချာချာ ကျိုချက်ပေးပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအားလုံးက လေးစားထိုက်တဲ့ ပညာရှိတွေဖြစ်ပြီး မင်းကို အမြတ်ထုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“တကယ်လို့ သူတို့သာ ဒီကျောက်တုံးစာချပ်ကနေ တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းကို ကျင့်စဉ်အချို့ သင်ကြားပေးနိုင်တာ ဒါမှမဟုတ် လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပညာရှိပစ္စည်းအချို့ကို ပေးနိုင်တာပေါ့။ ဒါက မင်းအတွက် အကျိုးအမြတ် လုံလောက်ပါတယ်။
“သာမန် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်လေး တစ်ရွက်အတွက်နဲ့တော့ တိုတိုစပ်စပ် မလုပ်နဲ့။ လက်ဖက်ရည် နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်ကျိုလိုက်ဦး။ လက်ဖက်ရည်က အကန့်အသတ်ရှိပြီး လူတိုင်း မသောက်နိုင်ရင်တောင် မင်းရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက မင်းကို ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ထျန်းအာ၊ လက်ဖက်ရည် သွားဆပ်တော့!”
သန့်စရာခေါင်းဆောင်၏ အသံမှာ အေးစက်နေနိုင်သော်လည်း ၎င်းက ပညာရှိများ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များကိုသာ တိုးပွားစေခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် ပညာရှိတစ်ပါးက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေဝေမှုအနည်းငယ်နှင့်အတူ မှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုပညာရှိက ရှန်ထျန်း ထံသို့ မှန်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ထွဋ်ခေါင် သန့်စရာသူတော်စင်က ဘယ်လောက်တောင် ချောမောပြီး ပါရမီထက်မြက်လဲဆိုတာနဲ့ မင်းဟာ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်းခံရတဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါကြားဖူးတယ်။ မင်းက တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။
“ဒါက ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ အမှောင်မှော်မှန် ဖြစ်တယ်။ သူက ကြီးမြတ်သော ညီညွတ်မှု ကောင်းကင် ခရမ်းရောင်အလင်းကို ပါရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ ခုခံရေးမှာ သုံးလို့ရတယ်။ ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုအတွက် လက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒီသူတော်စင်ကို ငါ ပေးလိုက်မယ်!”
ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးတယ် ဟုတ်စ?
အနီးအနားရှိ တပည့်များအားလုံးသည် ထိုပညာရှိ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။
၎င်းမှာ ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိထားရပေမည်။ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ပညာရှိပစ္စည်းများကို မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။ ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ ကောင်းကင်မဟာဘုန်းကြီးများစွာကိုပင် မနာလိုဖြစ်လာစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
ငွေရောင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်၏ ခန့်မှန်းခြေတန်ဖိုးမှာ ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဤပညာရှိကမူ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်းမရှိဘဲ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ရုံမျှဖြင့် ရှန်ထျန်း ထံသို့ မှန်ကို ပေးအပ်ရန် တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
ရှန်ထျန်း ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
ဒီပညာရှိပစ္စည်းက လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ရွက်နဲ့ တန်လို့လား? ဘာလို့ ဒီအကြီးအကဲက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရုံနဲ့ တိုက်ရိုက်ကြီး ပေးရတာလဲ?
ဒီအရွက်က တာအိုလက်ဆင့်ကမ်း ကျောက်တုံးစာချပ်နဲ့ လိုက်ဖက်ညီလို့လား? ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ!
“အကြီးအကဲက ကျွန့်ကို မြှောက်ပင့်နေပါပြီ။ ဒီပညာရှိပစ္စည်းက အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးမားလှတာကြောင့် ကျွန့်အနေနဲ့ မခံယူဝံ့ပါဘူး။”
“မင်းက နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ။ ဒီ အမှောင်မှော်မှန် ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် မသုံးရင်တောင် မင်းရဲ့ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကို အမြတ်တနိုး ခံစားဖို့အတွက်တော့ အမြဲတမ်း သုံးနိုင်တာပေါ့။”
“အကြီးအကဲရာ၊ အဲဒါကို ကျွန့်ကို ပေးစရာ လုံးဝမလိုပါဘူးဗျ!”
“သူတော်စင်၊ လက်ခံလိုက်စမ်းပါ!”
“အကြီးအကဲ၊ တော်တော့ပါတော့!”
“သူတော်စင်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့မှန်ကို ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား?”
“မ်? ဟ้อ… အကြီးအကဲက တထစ်ချ တောင်းဆိုနေမှတော့ ကျွန့် လက်ခံပါ့မယ်။ အကြီးအကဲရဲ့ လက်ဆောင်အတွက် အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သောက်သုံးပေးပါဘုရား။”
ရှန်ထျန်း သည် အစွမ်းကုန် အမြန်ဆုံးဖြင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ပညာရှိထံသို့ လေးစားစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အခြားပညာရှိများအားလုံးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့သြမှင်သက်နေကြတော့သည်!
ဒီကောင်စုတ်! သူက တကယ်ပဲ ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်တာပဲ! သူက လက်ဖက်ရည်ဈေးကို မြှင့်တင်နေတာပဲ!
သူက ပညာရှိပစ္စည်းကို ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့လည်း ပညာရှိပစ္စည်းကို မပေးဘူးဆိုရင် အရမ်းကို အရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့!
မျက်နှာပျက်ရတာက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ။ ပြဿနာက ဉာဏ်အလင်းပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ရွက်က လက်ဖက်ရည် ဒီလောက်ပဲ ကျိုလို့ရတာလေ။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ ပညာရှိပစ္စည်းမပေးလို့ လက်ဖက်ရည်ဝေစု မရခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?
အဲဒီ ကျိန်စာသင့် ခရမ်းရောင်နန်းတော် မဟာသန့်စရာခေါင်းဆောင်ကွာ! ခရမ်းရောင်နန်းတော် သန့်စရာမြေက ကောင်းကင်ထွဋ်ခေါင် သန့်စရာမြေနဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းခဲ့ဘူး မဟုတ်လား? ဘာလို့ သူက ကောင်းကင်ထွဋ်ခေါင် သန့်စရာခေါင်းဆောင်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေရတာလဲ?!
ဒါ ကြံစည်ချက်တစ်ခုပဲ၊ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြံစည်ချက်တစ်ခုပဲ!
...
ပညာရှိများအားလုံးသည် လက်ရှိတွင် သူတို့၏စိတ်နှလုံးထဲမှနေ၍ ခရမ်းရောင်နန်းတော် သန့်စရာခေါင်းဆောင်အား ရူးရူးမိုက်မိုက်ဖြင့် ကျိန်ဆဲနေကြသည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော် သန့်စရာခေါင်းဆောင်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ချီရှောင်ရွှမ် ပင်လျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သံသယဝင်လာကြသည်။
ဆရာက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာသွားတာလဲ? သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ဆင်းရဲတယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သန့်စရာမြေမှာ ရတနာတွေ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်ပြီး ပိုပြီးစူးစမ်းလေ့လာသင့်တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တာလေ။
ဆရာက သူဟာ ငါ့ရဲ့နောက်ခံဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ ရရှိလာတဲ့ အဲဒီရတနာတွေက ငါ့ဟာတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့!
မူလကတော့ ငါက ဒါကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားပေးဖို့အတွက် အဲဒါကို ငါ့ရဲ့ဆောင်ပုဒ်အဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားကာ တစ်နေ့ကို နှစ်ခါ ရွတ်ဆိုခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော် သန့်စရာမြေကို အင်အားဖြည့်တင်းဖို့အတွက် ရတနာတွေကို ရှာဖွေဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြရဲ့လား?
အခု ဒီအခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ?!
ငါ ချီရှောင်ရွှမ် က မင်းရဲ့တပည့်ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခုတောင် မရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှန်ထျန်း ညီအစ်ကိုဆီကို ပညာရှိပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒီလိုပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ။ ဒါက ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်လဲ။
ငါက အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သနားစရာကောင်းနေရတာလဲ။