အခန်း (၃၅၀) - တောရိုင်းသူရဲကောင်းနှင့် လင်လုံမင်းသမီး
ရှန်ထျန်း သည် ဤနေရာသို့ အလကားသက်သက် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ချီရှောင်ရွှမ် က သူ့ကို လာခေါ်ရန် လူမလွှတ်ခဲ့လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် ဤနေရာဆီသို့ နည်းလမ်းရှာကာ လာခဲ့ရပေလိမ့်မည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ကံကြမ္မာလောကတွင် သူတော်စင်အဆင့် သဘာဝစွမ်းအင်များ သို့မဟုတ် ရှားပါး ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ များ ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါတိုင်း၊ ၎င်းတို့သည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိတတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော ထူးမြတ်သည့် အခွင့်အရေးများနှင့် ရတနာများသည် မူလက ကံကြမ္မာ၏ သားတော် သို့မဟုတ် အဓိကဇာတ်ကောင်များအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးပေးထားခြင်း ဖြစ်တတ်၏။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ရှန်ထျန်း က ထိုအရာများကို ကြိုတင်သိရှိနေပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူက ဇာတ်ကြောင်း၏ ရွေ့လျားမှုကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေရုံသာမက၊ ဇာတ်ကောင်အသစ်များနှင့် ဇာတ်ကွက်အသစ်များ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါတိုင်းတွင်လည်း အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်ကာ အမြတ်ထုတ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က ချီရှောင်ရွှမ် တို့ အုပ်စုနှင့် လမ်းခွဲခဲ့စဉ်ကတည်းက သူတို့ နောက်ထပ် မည်သည့်နေရာသို့ သွားကြမည်ကို ရှန်ထျန်း က ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်..." ရှန်ထျန်း က အတွေးထဲတွင် တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှင်းလင်းလာသည်။ ဧရာမ ကျောက်ဆောင်ကြီးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး မြူခိုးဆိုင်းနေသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲတွင် လူသူကင်းမဲ့နေသယောင် ရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံး၌ တင်းမာမှုများ အပြည့်အနှက် လွှမ်းခြုံနေပေသည်။
ဝေးလံသော တောင်စွယ်တစ်ခုပေါ်တွင်မူ လူအချို့ ရပ်နေကြသည်။ ထိုသူတို့၏ အရှိန်အဝါက သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာမှ ပြင်းထန်လှရာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
ဆိုင်ရှင်စုန့် နှင့် အခြားသူများလည်း အနီးအနားတွင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ အလွန်တရာမှ တင်းမာနေကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အသည်းအသန် စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။
"ဟေး... ရှန်ထျန်း... မင်း တကယ် ရောက်လာတာပဲ..."
ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချီရှောင်ရွှမ် က သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့်အတူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများလည်း ရောနှောနေသည်။
ရှန်ထျန်း က အေးအေးလူလူပင် ပြုံးလိုက်ပြီး... "ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားတာပဲ... ဘာလို့ မလာဘဲ နေရမှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ချီရှောင်ရွှမ် က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး... "ဒီကိစ္စက မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်... ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေပါ..." ဟု ပြောဆိုလေသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အကြည့်တို့က ချီရှောင်ရွှမ် လက်ညှိုးထိုးပြရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရွေ့သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တည်နေရာတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုနေရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ကား အဖိုးတန်လှသော ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တစ်မျိုး ပွင့်လန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ က သာမန်မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး များ ကခုန်နေသကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ပင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖြာထွက်နေ၏။
"ဒါက..." ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် သာမန် ရတနာတစ်ပါး မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပြီး ရှန်ထျန်း ၏ အစီအစဉ်များအတွက် အလွန်တရာမှ အသုံးဝင်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဘယ်လိုလူတွေလဲကွ... ဒီနေရာကို လာဝံ့ရဲကြတာ? အဲ့ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ က ဒီအတိုင်း အလကား ရမယ်လို့များ ထင်နေကြတာလား?"
ထိုစကားသံနှင့်အတူ လူတစ်စုက ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။ ဦးဆောင်လာသူမှာ ကြံ့ခိုင်သန်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းခက်ထန်သည့် အသွင်အပြင်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောရိုင်းသူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။
ကျန်းယွင်ထင် က မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်ပြီး... "အဲ့ဒါ တောရိုင်းသူရဲကောင်း လျိုထိုင်ရီ ပဲ... သူတို့အဖွဲ့လည်း ဒီကို ရောက်နေတာပဲ..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် မထိတ်လန့်ဘဲ ပြုံးစစ ဖြစ်သွားသည်။ သူက လျိုထိုင်ရီ ကို ငေးကြည့်ရင်း...
"ဒီလောကကြီးထဲမှာ ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ ရတနာဆိုတာ ဘယ်ရှိမလဲဗျ... ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စရှိတဲ့သူက ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ဟု ပြန်လည် ချေပပြောဆိုလိုက်လေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုအဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးကြားက ကိစ္စထဲသို့ ဝင်ရောက်မပါဝင်ဘဲ သတိကြီးကြီးဖြင့် ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ့၏ဆရာမှာ သူ၏တိုက်ရိုက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပေရာ အခြားသူများအကြောင်းကို လေပေါစကားဖြန့်ခြင်းက ကောင်းမွန်သော အလေ့အထတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် မည်းနွယ်ဝင်မြွေမျိုးနွယ်စုမှ နတ်ဘုရား ဖြစ်သော ကြာပန်းနီလာအရှင် အတွက် တရားခံဖမ်းဝရမ်းထုတ်ထားရသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှသည် မုန်းတီးခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် လား၊ သို့တည်းမဟုတ် ရှေးဟောင်းရန်ငြိုးများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် လားဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ရှေးစကားပုံတွင် ရှိခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော - "လူတစ်ယောက်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမိပြီဆိုလျှင် တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်သွားသလို ခံစားရတတ်သည်" ဟု။
ရှန်ထျန်း သည် အဖြူရောင်မင်းသားထံမှ ကြာပန်းနီလာအရှင် နှင့် နတ်ဘုရား တို့အကြောင်းကို ကောလာဟလအတော်များများ ကြားသိခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်မျှ ကင်းကွာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပေ...
အဟမ်း၊ သူတို့ ကင်းကွာခဲ့ကြသည်မှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်မျှ မဟုတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာမှ တစ်ထောင်အထိ တိုင်အောင်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မြွေမျိုးနွယ်တို့၏ သဘာဝစရိုက်အရ ဆိုလျှင် ထိုကိစ္စမျိုးတွင် ပိုမိုလိုအင်ဆန္ဒ ပြင်းထန်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
နတ်ဘုရား အနေဖြင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် အပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ပါက ပြဿနာမရှိပေ။ အလွန်ဆုံးမှ တစ်ချီတမောင်း တိုက်ခိုက်ကြရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း နတ်ဘုရား က ကြာပန်းနီလာအရှင် အပေါ် ရိုမန်းတစ်ဆန်သော မေတ္တာတရားများကို မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာမှ တစ်ထောင်တိုင်အောင် အထီးကျန်ဆန်မှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပါကကား—
ကျွတ်၊ ထိုကိစ္စက တစ်ချီတမောင်းလောက်ဖြင့် ပြီးသွားမည် မဟုတ်ပေ။ အလွန်တရာမှ ရူးသွပ်ပြင်းထန်မည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိပေသည်!
တောရိုင်းသူရဲကောင်း၊ တောရိုင်းသူရဲကောင်း။ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေစွ!
...
ကြာပန်းနီလာအရှင် အား တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ညီအစ်ကိုများအား ဦးဆောင်ကာ မြင့်မြတ်ကျွန်း (Immortal Abode Island) အတွင်းသို့ ခရီးစတင်ခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း ပါဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုဒိန်းဗီးမန့် (Divine Firmament) စစ်မှန်သော တပည့်များသည် အားဆေးတစ်ခွက် သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေ၏။
ယခင် အတွေ့အကြုံများအားလုံးကြောင့် ရှန်ထျန်း မှာ ကံကြမ္မာ၏ သားတော် (Son of Providence) ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံးနီးပါး အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဤကြီးမားသော ယှဉ်ပြိုင်ရာကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ရှန်ထျန်း နှင့်အတူ စွန့်စားခန်းထွက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးသော ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းပင်တည်း။
သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြကြောင်း အရှင်သခင် (Saint) သိရှိစေရန် သူတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှကို အကောင်းဆုံး လုပ်ပြရမည်ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ အရှင်သခင် စိတ်ပျက်သွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ခရီးစဉ်တွင် သူတို့အား ခေါ်မသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့်တည်း။
လူ ၁၀ ဦးခန့်ပါဝင်သော အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုဖွဲ့ကာ မြင့်မြတ်ကျွန်းကို စူးစမ်းလေ့လာကြသည်။
သူတို့ သွားလေရာရာ၌ မရေမတွက်နိုင်သော မီးသဘောသဘာဝရှိ ဝိညာဉ်သတ္တဝါ (fire spirits) များ ရှင်းလင်းခံရပြီး ၎င်းတို့၏ ပုံဆောင်ခဲများကို သိမ်းဆည်းရမိကြသည်။
ရှန်ထျန်း သည် မီးသဘောသဘာဝ လင်းယုန်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်အား ရိုက်ချိုးကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ထဲမှ ပုံဆောင်ခဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဤမီးပုံဆောင်ခဲများ၏ စွမ်းအင်မှာ အလွန်တရာမှ စင်ကြယ်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သန်မာသော ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ အတွင်းစွမ်းအင်ထက်ပင် ပိုမိုစင်ကြယ်နေပေသည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ရှန်ထျန်း အတွက် ကြီးကြီးမားမား အသုံးမဝင်လှပေ။ သူ၏ နန်မင်လီမီးတောက် (Nan Ming Li Fire) ကို အနည်းငယ်သာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဖန်းချန်၊ ကျန်းယွင်ထင် နှင့် အခြားသူများ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးမြစ် ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်း အတော်များများ ရှိနေသည်။ သို့သော် အချိန်တန်ပြီမဟုတ်သေးသည်က လည်း ဖြစ်နိုင်ပေရာ၊ ထိုဝိညာဉ်ဆေးမြစ် ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းများသည် သာမန် လိမ္မော်ရောင်သာ ဖြစ်နေသေးသည်။
ဤသာမန် လိမ္မော်ရောင်သည် ရှန်ထျန်း အတွက် ကြီးကြီးမားမား ဆွဲဆောင်မှု မရှိလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကား ဉာဏ်အလင်းပွင့် လက်ဖက်ရွက်များကိုပင် သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်သော သူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလော။
သို့သော်လည်း ဤ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ များမှာမူ ကျင့်ကြံသူများစွာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံဘိုးဘေး (Heavenly Venerables) များအတွက်မူ အတော်လေး တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။
ဖန်းချန်နှင့် အခြားသူများအတွက်မူ ဤ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ များကို ရယူခြင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရတနာသိုက်ကို ဖြည့်တင်းရန် လုံလောက်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှု ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် သေချာပေါက် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအတောအတွင်းတွင် ရှန်ထျန်း သည် ၎င်းတို့အား ထို ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ များကို ရှာဖွေပေးစဉ် သူ၏ ကံကြမ္မာ (providence) မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် တိုးတက်လာသည့် အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာမှ နှေးကွေးပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ အမြောက်အမြားကို ရှာဖွေပြီးနောက်၌ပင် ရှန်ထျန်း ၏ စကြာဝဠာရောင်ဝါ (halo) ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အစက်အပြောက် အနည်းငယ်သာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤအမြန်နှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ချီရှောင်ရွှမ် ကဲ့သို့ ခရမ်းရောင်အဖြစ်သို့ အချိန်ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမည်နည်း။
ရှန်ထျန်း ကတော့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ကံကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ဆဲ ဖြစ်နေပြီး၊ သို့မှသာ သူသွားချင်သည့်နေရာတိုင်းသို့ စူးစမ်းလေ့လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
...
ဤကဲ့သို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို သွားရှာမှကို ဖြစ်ပေမည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားဟန် ပေါ်သည်။
သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ထောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "အနောက်ဘက်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ ခံစားမိတယ်"
နောက်ဆုံးတော့လည်း ဖြစ်လာပြန်ပြီ!
အရှင်သခင်၏ ဒဏ္ဍာရီလာ အလိုလိုသိစိတ်ပင်တည်း။
ဆိုင်ရှင်စုန့် နှင့် လျိုထိုင်ရီ တို့သည် အချင်းချင်း ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ အရှင်သခင် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိတိုင်း ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်သောကြောင့်တည်း။
ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး နှင့် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် တို့မှစ၍ ကောင်းကင်ဘုံရှင်းလင်းရေးဓား (Executing Heaven Sword) နှင့် စစ်ဘုရားစေတီ အထိ သူသည် တစ်ခါမျှ စိတ်ပျက်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
ပြီးတော့ ပထမနေ့ကတည်းက ရှန်ထျန်း ကို လိုက်ပါလာခဲ့ကြသူများသည် ထိုကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းများအားလုံးမှ အပြည့်အဝ အကျိုးအမြတ် ခံစားခဲ့ကြရသည်။
"အရှင်သခင်က တစ်ခုခုသော ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းကို ခံစားမိပြီဆိုတော့ သူပြောတာ မှန်မှာပါပဲ!"
"အရှင်သခင်အစ်ကိုကြီး၊ လမ်းပြပါခင်ဗျာ! ခင်ဗျား သွားတဲ့ဘက်ကို ကျုပ်တို့ လိုက်ခဲ့မယ်!"
"အရှင်မင်းသား၊ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းတွေကို ရှာဖွေတာက အရေးကြီးသလို ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးကလည်း အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပေးပါနော်။"
"ညီငယ်၊ ကျုပ်တို့ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်! ကျုပ်တို့က နာစင့်ဆိုးလ် (Nascent Souls) တွေကို ဖွဲ့စည်းပြီးနေပြီဖြစ်သလို နာစင့်ဆိုးလ် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင်လည်း စွမ်းအားရှိကြပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေရပါမယ်!"
"ဟုတ်တယ်၊ အရှင်သခင်ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ချင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကျုပ်ရဲ့ အလောင်းကို ကျော်သွားမှပဲ လုပ်လို့ရမယ်!"
အားလုံးက ရှန်ထျန်း ကို လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအချက်က သူ့ရင်ကို နွေးထွေးသွားစေသည်။
ယုံကြည်ခံရခြင်းဆိုသည်မှာ ကောင်းသော ခံစားချက်ပင်တည်း။
ရှန်ထျန်း သည် ကျောက်ဟ่าว (Zhao Hao) ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရောင်ဝါကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အနောက်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူသည် အစွမ်းကုန် အမြန်နှုန်းဖြင့် မရွှေ့လျားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့လုပ်ခဲ့ပါက သူ့နောက်လိုက်များမှာ ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလိမ့်မည်။ သူတို့အနေဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ လိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်ထျန်း ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အစွန်းရောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
တကယ်တော့ ကောင်းကင်ဘုံဘိုးဘေး အများစုသည်ပင် သူ့ထက် အများကြီး နှေးကွေးကြပေသည်!
...
မြင့်မြတ်ကျွန်းသည် နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ တိုင်အောင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ် ခံထားခဲ့ရသဖြင့် မီးသဘောသဘာဝ ဝိညာဉ်သတ္တဝါများကို ကျွန်းတစ်ခွင်လုံးတွင် တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘိုးဘေးများနှင့် သူတော်စင်များ (Sages) သည် ၎င်းတို့၏ တပည့်များနှင့် လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များအတွက် ကျင့်ကြံရန် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ပေးသည့်အနေဖြင့် ထိုမီးဝိညာဉ်သတ္တဝါများကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ချန်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်း နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် မီးဝိညာဉ်သတ္တဝါ အမြောက်အမြားကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ပူဇော်သက္ကာ ပေးနေကြသကဲ့သို့ ရှန်ထျန်း ဆီသို့ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် တန်းတန်းမတ်မတ် လာရောက်ကြသည်။
မီးဝိညာဉ်သတ္တဝါ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက အလွန်တရာမှ ချောမောခန့်ညားနေရုံသာ...
အဟမ်း၊ နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အမှန်တရားမှာ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားသော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ် ပဉ္စမအကြိမ်မြောက် သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (Chaotic Golden Body Ninth Refinement Stage) ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ခွဲခြားသိရှိရန် ခက်ခဲနေပေသည်။
ထိုမီးဝိညာဉ်သတ္တဝါများသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလောက် ထက်မြက်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့က သူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည့် ပစ်မှတ်တစ်ခုဟု ထင်နေကြပုံရသည်။
ရား၊ ငါ့ကို ကြည့်ရတာ အဲ့လောက်တောင် အားနည်းနေသလို ထင်ရလို့လား?
ရှန်ထျန်း သည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ငါ့ကိုယ်ငါ အရမ်း နှိမ့်ချနေမိတာလား? သာမန်အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါတွေတောင် ငါ့ကို လာစော်ကားဖို့ ရဲဝံ့နေကြပြီလား?
ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အရှိန်အဝါအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
ဝုန်း!
နယ်နိမိတ်မရှိသော ကိုယ်ပွားပုံရိပ် (avatar) တစ်ခုသည် ရှန်ထျန်း ၏ ကျောနောက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရွှေရောင်လျှပ်စီးလက်များ တလက်လက်တောက်ပြီး ပေထောင်ပေါင်းများစွာသော လေထုကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နတ်ဘုရား တိရစ္ဆာန် ၁၀ ကောင်၏ အရိပ်များကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့ရ၏။
ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထို နတ်ဘုရား တိရစ္ဆာန် ၁၀ ကောင်ကြားတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တည်နေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နေသော တန်ခိုးကြီးသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကို ချမှတ်နိုင်စွမ်းရှိသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးပင်တည်း!
ဤသည်မှာ ဒိန်းဗီးမန့် မိုးကြိုးဧကရာဇ်သုတ္တန် (Divine Firmament Lightning Imperial Sutra) ၏ ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုး ငါးသွယ်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျပ်ပြည့်နပ်ပြည့် တတ်မြောက်ပြီးမှသာ ပေါ်လာမည့် ကိုယ်ပွားပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ရှန်ထျန်း သည် ထိုထူးကဲသော ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ကျင့်စဉ်အတွင်းသို့ပင် ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း သာ ဆန္ဒရှိမည်ဆိုပါက သူ၏ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို မြှင့်တင်ကာ မကြုံစဖူး ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားသော နတ်ဘုရား လျှပ်စီး (Chaotic Divine Lightning) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေသည်။
အတိအကျပြောရလျှင် ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ရှန်ထျန်း ၏ မိုးကြိုးကိုယ်ပွားပုံရိပ်မှာ ပထမဆုံးအမျိုးအစား ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှေးခေတ် ဒိန်းဗီးမန့် ဧကရာဇ်သာ ပြန်လည်ဝင်စားလာပြီး ယခု အဆင့်ချင်းတူနေဦးတော့ သူသည် ဤကိစ္စတွင် ရှန်ထျန်း နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ပေ။
...
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ဖြတ်သန်းပြေးလွှားသွားပြီး ထိုမီးဝိညာဉ်သတ္တဝါ အားလုံးမှာ ကွဲလွင့်ထွက်ကုန်ကြသည်။
ထိုစဉ် မြင့်မြတ်ကျွန်း၏ အနောက်မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် အဖြူရောင်ဇာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပစ်လောက်သည့် လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။
သူ့ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသော အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဓားတစ်လက်နှင့်အတူ သူမသည် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား ရှိနေသည်။
သူ့ထံမှ ထက်ရှသော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ထောက်လှမ်းမိသကဲ့သို့ သူမ၏ ဒူးပေါ်ရှိ နတ်ဓားက အသာအယာ တုန်ခါလာသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း ရှိရာ ယေဘုယျ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြမှုအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူမက မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် - "အလယ်အလွှာမြေပြင် (Middle Ground) ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဒီလိုထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိနေတာကိုး..."
"ဒီလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးကဲတဲ့ ကိုယ်ပွားပုံရိပ်ပါလား။ အစ်ကိုကြီး ထျန်းဇီ တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်!"
"ဖေဖေ ပြောတာ တကယ် မှန်တာပဲ။ နယ်မြေငါးခုက အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကျွန်မတို့ အထင်အမြင် မသေးသင့်ဘူးပဲ!"