ထိုစဥ်အခါ၌ မြောက်ပင်လယ်ပြင်တွင်မူ...
ဧရာမ ရေစူးခံစွမ်းအင်ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုက ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းကောင်းကင်ယံပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်သွားနေ၏။
ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်မူ ရေစည်တစ်စည်စာမျှ ကြီးမားလှသော လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးထဲ၌ ဝိညာဉ်စမ်းရေများ ဆူပွက်နေသည်။ ရေပူပူ၏ ပွက်ပွက်ဆူသံများနှင့်အတူ အထွက်လာသော ရေနွေးငွေ့များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များ၏ တံတွေးများကို မျိုချစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။
ထိုဝိညာဉ်စမ်းရေသီးသန့်ပင်လျှင် ပေါများကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကြီးမားသောသွေးဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ွက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်ဆိုသည့် အချက်ကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မလိုတော့ပေ။ ၎င်းမှာ ငွေကြေးဖြင့်ပင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော ရှားပါးဘဏ္ဍာတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။
ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ ဒုတိယထပ်တွင်မူ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများနှင့် တਵတ်ထိုင်အဆင့် သက်ကြီးဝါကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မျက်နှာထားများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
မူလကမူ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းသောအားဖြင့် အေးစက်စက်ဟန်ဆောင်ကာ တည်ကြည်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဝိညာဉ်စမ်းရေသီးသန့်က သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ဤယခု အချိန်၌မူ သူတို့သည် အလွန်အမင်း နောင်တရနေကြလေပြီ။
ထိုသည်ကား ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြတ်သန့်စင်သူ သို့မဟုတ် မဟာအရှင်သခင်တစ်ပါးပင်လျှင် တစ်ခွက်သောက်ရုံဖြင့် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေမည့် အထွဋ်အမြတ်ဘဏ္ဍာ ဖြစ်ပေသည်။
မင်းက ရေစည်ကြီးနဲ့ လက်ဖက်ရည်ကျိုရုံတင်မကဘဲ အဲဒီ ရွှေအိမ်စွယ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အခြေတည်အဆင့် ငစိလေးတွေကိုပါ တိုက်မလို့လုပ်နေတာလား။ သူတို့တွေ သောက်လိုက်ရုံနဲ့များ ဘာလောက်များ ဉာဏ်ပွင့်သွားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။
ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဉာဏ်ပွင့်စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ပေးရာတွင် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓမ္မသဘောတရားများ ဉာဏ်ပွင့်ရန် လိုအပ်ချက်များမှာ မူလဝိညာဉ်အဆင့်၊ ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုအဆင့်နှင့် အထက်အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် မြင့်မားလာမည်သာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ထိုဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်များကို အကြီးအကဲများသာ ပေးအပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိကာ ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်သို့ သေချာပေါက် ဖောက်ထွက်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုတပည့်ငယ်များအတွက်မူ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုရန် ပိုမိုသာမန်ကျသော ဆေးလုံးများကိုသာ အပြည့်အဝ အသုံးပြုခွင့်ပေးသင့်ပေသည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
သူတို့လို တပည့်တွေအတွက် ဒါက အလွန်အမင်းကို ဖြုန်းတီးရာကျလွန်းနေပြီ!
အကယ်၍သာ သူတို့ရဲ့တပည့်တွေသာ ဒီလောက်အထိ ဖြုန်းတီးခဲ့ကြမယ်ဆိုရင် အဲဒီအကြီးအကဲတွေအနေနဲ့ သူတို့တပည့်တွေရဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပိတ်ရိုက်ပြီး သင်ခန်းစာပေးမိမှာ သေချာပေါက်ပဲ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ဤသို့လုပ်ဆောင်နေသူမှာကား မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်တောင်၏သန့်စင်သူ ရှန်ထျန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုအကြီးအကဲများသည် မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲကြပေ။ သူ့ဆရာဖြစ်သော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
ထို့အပြင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအနေဖြင့်လည်း ရှန်ထျန်း ကို တားဆီးရန် အကြံအစည်ရှိပုံမပေါ်ပေ။ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လျှပ်စီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံဩဇာအရှိန်အဝါတို့မှာ အသာအယာ လှိုင်းထနေသော်လည်း သူ့၏ခံစားချက်များကိုမူ မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ သဘောထားမှာ မည်သို့ဆိုသည်ကို မသိရသေးသောကြောင့် အကြီးအကဲများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်း ကိုသာ ထိုလက်ဖက်ရည်များကို တပည့်များထံ ဖြန့်ဝေခွင့်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့ အလွန်အမင်း နောင်တရကြမည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့သော်လည်း အောက်ထပ်သို့ အပြေးအလွှားဆင်းကာ ထိုတပည့်များ၏ လက်ဖက်ရည်များကိုသာ သွားလုယူကြမည်ဆိုပါကလည်း သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချန်ထားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။
ကောင်းကင်ဘုံမြတ်သန့်စင်သူတိုင်းက ကြာပန်းနီလာကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပေ။
လက်ရှိတွင်မူ မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်တောင်၏ အကြီးအကဲအားလုံးမှာ မည်သူက ဦးစွာစတင်လှုပ်ရှားမည်ကိုသာ မျှော်လင့်နေကြလေသည်။ မည်သူမဆို အောက်ထပ်သို့ အပြေးအလွှားဆင်းကာ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ကို သွားယူရုံမျှဖြင့် သူတို့သည်လည်း ထိုသူ့နောက်မှ လိုက်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ကျဆင်းမည်မဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ခပ်သိမ်းသော အကြီးအကဲတို့မှာ ဒုတိယထပ်တွင် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အနေခက်နေကြသည်မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာပင်။ မည်သူမျှ ဦးဆောင်မလုပ်ရဲကြပေ။
သူတို့၏ တပည့်များအားလုံးမှာ အောက်ထပ်တွင် ရှိနေကြသည်ဖြစ်ရာ သူတို့၏ဆရာများ အောက်ထပ်သို့ အပြေးအလွှားဆင်းကာ လက်ဖက်ရည်သွားလုသည်ကိုသာ တပည့်များ မြင်တွေ့သွားကြမည်ဆိုပါက အရှက်ကွဲစရာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ လူမှုရေးအရ သေဆုံးသွားခြင်းပင်တည်း။
...
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း သည် ဓမ္မသဘောတရားအလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသော ခရမ်းရောင်ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက် ငါးရွက်ကို ဆူပွက်နေသော ဝိညာဉ်စမ်းရေအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်ရွက်တို့မှာ ရေနွေးပူထဲတွင် စိမ်ဝင်သွားကြသည်။
ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်တို့မှာ ရေနှင့်ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလွန်ပင်ကြွယ်ဝသော ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်— ရေနွေးအိုးကြီး၏ အထက်ဘက်တွင် ရှေးခေတ်နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန် ပီရှို[၁]၊ တာဝူ[၂]၊ ကောင်းကင်ပျံမြွေနှင့် လျှပ်စီးစသည်တို့၏ ရုပ်လုံးကြွယယ ပုံရိပ်ယောင်များပင် ပေါ်ထွက်လာကြ၏။
...
တောက်ပသော ရုပ်လုံးကြွပုံရိပ်ယောင်များသည် ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ တစ်ဝက်ကျော်အထိ လွှမ်းခြုံသွားပြီး သွေးဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော လက်ဖက်ရည်ရနံ့မှာလည်း ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ ဒုတိယထပ်ရှိ အကြီးအကဲများမှာမူ တံတွေးများပင် မျိုချနေကြရလေပြီ။
ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်စည်ကြီးထဲကနေ ငါ့အတွက် တစ်ခွက်လောက် ချန်ထားပေးပါဦးကွ!
သို့တည်းမဟုတ် ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဒီနေ့ပဲ စွန့်ပစ်လိုက်ရတော့မလား။
ထိုစဥ်အချိန်၌ပင် မထင်မှတ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မယ်တော်ရှေးဟောင်းတာအိုယောဂီတစ်ပါးသည် ပပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ တတိယထပ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် တောက်ပပြီး ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ထိုရေနွေးအိုးကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်လေသည်။
"တပည့်မြေးလေး၊ ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ မင်းရဲ့ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်က ချဉ်နေသလို ခံစားနေရပါလိမ့်"
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ချဉ်တယ် ဟုတ်စ! ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား။ ဒီလက်ဖက်ရည်ရွက်တွေက အပြည့်အဝ မရင့်စင်းသေးရင်တောင်မှ သူတို့တွေက အထွဋ်အမြတ်ဘဏ္ဍာတွေ သေချာပေါက် ဖြစ်တယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မို့လား။
ရှန်ထျန်း မှာ ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားရလေသည်။
"သိုင်းဦးလေး ကြာပန်းနီလာ၊ နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချဉ်နိုင်မှာလဲဗျ"
ကြာပန်းနီလာအရှင် က ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ချဉ်တာ သေချာတယ် ငါနံလို့ရတယ်။ ရက်လွန်နေတာများလား။
"အကယ်၍သာ ဒီဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိနေမယ်ဆိုရင် သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့တွေ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် လွဲချော်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအန္တရာယ်ကိုတော့ ငါတို့ မခံယူရဲဘူး"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကြာပန်းနီလာသည် ထိုဧရာမရေနွေးအိုးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လူတစ်ဦး၏ ခေါင်းအရွယ်အစားရှိသော ဇလုံကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ငါ အရင်ဆုံး အရသာခံကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အကယ်၍သာ တကယ်ပဲ ရက်လွန်နေတယ်ဆိုရင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် လွဲချော်တာကို ငါ့ကိုပဲ ခံစားခွင့်ပေးလိုက်ပါ! မင်းတို့အားလုံးက ဂိုဏ်းချုပ်နယ်မြေရဲ့ အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်တွေ ဖြစ်ကြတာမို့လို့ ဘယ်လိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမျိုးမှ မကြုံတွေ့ရစေရဘူး"
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကြာပန်းနီလာသည် ဇလုံဖြင့် တစ်ဇလုံစာ တိုက်ရိုက်ခပ်ယူကာ မော့သောက်ချလိုက်တော့သည်။
ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု!
"အရသာကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဓမ္မသဘောတရားရဲ့ စွမ်းအားကတော့ အပြည့်အစုံ မဖြစ်သေးဘဲ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိနိုင်ဖို့ ငါ နောက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်မှကို ဖြစ်မယ်"
ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု!
ရှန်ထျန်း, "..."
တပည့်များ, "..."
အကြီးအကဲအမျိုးမျိုးတို့, "..."
အား၊ အား၊ အား!
အရမ်းကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ သူက အလွန်အမင်းကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းနေပြီ!
ဒုတိယထပ်ရှိ အကြီးအကဲများစွာတို့မှာမူ မုန်းတီးရွံရှာသော အပြုံးများကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။
ကြာပန်းနီလာက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းပါတယ်လေ!
တပည့်တွေရဲ့လက်ဖက်ရည်ကို သွားလုဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးကို တကယ်တွေးထုတ်လာနိုင်တယ်ပေါ့... ခင်ဗျားက အကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူတော့ဘူး!
အကြီးအကဲများမှာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလာကြကာ ကြာပန်းနီလာ၏ ထိုကဲ့သို့ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်များကို တားဆီးကြလေတော့သည်။
"သိုင်းအစ်ကို ကြာပန်းနီလာ၊ ခင်ဗျားကမှ ဆေးဖော်နည်းမှ မသိတာ။ ဒီဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် ကောင်းလားဆိုးလားဆိုတာ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရသာခံတတ်မှာလဲ။ ခင်ဗျားက ဒီလိုတန်ဖိုးရှိလှတဲ့ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်နေတာပဲ။ အဲဒီအန္တရာယ်ကို ကျုပ်ကိုပဲ ခံယူခွင့်ပေးစမ်းပါ!"
"မင်းက တော်လို့လား။ သိုင်းတူမဖြူစင်ကြာပန်းမှ မဟုတ်ရင် ဆေးဖော်တဲ့နေရာမှာ ငါက အတော်ဆုံးပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရည်အသွေးကို တစ်ငုံသောက်ရုံနဲ့တင် ငါ သိနိုင်တယ်လေ"
"သိုင်းဦးလေးက အသက်လည်း ကြီးလာပြီ၊ ကျန်းမာရေးကလည်း ယိုယွင်းလာပြီ။ သောက်ပြီးတာနဲ့ တကယ်လို့များ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါကို ကျုပ်ကိုပဲ လုပ်ခွင့်ပေးပါ!"
...
အကြီးအကဲများ လက်ဖက်ရည်အတွက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်တောင်၏ တပည့်များစွာတို့မှာမူ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် အနေခက်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြလေတော့သည်။
ချောင်းဆိုး၊ ချောင်းဆိုး...
ဆရာက လက်ဖက်ရည်မှာ ပြဿနာရှိမရှိ စမ်းသပ်ဖို့အတွက် တကယ်ပဲ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့တာများလား။
ကျွန်တော်တို့လည်း မသိဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း မမေးရဲကြပါဘူးလေ!
သို့သော်လည်း တစ်ခုအတိအကျ သေချာသွားသည်ကတော့ နောင်လာမည့်အချိန်များတွင် ကြာပန်းနီလာအရှင် အနေဖြင့် မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်တောင်ဂိုဏ်းကြီးအပေါ် ပိုမိုယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိလာနိုင်သည်ဆိုခြင်းပင်တည်း။ အကြောင်းမှာ ယခုအခါ လူတိုင်းက ကြာပန်းနီလာအရှင် ကဲ့သို့ပင် ပြုမူနေကြလေပြီ မဟုတ်ပါလော။
“လူစုမတိုးကြနဲ့! ကိုယ့်ကျင့်ဝတ်ကိုယ် ဆင်ခြင်ကြစမ်း!”
ထိုစဥ်အချိန်၌ပင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အေးစက်စက် အသံကြီးတစ်ခုက ပျံသန်းရေးသင်္ဘောတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားစေ၏။
“ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့တွေ ဒီလောက်တောင် ပွက်လောဆူနေစရာ မလိုပါဘူးကွ”
ကြာပန်းနီလာသည် ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်လက်သောက်သုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည် - “သိုင်းညီလေးရာ, ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသေအချာ သိနေတာလဲ။ ငါတို့တွေက တပည့်တွေရဲ့ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးအတွက် တာဝန်ယူရမယ်လေ!”
ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လျှပ်စီးတန်းများနှင့် ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအင်ရောင်ခြည်တို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်လျှပ်စီးလက်ချက်ဖြင့် ကြီးမားသောလက်တစ်ဖက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကြာပန်းနီလာအား တတိယထပ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
“သျှန်အာ က ပရမ်းပတာကြယ်ကျွန်းနယ်မြေထဲကနေ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက် အတော်များများကို ရရှိခဲ့တာ။ အဲဒီအကြောင်း သူ ငါ့ကို အစောကြီးကတည်းက တင်ပြထားပြီးသား”
ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဖျော့တော့သော ငွေရောင်လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ွက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“အကောင်းဆုံး ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်တွေက အကြီးအကဲတွေအတွက် ဖြစ်မယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ ငါက တတိယထပ်မှာ လက်ဖက်ရည်ကျိုနေတာဆိုတော့ မင်းတို့တွေ လက်မလွတ်ချင်ဘူးဆိုရင် အပေါ်တက်ခဲ့ကြ!”
စကားပြောနေစဥ်အတွင်း သူ၏ကိုယ်ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးတန်းများနှင့် တာအိုစွမ်းအင်ရောင်ခြည်တို့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ငွေရောင်သမ်းနေသော ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ရွက်တစ်ွက် ရှိနေလေပြီ!
ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ရွက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ထင်ရှားကြသော အကြီးအကဲများ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။
အား၊ အား၊ အား!
ဒီလိုမျိုး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်မျိုး ငါးဒေသမှာ တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား။
သန့်စင်သူရှင် က ပရမ်းပတာကြယ်ကျွန်းနယ်မြေထဲမှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုထွဋ်အမြတ်ဘဏ္ဍာမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းကိုပါ ပြန်ပေးခဲ့တယ်ပေါ့လေ!?
ငတို့ရဲ့ သန့်စင်သူရှင် ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်မလဲဟေ့။ ဒီလို သန့်စင်သူရှင်မျိုး ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းမှာ ရှိနေမှတော့ နောင်လာမည့်အနာဂတ်မှာ ငါးဒေသကို လွှမ်းမိုးနိုင်ဖို့အတွက် ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့!
ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ! သူပဲ နောင်လာမည့် ဂိုဏ်းချုပ်အသစ် ဖြစ်လာရမယ်!
သန့်စင်သူရှင် ဂိုဏ်းချုပ်ဆက်ခံမယ့်ကိစ္စကို ဘယ်သူပဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကန့်ကွက်ကန့်ကွက် ငါ သူ့ကို ပါးရိုက်မယ်!
ရွှီး!
ရွှီး၊ ရွှီး၊ ရွှီး!
ရွှီး၊ ရွှီး၊ ရွှီး၊ ရွှီး၊ ရွှီး!
နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး အကြီးအကဲများမှာ “တည်ငြိမ်အေးဆေးသော” ဟန်ပန်ကို ပြန်ဖော်ჩុလျက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်ပျံတက်သွားကြလေသည်။
“ငါ ခုနက ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ စမ်းသပ်သောက်သုံးကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ်ပဲ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ငါတို့အတွက်တော့ အဲဒါက ကြီးကြီးမားမား အသုံးမဝင်ပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းတွေကို တိုးတက်စေဖို့အတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိစေပါတယ်”
“သန့်စင်သူရှင်က အားလုံးကို လက်ဖက်ရည်ဝေငှပေးဖို့လောက်အထိ ရက်ရောနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့တွေ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ဓမ္မသဘောတရားတွေကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ရမယ်။ သန့်စင်သူရှင်ရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး”
“ဒီနေ့မှာ သန့်စင်သူရှင်က မင်းတို့ကို ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် ချီးမြှင့်ပေးခဲ့ပြီဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အခွင့်အရေးကြုံလာတဲ့အခါ မင်းတို့တွေအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သန့်စင်သူရှင်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံရမယ်။ ဒီစကားကို သေချာမှတ်ထားကြ!”
“ပထမသိုင်းအစ်ကို၊ ဒုတိယသိုင်းအစ်ကို၊ တတိယသိုင်းအစ်ကိုတို့ ပြောပြီးကြပြီလား။ ဂိုဏ်းချုပ်က လက်ဖက်ရည်စကျိုနေပြီ၊ အခု ဝင်မလာဘူးဆိုရင် ကြာပန်းနီလာ အကုန်သောက်သွားလိမ့်မယ်နော်!”
“ခွေးမသား! ငါ့ကိုစောင့်ဦး!”
“ငါ့အတွက် တစ်ခွက်ချန်ထားပေးစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့လျှပ်စီးလက်သီးနဲ့ ထိုးသတ်ပစ်မယ်နော်!”
...
ရွှီး!
ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ အကြီးအကဲအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားကြလေသည်။
ဖန်းချန် နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့မှာမူ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အရှက်ရလျက် ရှိနေကြသည်။
သူတို့ ယခင်က လေးစားခဲ့ကြသော အကြီးအကဲများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသူများဖြစ်ကြသေး၏လော။ ထိုအကြီးအကဲများမှာ လုံးဝကို အရှက်မရှိသည့် လူအိုကြီးများသာ ဖြစ်ကြသည်ဟု သူတို့ ခံစားနေရလေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ကမူ ရှန်ထျန်း ထံမှ မျက်လုံးမခွာသေးပေ။ မည်သူ့ကိုမဆို ကြည့်သည့်အခါ အေးစက်နေတတ်သော သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ ဆောင်းဦးပေါက် ရေပြင်ကဲ့သို့ နွေးထွေးနေလေသည်။
သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီးနောက် ကျန်းယွင်ရှီး က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “သိုင်းညီလေး၊ မြောက်ပင်လယ်ဘက်ကို သွားလာပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းက အများကြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ။ အဲဒီနဂါးမလေးကရော အခု ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ သိုင်းညီလေးနဲ့အတူ မရှိတော့တာလဲ”
ရှန်ထျန်း က ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ကျိုချက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် - “အစ်မတော်ဘင် ကတော့ မည်းနက်နဂါးကျွန်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းပိတ်ပင်နေပါတယ်။ သူမရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ ပြင်ဆင်နေပုံရပါတယ်။
“အစ်မတော်သာ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ညကျရင် အချိန်ရတဲ့အခါ အဲဒီအကြောင်းတွေကို အသေးစိတ် ထပ်ပြောပြပေးနိုင်ပါတယ်။ အစ်မတော်အတွက် သီးသန့်လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးလည်း ကျိုပေးနိုင်ပါတယ်”
ငါ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကျိုပေးမယ် ဟုတ်စ။ အဲဒါလည်း သီးသန့်တဲ့လား!?
ကျန်းယွင်ရှီး မှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားလေသည်။
ဒါဆိုရင် သိုင်းညီလေးက ညနက်ပိုင်းကျရင် လနဲ့ကြယ်အောက်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ကြဖို့ ငါ့ကို ချိန်းနေတာပေါ့လေ။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “သိုင်းညီလေး ဒီတစ်ဝက်နှစ်အတွင်း ခရီးထွက်ရင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ငါ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားပါတယ်—”
ကျန်းယွင်ရှီး စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတစ်သံက ဝင်ရောက်ဖြတ်ောက်လိုက်လေသည်။
“သိုင်းအစ်ကို သန့်စင်သူရှင်၊ သိုင်းအစ်ကို သန့်စင်သူရှင် ပြန်လာပြီလား?”
တုန်း၊ တုန်း၊ တုန်း!
လျှို့ဝှက်နံပါတ်များ ထွင်းထုထားသော သံတုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဧရာမ သံရုပ်သေးရုပ်ကြီးက ရှန်ထျန်း ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာရင်း ကုန်းပတ်ကြီး တစ်ခုလုံးပါ တုန်ခါသွားစေသည်။
လူတစ်လုံးစာခန့်ရှိ ငွေရောင်သံဘောလုံးကြီးများကို ထိုရုပ်သေးရုပ်ကြီး၏ ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားရာ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် တောက်ပနေကြသည်။
ဒုန်း!
ရုပ်သေးရုပ်ကြီး၏ ခေါင်းပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းပွင့်လာပြီး ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး သူ၏ လှပခံ့ညားမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။
သူက ထူးခြားတမူထူးခြားသော ချောမောခန့်ညားသည့် လူတစ်ဦးပင်တည်း။ တစ်ခုတည်းသော ထူးဆန်းချက်မှာ သူ၏ ရုပ်သွင်တွင် ယောက်ျားပီသသော လက္ခဏာများ အနည်းငယ်အားနည်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အချို့က သူ့ကို အနည်းငယ် ညို့အားပြင်းသည်ဟုပင် ဆိုကြလိမ့်မည်။
သူ့၏ သေးသွယ်နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကြီးမားထွားကျိုင်းပြီး ကြံ့ခိုင်မာကျောသော သံချပ်ကာကြီးတို့မှာ အလွန်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။
ထူးဆန်းသော်လည်း အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေ၏...
ထိုလူသားသည် ရှန်ထျန်း ထံသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ အပြည့်အဝ စိုးမိုးနေလေသည်။
“သိုင်းအစ်ကို၊ သိုင်းအစ်ကို၊ ကျွန်တော် ခုနက မက်ခါရုပ်သေးကို ဘယ်လိုတိုးတက်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာကို သုတေသနလုပ်ရင်း ကျင့်ကြံခြင်းပိတ်ပင်နေတာပါ။ သိုင်းအစ်ကို ပြန်လာပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းကို ထွက်လာခဲ့တာဗျ!
“ကျွန်တော် မသိတာတွေအများကြီး ရှိနေသေးတော့ မက်ခါရုပ်သေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး သိုင်းအစ်ကို့ကို မေးချင်လို့ပါ။ သိုင်းအစ်ကို အချိန်ရလားဗျ? ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး သင်ပေးပါဦး!”
ကျန်းယွင်ရှီး, “!”
ခွေးမသား! သူက တကယ်ပဲ သိုင်းညီလေးနဲ့ ငါ့စကားပြောနေတာကို ဝင်ဖြတ်လိုက်တာပဲ!
သူမသည် ချင်ယွမ်ဒီ အား အေးစက်စက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဒီ မှာ ယခုအခါ ရှန်ထျန်း ကိုသာ တစ်ကမ္ဘာလုံးထင်ကာ ကြည့်နေသည်ဖြစ်ရာ သူ၏သိုင်းအစ်မ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝသတိမထားမိပေ။
တုန်း၊ တုန်း၊ တုန်း!
ဧရာမ မက်ခါရုပ်သေးရုပ်ကြီး ရှန်ထျန်း ဆီသို့ တိုးကပ်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုန်းပတ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ချင်ယွမ်ဒီ စီးနင်းလာသော မက်ခါရုပ်သေးရုပ်ကြီးကို အံ့ဩမှင်သက်လျက် ကြည့်နေမိသည်။
သူ တကယ်ပဲ မက်ခါရုပ်သေးရုပ်ကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ပေါက်ကွဲမှုအနုပညာနှင့် ရုပ်သေးပညာကို ပေါင်းစပ်ဖို့ သူ့ကို ပြောခဲ့စဥ်က အပျော်သဘောမျှသာ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။
ထို့အပြင် ကြည့်ရသည်မှာလည်း အတော်လေး အေးစက်ခန့်ညားနေပေသည်!
အိုတာကု (Otaku) တစ်ယောက်၏ မက်ခါရုပ်သေးရုပ်များနှင့် ပတ်သက်သော စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှု အားလုံးကို ၎င်းက အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်မည် သေချာသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဤမက်ခါရုပ်သေးရုပ်ကြီးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ချီယွမ်ဒီ၊ မင်းကတော့ အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပင်ကိုပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ!”
ချင်ယွမ်ဒီ ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “သိုင်းအစ်ကိုကလည်း ချီးကျူးလွန်းပါပြီ။ သိုင်းအစ်ကိုနဲ့ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က အလွန်တရာ ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးပါတယ်”
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည် - “ဒီလောက်ကြာအောင် ကျင့်ကြံခြင်းပိတ်ပင်နေတာ ဆိုတော့ မင်းလည်း ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ လာ၊ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ပြီး အနားယူလိုက်ဦး။ မက်ခါရုပ်သေးအကြောင်းကိုတော့ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကျိုရင်း နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့!”
ကျန်းယွင်ရှီး, “!?”
ဒါ ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ။ ငါက အရင်ရောက်နေတာလေ!
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း အား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
“သိုင်းညီလေး၊ မင်းညကျရင် လက်ဖက်ရည်ကျိုရင်း ငါ့နဲ့စကားပြောမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဟင့်အင်း... ငါ အဲဒီလို ပြောမိလို့လား။
ရှန်ထျန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့ကျောကုန်းကို လက်ဖြင့်ကုတ်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည် - “ဒီမက်ခါရုပ်သေးကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ။ ဒါဆိုရင်ရော ညကျရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား လက်ဖက်ရည်အတူ သောက်ကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့မှာ ငွေရောင်လက်ဖက်ရည်ဖက်တွေ ကျန်သေးတယ်လေ”
ရှန်ထျန်း ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေကြသူများအားလုံးမှာ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ ချည်းဖြစ်ကြသဖြင့် ရှန်ထျန်း ဖွက်ထားသော ငွေရောင်လက်ဖက်ရည်ဖက်များကို သုံးစွဲရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်း ရှိကြပေသည်။
သုံးယောက်သား ဟုတ်စ။
ဘယ်လိုလုပ် နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့တာလဲ။
ရှန်ထျန်း ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယွမ်ဒီ ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်းယွင်ရှီး ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားလေသည်။
ဒီအေးစက်စက် သံချပ်ကာသတ္တုကြီးက ငါနဲ့နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းတာထက် သိုင်းညီလေးအတွက် ပိုအရေးကြီးနေတာပေါ့လေ။
ဒီလိုခေါ်ကြတဲ့ မက်ခါရုပ်သေးဆိုတာကြီးကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လိုက်တာ!
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားချက်များ - +66,666
...
ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် ယွမ်ဒီ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ခေါင်းပိုင်းတွင် ပို၍ထင်ရှားနေသည်။ သူ၏ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရကာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှလည်း ပညာဉာဏ်၏ ရောင်ဝါအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
သူ တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ရှန်ထျန်း ကို အားကျလေးစားသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“နားလည်သွားပြီ! အဲဒီကျင့်ကြံခြင်း အဟန့်အတားကို ငါ အခုတော့ နားလည်သွားပြီပဲ!
“သိုင်းအစ်ကိုကြီး၊ သိုင်းအစ်ကို့ရဲ့ ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းပါတယ်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်လိုက်ရုံနဲ့တင် လပေါင်းများစွာ စဉ်းစားတွေးတောနေလို့တောင် လုံးဝအဖြေမထုတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာအတွက် ဉာဏ်လင်းမှုကို ငါ ရရှိသွားခဲ့ပြီ။
“အံ့ဩစရာပဲ! တကယ်ကို အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တာပဲ! ငါ့ခေါင်းထဲမှာ စိတ်ကူးဉာဏ်သစ်တွေ ပြည့်နှက်လာပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုက်မိနေသလို ခံစားနေရတယ်! မဖြစ်ဘူး၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ငါ အလဟဿ မခံနိုင်ဘူး။ ငါ ပြန်ပြီး ပိတ်ပင်ကျင့်ကြံတော့မယ်!”
တုန်း၊ တုန်း၊ တုန်း!
ထိုဧရာမ မက်ခါရုပ်သေးရုပ်ကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး ယွမ်ဒီ က ပိတ်ပင်ကျင့်ကြံရာ အခန်းဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။
“သိုင်းအစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် နောက်မှ လာတွေ့မယ်နော်!”
ယွမ်ဒီ ထွက်သွားသည့် ပုံစံကို ကြည့်ကာ ရှန်ထျန်း မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“သူက အမှန်တကယ်ပဲ မက်ခါရုပ်သေးရုပ်ကြီးကို တီထွင်လိုက်နိုင်တာပဲ!”
ယောကျ်ားလေးတိုင်းတွင် မက်ခါရုပ်သေးဖြင့် ရိုမန်တစ်ဆန်သော အိပ်မက်နှင့် ပျံသန်းနေသောဓားကို စီးနင်းရသည့် ကျင့်ကြံခြင်းအိပ်မက်တို့ ရှိကြစမြဲပင်။
ရှန်ထျန်း ကသာ လုံလောက်သော ပံ့ပိုးမှုများကို ပေးမည်ဆိုပါက ယွမ်ဒီ သည် မည်မျှအထိ ဝေးဝေးသွားနိုင်မည်ကို သူ ကြည့်ချင်လှပေသည်။
ဟုတ်ပြီ, နောင်ကျရင် ယွမ်ဒီ ကို ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် အချို့ ထပ်ပေးရပေမည်။
သုတေသနလုပ်ရသူတစ်ဦးအတွက် ဦးနှောက်အင်အား အများကြီးသုံးရသည်ဖြစ်ရာ အာဟာရဖြစ်စေရန် လက်ဖက်ရည် ပိုသောက်ပေးသင့်ပေသည်!
...
လက်ဖက်ရည်အိုးထဲတွင် ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည်များ ဆက်လက်ကျိုချက်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဆူပွက်နေသော ဝိညာဉ်စမ်းရေကလည်း လက်ဖက်ရည်ဖက်များ၏ အနှစ်သာရကို လုံလောက်စွာ စုပ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း က ပျံသန်းသည့်သင်္ဘောပေါ်ရှိ တပည့်တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းကို ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီ ခွဲဝေပေးရန် ဆိုင်ရှင်စုန့်၊ လျိုထိုင်ရီ နှင့် အခြားသူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုခဏချင်းတွင်ပင် ထာဝရသန့်စင်ခြင်း ဂိုဏ်း၏ တပည့်တိုင်းလိုလို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကြသည်။ မူလက ကျင့်ကြံခြင်းအဟန့်အတားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများမှာ ယခုအခါ လျင်မြန်စွာပင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
တပည့်အများစု၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတတ်ပညာများနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အပြည့်အဝ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ တိုက်ရိုက်ပင် အဆင့်ဖောက်ထွက်သွားကြလေသည်။
ဇက်!
အရောင်စုံသော လျှပ်စီးလက်သံများက လူတိုင်း၏မျက်စိကို စူးဝါးသွားစေသည်။
တောက်ပနေသော ရွှေစင်အူတိုင်တစ်ခုသည် စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေကာ သူ၏ ရောင်ဝါအရှိန်အဝါမှာ မိုးထိအောင် မြင့်တက်လာလေသည်။
သူ အဆင့်ဖောက်ထွက်သွားပြီ!
သူ့မှာ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာသည်အထိ ဖြစ်သွားပြီး ရှန်ထျန်း ထံသို့ ဦးညွှတ်ချქူလိုက်သည် -
“လက်ဖက်ရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သိုင်းအစ်ကို သန့်စင်သူရှင်။ ကျေးဇူးဆပ်လို့တောင် ကုန်နိုင်မည်မဟုတ်ပါဘူး!”
သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ!
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုတပည့်နှင့်အတူ အခြားသောသူများလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဆင့်ဖောက်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဟန့်အတားတွင် ကြာမြင့်စွာ ပိတ်မိနေသူများ သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သံခြေကျင်းများကြောင့် ရှေ့မဆက်နိုင်ဘဲ ကြာရှည်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်လိုက်ရခြင်းကြောင့် သူတို့၏ စိတ်အာရုံများ ရှင်းလင်းသွားကြပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် အဆင့်ဖောက်ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် အကြိမ်များစွာပင် ဆက်တိုက် ဖောက်ထွက်သွားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် သူတစ်ပါး၏ တက်လှမ်းမှုကို တားဆီးခြင်းမှာ မိဘကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး, သူတစ်ပါး အဆင့်ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ကူညီပေးခြင်းမှာမူ လူသစ်တစ်ဦးကို ဘဝသစ်ပေးသကဲ့သို့ ကျေးဇူးတရားကြီးမားလှပေသည်။
ယခုအခါ ထာဝရသန့်စင်ခြင်း ဂိုဏ်း၏ တပည့်အားလုံးမှာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြသည်။
“လက်ဖက်ရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သိုင်းအစ်ကို သန့်စင်သူရှင်။ ကျေးဇူးဆပ်လို့တောင် ကုန်နိုင်မည်မဟုတ်ပါဘူး!”
“လက်ဖက်ရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သိုင်းအစ်ကို သန့်စင်သူရှင်။ ကျေးဇူးဆပ်လို့တောင် ကုန်နိုင်မည်မဟုတ်ပါဘူး!”
“လက်ဖက်ရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သိုင်းအစ်ကို သန့်စင်သူရှင်။ ကျေးဇူးဆပ်လို့တောင် ကုန်နိုင်မည်မဟုတ်ပါဘူး!”
...
ကျေးဇူးတင်သည့် အသံများမှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပျံသန်းနေသောသင်္ဘောကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရွေ့လျားပျံသန်းနေသော်လည်း ကြွယ်ဝသော ဉာဏ်ပွင့်လက်ဖက်ရည် ရနံ့သင်းသင်းလေးမှာမူ ကြာရှည်စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း ပင်လျှင် ဤမျှနွေးထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသည့် အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
မင်းသားလေးသည် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က မီးနိုင်ငံ ၏ မေ့လျော့ခံထားရပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသော မင်းသား ၁၃ ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။
ယခုမူ တစ်နှစ်သာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းသားလေးသည် ထာဝရသန့်စင်ခြင်း ဂိုဏ်း၏ သန့်စင်သူရှင် ဖြစ်လာရုံသာမက နယ်မြေငါးခု တစ်ခုလုံးကပင် သူ၏ ဂန္ထဝင်အဖြစ်အပျက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေတော့သည်။
အမျိုးမျိုးသော သန့်ရှင်းသောနယ်မြေများနှင့် ဘီလူးအနွယ်စုအသီးသီးမှ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးများစွာတို့လည်း မင်းသားလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှချင်းပြိုင်နေကြကာ အားလုံးမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အလှမယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
ယခုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ယခုပင် သေရဦးတော့လျှင်တောင် ငါ့မှာ နောင်တရစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါပေ!
ရှန်ထျန်း က ပြုံးရင်း ကွေ့ကုန်းကုန်း ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည် - “ဦးလေးကွေ့၊ ဒါ ဦးလေးအတွက် လက်ဖက်ရည်ပါ”
ရှန်ထျန်း ထံမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ မျက်လုံးအစွန်းများမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာလေသည်။ သူသည် မီးနိုင်ငံ တည်ရှိရာ အရှေ့ဘက် ဝေးလံခေါင်သီသော အရပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မင်းသားလေး တကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ၊ ကောင်းကင်ဘုံကလည်း သူ့ကို နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းချီးပေးခဲ့ပြီပဲ။ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ချိုမြိန်တဲ့ရက်ရူတွေ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ မင်းသားလေးမှာ သူ့ကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ အားပေးကူညီကြတဲ့ သိုင်းညီအစ်ကို မောင်နှမတွေလည်း အများကြီး ရှိနေပေပြီတကား။
လန်ကွေ့ဖေး၊ အကယ်၍သာ မင်း ဒါကို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်မှာ သေချာပါတယ်။
[1] [Annotation text missing]
[2] [Annotation text missing]