ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ကောင်းကင်ဘုံမြေကျောင်းတော်၊ စစ်ဘုရားစေတီ ထဲတွင်...
ကျန်းလုံယွမ် နှင့် ယဲ့ချင်းချန်း တို့သည် ၎င်းတို့ကြားတွင် လက်ဖက်ရည်စားပွဲငယ်တစ်ခုကို ခံလျက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။
ယဲ့ချင်းချန်း က လက်ဖက်ရည် ကျိုချက်နေပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဝိညာဉ်စမ်းရေထဲတွင် ခရမ်းရောင်လက်ဖက်ရွက်တို့ စိမ်ဝင်နေသည်။ ထိုအထဲမှ အံ့မခန်း မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ကောင်းကင်ဘုံမြေကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ လျှပ်စီးများနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ရောင်ခြည်များ တလိပ်လိပ် တက်လာပြီး လှိုင်းထန်နေသည်။ “ဗောဓိပင်ပေါ်မှာ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်ကြာအောင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေပေါ့လေ။ တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားပါတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံမှာသာ ရှိသင့်တဲ့ လက်ဖက်ရည်မျိုးပဲ…”
ဒီလက်ဖက်ရွက်လေးတွေကိုများ အဲ့လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလား။
မင်းရဲ့တပည့် လုယက်သွားခဲ့တဲ့ ဗောဓိလက်ဖက်ရွက်တွေ အားလုံးသာ မင်းမြင်လိုက်ရရင် ရူးသွားလောက်တော့မှာပဲ။
ဒီကောင်လေးက ကောင်းကင်တရားလမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်သုံးနေတာဖြစ်ပြီး တစ်နေ့ကုန်မှ လျှပ်စီးစွမ်းအင်တွေ တလိပ်လိပ် တက်နေပေမဲ့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ သန့်စင်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်ကိုတော့ မဆောင်နိုင်သေးပေ။
ယဲ့ချင်းချန်း က နှုတ်ခမ်းကိုဆူလိုက်ကာ “မင်းက ငါနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ သီးသန့်လာတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် “အစ်ကိုကြီး အဇူရာလိုတပ်စ်က တပည့်အချို့ကို ခေါ်ပြီး မြောက်ပင်လယ်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီ။ ကျုပ်လည်း မကြာခင် သွားတော့မှာမို့လို့ ခင်ဗျားကို နှုတ်ဆက်ချင်လို့ လာခဲ့တာပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“ဒါဆိုလည်း သွားတော့လေ။ ငါတော့ မင်းကို သတိရနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယဲ့ချင်းချန်း က နှုတ်ခမ်းကို စူရင်း လက်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ်မရှိ လှမ်းပြလိုက်သည်။
သိုးသိုး… တျန်းအာ တစ်ယောက် ဘယ်အချိန်မှများ ပြန်လာနိုင်မလဲ မသိဘူး။
ငွေရောင်ထွန်းလင်းတောက်ပနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဗောဓိလက်ဖက်ရွက်ကို မြင်လိုက်ရပြီးတည်းက ယဲ့ချင်းချန်း က ဒီလို သာမန်ဗောဓိလက်ဖက်ရွက်တွေကို အရင်လို မမွှေးတော့ဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။
ဒါတွေအားလုံးက အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကြောင့်ပဲ။ သူက သူ့ကို သတ္တမထပ်ကို ခေါ်သွားပြီး ဗောဓိလက်ဖက်ရွက်တွေ တိုက်ခဲ့တယ်။ ကျောခိုင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲ့ဒီကောင်က သစ်ပင်ရဲ့ အခက်အလက် တစ်ခုကို ဖြတ်ယူသွားခဲ့တာ။
ဟွန့်။ အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးက အဲ့ဒီသစ်ကိုင်းကို အလယ်ပိုင်းမြေကျောင်းတော်ကို ပြန်သယ်သွားပြီး အဲ့ဒီကနေ အသစ်စက်စက် သစ်ပင်တစ်ပင် ထပ်ပေါက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ယုံတောင် မယုံနိုင်စရာပဲ။
ဒါပေမဲ့ စစ်ဘုရားစေတီ ထဲက ဗောဓိပင်ကတော့ အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အရင်အတိုင်း ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အပင်ပန်းခံပြီး ပြန်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ။
မဟုတ်ရင် ဒီဗောဓိပင်က သက်တမ်းသန်းပေါင်းများစွာရှိတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ အထူးဂုဏ်ဒြပ်ကို ရရှိပြီးနေလောက်ပြီ။
ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကြောင့်ပဲ! ငါက သူ့ကို အပြစ်တင်ချင်ရုံ သက်သက်နဲ့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။
သက်တမ်း နှစ်တစ်သိန်းရှိတဲ့ သစ်ပင်နဲ့ သက်တမ်း သန်းတစ်သန်းရှိတဲ့ သစ်ပင်ကို ယှဉ်ကြည့်ရင် ကွာခြားချက်က အများကြီးပဲလေ။
အဲ့ဒီသစ်ကိုင်းကို ဖြတ်ယူသွားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကြောင့် အားလုံးက ဖြစ်ရတာ။ သူလျော်ကြေးပေးရမယ်။
တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ ငါ အလယ်ပိုင်းမြေကျောင်းတော်ကိုသွားပြီး လျော်ကြေးသွားတောင်းမယ်!
...
ဒါပေမဲ့ တရားမျှတစွာ တွေးကြည့်ရင်တော့ ဗောဓိပင်ဆိုတာ တကယ်ကို တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပါပဲ။ နတ်ဘုရား စစ်နတ်ဘုရားတောင်မှ နှစ်ပေါင်း ၉၀၀,၀၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ မိခင်သစ်ပင်ကြီးကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး စစ်ဘုရားစေတီ မှာတော့ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀,၀၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်ပင်ပေါက်စလေး ရှိနေတာကိုး။
အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးက ဖြတ်ယူသွားတဲ့ သစ်ကိုင်းကနေ ရှင်သန်တဲ့သစ်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်ထွန်းလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကကို အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။
ဒါဆိုရင် ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ကြယ်စင်ကျွန်းနယ်မြေထဲမှာ ဘာလို့ အခြား သက်တမ်းသန်းတစ်သန်းရှိတဲ့ ဗောဓိပင်တစ်ပင် ထပ်ရှိနေရတာလဲ။ စဉ်းစားတောင် မကြည့်ရဲစရာပဲ!
ယဲ့ချင်းချန်း က လောကအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ရှန်ထျန်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည့် ထိုဗောဓိပင်အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီသစ်ပင်ရဲ့ မူလအစက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်။
ဒီလူ့လောကကြီးက အဲ့ဒီလောက် ရိုးစင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ!
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက ယဲ့ချင်းချန်း သူ့ကို လက်ဖက်ရည် လုံးဝ မငှဲ့ပေးချင်သေးသည်ကို မြင်သော်လည်း စိတ်မပျက်သွားပေ။
သူက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုယ်တိုင်ကောက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ “တားမြစ်ကျောက်စာကို စစ်ဆေးဖတ်ရှုဖို့ ဘာလို့ တျန်းအာကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက ရှန်ထျန်း ကို စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်အဖြစ် အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကုန်ဘုရင်က ရှန်ထျန်း ကို တားမြစ်ကျောက်စာအား စစ်ဆေးဖတ်ရှုရန် ခွင့်ပြုမည်လောဟု မေးမြန်းခဲ့စဉ်က သူ အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသေးသည်။
အကြောင်းမှာ ဤကျောက်စာသည် အလွန်တရာ ထူးဆန်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကုန်မျိုးနွယ်စုမှ ထူးချွန်သူများသာလျှင် ၎င်း၏ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပေ။ အခြားမျိုးနွယ်စုများမှ ထူးချွန်သူများလည်း ဤကျောက်စာကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။
ကုန်မျိုးနွယ်စုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ က ဤကျောက်စာကို လူအများရှေ့တွင် တစ်ကြိမ် ပြသခဲ့ဖူးသည်။ ဒေသကြီးငါးခုမှ ထူးချွန်သူအားလုံးသည် ၎င်းကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးရန် ကြိုးစားနိုင်ကြသည်။
သို့သော် ထူးချွန်သူ မည်မျှပင် ထူးချွန်စေကာမူ မည်သူမျှ အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ကြပေ။
အချို့မှာ မှားယွင်းသောလမ်းစဉ်သို့ လမ်းလွဲသွားကြပြီး၊ အချို့မှာ အလိုလို မီးလောင်ကျွမ်းကာ သေဆုံးခဲ့ကြကာ၊ အချို့ကိုမူ ထိုကျောက်စာက လုံးဝ မျိုချသွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက ဤသည်မှာ အန္တရာယ်များလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်လာနိုင်သည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကျရှုံးခဲ့ပါက ငရဲသို့ သွားရာ တစ်လမ်းသွားခရီးသာ ဖြစ်လာမည်။
ယဲ့ချင်းချန်း က ပြုံးလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲ့ဒီကောင်လေးက အရမ်းကို ထက်မြက်ပါတယ်။ သူ ဘယ်တော့မှ သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ထဲ ရောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ထို့အပြင် ငါ့ရဲ့ ဘုရားစွမ်းအင်ကလည်း သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပြီး စောင့်ကြည့်နေမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ “ကျုပ်တော့ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ…”
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ လျှပ်စီးများနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ရောင်ခြည်များ တလိပ်လိပ် တက်လာကာ “ကျုပ် ကိုယ်တိုင် မြောက်ပင်လယ်ကိုသွားပြီး တျန်းအာအတွက် ကာကွယ်ရေးအစီအရင် သွားလုပ်ပေးသင့်တယ်!” ဟု ပြောလေသည်။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက ရှန်ထျန်း သည် ကျောက်စာကို ဖတ်ရှုရန် ကြိုးပမ်းရင်း ယခင်က ကျရှုံးခဲ့သူများကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်း ၏ အရည်အချင်း၊ ကံကြမ္မာနှင့် စွမ်းအားများကို ကြည့်လျှင် သူသာ ဤကျောက်စာကို မဖတ်နိုင်လျှင် မည်သူမျှ ဖတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ ငါ့တပည့်မှာ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိနေတာပဲလေ။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ရှန်ထျန်း သာ ထိုတားမြစ်ကျောက်စာမှ အံ့သြဖွယ် အမွေအနှစ် တစ်စုံတစ်ရာကို ရယူနိုင်ခဲ့ပါက ကုန်မျိုးနွယ်စုများက မနာလို ဖြစ်လာကြမလားဟူ ပေတည်း။ ထိုအခါ ထိုကုန်မျိုးနွယ်များက ဘာများ လုပ်ကြမလဲ။
လက်ရှိ ကုန်ဘုရင်နှင့် ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ကုန်မျိုးနွယ်စုတွင် ကုန်ဘုရင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။ အခြားသော ကုန်မျိုးနွယ် အကြီးအကဲများစွာလည်း အလွန်မြင့်မားသော အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
ကုန်ဘုရင်က လူအများ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ကာ အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ ကို ရှန်ထျန်း ထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကတည်းက ဤအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည့် အကြီးအကဲအချို့ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ရပေမည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း သာ ထိုတားမြစ်ကျောက်စာမှ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့်၊ တားဆီး၍မရနိုင်သော ပညာရပ်တစ်ခုခုကို ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့ပါက၊ ထိုအခြေအနေတွင် သူသည် အင်အားကြီးမားသော ကုန်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူအချို့၏ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ၎င်းတို့က သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာနိုင်ပေသည်။
തീർച്ചပါက ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြီးကြီးမားမား စိုးရိမ်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း ၏ ကံကြမ္မာအရ ဒေသကြီးငါးခုအတွင်း သူ့ကို မည်သူကများ ထိခိုက်စေနိုင်မည်နည်း။
ကောင်းကင်ဘုရား၏ သားတော်ကို ဆန့်ကျင်သူတိုင်း သေမင်းနှင့် မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ စိုးရိမ်နေသည်မှာ တျန်းအာ တိုက်ခိုက်ခံရသည့်အချိန်တွင် သူ့ဘေးတွင် ရှိမနေလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့ကို ဆရာဟု ဘယ်လိုဆက်ခေါ်နိုင်တော့မည်နည်း။ သူ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူ့ရင်ထဲတွင် နာကျင်လာရသည်။
မဖြစ်ပေ။ သူ ကောင်းကင်ဘုံမြေကျောင်းတော်တွင် တစ်မိနစ်တောင် ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။
ကောင်းကင်ဘုရား ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ လျှပ်စီးစွမ်းအင်ရောင်ခြည်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် စစ်ဘုရားစေတီ မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ဟာလာပြင်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ကာ မြောက်ပင်လယ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
...
ထိုအချိန်တွင် ကုန်ဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ ရှန်ထျန်း သည် တားမြစ်ကျောက်စာ တည်ရှိရာ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤချိုင့်ဝှမ်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း ရေနက်ပိုင်း၏ ပေ ၁၈,၀၀၀ ခန့်အနက်တွင် တည်ရှိသည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဤနေရာသည် ကုန်မျိုးနွယ်စု၏ တားမြစ်နယ်မြေအလွန်ပင် ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကုန်မျိုးနွယ်အကြီးအကဲများက တစ်နှစ်ပတ်လုံး အစောင့်အကြပ်ချထားသည်။
ရှန်ထျန်း ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အစွမ်းထက်လှသော ပတ်ဝန်းကျင် စွမ်းအင်လှိုင်း ဆယ်ခုက သူ့ထံသို့ တဝုန်းဝုန်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစွမ်းအင်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဘုံမြတ်ဘုရား အဆင့်နှင့် အထက်တွင် ရှိနေကြသည်။
ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း စွမ်းအားထက်မြက်ပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော ကောင်းကင်ဘုံမြတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ကုန်ယု ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံမြတ်ဘုရား အသစ်စက်စက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။
မည်သူမျှ ဤတားမြစ်ကျောက်စာကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးရန် မဝံ့ရဲကြသော်လည်း ကုန်မျိုးနွယ်စုကမူ ၎င်းကို အထူးဂရုတစိုက် ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကုန်ဘုရင်က ရှင်းပြသည်မှာ “ဒီတားမြစ်ကျောက်စာက အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်သူဘိုးဘေက အဲ့ဒါကို စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း ရေနက်ပိုင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ တွေ့ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှော်ပညာနဲ့မှ ရွေ့လျားလို့ လုံးဝမရဘူး” ဟူ၏။
“အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်သူဘိုးဘေက သူ့ရဲ့ အဆုံးမရှိ စွမ်းအားပညာရပ်ကို သုံးခဲ့ပေမဲ့ ဒီကျောက်စာကို တစ်လက်မတောင် မရွှေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကြိုးစားမှုကြောင့် သူ့မှာ ဒဏ်ရာတောင် ရသွားခဲ့တယ်”
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ “အရှင်သခင်တစ်ပါးတောင်မှ အဲ့ဒါကို မရွှေ့နိုင်ဘူးပေါ့”
ကုန်ဘုရင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်မှာ “ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်သူဘိုးဘေက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အသိအမှတ်ပြုခံထားရပြီးသား အရှင်သခင်ကြီး တစ်ပါးဖြစ်နေပြီလေ”
ကြန့်ပဲ!
ကြန့်ပဲ၊ ကြန့်ပဲ၊ ကြန့်ပဲ!
လျှပ်စီးဒဏ်ချက် ၃၆ ခုကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးသော တန်ခိုးထွားလှသည့် အရှင်သခင်ကြီးတစ်ပါးက ဤကျောက်စာကို မရွှေ့နိုင်ရုံသာမက ကြိုးစားမှုကြောင့် ဒဏ်ရာပါ ရခဲ့သည်တဲ့လား။
ဒီဟာကြီးက ဘာဇာတ်လမ်းလဲ ဟေ့။
ပြီးတော့ အဲ့ဒီကုန်အရှင်သခင်က ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းအထက်မရှိရတာလဲ။
ကျောက်တုံးတစ်တုံးကြောင့် အခက်တွေ့ရတဲ့ အရှင်သခင်ကြီးတစ်ပါးတဲ့လား။ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ!
ပြီးတော့ အဲ့ဒီကုန်အရှင်သခင်ကြီးက အဲ့ဒီကျောက်စာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့တယ်လို့ မပြောကြဘူးလား။ ဒါဆို ဘာလို့ ကျောက်စာက သူ့ကို ဒဏ်ရာဖြစ်စေခဲ့သေးတာလဲ။
...
ရှန်ထျန်း သည် ထိုကုန်အရှင်သခင်ကြီးကို စိတ်ထဲမှ ပြုံးစစ လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အတွေးများကို အပြင်သို့ ထုတ်မပြောပေ။ အစားတွင် သူက “ဒါဆိုရင် ဒီကျောက်စာက ဒီချိုင့်ဝှမ်းကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကုန်ဘုရင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်သူဘိုးဘေက ကျောက်စာက သတိမထားမိတဲ့ အချိန်အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက်ပညာရပ်ကို သုံးကာ ကျောက်စာတည်ရှိနေတဲ့ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တူးထုတ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့မှ အဲ့ဒီမြေကွက်ပြင်ကြီးကို ဒီကို သယ်လာခဲ့တာပဲ”
“သူ့ရဲ့ အစီအရင်က ကြီးမားလုံလောက်ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်လည်း လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့လို့ အဲ့ဒီကျောက်စာရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပေါ့”
ရှန်ထျန်း မှာ “???” ဖြစ်သွားသည်။
ကျောက်စာက သတိမထားမိတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့အိမ် တစ်ခုလုံးကို ရွှေ့သွားတာတဲ့လား။
ချစ်လှစွာသော တည်ထောင်သူဘိုးဘေရယ်၊ သင်ကတော့ တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကုန်တစ်ကောင်ပါပဲကွာ!