ခေါင်းစဉ် - တကယ်တော့ ငါက ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ဘူး – အခန်း ၂၉၂ - အရှက်ကို ခံစားလော့! အရှက်ကို တွေးတောလော့! အရှက်ကို လက်ခံလော့!
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသိစိတ် ဝင်လာကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ကျန်းလုံယွမ် နှင့် ချီရှောင်ရွှမ် တို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချမိတော့သည်။
'ငါတို့က ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေလို့လားဟင်...'
သို့သော်လည်း သူသည် မျက်နှာထားကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းလုံယွမ် နှင့် ချီရှောင်ရွှမ် တို့ကို တစ်လှည့်စီ ငေးကြည့်ရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် -
"မင်းတို့နှစ်ယောက်... အခုတော့ တော်တော်လေး စိတ်ထဲ သဘောပေါက်သွားပြီထင်ပါရဲ့။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလုံယွမ် နှင့် ချီရှောင်ရွှမ် တို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ခါးသီးနာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ဝံ့ကြတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ ရှန်ထျန်း ၏ လက်တစ်ဖက် လှုပ်ရှားမှုအပေါ်တွင်သာ တည်မှီနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ကျ... ကျုပ်တို့... နားလည်ပါပြီ... သခင်လေး ရှန်ထျန်း..."
ကျန်းလုံယွမ် သည် အလွန်အမင်း အရှက်ကွဲရခြင်းနှင့် အထင်သေးခံရခြင်းတို့ကြောင့် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသပုန်များ ထနေသော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေက အနိုင်ကျင့်ခံရမှုကို သည်းခံရမည့် အနေအထား ဖြစ်နေပေသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် လည်း တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ မော့ပင်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ထျန်း သည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ စနစ်ထဲတွင်မူ မူလကပင် ဤဇာတ်ကောင်နှစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း အတွက်မူ ဤသည်မှာ သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည် ပေါ်လာခြင်းပင်တည်း။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် ရှန်ထျန်း ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် မျက်ရည်ပင် လည်နေလေပြီ။
ဘုရားသခင်!
ထိုသို့ စိုက်ကြည့်ခံရခြင်းကြောင့် ရှန်ထျန်း ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထုံကျဉ်လာသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်နှာဆီမှ အကြည့်များကို တိတ်တဆိတ် လွှဲဖယ်လိုက်သည်။
မှန်ပေသည်၊ သူနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ နေခြင်းက အများကြီး ပိုကောင်းပေသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
'ထိုလူယုတ်မာကောင်။ သူက ငါ့ကို တည့်တည့်တောင် မကြည့်ရဲဘူးပေါ့။ သူက အဲ့ဒီလောက်တောင် မာန်မာန ကြီးနေတာလား။'
'ဒါဆိုရင် နတ်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ သူတော်စင်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဒီလောက် မာန်မာန ကြီးတာပေါ့လေ။ ဆရာ ကျန်းလုံယွမ် နဲ့ ချူလုံဟယ်တို့နဲ့ တွေ့တုန်းကလည်း ဆရာ့အတွက် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့မှာ အသေအချာပဲ!'
'ဒီလိုမျိုး လျစ်လျူရှုခံရတဲ့ အရှက်ကွဲရခြင်းရဲ့ အရသာကိုတော့... အခုမှပဲ ငါနားလည်တော့တယ်!'
ဤအချက်တွင် ချီရှောင်ရွှမ် သည် နတ်ဘုရား စေတီတော်၏ ကျောင်းထိုင်ခေါင်းဆောင်ကြီးကို အကြောင်းပြုတိုင်း သူ၏ဆရာဖြစ်သူ အဘယ်ကြောင့် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒေါသထွက်လေ့ရှိသည်ကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားလေတော့သည်။
သူတို့လို မာနကြီးတဲ့ ပညာရှင်တွေအတွက်ကတော့ ဒီလိုမျိုး နှိပ်ကွပ်ခံရတာကို ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိပါဘူးလေ!
ချီရှောင်ရွှမ် သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရှန်ထျန်း ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့, ကျွန်တော် နတ်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ သူတော်စင်ကို တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော်ဟာ သူတော်စင်တောင်ပေါ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မိပြီး မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ ရှန်အစ်ကိုကြီးရဲ့ வாက် (ဓား) လေ့ကျင့်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ။ ရှန်အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ လျော်ကြေးပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ။”
ဟင်?
ရှန်ထျန်း သည် စကားပြောစရာ စကားပင် ပျောက်သွားရလေသည်။
'ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။'
'မင်း ဒီလိုမျိုး အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးပြနေတာကို မြင်ရတာ ငါ့မှာ တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရပြီ။'
ထိုနောက်တွင် ချီရှောင်ရွှမ် သည် ရှန်ထျန်း ထံသို့ ထပ်မံ၍ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည် -
“ဒါ့အပြင်, ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ချင်ပါသေးတယ်။ ဆရာဦးလေး ကျန်းလုံယွမ် က ကျွန်တော့်အတွက် မိသားစုလိုပါပဲ၊ သူက ကျွန်တော့်အတွက် အဲ့ဒီဓားချက်ကိုတောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာအတွက် ကုသပေးခဲ့တဲ့ ရှန်အစ်ကိုကြီးကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်။”
ရှန်ထျန်း ၏ နဖူးပေါ်မှ အေးစက်စက် ချွေးစက်တစ်စက် စီးကျလာသည်။
'အဲ့ဒီအတွက်တော့ ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ။ သူ့ကို အစက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့မိတာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲလေ။'
'ကျိန်ဆဲစရာပဲ၊ သူ ငါ့ကို အကြိုက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာများလား။'
ချီရှောင်ရွှမ် က တတိယအကြိမ်မြောက် အဖြစ် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။
“တတိယအနေနဲ့, ရှန်အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် နှိုးဆွပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်!”
ရှန်ထျန်း ကမူ “???” ဟုသာ ဖြစ်သွားရသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် ရှန်ထျန်း ကို တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် -
“ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရမယ်ဆိုရင်, အရှေ့ဘက်တောအုပ် မှာတုန်းက အရည်အချင်းချင်း တူညီတဲ့ ပြိုင်ဘက်မျိုး မရှိတာ ကြာပါပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ယူသွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခဏတာပါပဲ။ ခင်ဗျားနောက်ကို မီအောင် ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကြိုးစားသွားမှာပါ။ ခင်ဗျားကို ကျော်တက်သွားတဲ့အထိပေါ့။”
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း မှာ အံ့သြသွားရစမြဲပင်တည်း။
ဘာမှန်းလည်း မသိတော့ဘဲ သူက မေးလိုက်လေသည် - “ညီလေး ချီ, ငါတို့... အရင်က တိုက်ခိုက်ဖူးကြလို့လား။”
ခရက်! ခရက်! ခရက်!
ချီရှောင်ရွှမ် မှာ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံပေါ်သို့ မိုးကြိုးများ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘဝအပေါ်တွင်ပင် သံသယများ ဝင်လာတော့သည်။
'ညီလေး ချီ, ငါတို့ အရင်က တိုက်ခိုက်ဖူးကြလို့လားတဲ့လား။'
ရှန်ထျန်း ၏ အဖြေက ချီရှောင်ရွှမ် အား စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ပင်လယ်နက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ဤလောကတွင် အနာကျင်ရဆုံး အရာမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
သင့်ကို အနိုင်ယူသွားသော သူက သင့်ကို အနိုင်ယူဖူးမှန်းပင် မမှတ်မိခြင်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ သင့်ကို အနိုင်ယူသွားသော သူက သင်နှင့် အရင်က တိုက်ခိုက်ဖူးခဲ့သည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိခြင်းပင်တည်း။
'ဒါဆိုရင် နတ်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ သူတော်စင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ငါက ရယ်စရာ လူပျက်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပေါ့လေ။ သူက ငါ့ကို လုံးဝ အလေးအနက် မထားဘူးပေါ့။'
'ကျိန်ဆဲစရာပဲ၊ ကျိန်ဆဲစရာပဲ၊ ကျိန်ဆဲစရာပဲ!'
'နတ်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ သူတော်စင်, ခင်ဗျား တော်တော်လွန်သွားပြီနော်!'
'ဆရာ, လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁,၀၀၀ အတွင်းမှာ ခင်ဗျား ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုတွေကို... ကျွန်တော် အခုတော့ နားလည်ပါပြီ။'
'အရှက်ကို ခံစားလော့။ အရှက်ကို တွေးတောလော့။ အရှက်ကို လက်ခံလော့။ အရှက်ကို နားလည်လော့။ ဤကဲ့သို့သော အရှက်ကွဲရခြင်းကို နားမလည်သောသူတို့သည်...'
'သူတို့၏ စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်အာညာကို ဘယ်တော့မှ နှိုးဆွနိုင်မည် မဟုတ်ပေ!'
ချီရှောင်ရွှမ် သည် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည် - “ရှန်အစ်ကိုကြီးမှာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ဘီးတံက ဘယ်အချိန်မဆို ဘယ်ဘက်ကိုမဆို လှည့်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို မမေ့—”
ချီရှောင်ရွှမ် က သူ့အား ကျိန်စာတိုက်တော့မည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထုံကျဉ်သွားလေသည်။
'ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်ကသာ ကျိန်စာတိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ သေပြီပေါ့!'
'ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ စာရေးဆရာရဲ့ ကျိန်စာတိုက်တာကို ငါ ခံခဲ့ရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။'
'တော်စမ်းပါ, အဲ့ဒါက စကားတွေ သက်သက်ပါပဲ။ ဘယ်သူမဆို ပြောနိုင်တာပေါ့!'
ရှန်ထျန်း သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ချီရှောင်ရွှမ် ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည် -
“ငါ့မှာ ပြိုင်ဘက်ဆိုလို့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ။ ငါ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ရန်သူတွေကို ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေလို့ ဘယ်တော့မှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘူး။ မင်း ငါ့နောက်ကို မီလာဖို့ အချိန်ပေးပါမယ်။ ငါ့ကိုတောင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် အဝေးကြီးမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့အထိပေါ့။”
ရှန်ထျန်း ၏ ခန့်ညားသော ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ တည်ငြိမ်သော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချီရှောင်ရွှမ် မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားရလေသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ယခု ကြားနေရသည်မှာ ရှန်ထျန်း ၏ နောက်ဆုံး ထွက်သွားစကားများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသွားလေသည်!
“ငါ့မှာ ပြိုင်ဘက်ဆိုလို့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ။ ငါ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ရန်သူတွေကို ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေလို့ ဘယ်တော့မှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘူး။ မင်း ငါ့နောက်ကို မီလာဖို့ အချိန်ပေးပါမယ်။ ငါ့ကိုတောင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် အဝေးကြီးမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့အထိပေါ့။”
အလွန်တရာမှ... အာဏာဆန်သော စကားများပါတကား။ အလွန်တရာမှ ကြီးမားသော ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်မှုပါပေ။
စစ်မှန်သော ထိပ်တန်း လူငယ် ပါရမီရှင် တစ်ဦးတွင် ရှိသင့်သော အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတတ်သည့် သဘောသဘာဝမျိုးက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသလော။
ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရင်က အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတဲ့ လမ်းစဉ်ဆိုတာ အစကတည်းက ရယ်စရာ အမှားကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။
စစ်မှန်သော အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးသော ကျင့်ကြံသူ ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကို အသုံးချကာ အောက်ခြေရှိ လူအားလုံးကို ဖိနှိပ်ပြီး စိန်ခေါ်တတ်သူမျိုး လော?
အမှန်တော့ မဟုတ်ပေ!
သူသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများတွင် မည်သို့ စိုးမိုးခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ သူနှင့် ယှဉ်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးသည်မှာ သေချာနေသည့် ပါရမီရှင်များကို သူနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ရှုံးနိမ့်သွားစေခဲ့သည်များကို သူ ပြန်တွေးမိလေသည်။
နတ်ဘုရား တွင် သူ၏ အမည်ကို မထည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့လောက်အောင် တိတ်တဆိတ် နေထိုင်တတ်သော ရှန်ထျန်း နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်, ချီရှောင်ရွှမ် တစ်ယောက် သူ၏ "အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးသော လမ်းစဉ်" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်မှာ အလွန်တရာမှ ရိုးစင်းလွန်းပြီး ရယ်စရာ ဟာသတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ပစ်မှတ်ထားရန် နှင့် လူတစ်ဦး၏ နယ်နိမိတ်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် တွန်းတင်သွားရန်— ဤသည်မှာသာ စစ်မှန်သော အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးသော လမ်းစဉ်ပင်တည်း!
...
ဉာဏ်ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချီရှောင်ရွှမ် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စွမ်းအင်သိုက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သူ၏ ဆံပင်များ လွင့်ပျံသွားပြီး သံချပ်ကာ အင်္ကျီမှာလည်း တလက်လက် တောက်ပြောင်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နဂါးဟိန်းသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း မှာ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေသည်။
'ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ် တိုးတက်မှုမျိုးက တော်တော်လေး ရယ်စရာ ကောင်းလွန်းနေပါပြီ!'
'အခြားသူများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံရသော်လည်း အောင်မြင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိဘဲ ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။'
'ဒါပေမဲ့ ငါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာလေးတွေ နည်းနည်း လျှောက်ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ချီရှောင်ရွှမ် က အဲ့ဒီလောက်တောင် စိတ်ခံစားချက် ထိခိုက်သွားပြီး ဉာဏ်ပွင့်ကာ တိုးတက်သွားရတယ်ပေါ့လေ။'
'ဒါ ဘာကြီးလဲဟ!'
'မင်းက နောက်ပြောင်နေတာလား။'
'ဒီလို ကောင်းကျိုးမျိုးကို ခံစားရအောင် မင်းရဲ့ဘဝမှာ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။'
'မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းရတာလဲ, ရှက်တတ်သေးရဲ့လား။'
“ရှန်အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်စိကို တကယ်ပဲ ဖွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်!”
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေလေသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည် - “အခုကစပြီး, တခြား ဘယ်ပါရမီရှင်ကိုမှ ကျွန်တော် အာရုံမစိုက်တော့ပါဘူး!”
“ရှန်အစ်ကိုကြီး, ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပစ်မှတ် ဖြစ်လာပါတော့မယ်။ ခင်ဗျားနောက်ကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး လိုက်မယ်၊ အဲ့ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာပဲ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်သွားပါမယ်။ ခင်ဗျားကို အောင်မြင်စွာ ကျော်တက်သွားတဲ့အထိပါပဲ!”
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
'မင်းက တစ်နေ့ကုန် လူ့ကို ကျော်တက်မယ် ကျော်တက်မယ်လို့ ချည်း ပြောနေတာပဲ။ မင်းမှာ လုပ်စရာ အခြား အလုပ်ကောင်းကောင်း မရှိတော့ဘူးလား။'
ရှန်ထျန်း ရဲ့ ခံတွင်းထဲမှာတော့ ချဉ်စပ်အရသာကြီး ဖြစ်နေရလေသည်။ အလွန်တရာမှ ချဉ်လှပေသည်။
'ဘာလို့ အဲ့ဒီ ချီရှောင်ရွှမ် က ငါ လျှောက်ပြောလိုက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့တင် တိုးတက်မှု ရသွားရတာလဲ။'
ချီရှောင်ရွှမ် အတွက်ကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှု ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမယ့်... ဘယ်လောက်ပဲ သေးငယ်ပါစေ တိုးတက်မှုက တိုးတက်မှုပါပဲလေ။
'ဟွန့်! မင်းတော့ အဲ့ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ လွတ်မြောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး!'
ရှန်ထျန်း သည် ချီရှောင်ရွှမ် ကို ငေးကြည့်ရင်း နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည် - “ညီလေး ချီ, မင်းက ငါ့နောက်ကို မီချင်ပြီး ကျော်တက်ချင်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား။”
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနောက်ကို မီချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားနောက်ကို မီနိုင်သမျှ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျော်တက်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်လိုဈေးနှုန်းမျိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ဖို့ ကျွန်တော် အသင့်ရှိပါတယ်!”
'ငါ့နောက်ကို မီချင်တာလား။ ကျော်တက်ချင်တာလား။'
'ဒါတွေကို ငါ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ လာပြောနေတာပေါ့လေ။'
'ညီလေး, ဒါက နည်းနည်း များမသွားဘူးလား။'
ရှန်ထျန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။ “အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို အကြံဉာဏ် နည်းနည်းပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်တွေက နတ်ဘုရား စေတီတော်ဆီကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပညာရပ်တွေကတော့ စစ်ဘုရားစေတီ ကနေ ရလာတာပဲ။”
မှန်ပေသည်။
ရှန်ထျန်း အား မီးပွား နတ်ဘုရား စစ်ကျမ်း၊ မိုးဖျက်ထိုးချက် ပညာရပ် နှင့် အသစ်သင်ယူထားသော ပျံသန်းနေသော ဓားပညာရပ်တို့ကို ပေးခဲ့သည်မှာ ယဲ့ချင်းချန်း ပင် မဟုတ်လော။
ချီရှောင်ရွှမ် ကလည်း ၎င်းတို့ကို စစ်ဘုရားစေတီ ထံမှ သင်ယူနိုင်မလား ဆိုသည်ကတော့ ယဲ့ချင်းချန်း ၏ စိတ်ခံစားချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ, ငါက နတ်ဘုရား စေတီတော်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေး အဖွဲ့ထဲမှာ ပါတာမှ မဟုတ်တာ, ငါနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဆိုင်ပါဘူး။
...
'မိုးဖျက်ထိုးချက် နဲ့ အဲ့ဒီ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဓားပညာရပ်တွေက တကယ်ပဲ စစ်ဘုရားစေတီ ကနေ လာတာပေါ့လေ!?'
ချီရှောင်ရွှမ် သည် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က မကြုံဖူးစဖူးသော မီးတောက်များ တောက်လောင်လာလေသည်။
'ဒါဆိုရင် ငါသာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာချင်တယ်ဆိုရင် တိုက်ခိုက်ရမယ်ပေါ့။'
'ငါ ဆက်ပြီး အားဖြည့်သွားရမယ်!'