ကြီးမားလှသော ငွေရောင်လက်ဝါးကြီးမှာ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။
ဤလက်ဝါးကြီးကို မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍မရနိုင်ပေ။ လမ်းခရီးတွင် ကြုံသမျှအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အစအနမကျန်အောင် ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် မှာ ထိုလက်ဝါးကြီးက သူ့အား အုပ်မိုးချေမှုန်းသွားသည်ကို ရပ်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဖလပ်ခနဲ!
ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ကို ဖိချေပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် — တစ်စုံတစ်ရာ နှမြောတသဖြစ်စရာပင် မရှိခဲ့ပေ။
ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
...
စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချီရှောင်ရွှမ် ၏ ပုံရိပ်သည် စင်ပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် အသိစိတ်လွတ်မတတ် ကြက်သေသေနေဆဲပင်။ မူးဝေကြောင်အလျင်းသင့်လျက် ရှိနေသေး၏။
ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါက တစ်စက္ကန့်တောင် မပြည့်တဲ့အချိန်အတွင်းမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား။
ပထမအကြိမ် နှစ်ကြိမ်တုန်းက အခြေအနေတွေ တော်တော်ကောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်နဲ့ ရင်ဆိုင်တုန်းက ငါတောင် အတော်လေး ခြေစွမ်းပြနိုင်ခဲ့သားပဲ။
သာမန်အချိန်သာဆိုလျှင် ငါ့ရဲ့စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးလို့မရခဲ့တာမျိုးမဟုတ်ဘဲနဲ့ဆိုရင် အဲဒီပထမနှစ်ကြိမ်တုန်းက ငါနိုင်သွားလောက်ပြီ!
ဘာလို့ ဒီတတိယအကြိမ်၊ ငါ့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်အထွတ်အထိပ်ရောက်နေချိန်မှာမှ တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်က ငါ့ကို ချက်ချင်းလက်ငင်း အဆုံးစီရင်သွားနိုင်ရတာလဲ။
ချီရှောင်ရွှမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်မဟုတ်ပေ။ ကြည့်ရှုနေကြသည့် ပရိသတ်အပေါင်းမှာလည်း အံ့သြမှင်သက်၍ အသိစိတ်လွတ်သွားကြလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ အရှေ့ဘက်တောအုပ် အတွင်းရှိ မည်သူမဆို ချီရှောင်ရွှမ် မည်မျှစွမ်းအားကြီးကြောင်း ကောင်းကောင်းသိကြပေသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် မည်သည့်သံသယမှမရှိဘဲ အစွမ်းထက်ဆုံး ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သူသည် အရာရာကို လွှမ်းမိုးထားပြီး အနိုင်မရှိ၊ အရေးမနိမ့်ခဲ့ပေ။
ရွှေရင်ကျူး အဆင့် (၂) တွင်ရှိသော ကုဒု ဘုရားသောင်းမြောက် ပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် သူ့ရှေ့တွင် အကွက် ၁၂ ကွက်အတွင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။
တတိယနေရာရှိ ဖန်းချန်ဆိုလျှင် ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။
ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးရှိခြင်းကြောင့် သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ အတွင်း အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရှိ ပညာရှင်အားလုံး၏ အလယ်တွင်ပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ် ၁,၀၀၀ က ကျူလုံဟယ်အပြင် ပို၍ဝေးကွာသော အတိတ်ကာလများက ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပညာရှင်အချို့သာလျှင် ချီရှောင်ရွှမ် နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရား စာရင်းပေါ်တွင် ကျူလုံဟယ်ပင်လျှင် ချီရှောင်ရွှမ် ၏ အောက်သို့ တွန်းချခံထားရပြီးဖြစ်သည်။
ထိုအချက်နှင့်ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားစရာ ရှိနိုင်သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ ရလဒ်ပင် မဟုတ်ပါလော။
တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်က ဤကဲ့သို့သော ပညာရှင်မျိုးကို တစ်စ္ကန့်အတွင်း အသတ်ခံရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။
ဤမြင်ကွင်းသည် အသိဉာဏ်ကိုပင် ပေါက်ကွဲစေနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပေသည်!
"အခုနက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ့မျက်စိ ငါယုံလို့မရအောင် ဖြစ်သွားတာလား။ ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင် တစ်စ္ကန့်တောင် မပြည့်တဲ့အတွင်းမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာကို ငါ မြင်လိုက်ရတာလား။"
"ငါ့ကိုယုံပါ သူငယ်ချင်း၊ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။"
"မင်းက ငါ့ကို အရူးလုပ်နေတာလား။ ငါ့ဓားဘယ်မှာလဲ။"
"ခင်ဗျားမျက်စိ ချွတ်ယွင်းသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း မြင်လိုက်ရတယ်။ တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်ရဲ့ ရိုက်ချက်က လုံးဝ ရူးကြောင်ကြောင်ဆန်လွန်းတယ်။"
"တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင်နဲ့ သိပ်မကွာဘူးလို့ ငါထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လုံးဝ အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားနေပုံပဲ!"
"အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ! ဒါက တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားလို့ မပြောနဲ့နော်။ သူက အဲဒီပထမနှစ်ပွဲတုန်းက တကယ်တမ်းတောင် မတိုက်ခဲ့တာလား။"
"ဒါပေမဲ့ ဒါက တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ဘူးလား။ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက ဘာလို့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားအစစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားမှာလဲ။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားအစစ်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးသင့်တာပေါ့။"
"ဟားဟား၊ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက သူ့ရဲ့စွမ်းအားအစစ်ကို မဖုံးကွယ်ဘူးလို့ ဘယ်သူကပြောလဲ။ ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေက အဲဒီကျဇီရှုကျင်းကို သတိရလိုက်ကြပါဦး။ သူက ဘာလို့ အခုမှ စကားမပြောတော့တာလဲ။"
[ဆောင်းသံမဏိ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေမှ ကုဒု ဘုရားသောင်းမြောက် ပုဂ္ဂိုလ်က တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်၏ ပုံရိပ်ယောင်အား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၆၆၆ ခု လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်။]
[ဆောင်းသံမဏိ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေမှ ကုဒု ဘုရားသောင်းမြောက် ပုဂ္ဂိုလ်က တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်၏ ပုံရိပ်ယောင်အား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၆၆၆ ခု လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်။]
...
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ တစ်ဖန် ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်နှာမှာ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ မှတ်ချက်များကို ဖတ်ရှုရင်း ဖျော့တော့သွားလေသည်။
အရှက်ကွဲစရာပင်!
လုံးဝကို အရှက်ကွဲရခြင်းပင်တည်း!
ငါမွေးဖွားလာသည့်နေ့မှစ၍ ဤမျှလောက် အရှက်ကွဲဖူးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဖေ!
တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သောနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သည့် ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင်မှ ဤမျှအထိ အရှက်မကွဲခဲ့ဖူးပေ။
ကျန်းလုံယွမ် နှင့် ကျူလုံဟယ်တို့က ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သန့်ရှင်းသောခေါင်းဆောင်ကို ဖိနှိပ်ခဲ့စဉ်ကတည်းကပင် သူတို့သည် အလွန်အမင်း ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရဖူးရုံသာရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ အလှည့်ကျပင်မစောင့်ဘဲ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်အထိ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဤသတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်တွင် သူသည် မည်သို့လုပ်၍ လူအများရှေ့တွင် မျက်နှာပြဝံ့တော့မည်နည်း။ သူသည် ယခုအခါတွင် အသနားခံရဆုံး ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင်ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကိုပါ ခံယူရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။
"စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်၊ ငါ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်! မင်း တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာလား။"
ချီရှောင်ရွှမ် က ကောင်းကင်လှံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ "ဒီ ရှန်ထျန်း က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ထူးကဲစွာ စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ။"
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်၏ နူးညံ့သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ငယ်ရွယ်သော သူတော်စင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ စိတ်မဆိုးပါနှင့်။ အမျက်ဒေါသက ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေတတ်ပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပါ။ စစ်ဘုရားစေတီ က ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးလျက် ရှိပါသည်။"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားခဲ့သည်။
ငါက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေစဉ်အတွင်းမှာ တစ်စ္ကန့်တောင် မပြည့်တဲ့အချိန်အတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ ငါ့မှာ အရှက်တွေ အကြွင်းမဲ့ ကုန်သွားပြီလေ။ အဲဒါကို မင်းက စိတ်အေးအေးထားပါလို့ ပြောနေရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။
ငါ့မှာ နတ်ဘုရား စစ်ပွဲအမှတ် ၁၆၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။
ဒါက စစ်ဘုရားစေတီ က သူ့ရဲ့ဖောက်သည်တွေကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံမျိုးလား။
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်၏ အသံမှာ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ "လေးစားအပ်ပါသော ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင်။ သင်သည် စေတီတော်အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ စည်းကမ်းချက်များကို သေချာပေါက် ဖတ်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
"ကျွန်ုပ်တို့၏ ပညာရှင် ပုံရိပ်ယောင်အားလုံးကို ၎င်းတို့စေတီတော်အတွင်း တိုက်ခိုက်နေစဉ်က ပုံစံထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့တိုက်ပွဲများအတွင်း ဖော်ဆောင်သည့် ကွက်များမှာလည်း ကျပန်းကျရောက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ဆိုလိုသည်မှာ တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်၏ ကွက်များအားလုံးသည် သင့်အား ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျရောက်ရန် အခွင့်အရေး တူညီကြပါသည်။ အချို့သောကွက်များမှာ အားနည်းပြီး အချို့မှာမူ ပို၍အစွမ်းထက်ကြပါသည်။"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ "မင်းဆိုလိုတာက ပထမအကြိမ် နှစ်ကြိမ်တုန်းက တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်က ငါ့ကို သာမန်တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ပဲ တိုက်ခဲ့တာပေါ့။ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကျမှသာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။"
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်က နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ ခရမ်းရောင်အိမ်တော် သူတော်စင်သည် ဤလောကတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ ပထမအကြိမ်တုန်းက တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင် အသုံးပြုခဲ့သည့်ကွက်မှာ ဒေါင်းမျိုးနွယ်စု ၏ သက်တန့်ရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်း ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။
"ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ မိုးသောက် ငှက်မွှေးသတ္တု၏ အမြန်နှုန်းဖြင့် တိုက်ခိုက်သည့်စွမ်းရည် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်နှင့် အသင့်တော်ဆုံး တိုက်ကွက်အမျိုးအစားများ မဟုတ်ကြပေ။
"သို့သော် တတိယအကြိမ်တွင် သူအသုံးပြုခဲ့သည့်ကွက်မှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ငင်စေသည့် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ သူသည် ဤအမွေအနှစ်ပညာရပ်ကို စေတီတော်ကိုယ်တိုင်ထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ကွဲစေသော လက်ဝါး ဖြစ်ပေသည်။
"စေတီတော်အတွင်း တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဆွတ်ခူးနိုင်သော ပညာရှင်တိုင်းသည် အမွေအနှစ်ပညာရပ် တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။
"သင်သည် ယခင်က ကြယ်ငါးပွင့်ပညာရှင် နှစ်ဦးနှင့် ကြယ်ခြောက်ပွင့်ပညာရှင် တစ်ဦးတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ စည်းကမ်းချက်များအရ သင်သည်လည်း ကြယ်ငါးပွင့်အမွေအနှစ်ပညာရပ် နှစ်ခုနှင့် ကြယ်ခြောက်ပွင့်ပညာရပ် တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။ "ရှန်ထျန်း ရဲ့ ကောင်းကင်ကွဲစေသော လက်ဝါးက ကြယ်ဘယ်လောက်ရှိတာလဲ။"
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ "ကောင်းကင်ကွဲစေသော လက်ဝါးသည် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ် ဖြစ်ပါသည်။"
ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ် ဟုတ်စွ။
အံ့သြစရာတော့မရှိပေ၊ တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးလှချေလား!
‘ခဏလောက်စောင့်ပါဦး၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကြယ်ခြောက်ပွင့်ပညာရှင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူက ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်နေရတာလဲ။’
ချီရှောင်ရွှမ် မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့သည်။ "စစ်ဘုရားစေတီ၊ တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်က ကြယ်ဘယ်လောက်အဆင့်လဲ။"
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်က နှေးကွေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ "တောက်ပသောကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင် ရှန်ထျန်း သည် နတ်ဘုရား စစ်ပွဲစာရင်းများတွင် သူ၏နာမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြိုင်ပွဲဝင်များအားလုံး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိပါသည်။ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ် မှတ်ချက်မပေးနိုင်ပါ။"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ “ခုနစ်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ်ကို ရယူနိုင်ဖို့ဆိုရင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပညာရှင် တစ်ဦးကို အနိုင်ယူရမယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား။”
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်က “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ကွဲစေသော လက်ဝါး ဆိုတာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ် ဖြစ်တယ်။ ရှန်ထျန်း က ဒီပညာရပ်ကို စစ်ဘုရားစေတီ ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။”
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်မှာ တုံ့ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ “အဟမ်း… ဟုတ်ပါတယ်။”
ချီရှောင်ရွှမ် က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ရှန်ထျန်း က ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပညာရှင် တစ်ဦးကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေလို့ပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
စေတီတော် စွမ်းအင်ဝိညာဉ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ ခင်ဗျားဘာသာ ကောက်ချက်ချလိုက်တာပါ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ခင်ဗျားက တော်တော်ထက်မြက်တဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးပါပဲ။
“စစ်ဘုရားစေတီ ကနေ အလေးအနက်ထား ဖော်ပြရမယ်ဆိုရင် စိန်ခေါ်သူတိုင်းရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်း အသေဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
“အချို့သော ပညာရှင်တွေဆိုရင် ပထမဆုံးအကြိမ် စိန်ခေါ်တုန်းက ကြယ်ငါးပွင့်ပညာရှင်တွေ သက်သက်ပဲ ရှိကြပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမွေအနှစ်ပညာရပ်တွေကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့က ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးလာကြပြီး ကြယ်ခြောက်စင်း ဒါမှမဟုတ် ကြယ်ခုနစ်စင်းပညာရှင်တွေအထိ တက်လှမ်းသွားနိုင်ကြပါတယ်။”
ဒါဆိုရင် ပထမအကြိမ်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ်တုန်းက ရှန်ထျန်း ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က သူ့ရဲ့စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်မသုံးခဲ့တာပေါ့။
ဒါမှမဟုတ် ပထမအကြိမ်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ်တုန်းက ရှန်ထျန်း ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က သူ စစ်ဘုရားစေတီ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စိန်ခေါ်ခဲ့စဉ်က အချိန်ကာလကနေ ဖြစ်လာတာလား။
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။ “ပထမအကြိမ်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ်တုန်းက ရှန်ထျန်း ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ငါနဲ့ အတူတူလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တတိယအကြိမ်မှာတော့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားတွေက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်တော့လောက်အောင် ကြီးမားနေခဲ့တယ်။
“သူ စစ်ဘုရားစေတီ ကို ပထမဆုံးဝင်လာတုန်းက သူ့စွမ်းအားတွေက ငါနဲ့ တန်းတူပဲ ရှိနေခဲ့တာလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။
“သူ ကြယ်ခြောက်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ်တွေကို လက်ခံရရှိပြီး အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ အဲဒီနောက်ပိုင်းကျမှ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပညာရှင် တစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကွဲစေသော လက်ဝါး ပညာရပ်ကို ရယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။”
အကယ်၍ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ့မှာလည်း ကြယ်ခြောက်ပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ် တစ်ခုနဲ့ ကြယ်ငါးပွင့် အမွေအနှစ်ပညာရပ် နှစ်ခုကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိနေတာပဲ။
ဒါဆိုရင် အဲဒီပညာရပ်သုံးခုကို ငါ အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံပြီးသွားတဲ့အခါ ကျရင်လည်း ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပေါ့။
ဤအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “စစ်ဘုရားစေတီ၊ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ပညာရပ်တွေကို ရွေးချယ်ချင်ပါတယ်!”
...
ညဉ့်နက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေ၏။
ချီရှောင်ရွှမ် တစ်ယောက် စစ်ဘုရားစေတီ အတွင်း၌ စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း အမွေအနှစ်ပညာရပ်များကို ရွေးချယ်နေချိန်တွင် ရှန်ထျန်း မှာမူ သူတော်စင်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့နောက်တွင်မူ အသက် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည့် ဆိုးသွမ်းသော ပုံစံရှိသည့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးက လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့အား မကျေမနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။
ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ လူသားကောင်လေး။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲရတာလဲ။
သာမန်အချိန်သာဆိုရင် သူ့မျက်နှာလေးက ချောမောနေလို့သာ မဟုတ်ရင် သူ့ခြေလက်တွေကို ငါ ချိုးပစ်လိုက်မှာ။
ဟုတ်တယ်၊ သူ့မျက်နှာလေး ချောမောနေလို့သာ ဖြစ်တယ်။ ငါ သူ့ကို မနိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး။
ကုန်းမန်း က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး “ဟေ့ကောင်လေး၊ တောင်ထိပ်မှာ အရက်ရှိလား။ အရက်ကောင်းကောင်းလေ။”
ဒီလှည်းပေါ်ကကောင်က ငါ့ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့တယ်။ အရှက်ကွဲလိုက်တာမှ လွန်လွန်ကူကူပဲ။ ငါ့ရဲ့ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ အရက်လိုတယ်!
အရက် ဟုတ်စွ။
ရှန်ထျန်း က ကုန်းမန်း အား အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း အရက်သောက်ချင်လို့လား။”
ကုန်းမန်း က မျက်စိတစ်ချက် ပစ်ပြလိုက်သည်။ “ဘာလဲ၊ မသောက်ရဘူးလား။ ငါက ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင် ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ လောက် ပိတ်လှောင်ခံထားခဲ့ရတာ။ အခုမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာရတဲ့အထဲ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ဖန်ခွက်အနည်းငယ်လောက် မသောက်ရဘူးလား။”
ရှန်ထျန်း လည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့အပြစ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကုန်းမန်း ၏ ယခု မိန်းကလေးငယ် ပုံစံလေးမှာ အလွန်တရာမှ ထူးဆန်းနေပေသည်။
အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေး တစ်ယောက်က သင့်ကို အရက်ရှိလားဟု မေးနေခြင်းမှာ အလွန်တရာမှ ထူးဆန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ရှန်ထျန်း သည် ဝိညာဉ်မြူတောင်ကြားတွင် ရှိနေစဉ်က အရက်တစ်စက်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။
မိခင်နွယ်ပင် လုကျီ က နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် များကို ချက်လုပ်ရန် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နွယ်ပင်ရည်ကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်!
ဤသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲမှ နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် တစ်အိုးကို အسرعအမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး “ဒီအရက်က ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။”
အိုယို၊ ဒီကောင်လေးမှာ အရက်ပါ ပါလာတာပေါ့လေ။
ကုန်းမန်း ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အရက်အိုးကို သူ၏လက်ထဲမှ ဆွဲလုယူလိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်လေသည်။
ထူထဲသော အရက်ရနံ့မှာ အိုးထဲမှ လွင့်ပျံ့ထွက်လာခဲ့သည်။ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။
“မဆိုးဘူး! ရိုးရာနှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့တဲ့ အရက်ကောင်းတစ်လက်ပဲ!”
ကုန်းမန်း က သူမ၏ နှာခေါင်းကလေးကို ရုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ “မဆိုးဘူး၊ ဒါက ရတနာတစ်ပါးပဲ။”
ရှန်ထျန်း မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “နှမတော် ကုန်းမန်း သောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဖန်ခွက်တွေနဲ့ အရက်နဲ့ တွဲဖက်စားစရာတွေကို သွားပြင်ပေးပါမယ်။”
ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု!
ရှန်ထျန်း စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ကုန်းမန်း သည် အရက်အိုးမှ တိုက်ရိုက် မော့သောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထူထဲသော အရက်ရနံ့မှာ တစ်ဝိုက်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူတော်စင်တောင်၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
ဗြစ်!
ကုန်းမန်း သည် နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် တစ်ဝက်ခန့်ကို ပျော်ရွှင်စွာ မော့ချလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ လေပူတစ်ချက် ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နှာခေါင်းပေါက်မှ နီရောင်သမ်းမည်းနက်နေသော နဂါး၏ အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးတစ်ကောင်၏ အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်ပေသည်!
“အရမ်းကောင်းတာပဲ!”
ကုန်းမန်း က လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်သည်။ “ငါက ပင်လယ်နက် ကျွန်းရဲ့ သက်တော်အရှည်ဆုံး မင်းသမီး ဖြစ်ပြီး အရက်ကောင်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို သောက်ဖူးသူပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရက်ကတော့ တကယ်ကို လက်ရာမြောက်လွန်းတယ်။
“တစ်ဝက်လောက် သောက်ရုံနဲ့တင် အာနိသင်က ထွက်လာပြီပဲ။”
ရှန်ထျန်း မှာ ငိုရမည့်အစား ရယ်ရမည့်အဖြစ်မျိုး ရောက်သွားခဲ့သည်။ “နှမတော် ကုန်းမန်း၊ ဖြည်းဖြည်းသောက်ပါ။ မမူးသွားနဲ့ဦး။”
ကုန်းမန်း က ရှန်ထျန်း အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သတ္တိရှိလှချည်လား! ငါ အရက်သောက်လာတာ နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ သိလား။ အဲဒီ ဖီးနစ်မိန်းမနဲ့ောင် အရက်ပြိုင်သောက်ဖူးသေးတာ။ ငါက မူးတတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ရှန်ထျန်း က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နှမတော်က အခုမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာလေ။ ဒါက အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် ဖြစ်ပြီး အာနိသင်က အရမ်းပြင်းပါတယ်။”
ကုန်းမန်း က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “မင်းက ရုပ်ချောပေမဲ့ အရမ်းပျော့ညံ့တယ်။ တော်ရုံတန်ရုံ ယောက်ျားပီပီ သတ္တိရှိစမ်းပါဦး။
“အရက်က ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်။ ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက အရက်သောက်ရတာကို နှစ်သက်တာ။ ခွက်တစ်ထောင်သောက်ရင်တောင် မမူးဘူး။ ငါ ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။”
ဟုတ်ကဲ့၊ ခွက်တစ်ထောင်သောက်လည်း မမူးဘူးတဲ့လေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါက်စလေးမှာမူ မြောက်ဝံပုလွေ၏ ဖင်စွန်းကဲ့သို့ နီရဲနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသော ကုန်းမန်း အား ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမကို ချီပိုးလျက် သူတော်စင် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
သူတော်စင် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ အဆောက်အအုံ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော်လည်း အခန်းများစွာ ပါဝင်ပေသည်။
ကုန်းမန်း အား ပိုးဆောင်ရင်း ရှန်ထျန်း သည် အလွတ်ရှိသော အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ကုန်းမန်း မှာမူ တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် အိုးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး လွှတ်ပေးရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေ၏။
သူမသည် တလွဲတချော် စကားများကို ဆက်လက် ရောင်စမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ငါ မမူးသေးဘူး။ ငါက စကြဝဠာ နယ်မြေငါးခုနဲ့ တောအရပ်ရှစ်ခုကြားမှာ အနိုင်မရှိတဲ့သူပဲ။
“ငါက မြောက်ပင်လယ်ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ မင်းက ပြင်ပနယ်မြေက မိစ္ဆာကောင်လေး တစ်ကောင်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ချီရဲရတာလဲ။ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်စမ်း! နဂါးလက်သည်း တိုက်ကွက်!”
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရင်ဘတ်အား လာရောက် ထုနှက်နေသည့် ပန်းရောင် လက်သီးဆုပ်ငယ်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဤနှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ သက်တမ်းရှိ နဂါးမလေးက ချစ်စရာကောင်းဟန် ဆောင်နေခြင်းပင်တည်း။ လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်!
နေပါဦး၊ ဒီအရက်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အာနိသင် ပြင်းတာလား။ နဂါးတစ်ကောင်ကိုောင် မူးသွားစေနိုင်တာပေါ့။
ကုန်းမန်း အား အိပ်ရာပေါ်သို့ တင်ပေးပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျန်နေသေးသော နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် အိုးကြီးဆီသို့ အာရုံရောက်သွားခဲ့သည်။
“အနံ့ကတော့ တကယ်ကို အရမ်းမွှေးတာပဲ။”
အခုမှတော့ ဖွင့်ပြီးသားပဲ၊ နည်းနည်းလောက် စမ်းသပ်ကြည့်သင့်လား။
ရှန်ထျန်း သည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲမှ ဖန်ခွက်ငယ် တစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
အရက်ကို အစွန်းရောက်အောင် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ်မျှ ငုံ့သောက်လိုက်သည်။
“ချိုပြီး စပ်တယ်။ တကယ် မဆိုးဘူးပဲ။”
ဤ နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် ကို ရရှိခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ ရှန်ထျန်း သည် ၎င်းကို တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးခဲ့ပေ။ ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သော အရသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် ၏ ပထမဆုံး မြည်းစမ်းမှုသည် သူ၏ ဝမ်းဗღအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် ထူထဲသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို သန့်စင်ပေးနေသည်ကို ຢ່າງထင်ရှား ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ အသည်းဧရိယာအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်မှာ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့လေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အနည်းငယ်မျှ တိုးတက်လာသည်ကိုပင် ခံစားမိလိုက်သည်။
“သေစရာပဲ၊ ဒီအရက်က ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကျိုးရှိမှန်း ကြိုသိရင် စောစောကတည်းက သောက်မိမှာပါ။”
ရှန်ထျန်း သည် ဖန်ခွက်ထဲပါသမျှကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ အရက်က လည်ချောင်းထဲ စီးဆင်းသွားသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားသည့် ခံစားချက်ကောင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် အပျော်တမ်း မူးဝေလာသလို ခံစားချက်လေးလည်း ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် ၏ စွမ်းအင်ကို သန့်စင်လိုက်သည်နှင့် ထိုမူးဝေမှု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လီချန်ကဲ့ အရက်သောက်ရတာကို နှစ်သက်ပြီး ဓားသွားကျင့်ရတာကို ဝါသနာပါခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ အရက်ကောင်းဟူသည်မှာ စွဲလမ်းစရာ ကောင်းပေစွတကား။
နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် အရက်အိုးကို ကိုင်လျက် ရှန်ထျန်း သည် သူတော်စင် ကျောင်းတော်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူတော်စင် ကျောင်းတော်၏ အပြင်ဘက်၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင်...
သန့်စင်သော လရောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း သည် တစ်ယောက်တည်း အရက်ဆက်သောက်နေခဲ့သည်။
ခွက်ပြီးနောက် ခွက်၊ မူးဝေမှု လှိုင်းတံပိုးများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အမြန်ပင် ပြေပျောက်သွားကြသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အနီရောင် အရေပြားကြီး၏ အဆုံးသတ်တွင် ရှိနေသေးသော အစိမ်းရောင် အဖျားလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းက လည်ပတ်ကာ ကျယ်ပြန့်သော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေခဲ့သည်။
ဤ သာယာပျူငှာပြီး နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကြောင့် ရှန်ထျန်း မှာ လမင်းကြီးကို တေးသီမိခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ “ငါက ရိုးရိုးသာမန်လူသားတစ်ယောက်ပါ။ ဒီညတော့ တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်မိပါတယ်။”
သို့သော် သူ အမှန်တကယ် မူးသွားခြင်းတော့ မရှိပေ။ အကယ်၍သာ သူ မူးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက နတ်ဘုရားတောင်၏ သူတော်စင် တစ်ပါးအဖြစ် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
နတ်ဘုရားတောင်၏ လူသိများထင်ရှားသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်ထျန်း သည် လူအများရှေ့တွင် သူ၏ အပြုအမူများကို အလွန်တရာ သတိထားရပေမည်။
စဉ်းစားမိသည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် ပုံရိပ်မှတ်တမ်းတင် ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လျက် ခမ်းနားသော အနေအထားဖြင့် ရပ်ပြကာ လမင်းကြီးဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် ရှေးဟောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ကြည်လင်သောလမင်းကြီးက ဘယ်တော့များမှ တဖန် ပြန်ပေါ်လာဦးမည်နည်း။
အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ကို မေးမြန်းစမ်းပါ။
ကောင်းကင်ဘုံ နန်းတော်များထဲမှာ ယခုည ဘယ်ရာသီဥတု ရှိနေမလဲ မသိရပါ။
ငါလေ လေကိုစီးကာ အိမ်သို့ ပြန်ချင်မိသည်။
သို့သော် ပုံဆောင်ခဲနှင့် ကျောက်စိမ်း နန်းတော်များသည် မြင့်လွန်း၍ အေးစက်နေမည်ကို စိုးရွံ့နေမိသည်။
လရောင်အောက်တွင် ငါ့အရိပ်နှင့်အတူ ကခုန်နေစဉ်မှာပင် —
ငါသည် လူ့လောကထဲတွင် ရှိနေသေးသလော။”
သူ၏ ကဗျာရွတ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် ရွှေရောင် ငှက်မွှေးများ စီးကျနေသော သူ၏ ရွှေရောင် တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။
သူသည် ညကောင်းကင်ယံကို ၄၅ ဒီဂရီ ထောင့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခမ်းနားသော တောင်ပံများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ မှောင်မိုက်လာခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် Qzone ဆိုတာမျိုးသာ ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက ဤမြင်ကွင်းကို နောက်ခံပုံအဖြစ် ဖန်တီးကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များစွာဖြင့် ရောင်းချနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“လမင်းသည် နီရောင်နန်းတော်ကို ပတ်သတ်၊ ပိုးဝတ်မှန်တင်းሳစ်များကို ဖြတ်သန်းကာ၊ အိပ်မပျော်သူများပေါ်သို့ တောက်ပနေ၏။ မည်သည့် မကျေနပ်ချက်မှ မရှိသင့်ပေ။ လူတွေ ကွဲကွာနေချိန်တွင် လမင်းက အဘယ်ကြောင့် အပြည့်ဖြစ်လာရသနည်း။
“လူသားတို့တွင် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် ကွဲကွာခြင်းတို့ ရှိတတ်ကြသည်။ လမင်းကြီးလည်း မှောင်ခြင်း၊ လင်းခြင်း၊ တိုးခြင်း၊ ဆုတ်ခြင်း ရှိတတ်ပေသည်။ ဤအရာသည် အစအဦးကတည်းက ရှိခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သက်တမ်းရှည်လျားကြပါစေ။ ကျွန်ုပ်တို့ ဝေးကွာနေကြသော်လည်း လမင်း၏ အလှကို အတူတကွ ခံစားနိုင်ကြပါစေသား။”
ကဗျာရွတ်ဆိုပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ပုံရိပ်မှတ်တမ်းတင် ပုံဆောင်ခဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
လက်မုဒြာအချို့ကို ဖန်တီးပြီးနောက် သူသည် ပုံရိပ်မှတ်တမ်းတင် ပုံဆောင်ခဲကို ဖွင့်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မှတ်တမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
လှပပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းကာ တစ်ကိုယ်တည်းဆန်နေသည့် ထိုလူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်ဖန်တီးထားသလိုပဲ။ အရမ်းလည်း ချောတာ...”
...
ရှန်ထျန်း ၏ နတ်ဘုရား စစ်ဘုရား တိုကင်မှာ ပေါလောပေါ်လာခဲ့သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း ၏ ပုံရိပ်သည် ရှန်ထျန်း ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း အား ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ “မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း၊ “???”
ရန်ကုန်၊ ဒီအဘိုးကြီးက ဘာသံမှမပေးဘဲ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ။ ငါ့ကို ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့်လေးဘာလေး မပေးနိုင်ဘူးလား။ ဒီလိုမိနေတာ တကယ် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ!
ရှန်ထျန်း မှာ အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားခဲ့သည်။
“အဘိုးကြီးယဲ့၊ နောင်ကျရင် ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်မလာခင် ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု အချက်ပြပေးလို့ ရမလား။”
ယဲ့ချင်းချန်း က မျက်လုံးကို လှည့်လိုက်သည်။ “ငါပြတာပေါ့! တိုကင် တုန်ခါသွားတာကို မင်း မခံစားမိဘူးလား။”
ဟုတ်သားပဲ!
တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့် ကိုယ့်အလှကိုကိုယ် မူးယစ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်!
ရှန်ထျန်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှတ်တမ်းတင် ပုံဆောင်ခဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“အဟမ်း၊ အဘိုးကြီးယဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာလဲ။”
ယဲ့ချင်းချန်း က ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒီ ချီရှောင်ရွှမ် က မင်းကို တကယ်ပဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရန်ငိုးဖွဲ့ထားတာပဲ! မင်းကို စိန်ခေါ်ဖို့အတွက် သူက စစ်ဘုရားစေတီ ဆီကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်း အများကြီး ပေါင်နှံထားရတယ်လေ။”
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ “ᵾ ဘယ်လို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေလဲ။”
ချီရှောင်ရွှမ် တွင် ရှန်ထျန်း မြင်ဖူးသမျှ လူတွေအားလုံးထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါ ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အဝန်းအဝိုင်းမှာ နက်နဲသော ခရမ်းရောင် အစင်းကြောင်းများပါရှိသည့် ရွှေရောင် ရင့်ရင့် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းက တော်ဝင်ဆန်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။
တောင်ပိုင်းနယ်စပ် မှ အရည်အချင်းရှိသူ ကုန်းမန်း ၏ အဝန်းအဝိုင်းမှာလည်း ခရမ်းရောင် အစင်းကြောင်းများပါရှိသော ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ စတင်ပြောင်းလဲလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြရပေမည်။
သူမသည် ရှန်ထျန်း ၏ အကူအညီဖြင့် သက်တန့်ရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်း စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်နှင့် သက်တန့်ရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်း ပန်ကာကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ အဝန်းအဝိုင်းပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းမှာ ပို၍ ထူထဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချီရှောင်ရွှမ် အတွက်မူ သူ ရှန်ထျန်း နှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် ပထမနေ့ကတည်းကပင် သူ့အဝန်းအဝိုင်းမှာ ခရမ်းရောင် အစင်းကြောင်းများပါသည့် ရွှေရောင် ဖြစ်နှင့်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံထားရသော အဓိက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေသည်။
ရှန်ထျန်း တွေ့ဖူးသမျှ လူတွေထဲတွင် သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ထိုနဂါးမလေးငယ်၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါ တစ်ခုတည်းသာ ချီရှောင်ရွှမ် ထက် ပိုမိုမြင့်မားပေသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ယဲ့ချင်းချန်း အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အဝန်းအဝိုင်းကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။
၎င်းမှာ ချီရှောင်ရွှမ် ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော မှေးမှိန်သည့် ရွှေရောင် အစက်အပြောက်များပါရှိသည့် ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် ထိုမျှလောက် စွမ်းအားကြီးမားသော ကံကြမ္မာ အဝန်းအဝိုင်း ရှိပါလျက်နှင့် ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင် ထဲတွင် နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော် ဘာကြောင့် အပိတ်ခံခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကမူ...
ကောင်းကင်ဘုံသာလျှင် သိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် အခြားတစ်ဖက်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ယဲ့ချင်းချန်း သည် ဦးခေါင်းတွင် ထိုးစိုက်ခံရကာ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင် ထဲတွင် နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော် အပိတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း သေဆုံးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် ထိုမျှကြာရှည်စွာ အပိတ်ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် ရှန်ထျန်း နှင့် ဆုံတွေ့ရကာ သူ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရမည့် ကံကောင်းထောက်မမှု အခွင့်အလမ်းကို ရရှိခဲ့သည်။
ဤအရာကပင် လုံလောက်အောင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်ပေသည်!
ကောင်းပြီလေ... အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ချဲ့ကားပြောမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ ကံကြမ္မာမှာ ယဲ့ချင်းချန်း ထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသော်လည်း ယဲ့ချင်းချန်း သည် နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်တန်း အရည်အချင်းရှင် ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြရပေမည်။
လူသားမျိုးနွယ်စုကြားတွင် ရှန်ထျန်း သည် ချီရှောင်ရွှမ် ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာ ရှိသူကို မတွေ့ဖူးသေးပေ။
ထို့ကြောင့် ချီရှောင်ရွှမ် ပေါင်နှံထားခဲ့သော ပစ္စည်းများကို သူ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။
...
ယဲ့ချင်းချန်း သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်မုဒြာအချို့ကို ဖန်တီးကာ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုနှင့် ရှေးဟောင်း ကြေးဝါလက်စွပ် တစ်ခုတို့သည် ရှန်ထျန်း ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း က ပြုံးလျက် “ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်အရ စစ်ဘုရားစေတီ ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေကနေ ရတဲ့ အမြတ်ငွေတွေကို ငါတို့ ခွဲဝေယူမယ်။ ကျန်တာတွေအားလုံးကိုတော့ ငါ သိမ်းထားမယ်။
“ဒီရတနာနှစ်ပါးက ချီရှောင်ရွှမ် ရဲ့ စုဆောင်းမှုတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးတွေပဲ။ ငါ မင်းကို ပေးမယ်။ ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး။”
ရှန်ထျန်း သည် ကျောက်စိမ်း အဆောင်လက်ဖွဲ့နှင့် လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဘာတွေအတွက် သုံးတာလဲ။”
ယဲ့ချင်းချန်း က အလွန်တရာ ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ရတနာက မင်းရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာတောင် မင်းက မသိဘူးပေါ့လေ! ဒီကျောက်စိမ်း အဆောင်လက်ဖွဲ့က အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကာကွယ်ရေး ရတနာတစ်ခုပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲမှာတောင် ဒါက ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
“ပြီးတော့ ဘယ်လို လက်သမားမပါးတဲ့ ကျင့်ကြံသူက ဒီလို ပရီမီယံပစ္စည်းမျိုးကို ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့လဲ မသိပါဘူး။
“ဒါပေမဲ့ ထျန်းအာ၊ စိတ်မပူနဲ့။ ငါ မင်းအတွက် ဒါကို ထပ်ပြီး ပြုပြင်ပေးမယ်။ သူ့ရဲ့ အာနိသင်တွေက ဆယ်ဆတိုးလာလိမ့်မယ်!”
ရှန်ထျန်း မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “အဘိုးကြီးယဲ့၊ ဘယ်လိုသုံးရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို မပြောရသေးဘူးလေ။”
ယဲ့ချင်းချန်း က “အဲ့လောက် စိတ်မစောပါနဲ့။ ငါ ဒီကို ပြန်သစ်ပေးပြီးမှ မင်းလက်ထဲကို အပ်မှာပေါ့။ အဲ့ဒီကျရင် မင်းက သွေးစက်လေး ဘာလေးချပြီး ကိုယ်ပိုင် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းလိုက်ပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
“ဒီကျောက်စိမ်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အလွန် ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ထုဆစ်ထားတာ။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာတောင်မှ ဒါက တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှု အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးနိုင်တယ်။
“ငါ ဒါကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်ပေးလိုက်ပြီးဆိုရင်တော့ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ နတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အနည်းဆုံး သုံးကြိမ်တောင် ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာမျိုးကို ပေးတာဆိုတော့ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်လား”
နတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သုံးကြိမ်တောင် ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးနိုင်တယ် ဟုတ်စ။
ရှန်ထျန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် နတ်ဘုရား ပစ္စည်းတစ်ခုထက်ပင် ပိုမို တန်ဖိုးရှိနေပေသည်!
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အသက်ရှင်ခြင်းထက် သာလွန်သည့် ရတနာ၊ ကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဟူ၍ မရှိနိုင်ပေ။
ယဲ့ချင်းချန်း က ရှန်ထျန်း ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အလွန်တရာ သဘောကျနေပုံ ပေါ်ပေသည်။ သူသည် အပြုံးလေးဖြင့် ဒုတိယပစ္စည်းကို ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီလက်စွပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကို ငါလည်း သေချာ မသိဘူး။”
သူ့အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် မှောင်မည်းသွားခဲ့သည်။ “ဒီလက်စွပ်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရင် ဒီလက်စွပ်က အမွေအနှစ် ရတနာ တစ်ပါး ဖြစ်ရမယ်။”
ရှန်ထျန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ “အမွေအနှစ် ရတနာ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ ဘာလဲ။”
ယဲ့ချင်းချန်း က ရှင်းပြလေသည်။ “အမွေအနှစ် ရတနာဆိုတာ အရိုက်အရာ ဆက်ခံမယ့်သူကို ရှာဖွေဖို့အတွက် သီးသန့် ထုဆစ်ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်တယ်။
“အဲ့ဒီ မဟာသတ္တဝါတွေက သူတို့ရဲ့ အရိုက်အရာ ဆက်ခံမယ့်သူအတွက် သတ်မှတ်ချက်တွေကို ရတနာထဲမှာ ထည့်သွင်းပြီး လူ့ဘုံလောကထဲကို လှည့်လည်ဖို့ လွှတ်လိုက်ကြတာပဲ။
“ဒါတွေ အားလုံးက ကံကြမ္မာနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အမွေအနှစ် ရတနာကို ကောက်ရပြီး သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီမယ်ဆိုရင် သူတို့က အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံနိုင်ပြီး လောကရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။”
အမွေအနှစ် ရတနာ ဟုတ်စ။ အဘိုးကြီးယဲ့ ရဲ့ စွမ်းအားထက်တောင် သာလွန်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်ပေါ့။
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်မည်းသွားခဲ့သည်။ ယဲ့ချင်းချန်း အသက်ရှင်စဉ်က မည်မျှတောင် စွမ်းအားကြီးမားခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝ မသိပေ။
သို့သော် စစ်ဘုရားစေတီ သည် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ဲနေချိန်၌ပင် သူသည် စုံလင်သော နတ်လူသား တစ်ဦးကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သေးသည်။ ထိုစဉ်က ယဲ့ချင်းချန်း ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည်အထိ ရှိခဲ့ရပေမည်!
ရှန်ထျန်း က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့ အမွေအနှစ်ကို မယူခဲ့တာလဲ။”
ယဲ့ချင်းချန်း က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ငါက အဲ့လောက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီလေ။ မင်းက တခြားတစ်ယောက်ကို ငါ့ရဲ့ ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းချင်သေးတာလား။ ငါ့မှာ ရှက်တတ်တဲ့စိတ် မရှိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။”
ရှန်ထျန်း က ယဲ့ချင်းချန်း ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူသည် ပြုံးသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ထွက်မလာပေ။
ယဲ့ချင်းချန်း က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီလေ! ဒီကြေးဝါလက်စွပ်က ပိုင်ရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့အတွက် သွေးလိုတယ်။ ငါက အခု ဝိညာဉ်အသိရဲ့ အကြွင်းအကျန် တစ်ခုပဲလေ။ ငါ့မှာ သွေးမရှိဘူး! မင်းပဲ ကံကောင်းသွားတာပေါ့ကွာ၊ လူငယ်လေးရာ။”
သူက ရှန်ထျန်း မှာ “ကံကောင်းသွားသည်” ဟု ဆိုသော်လည်း ယဲ့ချင်းချန်း ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အငွေ့အသက် အချို့ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အမွေအနှစ် ရတနာများကို ကောင်းကင်ဘုံလောက မှ မဟာခေါင်းဆောင်ကြီးများက သူတို့၏ အရိုက်အရာ ဆက်ခံမယ့်သူကို ရွေးချယ်ရန်အတွက် အသုံးပြုကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလိမ့်မည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုပေ။
ရှန်ထျန်း အောင်မြင်နိုင်မည်လော ဟူသည်ကို သူ မသိပေ။
...
ကြေးဝါလက်စွပ်သည် ရှန်ထျန်း ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
သူ့မျက်လုံးများ မှောင်မည်းသွားပြီး သွေးတစ်စက်ကို အတင်းညှစ်ထုတ်ကာ လက်စွပ်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
သွေးများ စိမ့်ဝင်သွားပြီးနောက် ကြေးဝါလက်စွပ်သည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း မှာ အံ့သြသွားလေသည်။ “ဟေ့ လူငယ်လေး။ ဒီလက်စွပ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မင်း တကယ်ပဲ ရသွားပြီလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။”
သို့သော် ထိုစဥ်မှာပင် ယဲ့ချင်းချန်း ၏ အပြုံးသည် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကြေးဝါလက်စွပ်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းက ထျန်းအာ၏ သွေးကို အမှန်တကယ် စုပ်ယူခဲ့ပါလျက်နှင့် အလင်းရောင်က ဘာကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ။
ဒါဖြင့် ထျန်းအာ အောင်မြင်သွားတာလား၊ မအောင်မြင်တာလား။
ယဲ့ချင်းချန်း မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှား ရောထွေးနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ထျန်း မှာ ပို၍ပင် တည်ငြိမ်မှုမရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ သူ၏သွေးများ ကြေးဝါလက်စွပ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိတစ်ခုလုံးပါ စုပ်ယူခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် အခုအခါတွင် သန့်စရာတောင်ပေါ်တွင် မရှိတော့သလို၊ မြင့်မြတ်သော ဖန်တီးရှင် နယ်မြေထဲတွင်လည်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲတွင်လည်း မရှိတော့သလို ငါးနယ်မြေထဲတွင်လည်း မရှိတော့ပေ။
သူသည် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော အာကာသထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ မြင်တွေ့ရသမျှမှာ အဆုံးအစမရှိသော ဂလက်ဆီများသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ့်ဝင်ရိုးပေါ်တွင် ကိုယ် လည်ပတ်နေကြပြီး လှပသော ပုံရိပ်များကို ဖန်တီးနေကြသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
သူသည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုပင်။
သူမသည် အဆုံးအစမရှိသော ကြယ်စုများကြားတွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းနေသည့် စိတ်ကယောင်ချောက်ချားဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
သူမ၏ ကျောပြင်သည် ရှန်ထျန်း ဘက်သို့ လှည့်နေပြီး မည်းနက်နေသော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းနေသည်။ သူမသည် နှင်းဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။
ဤပုံရိပ်သည် သန့်စင်သော နတ်ဘုရား စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အချိန်ကာလ၏ အစကတည်းက ဤကဲ့သို့ ရပ်တည်နေခဲ့သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။
သူမ ပေါ်လာသည့် ခဏချင်းတွင်ပင် ဂလက်ဆီ သောင်းပေါင်းများစွာသည်ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုကို ဆုံးရှုံးသွားကြသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။
ထိုပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လာခဲ့သည်။ ရှန်ထျန်း မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လာရောက် ထိုးခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုခဏ၌ ရှန်ထျန်း မှာ သူ၏ အရာရာတိုင်း အဖုံးအကွယ်မရှိ ပေါ်လွင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့မှာ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်!
ရှန်ထျန်း သည် ဤသူ့ကို ဤကဲ့သို့ အစအဆုံး ကြည့်ပြီးသွားလျှင်တောင်မှ ဤလူက တာဝန်ယူမည် မဟုတ်ဟု သံသယဝင်မိနေခဲ့သည်။
အချိန်အကြာကြီး ကြာသွားပြီးနောက် အလင်းတန်းမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ သက်ပြင်းချသံတစ်ခုက အာကာသထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
ဂလက်ဆီများ ပြိုကွဲလာကြပြီး ကြယ်များသည် ကြယ်ကြွေများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော දර්ශင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်တစ်ခု အလား ကျဆင်းလာကြသည့် ကြယ်များကြားတွင် ထိုပုံရိပ်သည် နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ပြိုကွဲနေသော ဂလက်ဆီများဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်လွှတ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း မှာ အပြင်းထန်ဆုံး နတ်ဘုရားဓားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပျံသန်းနေသော နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်။ နို့စို့ပင်လယ်ကြီးပင် ပြိုလဲကျနေပြီ!
...
သန့်စရာတောင်၏ ခြေရင်းတွင် ချီရှောင်ရွှမ် သည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။
သူသည် စစ်ဘုရားစေတီ ထဲတွင် သူ့၏ ငါးကြယ်နှင့် ခြောက်ကြယ် အမွေအနှစ် ကျင့်စဉ်များကို ရွေးချယ်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ စစ်ဘုရားစေတီ ၏ တိုက်ပွဲများတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
ပထမ အကျော့နှင့် ဒုတိယ အကျော့တို့တွင် သူသည် ရှန်ထျန်း နှင့် လုံးဝ ရေချိန်တူညီခဲ့သည်။
တတိယ အကျော့တွင်မူ သူက ဘာကြောင့် တစ်စက္ကန့်တောင် မပြည့်မီအတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာလဲ။
ရှန်ထျန်း သည် ခုနစ်ကြယ် အမွေအနှစ် ကျင့်စဉ်အချို့ကို အမှန်တကယ် တတ်မြောက်ထားသည် ဆိုဦးတော့၊ ၎င်းမှာ အဓိက အကြောင်းရင်း မဟုတ်ကြောင်း ချီရှောင်ရွှမ် ခံစားနေရသည်။
တတိယ အကျော့တုန်းက ရှန်ထျန်း ၏ ပုံရိပ်တွင် ပထမ အကျော့ နှစ်ခုထက် အများကြီး သာလွန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားမိခဲ့သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ချီရှောင်ရွှမ် သည် စစ်ဘုရားစေတီ က သူ၏ စစ်ဘုရား နတ်ဘုရား မှတ် ၈၀,၀၀၀ ကို လိမ်လည်ရယူရန်အတွက် ရှန်ထျန်း ၏ ပုံရိပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို တမင်တကာ မြှင့်တင်ပေးထားခဲ့သည်ဟု သံသယဝင်နေခဲ့သည်။
မဟုတ်လျှင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိုင်မှာလဲ!
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်ဘုံလောက၏ အစစ်အမှန် သန့်စရာနှင့် ယနေ့ညတွင် ငါ တိုက်ခိုက်ကို တိုက်ခိုက်ရမည်။ ဘယ်သူက ပိုပြီး စွမ်းအားထက်သလဲဆိုတာကို ကြည့်ရမယ်!
ချီရှောင်ရွှမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရူပါရုံကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သည့် မျက်နှာဖုံးကို တိတ်တဆိတ် စွပ်လိုက်သည်။
သူသည် ညဘက်တွင် သန့်စရာတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ရှန်ထျန်း ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါကျမှ သူတို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ကြလိမ့်မည်။
ဘာကြောင့် တန်းသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်မလဲ ဟု ဆိုရပါက အလွန် ရိုးရှင်းသော အကြောင်းရင်း ရှိသည်။ သူက သူ့ကို ဦးလေးငယ် ဟု မခေါ်ချင်ပေ။
ကောင်းကင်ဘုံလောက၏ သန့်စရာကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း... အကယ်၍သာ ငါ နိုင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် စစ်ဘုရားစေတီ ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်။
အကယ်၍သာ ငါ ရှုံးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဲ့ဒါအတွက် အများကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး။ အများဆုံး ခံရမှာက အရိုက်ခံရုံပါပဲ!
ငါက ခရမ်းရောင် ရဲတိုက်တော်ရဲ့ သန့်စရာပဲ။ ငါသာ ရှုံးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် အသတ်ခံရဖို့တော့ လုံးဝ မရှိဘူး!
ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ချီရှောင်ရွှမ် သည် အسرعအမြန်ဖြင့် သန့်စရာတောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။
သန့်စရာတောင်ပတ်လည်ရှိ ကာကွယ်ရေး အလွှာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှန်ထျန်း ဆိုသည်မှာ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူသည် စုဆောင်းခြိုးခြံခြင်းနှင့် ချွေတာခြင်းဟူသော ကောင်းမွန်သော တန်ဖိုးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ မဟုတ်လော။
ထိုမျှသာမက ချီရှောင်ရွှမ် မှာ ရွှေស្នက်အဆင့် အဆင့် (၁၀) ရောက်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းရည်မှာ ပုံမှန် နာစင့်ဆိုးလ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဒေါင်းမျိုးနွယ်စု သန့်စရာတောင်၏ အထက်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဝင်များအနေဖြင့်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးကို သတိမထားမိဘဲ နေတတ်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ချီရှောင်ရွှမ် သည် သန့်စရာတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ရှန်ထျန်း ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ရှန်ထျန်း မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရာတွင် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
သန့်စရာတောင်ပတ်လည်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးမှာ ရှန်ထျန်း ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်နေကြသည်။ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းများကိုပင် အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရသည်။
"သူက ဘာ ጭራတ်အမျိုးအစားလဲဟင်။ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စုပ်ယူနိုင်ရတာလဲ"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်ပြောရလျှင် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကိုပင် သံသယဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရွှေស្នက်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်တည်း။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ စနစ်ထဲတွင် ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
...
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို အများကြီးစားသုံးနိုင်ရုံပါပဲ။ ဒါက သူ စွမ်းအားထက်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး"
ချီရှောင်ရွှမ် သည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှန်ထျန်း ထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။
ခြေလှမ်းတစ်ထောင်အကွာ...
ခြေလှမ်းငါးရာအကွာ...
ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာ...
ချီရှောင်ရွှမ် သည် သူ၏ ကောင်းကင်စစ်လှံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လှံတစ်လက်ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဤဒေါင်းမျိုးနွယ်စု သန့်စရာကို သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို အလိုအလျောက် ထုတ်ဖော်ပြသလာစေရန် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချီရှောင်ရွှမ် သည် ရှန်ထျန်း မှာ သူ့မျက်စိရှေ့မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သူ့မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ အသိစိတ်သည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများသည် တိုက်ခိုက်ရန် မစတင်မီ ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိတို့၏ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရန် မြင့်မြတ်သော အသိစိတ်ကို အသုံးပြုကြသည်။
သို့သော် ချီရှောင်ရွှမ် က သူ၏ မြင့်မြတ်သော အသိစိတ်ဖြင့် ရှန်ထျန်း ကို လုံးဝ အမိအရ မဖမ်းဆုပ်နိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရှန်ထျန်း သည် အခြားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
သူသည် သန့်စရာတောင်ပေါ်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသိစိတ်မှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အာကာသတစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ မြင့်မြတ်သည်ဟု ခံစားရစေသော အာကာသတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ သူ့ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်ပင် ရှန်ထျန်း လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဤလောက၏ လောကီကိစ္စများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့သကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ပိတ်ထားလျက် ရှိသည်။
သွေးနီရောင်ဓားတစ်လက်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး အဆုံးအစမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါအားလုံးမှာ ဓားအတွင်းဘက်သို့ တင်းကျပ်စွာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဓားပညာကို ဖျော်ဖြေနေခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တင့်တယ်ကာ ကျက်သရေရှိလှပေသည်။
သူ၏ ဓားပညာမှာ ထူးကဲလှပြီး သူသည် စိတ်ကြိုက်ပုံစံဖြင့် ကပြနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
သူ၏ ဓားသည် လေထုထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသော တုန်ခါမှုကိုပင် မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ ဓားအရှိန်အဝါ သို့မဟုတ် လေ၏ တရွှီရွှီ မြည်သံကိုပင် မကြားရပေ။
ဤကဲ့သို့သော ဓားပညာမျိုးမှာ လွင့်မျောနေသော သဲမှုန်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီကာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံထားပေသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် တစ်ယောက် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ နားမလည်ရုံသာမက ဓားကွက်တစ်ခုကိုပင် မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ ရှန်ထျန်း က သူ၏ ဓားပညာကို ပြသနေစဉ်အတွင်း ချီရှောင်ရွှမ် ၏ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူသည် ရှန်ထျန်း ဓားကွက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီကာ ကပြနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း တစ်ကွက်မျှပင် ပြန်မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုဓားကွက်များသည် အလွန်တရာ လက်ရာမြောက်ကာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟူသော အတွေးကိုသာ သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
...
ရှန်ထျန်း ၏ ဓားပညာ အရှိန်နှုန်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ အရှိန် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုဓားကွက်ရာပေါင်းများစွာမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ ရှိလာခဲ့သည်။
ဓားကွက်ရာပေါင်းများစွာ...
ဓားကွက်တစ်ရာ...
ဓားကွက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ...
ဓားကွက် တစ်ဒါဇင်ကျော်...
ဓားကွက်အရေအတွက် လျော့နည်းသွားသည်နှင့်အမျှ ဓားပညာမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်ကာ ပိုမိုသွက်လက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဓားက ကပြနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသွေးနီရောင်ဓားမှာလည်း ဖျော့တော့သော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်။ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါ၏ အရိပ်အယောင်ပင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
သို့တိုင်အောင် ချီရှောင်ရွှမ် မှာ တိုးပွားလာသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ထိုထူးကဲလှသော ဓားပညာကို ကြည့်နေရင်းဖြင့် ၎င်းတွင် ဖော်ပြမပြနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဤအချိန်အထိ လျစ်လျူရှုကာ ခပ်ခွာခွာနေသော ပုံစံဖြင့် ဓားပညာကို ဖျော်ဖြေနေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် လှည့်လာခဲ့သည်။
သူ၏ အကြည့်တို့သည် သူ၏ ဓားကွက်များအားလုံး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည့် ထိုခဏ၌ပင် ချီရှောင်ရွှမ် ထံသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ရွှီး!
ထိုခဏ၌ ရှန်ထျန်း သည် ချီရှောင်ရွှမ် ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏နေရာတွင် နတ်ဘုရား အလင်းတန်းဖြင့် ခြုံလွှမ်းထားသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
၎င်း၏ ရှေးဟောင်းအလင်းရောင်မှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းကာ အချိန်၏ ရှည်လျားသောမြစ်ကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းလာသော လရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
၎င်းမှာ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလတစ်ခုတွင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့် ကံကြမ္မာ၏ အပိုင်းအစတစ်ခုကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် သူ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လမင်းကြီး ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
လမင်းကြီးမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ဂလက်ဆီကြီးပင်လျှင် နှစ်ပိုင်းတိတိ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှပင် ချီရှောင်ရွှမ် သည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးထက် သာလွန်ကာ တောက်ပပြင်းပြပြီး အာဏာစက်ကြီးမားလှသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် ဤဓားရှေ့တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူ ရုန်းကန်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဤနတ်ဘုရားအပေါ် ပြစ်မှားရာကျလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပိုမို နီးကပ်လာသည်! ပိုမို နီးကပ်လာသည်!
ချီရှောင်ရွှမ် ယခု မြင်တွေ့နေရသမျှမှာ ထိုနတ်ဘုရား အလင်းတန်းသာ ဖြစ်တော့သည်။ ထိုအရာမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ပေ။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အသိတစ်ခုမှာ- ငါ သေတော့မှာလား ဟူသော အသိပင်တည်း။
...
ထိုခဏတာမှာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
နတ်ဘုရား အလင်းတန်းမှာ မှိန်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ ချီရှောင်ရွှမ် သည် သူကိုယ်တိုင်မှာ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးမှာ ယခုအခါတွင် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ပခုံးစွန်းမှ စတင်ကာ ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေခဲ့သည်။
"ဦးလေးငယ် လီချန်ကဲ့!"
ချီရှောင်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ ခရမ်းရောင် နန်းတော် သန့်စရာတောင်၏ ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ချီရှောင်ရွှမ် ၏ စောင့်ရှောက်သူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ခရမ်းရောင် နန်းတော် သန့်စရာတောင်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင် လီချန်ကဲ့ မှာ နာစင့်ဆိုးလ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရှိ ထိပ်တန်း လက်တွေ့ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင် လီချန်ကဲ့ ၏ လက်မောင်းမှာမူ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ချီရှောင်ရွှမ် ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်ကို စဉ်းစားသာ ကြည့်ကြပေတော့။
"ရှန်ထျန်း က ဦးလေးငယ်ရဲ့ ညာလက်မောင်းကို တကယ်ပဲ ဖြတ်ပစ်လိုက်တာပဲ!"
ချီရှောင်ရွှမ် သည် ရှန်ထျန်း ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်တရာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုသည့် ရမ္မက်ဆန္ဒမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်ဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍သာ ချီရှောင်ရွှမ် သည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင်တစ်ပါးထံမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ရာခိုင်နှုန်း ၅၀ သာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ဤအရာမှာ သူ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူနေခဲ့ရသည့် အချက်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ၏ ယခင်က လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင် လီချန်ကဲ့ ၏ လက်မောင်းကို ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် သည် အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်- "ငါ... ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။
"ငါ တကယ်ပဲ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီပဲ"
ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင် လီချန်ကဲ့ မှာလည်း ချီရှောင်ရွှမ် ကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ အံ့သြနေပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုဓားချက်သည် မည်မျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သူလောက် သိရှိသူ မရှိေပသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုဓားသည် သာမန် နတ်ဘုရား ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ နတ်သမီးတု ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အကြောက်မက်ရဆုံး သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုဓားပညာ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် ယှဉ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဤအမြင့်ဆုံး သတ်ဖြတ်ရေးဓားပင်လျှင် အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှန်ထျန်း သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သကဲ့သို့ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် သူ၏ဓားသွားဦးတည်ရာကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခဲ့သည်။
မဟုတ်ပါက ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်မှာ လီချန်ကဲ့ ၏ လက်မောင်းသာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။
ထိုတိုက်ကွက်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဒဏ်ရာရရှိသွားသောနေရာတွင် ဓားဆန္ဒများ စွဲထင်ကျန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လီချန်ကဲ့ အနေဖြင့် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ပိုယူရလိမ့်မည်။
သူ့လက်မောင်းကို ပြန်ဆက်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်ဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။
သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒေါင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သန့်ရှင်းသူက တကယ်ပဲ ထူးကဲတဲ့ ပညာရှင်တစ်ပါးပါပဲ။ အဲဒီတစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် ကမ္ဘာပေါ်က ဓားပညာရှင်အားလုံးက သူ့ရှေ့မှာ အလင်းရောင်မှေးမှိန်သွားကြရပါပြီ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
...
ရှန်ထျန်း သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ သတိပြန်လည်လာပြီး ကြီးမားသော အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာရ Aသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။