အခန်း ၂၅၂ - ဟွမ်ရှီး ၏ ဒဏ္ဍာရီ
ဖန်းချန်သည် စစ်ဘုရားစေတီ စစ်ဘုရားစေတီ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အသိစိတ်လွတ်မတတ် ကြက်သေသေနေခဲ့သည်။
သုံးမိနစ်...
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးသွားရတာလဲ။
ပြီးတော့ ဒါက အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြတဲ့ သုံးမိနစ်မဟုတ်ဘဲ အဲဒီကောင်စုတ်လေးက ဖန်းချန်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ အလုံးတွေ အထုလိုက်ထုလိုက် ထွက်လာ تر အထိ တစ်ဖက်သတ် ရိုက်နှက်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
စတုဂံပုံတံဆိပ်တုံးကြီးက ဖန်းချန်ရဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့ကို လာရိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာ ဖန်းချန်တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ ဘုရားစူးစူး အသိစိတ်စွမ်းအင်တွေကို ဘယ်လိုမှ ဆက်မသုံးနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ရှေ့က အရာအားလုံး ဝါးသွားပြီး နားထဲမှာ စည်သံတွေလို ဆူညံသံတွေပဲ ကြားနေရတော့သည်။
အဲဒီစတုဂံပုံတံဆိပ်တုံးက သာမန်မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ အလွန် ထင်ရှားနေပေသည်။
အဲဒီတံဆိပ်တုံးနဲ့ အတိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ ဖန်းချန်ဟာ သူ့မှာ ရှိသမျှ အသာစီးရစရာ အားသာချက်တွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး အဲဒီကောင်စုတ်လေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သုံးမိနစ်ဆက်တိုက် အရိုက်ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဖန်းချန်ရဲ့ သနားစရာ အခြေအနေကို ဆက်မကြည့်ရက်တော့တဲ့ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စေတီစောင့်ဝိညာဉ်ကသာ ဝင်ရောက် တားဆီးပေးခဲ့လို့ စမ်းသပ်မှုကို ရပ်တန့်ပြီး ဖန်းချန်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ရပါတော့သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း ဖန်းချန်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာတော့ အဖုအထစ်ကြီးတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်လာခဲ့လေပြီ။
သာသာယာယာ သင်္ကန်းတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားခဲ့ရင် တခြားသူတွေကတောင် သူ့ကို ကမ္ဘာဦးဘုံက ဘုရားရှင်တစ်ဆူလို့ ထင်မှတ်သွားကြမလား မသိပေ။
“ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ဘယ်ကောင်များ ဖြစ်နေရတာလဲဟင်”
ဖန်းချန်က သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ဆေးလိမ်းရင်း သွားများကို ကြိတ်ကာ ညည်းတွားသံများကို တဝါးဝါး ထုတ်လွှတ်နေခဲ့တော့သည်။
စစ်ဘုရားစေတီ က သူ့ကို တစ်ခါ ကုသပေးပြီးသားဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကုသပေးစေချင်လျှင် ယခုအခါတွင် ကုန်ကျစရိတ်ပေးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာမျိုးအတွက် နတ်ဘုရား စစ်ဘုရားအမှတ်များကို မဖြုန်းတီးသင့်ကြောင်း၊ စမ်းသပ်မှုများကို အောင်မြင်ရန်အတွက် ထိုအမှတ်များကို စုဆောင်းထားရန် ပို၍အရေးကြီးကြောင်း ဖန်းချန်က ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် စေတီစောင့်ဝိညာဉ်၏ အသံက ပေါ်ထွက်လာသည်။ "လူငယ်ထူးချွန်သူ၊ ဘာလို့ မင်းရဲ့ညာဘက်က ကျောက်စာတိုင်ကို မကြည့်ရတာလဲ"
ထိုအခါမှ ဖန်းချန်လည်း သူ၏ညာဘက်တွင် နတ်ဘုရား စစ်ဘုရားကျောက်စာတိုင်တစ်ခု မျောပါနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် အမည်များကို ထွင်းထုထားပြီး ဖန်းချန် ကြားဖူးနားဝရှိနေသည့် အမည်အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။
"ပထမနေရာ - ခြောက်ကြယ်ပွင့်ထူးချွန်သူ ဟွမ်ရှီး" "ဒုတိယနေရာ - ပေချန်ရှွမ်း၊ ငါးကြယ်ပွင့်ထူးချွန်သူ" "တတိယနေရာ - ယောက်ယွီရှီ၊ ငါးကြယ်ပွင့်ထူးချွန်သူ" "စတုတ္ထနေရာ - ချူလုံဟယ်၊ ငါးကြယ်ပွင့်ထူးချွန်သူ"
...
"ဆယ်ခုမြောက်နေရာ - ငါးကြယ်ပွင့်ထူးချွန်သူ ကုန်းမန်း"
"ဆယ့်တစ်ခုမြောက်နေရာ - ယဲ့မိထျန်၊ ငါးကြယ်ပွင့်ထူးချွန်သူ"
ဖန်းချန်သည် နတ်ဘုရား စစ်ဘုရားကျောက်စာတိုင်ကို ပထမဆုံးအမည်မှစ၍ အောက်ဆုံးရှိ အဆင့်တစ်ရာမြောက်အမည်အထိ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကြည့်လို့ ပြီးသွားပြီပေါ့လေ။"
"ဘာလို့များ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း လူကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ လေပေါ်မှာ တင်ထားတတ်ရတာလဲ၊ ကျွန်တော် မေးနေတယ်လေ။"
ခဏလောက် စောင့်ပါဦး!
ဖန်းချန် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်သတိရသွားပုံရသည်။ သူသည် နတ်ဘုရား စစ်ဘုရားကျောက်စာတိုင်၏ အမြင့်ဆုံးအမည်ကို အسرမြန် ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟွမ်ရှီး လား။
အဲဒီကောင်စုတ်လေးက လူငယ် ဟွမ်ရှီး တဲ့လား။
သူ့မှာ လူငယ် ဟွမ်ရှီး နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး ပညာဆည်းပူးခွင့်ရခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အခွင့်အရေးမျိုး တကယ်ပဲ ရှိခဲ့တာပေါ့။
ဒါကို တခြားသူတွေကိုသာ ပြန်ပြောပြမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ ပညာရှင်တွေက သူ့ကို အားကျသွားကြမလဲ။ နတ်ဘုရား စစ်ဘုရားအမှတ် တစ်ထောင် ဆုံးရှုံးသွားရရင်တောင်မှ တန်ပါတယ်၊ တန်ကို တန်ပါတယ်။
ဟွမ်ရှီး ဆိုသည်မှာ လူငယ်ပညာရှင်များကြားတွင် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဖန်းချန်တစ်ယောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်တော့ခြင်း မရှိပေ။
ဟွမ်ရှီး သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၈,၀၀၀ ကျော်က မွေးဖွားခဲ့သူဖြစ်ပြီး ပြင်ပမှ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ အရေးနိမ့်ကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည့် ကာလလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဒေသငါးပါးနှင့် ကန္တာရရှစ်ခွင်တို့မှာ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မငြိမ်မသက် ဂယက်ထနေသော ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့် အချိန်ကာလများကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။
ထိုအချိန်တုန်းက အစွမ်းထက်သော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များသည် ဒေသငါးပါး၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာလည်း မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ လက်ကျန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် ဂိုဏ်းအများအပြားမှာလည်း မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနှင့် တိုက်ပွဲများကြောင့် ၎င်းတို့၏ အရင်းအမြစ်အများစု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရကာ အင်အားများလည်း လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။
မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းများသည် အကျိုးအမြတ်များ ရရှိရေးအတွက် အချင်းချင်း စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ထိုကြောင့် ဂိုဏ်းများစွာ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒေသငါးပါး მთელი လုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုသို့ မငြိမ်မသက်သော ခေတ်ကာလကြီးထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဟွမ်ရှီး သည်လည်း ထိုခေတ်ကာလကတည်းက လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။
သူ့ကို တောရိုင်းကန္တာရကြီးထဲရှိ သာမန်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးကင်းစ ကျောက်သားသန္ဓေသားလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မကောင်းသောနိမိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံခဲ့ရဖူးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်သားပြင်ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းမှ ရင်သွေးငယ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုရင်သွေးငယ်လေးမှာ အလွန်တရာ ချောမောသန့်စင်နေပြီး ငိုကြွေးခြင်း သို့မဟုတ် ဆူညံခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။
မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ထိုကလေးငယ်၏ လည်ပင်းတွင် მტრီငှက်ဥအရွယ်ရှိ ကြေးတံဆိပ်တုံးငယ်တစ်ခု ဆွဲချိတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကလေးငယ်က ပြုံးလိုက်သည့်အခါတိုင်း ထိုကြေးတံဆိပ်တုံးလေးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်ရာ အလွန်တရာ ထူးကဲအံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ကျောက်သားသန္ဓေသားတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းနှင့် သူ့နှင့်အတူပါလာသည့် ရတနာတို့ကြောင့် သူသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်ကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းမည့်သူ ဖြစ်လာရန် ကံပါလာခဲ့ခြင်းပေတည်း။
သို့သော်လည်း ဟွမ်ရှီး မွေးဖွားလာခဲ့သည့် မျိုးနွယ်စုမှာ အလွန်တရာ အလှမ်းကွာဝေးလွန်းပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝနီးပါး အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏ မွေးဖွားမှုသည် မည်မျှပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းနေပါစေ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝ မရရှိခဲ့ပေ။
ဟွမ်ရှီး ကြီးပြင်းလာပြီး အသက်အရွယ် ရလာသည်နှင့်အမျှ သာမန်လူများနှင့် မတူကွဲပြားနေသည်ကို ပို၍ သိသာလာခဲ့သည်။
အသက်တစ်နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် လေပေါ်တွင် သွက်လက်စွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့ပြီး လူကြီးများပင် သယ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲသည့် ကျောက်တုံးကြီးများကို သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
အသက်သုံးနှစ်အရွယ်အထိ နို့မဖြတ်ရသေးသော်လည်း သူ့မိခင်ထံတွင် နို့ထွက်တော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဟွမ်ရှီး သည် ကျားများ၊ចစ်များကဲ့သို့ သားရဲများကို ရှာဖွေရန် တောင်စွယ်အနက်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
တောရိုင်းကန္တာရကြီးထဲရှိ သားရဲများသည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြပြီး နေနှင့်လ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် ဘီလူးသားရဲအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းခါနီး သားရဲများလည်း အများအပြား ရှိနေပေသည်။
ထိုစဉ်က အသက်သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသော ဟွမ်ရှီး သည် ထိုကျားမများနှင့် တောကျားများကိုပင် ရိုက်နှက်၍ ယဉ်ပါးသွားစေခဲ့သည်။
သူသည် ကျားမများနှင့် တောကျားများ၏ ရင်သားများကို ဖက်တွယ်ရင်း နို့ကို လုံလောက်စွာ စို့နိုင်ခဲ့လေသည်။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း ဟွမ်ရှီး သည် ထိုသားရဲတို့၏ အသက်ရှူပုံစံ ကျင့်စဥ်များနှင့်လည်း ထိတွေ့လာခဲ့ရသည်။
သာမန်လူများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းအတိုင်း လိုက်နာရင်း ပရာန စွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိရန်ပင် ခက်ခဲလှသော်လည်း ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် အရည်အချင်းရှိသော ပညာရှင်များ မရှားပါပေ။
ဟွမ်ရှီး သည် ဤကဲ့သို့ သားရဲတို့၏ အသက်ရှူပုံစံ ကျင့်စဉ်များကို အမှီပြုကာ စတင်ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တောရိုင်းကန္တာရကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် ဂိုဏ်းအသီးသီးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများအတွင်း မရေတွက်နိုင်သော စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
မငြိမ်မသက်သော ခေတ်ကာလဖြစ်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် အခြားသူများက ဟွမ်ရှီး ကို မနာလိုတက်ကြွကြခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ လမ်းခရီးတွင် လူအများ၏ စုဆောင်းသိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသလို လူဆိုးများကလည်း သူ့ကို တပ်မက်ခဲ့ကြပြီး အချို့က သူ့ကိုကယ်တင်ရန် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြကာ သူ့ရဲ့ ရဲဘော်အချို့မှာလည်း သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် အထွတ်အထိပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အသက်တစ်ရာပြည့်တွင် ဘေးဥပဒ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတော်စင်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကာ ဒေသငါးပါး၏ စံချိန်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။
ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ ကောင်းကင်ဘေးဥပဒ်သည် လျှပ်စီးလက်ခြင်း ၈၁ ချက်အထိ ကျရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်ပွားခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။
ဟွမ်ရှီး သည် ဘေးဥပဒ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပို၍ပင် အစွမ်းထက်လာခဲ့သော်လည်း သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းသူများမှာ ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီး သွေးမြေကျစေခဲ့သည်။
ပြင်ပမှ စုံလင်သောမသေမျိုး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ဦးမှာလည်း ဟွမ်ရှီး ၏ ကောင်းကင်လှန်တံဆိပ်တော်ကြောင့် ဝိညာဉ်တိုင်အောင် အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဒေသငါးပါး တစ်ခုလုံးတွင် သူ့၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အစွမ်းသတ္တိနှင့် အာဏာစက်ကို မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်ဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ထို့နောက်တွင် သူသည် တောရိုင်းကန္တာရ နတ်ဘုရားမင်းဆက်နှင့် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် မည်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်သော ဂျီရှာအကယ်ဒမီ ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၇,၀၀၀ ကတည်းက ဟွမ်ရှီး သည် ဒေသငါးပါး၏ သရဖူမဆောင်းရသေးသော မင်းဧကရာဇ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
ယခုအခါ နှစ်ပေါင်း ၇,၀၀၀ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီကို မည်သူမျှ မသိကြတော့ပေ။
သို့သော်လည်း တောရိုင်းကန္တာရ နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ အဆင့်အတန်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅,၀၀၀ အတွင်း သန့်ရှင်းသော နယ်မြေအမျိုးမျိုးထက် အမြဲတမ်း ပိုမိုမြင့်မားနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွမ်ရှီး တည်ထောင်ခဲ့သော ဂျီရှာအကယ်ဒမီ သည်လည်း သန့်ရှင်းသော နယ်မြေကြီးများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ကာ ပညာရှင်များ ဝင်ရောက်လိုကြသည့် အိပ်မက်ထဲက သန့်ရှင်းသောနယ်မြေအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟွမ်ရှီး ၏ တည်ရှိမှုသည် အကြွင်းမဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဒေသငါးပါးတွင် သူ့ကို မလေးစားသူဟူ၍ မရှိပေ။
လူငယ် ဟွမ်ရှီး နှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး အကြိမ်တစ်ရာကျော် အတီးခံခဲ့ရခြင်းမှာ ဖန်းချန်အတွက် အလွန်တရာ အမှတ်တရ ဖြစ်စေခဲ့ပေတော့သည်!
...
"စေတီစောင့်ဝိညာဉ်၊ စေတီစောင့်ဝိညာဉ်၊ ကျွန်တော် ဟွမ်ရှီး နဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တိုက်လို့ရမလား" ဟု ဖန်းချန်က သူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ အဖုအထစ်များကို ပွတ်သပ်ရင်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း မှာမူ စစ်ဘုရားစေတီ ၏ သတ္တမြွှာထပ်တွင် လုံးဝ အံ့သြမှင်တက်သွားခဲ့သည်။
ဒီအရူးက ခေါင်းအရိုက်ခံရလို့ ရူးသွားတာလား။ သူက နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အတီးခံချင်နေတာတဲ့လား။
"ဘာလို့လဲ"
ဖန်းချန်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု မီးတောက်များ တောက်လောင်နေလျက် ပြောလိုက်သည် - "ဒါက ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဟွမ်ရှီး က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ လမ်းပြမီးရှူးတန်ဆောင်ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အကြီးအကဲ ဘယ်လောက်တောင် ရဲရင့်ပြီး အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာကို ခံစားဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝပုံစံနဲ့ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်!"
ယဲ့ချင်းချန်း က စဉ်းစားတွေးတောနေဟန်ဖြင့် — "အဟွန်း... အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖန်းချန်သာ ရှင်းပြမသွားခဲ့ပါက ယဲ့ချင်းချန်း မှာ လုံးဝ ရိပ်မိမည်ပင် မဟုတ်ပေ။
မင်းရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ရင်းနှင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ရချင်တာပေါ့လေ။
ဖြစ်တာပေါ့၊ လုပ်လို့ရတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ပိုပေးရမယ်လေ!