ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး။
ငါက ခန့်မှန်းပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလားဆိုတာကိုရော ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦးလား။
ရှန်ထျန်း သည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
ဒီလူကြီးက ဘယ်သူ့ဆီမှာ သွားသင်လာတာလဲ။ လူကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ပြီး စောင့်ခိုင်းတဲ့အကျင့်က ဘယ်ကလာတာလဲ။
စာဖတ်သူတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်လွန်းတဲ့ စာရေးဆရာတွေကို စာဖတ်သူတွေက ဓားမြှောင်တွေ ပို့တတ်ကြတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။
တကယ်ပဲ ငါ့ကို ခန့်မှန်းခိုင်းနေတာလား။
ငါ့အဆုတ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ ကောင်းကင်အဆုံးစီရင်ခြင်းဓားကို ဝှက်ထားတာ ယုံမလား။ အဲဒီဓားနဲ့ တစ်ချက်လောက် ခုတ်လိုက်ရင် မင်းကို လေးဘက်နာတောင် ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်နော်။
ရှန်ထျန်း သည် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ရိုသေစွာဖြင့် - "Senior ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ထူးခြားပြီး ခန့်ညားလွန်းလှပါတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ စုံလင်ပြီးသား နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။ Senior ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ်မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် Senior ငယ်ငယ်ကလိုပဲ ကျွန်တော်က ခန့်ညားလွန်းနေလို့များလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် ဖြစ်သင့်သည့်အတိုင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မှန်တယ်! အဲဒါကပဲ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား"
ရှန်ထျန်း - "???"
ဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ Senior!
အစွမ်းထက်တဲ့လူတွေအားလုံးက Senior လိုမျိုးပဲ ကိုယ်ကျိုးဇောကြီးကြတာလား။
တခြားသူတွေဆိုရင် ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရဖို့အတွက် အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ရသေးတယ်။
ကျွန်တော်က ခန့်ညားလို့ဆိုပြီး Senior နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ကို တန်းပေးလိုက်တာလား။
Senior ရယ်၊ ဒီလောက်တောင် ဘက်လိုက်တာ ကောင်းပါ့မလား။
ရှန်ထျန်း ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို မြင်သော် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ပြုံးမိသွားသည်။ "မင်းက ဟာသဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ မင်း ခုထိ အပျိုစင် (သုက်မလွှတ်ဖူးသူ) ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး"
ရှန်ထျန်း - "???"
ဒီလူကြီးဆိုး၊ ဒီလို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကို ထုတ်ပြောတာ လွန်လွန်းတယ်နော်။
ကျွန်တော် အပျိုစင်ဖြစ်နေတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်တော်က အသက် ၁၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အရွယ်မရောက်သေးသူပါ၊ ဒါက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား။
ပြီးတော့ ဟာသဉာဏ်ရှိတာနဲ့ အပျိုစင်ဖြစ်တာ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ လုံးဝမသက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာနှစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်စပ်ပေးလိုက်တာလဲ။
ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမရဖြင့် "Senior၊ Senior က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်တိုက်ကာ သောက်လိုက်သည်။
သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ငါကတော့ ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲမှာ အခန့်ညားဆုံးလူ ယဲ့ချင်းချန်း ပဲ။
"ငါက အရမ်းခန့်ညားပြီး ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းတာကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲက လူပေါင်းသောင်းချီရဲ့ အလိုရှိခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။
"နတ်သမီးပေါင်းများစွာက ငါ့ကို အသည်းအသန် ချစ်ကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို မနာလိုတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး ငါ့ကို သတ်ဖို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ကြတယ်။
"တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့တဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စစ်ဘုရားစေတီ ကို လူ့လောကဆီ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာပဲ"
ယဲ့ချင်းချန်း သည် သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်။ "အတိတ်က အမှတ်တရနှစ်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် ပြန်မကြည့်ချင်တော့ဘူး။ အချိန်နဲ့ နေရာရဲ့ မြစ်ကြောင်းက ဝေးကွာလှပြီ၊ ထူးချွန်ပြီး အားကျစရာကောင်းတဲ့ ငါဆိုတာ မရှိတော့ဘူး"
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် စერიယပ်စ်ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် လက်ဖက်ရည်သောက်နေပုံနှင့် ပြုံးလိုက်လျှင် အရေးအကြောင်းများမှာ မုန့်ညှင်းထုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှန်ထျန်း သည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။
ဒီလိုရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ ပြောနေတာ၊ ဒါက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးလား။
သူ့ဆရာကလွဲရင် သူတွေ့ဖူးသမျှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတွေအားလုံးက ပုံမှန်မဟုတ်ကြဘူးလို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမရဖြင့် "Senior၊ ကျွန်တော့်ကို စေတီထိပ်ကို ခေါ်လာပြီးနောက်မှာ ပြောစရာ တစ်ခုခုများ ရှိသေးလား" ဟု မေးသည်။
ယဲ့ချင်းချန်း သည် ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ကာ ကြင်နာစွာ ပြုံးသည်။ "ငါက နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းအတွင်းမှာ ခန့်ညားတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ တွေ့ဖူးတယ်၊ အဲဒါက မင်းပဲ။
"ပြီးတော့ မင်းက မီးတောက်ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံနေတာ၊ ပြီးတော့ မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းလေးမျိုးလည်း ရထားပြီးပြီ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကံကြမ္မာက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။
"ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်ဆိုရင် မင်းက ငါ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းလောက် စောင့်နေခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်ပဲ။ မင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံလောက ကို အုပ်စိုးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်။
"ဒါဆိုရင် ဒီ စစ်ဘုရားစေတီ ကို သဘောကျလား။ မင်းသာ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒီစေတီက မင်းပိုင်ပဲ"
ရှန်ထျန်း - "???"
ရှန်ထျန်း က "စေတီရဲ့ အဆင့်တိုင်းမှာ အစွမ်းထက် ပါရမီရှင်တွေရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူမှသာ ဒီ စစ်ဘုရားစေတီ ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရပြီး စေတီပိုင်ရှင် ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ Senior ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း သည် ဖြစ်သင့်သည့်အတိုင်းပင် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ! စစ်ဘုရားစေတီ မှာ စုစုပေါင်း ခုနစ်ထပ် ရှိတယ်။ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ အဆင့် ခုနစ်ဆင့်ကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့။
"တစ်ယောက်ယောက်က ခုနစ်ထပ်လုံးက တူညီတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် အဲဒီလူက ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။
"အဲဒီလို ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ကပဲ ငါ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံယူပြီး ဒီ စစ်ဘုရားစေတီ ကို အမွေဆက်ခံကာ မရှုံးနိမ့်တဲ့သူ ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်း ရှိမှာပေါ့"
ရှန်ထျန်း က "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စမ်းသပ်မှုကို မစရသေးဘူးလေ!" ဟု ပြောသည်။
ယဲ့ချင်းချန်း သည် ဂရုမစိုက်သလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"အဲဒါကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ အဲဒါက အပြင်လူတွေအတွက် စမ်းသပ်မှုသက်သက်ပါ။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းအတွင်းမှာ တစ်ယောက်တည်းသော တည်ရှိမှုပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ သွေးသားတော်စပ်သူတောင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာ!
"စစ်ဘုရားစေတီ က ငါ့ပိုင်တာဆိုတော့ မင်းကို အမွေပေးမယ်လို့ ငါပြောရင် မင်း အမွေဆက်ခံနိုင်တာပဲ။
"တကယ်လို့ ငါက မင်းကို ပထမထပ်ကနေ စတိုက်ခိုင်းရင်တောင် အဲဒီ ပါရမီရှင် ပုံရိပ်ယောင်တွေက မင်းကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
"လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပဲဆိုရင် အချိန်ကုန်မခံဘဲ မင်းပဲလို့ တန်းဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းတာပေါ့!
"မဟုတ်ရင် လူ့လောကက လူတွေက ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ပါရမီရှင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ"
ယဲ့ချင်းချန်း က အရာရာကို သဘာဝကျသလို ပြောနေပုံကို ကြည့်ပြီး ရှန်ထျန်း မှာ ဒေါသထွက်လာသည်။
ဒီလူက စမ်းသပ်မှုက "အတုအယောင်" ဖြစ်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြောနိုင်ရတာလဲ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ချော့မော့ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ချော့မော့လိုက်လေ။ "ကျွန်တော်က Senior ရဲ့ သွေးသားတော်စပ်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်ကောင်းယူနေတာပဲ!
သူက ရှန်ထျန်း ကို အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ပေးဖို့ ပြင်ဆင်မထားဘူးဆိုရင်သာ သူ ဒီလူကြီးကို စိတ်ထဲကနေ ဆဲဆိုနေမိမှာ သေချာသည်။
...
သက်ပြင်းချပြီးနောက် ရှန်ထျန်း က "သူတို့က ခုနစ်ထပ်က ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ပါရမီရှင်ကို အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် Senior က ဘာလို့ သူတို့ကို စမ်းသပ်ခိုင်းနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ယဲ့ချင်းချန်း သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးသည်။
"မင်းရဲ့ ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာက မင်းအတွက်တော့ အလကားဖြစ်နေတာပဲ။
"သဘာဝကျကျပေါ့၊ လူသိများအောင်လေ! စမ်းသပ်မှုကနေ ဘယ်သူမှ အကျိုးအမြတ်မရရင် ဘယ်သူက မင်းကို ကြော်ငြာပေးမှာလဲ။ ဒီလိုမဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ စေတီကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြှင့်တင်နိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်းလိုမျိုး တကယ့် အမွေဆက်ခံသူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ"
ဒါက ကြော်ငြာသက်သက်ပဲပေါ့!
ရှန်ထျန်း က "စမ်းသပ်မှုရဲ့ အဆင့်တိုင်းမှာ ကံကောင်းခြင်း ဆုလာဘ်တွေ ရှိတယ်လို့ ကြားရတာ ဘာကြောင့်လဲ။ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ နတ်ဘုရားကျမ်းတွေနဲ့ ထူးခြားတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ရတယ်ဆိုတာကော" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ ဆုလာဘ်တွေတော့ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဆုလာဘ်တွေထဲမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေတော့ မပါဘူး။
"စစ်ဘုရားစေတီ ရဲ့ ဆုလာဘ်တွေကတော့ အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ တန်ဖိုးကြီး ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတွေ၊ တိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်ပညာတွေ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေပဲ ရှိတာ"
"သူတို့က ဒီစမ်းသပ်မှုထဲ ဝင်ဖို့အတွက် အလကားတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဆင့်တိုင်းမှာရှိတဲ့ ပါရမီရှင် ပုံရိပ်ယောင်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့အတွက် သက်ဆိုင်ရာ ရတနာတွေကို ပေးအပ်ရမှာ။ အဲဒါက တရားမျှတတဲ့ လောင်းကြေးတစ်ခုပဲ။
"မင်းတို့လောကရဲ့ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်တဲ့သူ အများစုက ပထမထပ်ကိုတောင် မကျော်နိုင်ကြဘူး။ ဒုတိယအထပ်အထိ ရောက်နိုင်တဲ့သူက အလွန်နည်းတယ်။
"အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူတို့က ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင် ထဲမှာ အသက်စွန့် ရှာဖွေခဲ့ရတဲ့ ရတနာတွေကို စေတီထဲ သယ်လာပြီး လောင်းကြေးထပ်ကြတာပဲ။
"ကံကောင်းတဲ့သူဆိုရင်တော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကျမ်းစာတစ်စောင်၊ နှစ်စောင်လောက် ရသွားပြီး ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြန်သွားနိုင်တာပေါ့။
"ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ပထမထပ်မှာတင် ရှုံးနိမ့်ပြီး နှစ်သိမ့်မှုဆုလောက်နဲ့ပဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထွက်သွားကြတာ များတယ်။
"ပြီးတော့ စစ်ဘုရားစေတီ က နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ၊ နတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေ ပေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကတော့ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့သူတွေက ဂုဏ်သိက္ခာမကျအောင် အပြင်မှာ လိမ်ပြောထားကြတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းအတွင်းမှာ ငါက ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရလိုက်တာပဲ၊ ဟားဟားဟား!
"မဟုတ်ရင် စစ်ဘုရားစေတီ ရဲ့ အက်ကြောင်းကို ဒီလောက်ကြာအောင် ငါ ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"
သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်... ဒီလူကြီးကလည်း လိမ်တတ်တဲ့ လူအိုကြီးပဲ။
ရှန်ထျန်း က မတတ်သာဘဲ "ဒါဆိုရင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ဘုရားစေတီ ကို ရောက်လာရင် ဝင်ခွင့်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း က သဘာဝကျသလို ခေါင်းညိတ်သည်။ "သဘာဝကျတာပေါ့၊ သူတို့က အမွေဆက်ခံတဲ့ ပညာရပ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့အတွက် ရတနာအမျိုးမျိုးကို သယ်လာကြတာပဲ၊ ငါက ကြိုဆိုမှာပေါ့!
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါတွေက ရိုးရှင်းတဲ့ ပညာရပ်တွေနဲ့ ကျမ်းစာတွေပဲ၊ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ငတုံးတွေကသာ အဲဒါတွေကို ရတနာလို့ ထင်နေကြတာ။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က ကောင်းကင်ဘုံလောက က လာတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်တွေပါ။
"ငါ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အတော်ကောင်းတဲ့ အမွေပညာတွေ ပေးခဲ့ဖူးတယ်။"
ကောင်းကင်ဘုံလောက က ကလေးနှစ်ယောက်လား။
ရှန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းက Senior တွေလား"
ယဲ့ချင်းချန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါမှတ်မိတာ တစ်ယောက်က ကျန်းလုံယွမ် တဲ့။ သူက အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အတွင်းစိတ်က နက်နဲတယ်။
"သူက ငါးထပ်မြောက်အထိ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံလောက ထဲမှာတောင် အဲဒီလောက် ပါရမီရှင်မျိုး ရှားတယ်။
"ဒါပေမဲ့ သူက ကောင်းကင်ဘုံလောက ရဲ့ တားမြစ်ကျမ်းစာကိုပဲ လိုချင်နေတာကြောင့် လိုအပ်နေတဲ့ အပိုင်းတွေကို ဖြည့်စွက်နိုင်ဖို့ နတ်ဘုရား ကို ငါပေးလိုက်တယ်။
"နောက်တစ်ယောက်က ကျန်းလုံယွမ် လို့ ခေါ်တဲ့ ကလေး၊ ငါ သူ့ကို သဘောကျလို့ စေတီထဲမှာ အကြာကြီး နေခိုင်းခဲ့တယ်။
"သူက နတ်ဘုရား ကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်မို့လို့ နက်နဲတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ်တချို့ ပေးခဲ့တယ်။
"အဲဒီ ကလေးနှစ်ယောက်သာ မသေဘူးဆိုရင် အခု မင်းတို့လောကရဲ့ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား"
လူတွေနဲ့ စကားမပြောရတာ ကြာပြီဖြစ်၍ စကားတွေ တရစပ် ပြောနေသည့် ယဲ့ချင်းချန်း ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။
ဒီလူကြီးကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ!
...
စကားပြောနေရင်းနဲ့ပင် ယဲ့ချင်းချန်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ "ဒါနဲ့၊ စေတီအပြင်ဘက်က အဲဒီ ငတုံးကလည်း မင်းရဲ့ နောက်လိုက်ပဲလား"
စေတီအပြင်ဘက်က ငတုံး?
ရှန်ထျန်း က "Senior၊ ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း က သူ့လက်ကို အသာပွတ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့တွင် အလင်းရောင်ဖြူတစ်ခု စုစည်းလာသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် ကြည်လင်သော မှန်ပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး မှန်တစ်ဖက်တွင် မျက်နှာပျက်နေသည့် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
သူကတော့ ကျန်းလုံယွမ် ပင်။
လက်ရှိတွင် သူ့နောက်ကျောမှ တောင်ပံများမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး စစ်ဘုရားစေတီ ရှေ့တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်နေသည်။
သူက "ငါ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ ပြောပြီးပြီ၊ ငါက ရှန်ထျန်း ရဲ့ နောက်လိုက်၊ ဒီသေနာကောင် စေတီ၊ ငါပြောတာ နားမလည်ဘူးလား!
"ရှန်ထျန်း အပေါ် ငါထားတဲ့ လေးစားမှုက စီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်ရေလို မဆုံးနိုင်ဘူး၊ တာဝန်မြစ်ကမ်းပါး ကျိုးပေါက်သလို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေတာ၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို မင်း ဘယ်လိုများ သံသယဝင်ရတာလဲ!?
"အမြန်ဝင်ခွင့်ပေးစမ်းပါ၊ အမြန်... ဟူး၊ အသက်ရှူဦးမှ။ ငါက ရှန်ထျန်း နဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ဖူးတဲ့သူ၊ မင်း နားလည်လား!?"
ရှီး!
ရှန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ကျန်းလုံယွမ် ရေ၊ ကျန်းလုံယွမ်၊ မင်း ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ငါ့ရှေ့မှာတော့ တဇီဇီနဲ့ လုပ်နေတာ။
‘ဒါပေမဲ့ ငါမရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ ဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်းရဲ့ မဟာရွှေရောင်တောင်ပံ သိန်းငှက်မျိုးဆက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။’
ရှန်ထျန်း က "Senior၊ ရောက်လာသမျှ လူတိုင်း စမ်းသပ်မှုထဲ ဝင်နိုင်တယ်ဆို၊ သူကျတော့ ဘာလို့ ပိတ်ပင်ထားတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ယဲ့ချင်းချန်း က မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်ရင်း ဟောက်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါ့စေတီကို ရှာတွေ့တဲ့သူတိုင်းက ငါ့ စစ်ဘုရားစေတီ နဲ့ ကံပါလာတဲ့သူတွေပဲ။
"ဒါပေမဲ့ ဒီငတုံးက ငါ့စေတီကို 'ကျိုးစေတီ'၊ 'အိုစေတီ' လို့ ခေါ်နေတာ၊ သူက အရမ်း ရိုင်းစိုင်းပြီး မိုက်ရိုင်းလွန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်လဲ။
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် သူ့တင်ပါးကနေ ပါးစပ်အထိ တုတ်နဲ့ ထိုးဖောက်ပြီး ကင်စားပစ်လိုက်မှာ!
"ရှန်ထျန်း၊ သေချာပြောစမ်း၊ ဒီငတုံးက တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ နောက်လိုက်လား။
"မဟုတ်ရင်တော့ ငြိမ်သွားအောင် ငါ သတ်ပစ်လိုက်တော့မယ်။"
ရှန်ထျန်း၊ "..."
သက်ပြင်းချပြီးနောက် ရှန်ထျန်း က "Senior၊ ကျန်းလုံယွမ် က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပါ၊ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အကြွေးကြီးကြီးမားမား တင်ထားသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ချင်းချန်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် "အို၊ သူငယ်ချင်းဖြစ်တာကတော့ ငါ့အတွက် အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဆီမှာ အကြွေးတင်ထားတယ်ဆိုရင်တော့ သတ်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ကောင်းပြီလေ!"
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ချင်းချန်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဓားနဲ့ သံချပ်ကာကတော့ မဆိုးဘူး၊ ဒါကြောင့် စမ်းသပ်မှုထဲ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်!"
ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု မှန်ပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် စစ်ဘုရားစေတီ ၏ တံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။
တကျွီကျွီ~
သက်တန့်ရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကြားတွင် ကျန်းလုံယွမ် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျရသည်။
"ငါ... ငါ နောက်ဆုံးတော့ စမ်းသပ်မှုထဲ ဝင်နိုင်ပြီ!
"ကိုးရက်၊ စုစုပေါင်း ကိုးရက်၊ ကိုးညတိုင်တိုင်!
"ငါတော့ ဦးနှောက်ဆေးခံရတော့မလို ဖြစ်နေပြီ!"