အခန်း ၁၅၃။ ။ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်!
မြူမြို့၊ မြို့တော်ခန်းမ။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရှုနေသည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူမ၏မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားပြီး လက်ထဲမှ စာရွက်ကို အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူမ၏နေရာမှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် သူမ ထိုင်နေသော ကုလားထိုင်မှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လဲကျသွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အစောင့်တစ်ဦးမှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
"မြို့စားမင်းသမီး၊ တစ်ခုခု ဖြစ်တာလားခင်ဗျာ"
ကျန်းယွင်ရှီး က အစောင့်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အရေးတကြီး လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း ဘယ်မှာလဲ။ သူ အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"
အစောင့်မှာ သူမ၏ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။ သူသည် အတန်ငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ပြန်ကြားရသလောက်တော့ လူငယ်သခင် ရှန်ထျန်း က အရှေ့ဘက်တောအုပ် ဘက်ကို သွားတယ်လို့ သိရပါတယ်"
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် ဘာကိုမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလုံယွမ် သည်လည်း အခြားနေရာတစ်ခုမှ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး ကျန်းယွင်ရှီး ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မြို့စားမင်းသမီး! ရှန်ထျန်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းရလိုက်ပြီလား"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်စက်နှင့် တုန်ရီနေသည်။
"သူ အရှေ့ဘက်တောအုပ် မှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မတို့ အခုချက်ချင်း သွားရမယ်"
ကျန်းလုံယွမ် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ၏ အရေးပါပုံကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ အကယ်၍ ရှန်ထျန်း သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူတို့အားလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
"ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်! အခုချက်ချင်းပဲ!"
နှစ်ယောက်သား အချိန်မဆိုင်းဘဲ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းယွင်ရှီး ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှန်ထျန်း ၏ ပုံရိပ်များသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။
'ရှန်ထျန်း၊ မင်း ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့။ မင်းသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ'
သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပူလောင်နေပြီး အရှိန်ကို အဆုံးထိ မြှင့်တင်ထားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော ဆုတောင်းမှာ ရှန်ထျန်း ကို အန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် တွေ့ဆုံနိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလုံယွမ် လည်း သူမ၏ နောက်မှ အမီလိုက်ရင်း တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ 'သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် တွေ့ရပါစေ' ဟူသည့် ဆန္ဒသာ ဖြစ်သည်။
မြူမြို့ မြို့တော်၊ နန်းတော်အတွင်း။
ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီးက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်ပြည့်မြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မြူမြို့၏ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်မှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက ၎င်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ထားရှိကြသည်။
မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ထူထပ်ခြင်းမရှိတော့သည်ကို သူတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။
စိုက်ပျိုးသူအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေကြသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ပြတ်တောက်နေခဲ့သော ဖုန်းလိုင်းတစ်ခု ပြန်လည်ရရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
မြူမြို့၏ ဘုရင်က မြူခိုးများ လုံးဝကင်းစင်သွားပါက ရှန်ထျန်း အတွက် ရွှေရုပ်တုတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း စိုက်ပျိုးသူအားလုံးကို အသိပေးထားသည်။
နန်းတော်အတွင်း၌ ကျန်းယွင်ရှီး မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ရှန်ထျန်း သည် မြူလွင်ပြင်တွင် မည်သည့်မိစ္ဆာကိုမျှ တိုက်ခိုက်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိထားသည်။
'ဒီမှာ အချိန်ကုန်နေတဲ့ တစ်စက္ကန့်တိုင်းက ညီငယ်ကို ပိုပြီး အန္တရာယ်များစေတယ်။ ငါ နောက်ထပ် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး!'
ကျန်းယွင်ရှီး သည် မြူမြို့ဘုရင်ထံသို့ ခိုင်မာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစီအရင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အသိပေးထားပါ။ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီးတွေ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီလားဆိုတာကို ကျွန်မ သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ကျွန်မ ပြန်မရောက်ခင် ဘယ်သူ့ကိုမှ နန်းတော်ကနေ ထွက်ခွင့်မပြုပါနဲ့။"
ထို့နောက်တွင် ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ တောက်ပလာပြီး မြူခိုးများအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် မြူခိုးများအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားလေသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ပိုမိုထိခိုက်လာခဲ့သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူမသည် ဦးတည်ရာကို ဝေဝါးလာတော့သည်။ ဤမြူခိုးများမှာ အလွန်ထူးခြားပြီး စိုက်ပျိုးသူတစ်ဦး၏ အာရုံခံစားမှုမှန်သမျှကို ပိတ်ဆို့နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ မြူခိုးများမှာ ယခင်ကလောက် မထူထပ်တော့သည့်အတွက် ကျန်းယွင်ရှီး သည် ထိုဝေဝါးမှုများကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။
ဟိန်း!
အဖြူရောင်ကျား၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမအား ဝိုင်းရံထားသော ဝိညာဉ်မြူခိုးများမှာ အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူမ၏ ကျောဘက်မှ ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ မြူခိုးများထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် တိုက်ခိုက်သွားတော့သည်။
မကြာမီပင် သူမသည် မြူခိုးဧရိယာမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ကျန်းယွင်ရှီး တစ်ယောက် ပြန်လည်သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ ဝမ်းသာမနေနိုင်ပေ။ ရှန်ထျန်း မှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ ဘယ်ရောက်နေမှန်း သူမ လုံးဝ အစအနမရချေ။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပြီး သီးခြားရပ်တည်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ သူမတစ်ဦးတည်းဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တိုကင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ တရားဓမ္မစွမ်းအားများကို ထိုတိုကင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ "ဖခင်၊ သမီးပြောတာ ကြားရလား။ သမီး ပြောစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ။"
မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာငယ်၊ မြင့်မြတ်သော ခေါင်းဆောင်၏ နန်းတော်အတွင်း...
မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံ ခေါင်းဆောင် ကျန်းလုံယွမ် သည် နန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသေမျိုးအလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အဇူရာလော့တပ်စ်မှာ နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တိုင်တန်းနေသည်။
"ညီငယ်၊ မင်း ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားနေတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ တစ်ရက်စာ ဘာလို့ ပျောက်ဆုံးသွားရတာလဲ။"
ခေါင်းဆောင်က ပြုံးလျက် ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဗျာ။"
အဇူရာလော့တန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဟန်ဆောင်မနေနဲ့! ကျွန်တော် သေချာ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားတဲ့နေ့က ရှန်ထျန်း ကို ပြန်ခေါ်လာတဲ့နေ့ပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်သေးတယ်။ အဲဒီနေ့က ညီမလေး ဂိုးလ်ဒန်းလော့တပ်စ် လည်း အနားမှာ ရှိနေတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီနေ့က တစ်ခုခု လုပ်ထားကြတာ သေချာတယ်!"
ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အော်! အခုမှ သဘောပေါက်ပြီ! ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို တီထွင်ခဲ့တာ ကျွန်တော်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? မင်းတို့က ကျွန်တော့်တီထွင်မှုကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာချင်နေတာပေါ့လေ!"
"ကျန်းလုံယွမ်! မင်းက ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး! ကျွန်တော် မင်းကို ဒီတစ်လျှောက်လုံး ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံခဲ့တာနော်!"
အဇူရာလော့တပ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ အလွန်ပင် သစ္စာဖောက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။ သူ့ရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အလွန်ပင် ရှက်ရမ်းရှက်မဲ့ လုပ်တတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ဤသို့ ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ခေါင်းဆောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီအတွက် သက်သေရှိလို့လား။ ဘာသက်သေမှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီလို စွပ်စွဲချက်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပြောရက်တာလဲ။"
အဇူရာလော့တပ်စ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သက်သေမရှိဘဲနဲ့ မင်းကို စွပ်စွဲနေတာလား? ပဉ္စမအဆင့် အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တွေက ဒီလောက်တောင် ရှားပါးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ဆဋ္ဌမအဆင့် အတုအယောင် အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ဖြစ်ရမယ်!"
"မင်းကလွဲရင် ဒီမြင့်မြတ်တဲ့မြေမှာ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ဘယ်သူက ဆောင်ထားမှာလဲ။ ပြောစမ်းပါဦး!"
"ပြီးတော့၊ မင်းကို ပြောရဦးမယ် ညီငယ်! ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ပျောက်သွားတာ ကျွန်တော်ပဲပေါ့လေ? ဟုတ်ပါပြီ! ကျွန်တော် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်ပြီ! ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကလည်း အဲဒီနေ့ကတည်းက ပျောက်သွားတာပဲ!"
"ကျန်းလုံယွမ်! မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ!? ငါ မင်းကို ညီအစ်ကိုလို သဘောထားခဲ့တာ! အခုတော့ ငါ့နှလုံးသားတွေ ကြေကွဲရပြီ။ ဝိညာဉ်တောင် ၁၀ လုံး မပေးသရွေ့ ဘာနဲ့မှ ကုစားလို့မရတော့ဘူး!"
အဇူရာလော့တပ်စ် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်အေးသွားသည်။
ခေါင်းဆောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အစ်ကိုကြီးက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်လိုချင်တယ်ဆိုတော့လည်း အဲဒီနေ့က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့။"
ထို့နောက် သူသည် ပလ္လင်ကို ခေါက်လိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှန်ထျန်း နှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအိုကြီးကို ပြသနေသည့် သုံးဖက်မြင် ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်သည် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို အစ်ကိုဖြစ်သူအား ပြသရန်အတွက် ပြန်လည်ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ၏ နိယာမကိုတော့ ထိုကာတွန်းပုံရိပ်တွင် ဖယ်ထုတ်ထားသည်။ နန်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကျန်အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြသနေသည်။
အဇူရာလော့တပ်စ်မှာ သူကြည့်နေသည့်အရာကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ငါသာ နောင်တရရင်၊ ငါဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ!"
...
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်ကြားရအောင် အရင်ဆုံး 'ငါဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ' လို့ ပြောပေးပါ။"
...
"ငါဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။"
...
"အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို အချက်သုံးချက် ကတိပေးရမယ်။"
...
"အကယ်၍ အစ်ကိုကြီးက ရှန်ထျန်း ကို တင်ဒါကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် မသင်ပေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သင်ပေးတဲ့နေရာမှာ လျှို့ဝှက်ထားမယ်ဆိုရင် ဒီသဘောတူညီချက်က ပျက်ပြယ်မယ်။"
...
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ဘာမှ မသင်ပေးချင်ဘူး..."
...
"ငါသာ နောင်တရရင်၊ ငါဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ!"
...
"ကျွန်တော် စကားမပျက်ပါဘူး၊ ဟဲဟဲဟဲဟဲ~"
ကာတွန်းပုံရိပ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။ သူ၏ အသံပင် တုန်ရီနေသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော် ကတိတည်ပါတယ်။"
အဇူရာလော့တပ်စ်မှာ ဤအချက်ကြောင့် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
အဇူရာလော့တပ်စ်က တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါင်းဆောင်တိုကင်မှာ ပျံထွက်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ ကျန်းယွင်ရှီး ဖြစ်သည်။ "ဖခင်၊ သမီး ပြောစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ။"
ခေါင်းဆောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။
အဇူရာလော့တပ်စ်မှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဘာက ပိုအရေးကြီးသည်ကို သူ သိသည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ ညီငယ်က သူ့ကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်လိမ့်မည်။
"ရှီးအာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"ဖခင်၊ မြူလွင်ပြင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်။ မြူမြို့ မြောက်မြားစွာ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။"
"မြူမြို့ တွေလား? ဖခင် ဖန်ချန်း နဲ့ ယွင်ထိန်တို့ကို မင်းဆီ လွှတ်လိုက်မယ်!"
ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "သူတို့လောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ သမီးထင်တယ်။ အခြေအနေက အလွန်ထူးဆန်းတယ်။ မကြာခင် တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ သမီး ယုံကြည်တယ်။ ညီငယ် ယွမ်ဒီ နဲ့ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ရှိတဲ့ တခြားစိုက်ပျိုးသူတွေလည်း မြူမြို့ မှာ ပိတ်မိနေတယ်။"
"အားလုံး ပိတ်မိနေတာလား? အဇူရာလော့တပ်စ်ကို သူတို့ဆီ သွားကူခိုင်းလိုက်မယ်။"
"ပြီးတော့၊ ညီငယ် ရှန်ထျန်း လည်း မြူမြို့ မှာ ရှိနေတယ်။ သူ ပျောက်ဆုံးနေတာ တစ်ရက်ရှိပြီ။"
ခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတုန်ခါသွားသည်။
"မြူမြို့ ဟုတ်လား? အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်!"
အခန်း ၁၅၄ - ရှန်ထျန်း မဖြစ်မနေ ရှိနေရမည်
အဇူရာလော့တပ်စ်သည် ခေါင်းဆောင်၏ စကားအဆုံးတွင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြူမြို့ ဟုတ်လား? အဲဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!"
ခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး သူ့ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့တော့! မြို့မှာရှိတဲ့ တခြားသူတွေ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ထျန်း က အဲဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတာ!"
အဇူရာလော့တပ်စ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှန်ထျန်း ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် အရေးပါသော ကံကြမ္မာ၏ သားသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုနေရာတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
"ငါ သိပြီ! ငါ အခုပဲ လိုက်ခဲ့မယ်!"
အဇူရာလော့တပ်စ်သည်လည်း လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ခေါင်းဆောင်၏ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ မြူမြို့ ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်တွင် မြူမြို့ များသည် အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာနေကြပြီး မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးစက်ဝန်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားနည်းလာနေသည်။
ယွမ်ဒီ သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ့လက်ထဲရှိ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လျှပ်စီးစွမ်းအားများသည် အနီးနားရှိ မြူမြို့ များအား အနည်းငယ် တွန်းလှန်နိုင်သော်လည်း ရန်သူများ၏ အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသည်။
"ဒီ မြူမြို့ တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များပြားလာရတာလဲ? ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေသလိုပဲ!" ယွမ်ဒီ သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော အခြားသော စိုက်ပျိုးသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ယွမ်ဒီ၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး! မြို့ရိုးတွေ ပြိုကျတော့မယ်!"
ယွမ်ဒီ က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတာလဲ! နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူး! အကယ်၍ မြို့သာ ကျသွားရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်!"
ထိုအချိန်တွင်၊ မြူမြို့ များ၏ အလယ်ဗဟိုမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာမှန်း မသိနိုင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"ရှန်ထျန်း... ရှန်ထျန်း... သူက ဒီနေရာမှာ ရှိနေရမယ်..."
ထိုအသံမှာ ရှန်ထျန်း ကို ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြူမြို့ များသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရှန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်၍ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ရှန်ထျန်း သည် မြို့ရိုး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိပေ။ သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"သူတို့က ငါ့ကို လိုချင်နေတာပေါ့လေ..." ရှန်ထျန်း သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူ သိသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ရိုးရှင်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း။ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကံကြမ္မာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"လာခဲ့ကြစမ်း!" ရှန်ထျန်း သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး များမှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ဝေဟင်တွင် ခေါင်းဆောင်နှင့် အဇူရာလော့တပ်စ်တို့ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် မြို့တော်၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ရှန်ထျန်း!" ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ရှန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။
သို့သော်လည်း မြူမြို့ များ၏ အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် သူတို့ပင်လျှင် အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ဘာမှ မသင်ပေးချင်ဘူး..."
...
"ငါသာ နောင်တရရင်၊ ငါဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ!"
...
"ကျွန်တော် စကားမပျက်ပါဘူး၊ ဟဲဟဲဟဲဟဲ~"
ကာတွန်းပုံရိပ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။ သူ၏ အသံပင် တုန်ရီနေသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော် ကတိတည်ပါတယ်။"
အဇူရာလော့တပ်စ်မှာ ဤအချက်ကြောင့် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
အဇူရာလော့တပ်စ်က တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါင်းဆောင်တိုကင်မှာ ပျံထွက်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ ကျန်းယွင်ရှီး ဖြစ်သည်။ "ဖခင်၊ သမီး ပြောစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ။"
ခေါင်းဆောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။
အဇူရာလော့တပ်စ်မှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဘာက ပိုအရေးကြီးသည်ကို သူ သိသည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ ညီငယ်က သူ့ကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်လိမ့်မည်။
"ရှီးအာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"ဖခင်၊ မြူမြို့ မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်။ မြူမြို့ မြောက်မြားစွာ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။"
"မြူမြို့ တွေလား? ဖခင် ဖန်ချန်း နဲ့ ယွင်ထိန်တို့ကို မင်းဆီ လွှတ်လိုက်မယ်!"
ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "သူတို့လောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ သမီးထင်တယ်။ အခြေအနေက အလွန်ထူးဆန်းတယ်။ မကြာခင် တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ သမီး ယုံကြည်တယ်။ ညီငယ် ယွမ်ဒီ နဲ့ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ရှိတဲ့ တခြားစိုက်ပျိုးသူတွေလည်း မြူမြို့ မှာ ပိတ်မိနေတယ်။"
"အားလုံး ပိတ်မိနေတာလား? အဇူရာလော့တပ်စ်ကို သူတို့ဆီ သွားကူခိုင်းလိုက်မယ်။"
"ပြီးတော့၊ ညီငယ် ရှန်ထျန်း လည်း မြူမြို့ မှာ ရှိနေတယ်။ သူ ပျောက်ဆုံးနေတာ တစ်ရက်ရှိပြီ။"
ခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတုန်ခါသွားသည်။
"မြူမြို့ ဟုတ်လား? အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်!"
အခန်း ၁၅၄ - ရှန်ထျန်း မဖြစ်မနေ ရှိနေရမည်
အဇူရာလော့တပ်စ်သည် ခေါင်းဆောင်၏ စကားအဆုံးတွင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြူမြို့ ဟုတ်လား? အဲဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!"
ခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး သူ့ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့တော့! မြို့မှာရှိတဲ့ တခြားသူတွေ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ထျန်း က အဲဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတာ!"
အဇူရာလော့တပ်စ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှန်ထျန်း ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် အရေးပါသော ကံကြမ္မာ၏ သားသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုနေရာတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
"ငါ သိပြီ! ငါ အခုပဲ လိုက်ခဲ့မယ်!"
အဇူရာလော့တပ်စ်သည်လည်း လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ခေါင်းဆောင်၏ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ မြူမြို့ ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်တွင် မြူမြို့ များသည် အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာနေကြပြီး မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးစက်ဝန်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားနည်းလာနေသည်။
ယွမ်ဒီ သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ့လက်ထဲရှိ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လျှပ်စီးစွမ်းအားများသည် အနီးနားရှိ မြူမြို့ များအား အနည်းငယ် တွန်းလှန်နိုင်သော်လည်း ရန်သူများ၏ အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသည်။
"ဒီ မြူမြို့ တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များပြားလာရတာလဲ? ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေသလိုပဲ!" ယွမ်ဒီ သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော အခြားသော စိုက်ပျိုးသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ယွမ်ဒီ၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး! မြို့ရိုးတွေ ပြိုကျတော့မယ်!"
ယွမ်ဒီ က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတာလဲ! နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူး! အကယ်၍ မြို့သာ ကျသွားရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်!"
ထိုအချိန်တွင်၊ မြူမြို့ များ၏ အလယ်ဗဟိုမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာမှန်း မသိနိုင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"ရှန်ထျန်း... ရှန်ထျန်း... သူက ဒီနေရာမှာ ရှိနေရမယ်..."
ထိုအသံမှာ ရှန်ထျန်း ကို ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြူမြို့ များသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရှန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်၍ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ရှန်ထျန်း သည် မြို့ရိုး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိပေ။ သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"သူတို့က ငါ့ကို လိုချင်နေတာပေါ့လေ..." ရှန်ထျန်း သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူ သိသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ရိုးရှင်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း။ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကံကြမ္မာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"လာခဲ့ကြစမ်း!" ရှန်ထျန်း သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး များမှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ဝေဟင်တွင် ခေါင်းဆောင်နှင့် အဇူရာလော့တပ်စ်တို့ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် မြို့တော်၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ရှန်ထျန်း!" ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ရှန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။
သို့သော်လည်း မြူမြို့ များ၏ အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် သူတို့ပင်လျှင် အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ စကားအဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း သည် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြူမြို့ ဟုတ်လား? အဲဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!"
ခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး သူ့ပတ်လည်ရှိ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့တော့! မြို့မှာရှိတဲ့ တခြားသူတွေ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ထျန်း က အဲဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတာ!"
ယွမ်ဒီ သည်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှန်ထျန်း ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် အရေးပါသော ကံကြမ္မာ၏ သားသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုနေရာတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
"ငါ သိပြီ! ငါ အခုပဲ လိုက်ခဲ့မယ်!"
ယွမ်ဒီ သည်လည်း လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ခေါင်းဆောင်၏ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ မြူမြို့ ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်တွင် မြူမြို့ များသည် အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာနေကြပြီး မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးစက်ဝန်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားနည်းလာနေသည်။
ကျန်းလုံယွမ် သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ့လက်ထဲရှိ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လျှပ်စီးစွမ်းအားများသည် အနီးနားရှိ မြူမြို့ များအား အနည်းငယ် တွန်းလှန်နိုင်သော်လည်း ရန်သူများ၏ အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသည်။
"ဒီ မြူမြို့ တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များပြားလာရတာလဲ? ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေသလိုပဲ!" ကျန်းလုံယွမ် သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော အခြားသော စိုက်ပျိုးသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းလုံယွမ်၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး! မြို့ရိုးတွေ ပြိုကျတော့မယ်!"
ကျန်းလုံယွမ် က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတာလဲ! နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူး! အကယ်၍ မြို့သာ ကျသွားရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်!"
ထိုအချိန်တွင်၊ မြူမြို့ များ၏ အလယ်ဗဟိုမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာမှန်း မသိနိုင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"ရှန်ထျန်း... ရှန်ထျန်း... သူက ဒီနေရာမှာ ရှိနေရမယ်..."
ထိုအသံမှာ ရှန်ထျန်း ကို ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြူမြို့ များသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရှန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်၍ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ရှန်ထျန်း သည် မြို့ရိုး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိပေ။ သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"သူတို့က ငါ့ကို လိုချင်နေတာပေါ့လေ..." ရှန်ထျန်း သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူ သိသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ရိုးရှင်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း။ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကံကြမ္မာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"လာခဲ့ကြစမ်း!" ရှန်ထျန်း သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး များမှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ဝေဟင်တွင် ခေါင်းဆောင်နှင့် ယွမ်ဒီ တို့ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် မြို့တော်၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ရှန်ထျန်း!" ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ရှန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။
သို့သော်လည်း မြူမြို့ များ၏ အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် သူတို့ပင်လျှင် အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။