လင်းချင်းဟယ်က သူ့ယောက်ျား၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ဘက်လိုက်တတ်သည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အား ယခုလောလောဆယ်တွင် ဆက်မပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရန်မှာ စောလွန်းသေးသည်။
အချိန်ကလည်း ငယ်သေးသည်ဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် အလွန်ဝေးကွာလှသည့် ထိုကိစ္စအတွက်နှင့် ဦးနှောက်ခြောက်နေစရာ မလိုပေ။
၎င်းက သူမ၏ယောက်ျားတွင်ရှိသော ခေါင်းမာတတ်သည့် အစိတ်အပိုင်းလေးကို သူမအား တစ်စွန်းတစ်စ မြင်တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူမသည် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဤအသက်ကြီးမှရသည့် ကလေးလေးမှာ ဤလောကထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ကင်းဝေးတော့မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက သူ၏ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်တွယ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အစွန်းရောက်ပြီး ဘက်လိုက်ခြင်းလား။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့သော အရာမျိုး မရှိပေ။ သူသည် သမီးယဉ်ကျေးလေးတစ်ယောက်ကို ရဖို့ရန် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်မျှ တမ်းတနေခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ကလေးမလေးကို အလိုလိုက် မြှောင်တားနေခြင်းမှာ ဘာများ အပြစ်ရှိလို့လဲ။
သမီးဖြစ်သူက သူ့သားသုံးယောက်ရဲ့ ထမင်းကို စားနေလို့လား။ မကျေနပ်ဘူးလား။ ဟင့်အင်း၊ သားသုံးယောက်က သူ့ကို အိမ်ပေါ်ကနှင်ထုတ်တဲ့အထိ စောင့်နေစရာ မလိုဘူး၊ သူတို့ဘာသာ သူတို့ အိမ်ကနေ ထွက်သွားကြလို့ ရတာပဲလေ။
သူ၏ ယုတ္တိဗေဒမှာ ထိုမျှလောက် အနိုင်ကျင့်တတ်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိ ဖြစ်နေပေသည်။
ညဘက်တွင် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လင်းချင်းဟယ် နိုးလာချိန်၌ ကျိုးချင်းပိုင်းက ဆူးတာလင်းထံသို့ သွား၍ မုန့်ဖက်ထုတ်များကို ဝယ်ယူပြီးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝက်သားနှင့် မုန်လာဥနီ အစာသွပ်ထားသည်များနှင့် မှိုနှင့်ဝက်သား အစာသွပ်ထားသည်များမှာ သူ၏ဇနီး အကြိုက်ဆုံးများပင်တည်း။
ယခုအခါ လင်းချင်းဟယ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဗိုက်ဆာလွယ်လာသည်။ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ သေးနွှဲ့နေသေးသော ကလေးငယ်လေးမှာပင် အရွယ်ရောက်လာရန် လိုအပ်သည့် အာဟာရများကို မိခင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် စုပ်ယူနေရသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ သဘာဝကျကျပင် ဗိုက်စောစော ဆာလာရလေသည်။
သူမသည် နိုးလာပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် နံနက်စာ စားခဲ့သည်။
ဆူးတာလင်း၏ လက်ရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်းကို သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ သူ့အဒေါ်ထံမှ သင်ယူခဲ့သော ပညာရပ်များကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်ရာဖြင့် ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ထားခဲ့ကာ ဤကျွမ်းကျင်မှုဖြင့်ပင် သူ၏မိခင်ဘဝကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆူးတာလင်းမှာ စိတ်ထားကောင်းမွန်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုတီးမုန့်များနှင့် မုန့်ဖက်ထုတ်များထဲတွင် အစာကို အလွန် ရက်ရက်ရောရော ထည့်ပေးတတ်သည်။ ယခုအခါ ကုန်ဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မုန့်ဆိုင်လေးသည်လည်း ဈေးနှုန်းများကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်ခဲ့ရသော်လည်း အများကြီး တက်သွားခြင်းတော့ မရှိပေ။ ၎င်းတို့မှာ ငွေတန်ဖိုးနှင့်ကိုက်ညီပြီး သင့်တင့်မျှတဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆူးတာလင်းမှာ ထိုနယ်မြေတစ်ဝိုက်တွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးလှပေသည်။
လူတွေက မုန့်ဝယ်ချင်ကြသည်နှင့် ထစ်ထစ်အ အလုပ်သမားလေး၏ မုန့်ဆိုင်ကိုသာ ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။
ထစ်ထစ်အ မုန့်ဆိုင်ဆိုပြီး ချစ်စနိုး ခေါ်ကြသော်လည်း ဆူးတာလင်းက လုံးဝ စိတ်မဆိုးတတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူက သဘောကောင်းကောင်းဖြင့် ပြုံးပြတတ်သေးသည်။
ကျိုးရှကျိုးရှ၏ မျက်နှာမှာ ထိုပြောင်မြောက်သော နာမည်ပြောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရစဉ်က အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဆူးတာလင်းက သူမကို ချော့မော့ခဲ့ပြီး သူက တကယ်လည်း စစ်စစ်မှန်မှန် ထစ်ထစ်အပြောတတ်ကြောင်း၊ အိမ်နီးနားချင်းများကလည်း မည်သည့် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မပါဘဲ ဤနာမည်ကို သုံးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပါးစပ်ပြော သတင်းကောင်းကြောင့် ဤဆိုင်လေးကို လာရောက်ရှာဖွေဝယ်ယူကြသည့် ဖောက်သည်များမှာ အမြဲတမ်း ပုံမှန်ရှိနေခဲ့သည်။
ဆူးတာလင်း၏ ဆွဲဆောင်ပြောဆိုမှုကြောင့် ကျိုးရှကျိုးရှမှာ စိတ်မရှုပ်တော့ဘဲ အမြဲတမ်း ပြုံးမနေရလျှင်တောင်မှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူတိုင်းက ဆူးတာလင်းနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို သဘောကျကြသည်။ ထစ်ထစ်အဆိုပါ လူမှာ လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်ကာ စိတ်ထားလည်း ကောင်းမွန်ပေသည်။ သူက စကားပြောရာတွင်သာ အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မည်သည့် အပြစ်မှ မရှိပေ။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ၏ မုန့်ဖက်ထုတ်များကို စားရင်း "ငါ ဒီနေ့ ရှောင်မေ့ရဲ့ဆိုင်ဘက်ကို သွားပြီး ခဏလောက် ထိုင်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ် လိုက်ပို့ရမလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ကမ်းလှမ်းလာသည်။
"မလိုပါဘူး" လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို လိုက်ခွင့်မပြုလိုပေ။ ဒီယောက်ျားက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူမကို ထိန်းကျောင်းပေးဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေမယ်ဆိုရင် လူတွေက သူမကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကြလိမ့်မည်...
ကျိုးချင်းပိုင်းက "ဒါဆို ပဲနို့လေး ဘာလေး သောက်သွားဦး။ တာလင်းက ဒီမနက်ပဲ အသစ်ကျိုထားတာ" ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
"ပဲနို့က သေချာကျက်အောင် ကျိုမှ သောက်လို့ရတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ကိုယ်သိပါတယ်။ တာလင်းကျိုတဲ့ ပဲနို့ဆိုတော့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ပဲနို့ကို သောက်ရင်း မုန့်ဖက်ထုတ်ကို စားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံး အတွဲအစပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အကြော်စိမ်နှင့် ပဲနို့တို့မှာ ရှေးရိုးစဉ်လာအရ အကောင်းဆုံး အဖော်အဖက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူမက မုန့်ဖက်ထုတ်နှင့် ပဲနို့ကို ပို၍ နှစ်သက်ပေသည်။
စားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးရှကျိုးရှ၏ ဆိုင်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဆူးတာလင်း ရောက်မနေသော်လည်း ကျိုးရှကျိုးရှ ရှိနေသည်။ ဤအချိန်တွင် လုပ်ငန်းမှာ အလွန်ပင် ရောင်းကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖောက်သည်များမှာလည်း ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ကျိုးရှကျိုးရှသည် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးနှင့် အပြည့်အဝ အသားကျနေပြီဖြစ်ကာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်။
"စတုတ္ထမောင်မမ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလည်လာဖို့ အချိန်တွေ ရလာတာလဲ" ဟု ကျိုးရှကျိုးရှက သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ငါက အခု ဘယ်နေ့မဆို အလကားပဲလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စာအုပ်ဖတ်ရင်း အင်္ဂလိပ်စာကို လေ့ကျင့်နေခြင်းမှအစပြု၍ သူမတွင် အမှန်တကယ် လုပ်စရာ ဘာမှမရှိပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်းက သူမကို အိမ်အလုပ်တစ်ခုခုဖြင့် လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိခွင့်မပေးဘဲ သူမအနေဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကြည်လင်ပျော်ရွှင်နေရန်သာ အဓိကထားရမည် ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှကျိုးရှသည် ဖောက်သည်တစ်ဦးအား အကြွေစေ့များ ပြန်အမ်းပေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အမောတစ်ထစ် ပြေသွားခဲ့သည်။ "စတုတ္ထအကိုက ခုနလေးတင်ပဲ မုန့်ဖက်ထုတ်တွေနဲ့ ပဲနို့လာဝယ်သွားတယ်။ စတုတ္ထမောင်မမ ရဲ့ပြီးပြီလား"
"စားပြီးပြီ" ဖောက်သည်အသစ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးရှကျိုးရှ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နိုင်စေရန် ထိုင်စရာနေရာတစ်ခု ရှာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏမျှ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီးနောက် ကျိုးရှကျိုးရှသည် နောက်ဆုံးတွင် အနားရချိန်လေး တစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ "မနက်ခင်းဆိုရင် ဒီလိုပါပဲရှင်၊ လူတွေက ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့ကို မနားတမ်း ရှိနေတာ"
"ဆိုင်က မုန့်တွေက အရသာရှိတယ်၊ ဈေးနှုန်းကလည်း သင့်လျော်တယ်၊ အရွယ်အစားကလည်း ရက်ရောတယ်လေ။ ငါ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ တခြားမုန့်ဆိုင်တွေ အများကြီး ကျော်လာခဲ့တာ၊ ဘယ်ဆိုင်မှ ဒီဆိုင်လောက် မကောင်းဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရိုးသားစွာ မှတ်ချက်ပြုသည်။
ယခုအခါ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မုန့်ဆိုင်များ အများအပြား ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်း မဟုတ်တော့ပေ။ ဤကာလမှာ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ အလယ်ပိုင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာလည်း မဆန်းတော့ပေ။ လူအများအပြားမှာ မိမိတို့၏ တရားဝင်အလုပ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ စီးပွားရေးလောကထဲသို့ ခုန်ဆင်းခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။
သူမ လမ်းလျှောက်လာစဉ်က မုန့်ဆိုင်လေးဆိုင်ကို ကျော်လာခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စီးပွားရေးမှာ ကျိုးရှကျိုးရှ၏ ဆိုင်နှင့် ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဆိုင်ထဲတွင် ငြိမ်ကျသွားသည့် အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လင်းချင်းဟယ်က "တာလင်းလုပ်တဲ့ မုန့်တွေက တကယ် တန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်။ အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းက နည်းနည်းလောက် နိမ့်မနေဘူးလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
မူလက ချင်းပိုင်း၏ အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းမှာလည်း များလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် တတိယအစ်ကိုက တာဝန်ယူစဉ်က ဖက်ထုပ်ဈေးနှုန်းကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခြင်းနှင့် ကုန်ကျစရိတ်များ မြင့်တက်လာခြင်းတို့ကြောင့် ဖက်ထုပ်ဈေးနှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ် တက်လာခဲ့သည်။
ဖက်ထုပ်ဆိုင်၏ အရွယ်အစား မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ တစ်လလျှင် ယွမ် ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာအထိ အမြတ်ကျန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။
"အမြတ်ကတော့ သိပ်မများပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တာလင်းက အရေးမကြီးသေးပါဘူး၊ စီးပွားရေးဆိုတာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ရတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ကျိုးရှကျိုးရှက အနည်းငယ် မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြေပြလေသည်။
သူမတို့မိသားစုထဲက တာလင်းက လူရိုးလူကောင်းလေး ဖြစ်လွန်းနေသည်။ ဝက်သား၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် အခြား ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး သူကလည်း ဈေးနှုန်းများကို လိုက်တက်ခဲ့သော်လည်း အမြတ်ကတော့ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
စီးပွားရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ မုန့်တစ်လုံးချင်းစီမှ ရရှိသည့် အမြတ်မှာ ပါးလွှာသော်လည်း သူမတို့နှစ်ယောက်သာ ကြိုးစားကြမည်ဆိုပါက တစ်လလျှင် ယွမ် ငါးရာ သို့မဟုတ် ခြောက်ရာ ရှာဖွေရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။
ထို့ပြင် ပါးစပ်ပြော သတင်းကောင်းမှာလည်း အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် ကောင်းမွန်နေသည်။ ထစ်ထစ်အ မုန့်ဆိုင်က ငွေတန်ဖိုး အကိုက်ဆုံးကို ပေးဆောင်နေကြောင်း ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက သိရှိထားကြသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သွားပေါ့။ တာလင်းရဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။
ဤအချက်မှာ တရားဝင် ဆိုင်ခန်းဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် လမ်းဘေးဆိုင် တည်ထောင်ခြင်းတို့အကြားရှိ အဓိကကျသော ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လမ်းဘေးဆိုင်ဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်ပြီး ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိသည်။ အကယ်၍ နာမည်မကောင်း ဖြစ်လာပါက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ နေရာပြောင်းရုံသာ ဖြစ်ပြီး တခြားနေရာတွင် ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်နိုင်သည် — ထို့ကြောင့်ပင် ရှုရှန့်ချាងကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ ဆက်လက်ရှင်သန် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ခန်း တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းမှာ လုံးဝ မတူညီပေ။ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အရာရာတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက ဈေးနှုန်းများကို တိုးမြှင့်ခဲ့သော်လည်း အရည်အသွေးကို တင်းကျပ်စွာ ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး ဖက်ထုပ်များ၏ ပမာဏကို မပြောင်းလဲဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ဈေးနှုန်း မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ မတတ်နိုင်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရာရာတိုင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်များ တက်လာခဲ့သဖြင့် သူလည်း ချိန်ညှိရုံမှလွဲ၍ တခြားမရှိပေ။
ဆူးတာလင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ သူက အလွန်အမင်း ရိုးသားလွန်းနေပေသည်။
"ကျွန်မက သူ့ကို ဘာမှ မပြောပါဘူး။ အလုပ်တွေ ရှုပ်လာတော့ အားစိုက်ထုတ်ရုံပါပဲ" ကျိုးရှကျိုးရှက ထိုကိစ္စကို တွေးတောပြီးသားဖြစ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျိုးရှကျိုးရှသည် အများကြီး လာဝယ်သည့် ဖောက်သည်တစ်ဦးအား ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် သွားခဲ့သည်။ ဖောက်သည်က ပြုံးလျက် "ခင်ဗျားရဲ့ ယောက်ျားဆီကနေ ဝယ်တဲ့အခါတိုင်း သူက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း တစ်ခု ပိုထည့်ပေးတယ်" ဟု ပြောလေသည်။
"အခုတော့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူးရှင်။ ပစ္စည်းတွေက အရမ်းဈေးကြီးနေပြီလေ။ ဒီလို အိတ်ကြီးကြီးနဲ့ဆိုရင် မုန့်တစ်လုံးစာဖိုးတောင် အမြတ်မကျန်တော့ဘူး" ဟု ကျိုးရှကျိုးရှက မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဖောက်သည်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောပေ။
"အဲဒီ တာလင်းကလေ... လူတွေ အများကြီး လာဝယ်တဲ့အခါမျိုးမှာတောင်မှ ပိုပေးနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဘာမှ ပိုမထည့်ဘူး" ဟု ကျိုးရှကျိုးရှက တတွတ်တွတ်ဖြင့် ပြောလေသည်။
အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ခက်ထဲခက်ခဲ ဖောက်သည်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်တောင်မှ ရန်ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ဘဲ အများအားဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်လေ့သာ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ ရှားပါးလှသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတာပါပဲ၊ တစ်ယောက်က လျော့ရဲပြီး တစ်ယောက်က တင်းကျပ်နေတာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မအနေနဲ့ လာမယ့်လကျရင် ခင်ဗျားတို့နဲ့ စတုတ္ထအကို့ဆီက အကြွေးတွေကို ပြန်ဆပ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်" ဟု ကျိုးရှကျိုးရှက ဆက်ပြောသည်။
"အရေးမကြီးပါဘူး။ အခြေအနေတွေ ပိုပြီး သက်သာလာတဲ့အခါမှ ပြောကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
"သက်သာပါတယ်ရှင်။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ စတုတ္ထအကို့ကို အကြွေးပြန်ဆပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုမှ သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲယောက္ခမက လာချေးဖို့အတွက် ပိုလျှံနေတဲ့ ငွေသားတွေ ဆိုင်မှာ ရှိမနေတော့မှာ" ဟု ကျိုးရှကျိုးရှက နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလိုက်လေသည်။