ကျိုးအာနီ က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ အပြင်လူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ ငါ့ကြားမှာ အတန်းအစား ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ထင်ကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။
ဒါက အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်၏ နိုင်ငံခြားဘာသာပြ ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် မည်သူကများ သူမကို လေးစားအားကျမည် မဟုတ်ဘဲ နေမည်နည်း။ ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှ နိုင်ငံခြားဘာသာပြ ဆရာမတစ်ဦး! ၎င်းကို ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ငွေကြေးကောင်းစွာ ရှာနိုင်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းအဆင်ပြေချိန်၌ပင် အစိုးရ၏ တရားဝင်ရာထူးတစ်ခုလောက် ဂုဏ်မလှပေ။
ထို့ကြောင့် ကွာဟချက်က ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ကျိုးအာနီ က ဘာမှဝင်မပြောပေ။
"ကွာဟချက်ဆိုတာ ကွာဟချက်ပါပဲ။ လူနှစ်ယောက် အတူတူ ကောင်းကောင်း နေနိုင်မနေနိုင်ဆိုတာက ဒီပြင်ပအခြေအနေတွေအပေါ်မှာ မမူတည်ပါဘူး။ အဓိကအချက်ကတော့ သူတို့တွေ အဲဒီကြားထဲကနေ စကားပြောဆိုနိုင်ပြီး အပြန်အလှန် ရင်းနှီးနှီးနှောနှော ရှိနိုင်မလား ဆိုတာပါပဲ။ မင်းရဲ့စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ပြင်ပအခြေအနေတွေက အတိအကျ ကိုက်ညီနေတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ငါက မင်းရဲ့စတုတ္ထဘထွေးကို ချစ်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့စတုတ္ထဘထွေးကလည်း ငါ့ကိုချစ်တာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရိုးရိုးသားသားပင် ရှင်းပြခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီ ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။
"သူ့ကို ဒီည ထမင်းစားဖို့ ခေါ်လိုက်လေ။ သူက တရားဝင် လာသင့်တာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ကျိုးအာနီ က အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီး "စတုတ္ထဘွား... ဒါက... ဒါက တော်တော် အမြန်ဆန်လွန်းမနေဘူးလားရှင်" ဟု မေးသည်။
"ဘာက အမြန်ဆန်ရမှာလဲ။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး လေပေါ်မှာ လွင့်နေစေချင်သေးလို့လား။ နှစ်လကျော်သွားပြီလေ။ အိမ်ကိုခေါ်ပြီး ထမင်းတစ်ခွက်လောက် ကျွေးတာက လုံးဝကို အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။ "ငါ့အိမ်မှာ ထမင်းစားပြီးရင်တော့ သူ့ကို မင်းရဲ့ဘိုးဘွားတွေဆီ ခေါ်သွားပြီး ထမင်းစားခိုင်းရဦးမယ်။"
"အဟ်... အလွန်အမင်း မြန်လွန်းနေပါပြီ" ကျိုးအာနီ မျက်နှာ ရဲတက်လာသည်။
"ဒါက ထမင်းစားတာသက်သက်ပါ၊ စေ့စပ်ပွဲမှ မဟုတ်တာ။ မိသားစုထဲက လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့ပေးတာ သက်သက်ပါပဲ။ ချစ်ကြိုက်နေကြပြီဆိုတော့ ရှက်ပြီး ပုန်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ လက်ချင်းကိုင်တာတော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက်တော့ မပိုစေနဲ့။ သူက စည်းကျော်လာရင်တော့ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးသည်။
"ဘထွေးမိန်းမ... သမီးက သူ့ကို လက်တောင် မကိုင်ခိုင်းရသေးပါဘူးရှင်" ကျိုးအာနီ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာပူလာသည်။
"လက်ကိုင်တာကတော့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ကျော်လွန်လုပ်လာရင်တော့ ယဉ်ကျေးမနေနဲ့။ မျက်နှာကို တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ရိုက်ချလိုက်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားသည်။
ကျိုးအာနီ မှာ ရှက်လွန်း၍ အကြီးအကျယ် ရုန်းကန်နေရတော့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် "မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မင်းက အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ် လူငယ်မလေး ဖြစ်နေပါပြီလား" ဟု ဆိုသည်။
သူမ ယခုကဲ့သို့ ထောက်ခံရခြင်းမှာ ကျိုးအာနီ သည် သင့်လျော်သည့် အသက်အရွယ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမက ယခုနှစ်မှ ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်ဆို အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမသာ အထက်တန်းကျောင်းမှာ ဆက်တက်နေဆဲဆိုလျှင် တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုလို ကျောင်းမတက်တော့ဘူးဆိုတော့ ဒီအရွယ်မှာ ချစ်သူထားတာ ဘာမှ အပြစ်မရှိပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲလေ။
အရင်ဆုံး ချစ်သူလို အတူတွဲကြည့်ပါ။ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက် တွဲပြီးမှ လက်ထပ်လိုက်ကြပေါ့။ အဲဒီထက် ပိုသင့်လျော်တာ ဘာရှိဦးမလဲ။
ဒါ့အပြင် ဝမ်ယွမ် ကလည်း ကျိုးအာနီ အပေါ် အလွန်တရာ ဂရုစိုက် அக்கောတိုက် ရှိလှသည်ဖြစ်ရာ တစ်ခါလောက်တော့ စမ်းကြည့်သင့်တာပေါ့။ အခြေအနေ မပေးဘူးဆိုရင်လည်း နောက်မှ လမ်းခွဲလို့ရတာပဲလေ။ အနည်းတော့ နောင်တရစရာ မရှိဘူးပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
တူမဖြစ်သူနှင့် ဤကိစ္စများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်ကြည်လင်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ သိုးသားထစ်ခေါက်ပြားများကို နံနက်စာအحدအဖြစ် စားသုံးခဲ့သည်။
"မနက်ခင်းကြီးမှာ ဒါမျိုးစားရတာ အဆီပြန်လွန်းတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုရင်း ရုတ်တရက် မုန်လာဥစိမ်းအစာသွပ် ထစ်ခေါက်ပြားများကို စားချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
"ဒါက ဝမ်းဝစေတယ်၊ ဒါမှ အလွယ်တကူ ဗိုက်မဆာတော့တာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောပြီးနောက် "မင်းအတွက် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ထားတယ်။ နေ့လယ်ကျရင် စောစောပြန်လာခဲ့" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြကာ အတန်းတက်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် ကျိုးအာနီ က အနည်းငယ် အနေခက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ဆင်းလာသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က "ဘာစားချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ က ဝက်သားနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ် အစာသွပ်ထစ်ခေါက်ပြား တစ်ပွဲကို မှာလိုက်သည်။ စတုတ္ထဘထွေးဖြစ်သူက အနေခက်စရာ ကိစ္စမျိုးကို ထုတ်မပြောသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမမှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
သူမသည် နေ့လယ်ခပိုင်းတွင် ချန်ရှန်းရှန်း ကို ဆိုင်စောင့်ခိုင်းခဲ့ပြီး အချိန်အနည်းငယ်ယူကာ အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ သွားရောက်ကာ ဝမ်ယွမ် ကို ရှာခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ် က စတုတ္ထဘထွေးမိန်းမဖြစ်သူက သူ့ကို ညစာစားရန် ဖိတ်ကြားကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စူးရှထက်မြက်စွာ ရိပ်မိသွားသည်။
"စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားက ကျွန်တော်တို့အကြောင်း သိသွားကြပြီလား" ဟု ဝမ်ယွမ် က ချက်ချင်းပင် အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကျိုးအာနီ ကို စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူက စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားလဲ။ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အစပျိုးပြီး ကောက်ချက်မချနဲ့။ သူတို့က မင်းကို ထမင်းစားဖိတ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ" ဟု ကျိုးအာနီ က ဆူငေါက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေသည်။
ဝမ်ယွမ် မည်မျှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်ကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကြည့်လေ— ဤကာလအတွင်း သူ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည်မှာ အလကား မဖြစ်သွားပေတကား!
နောက်ဆုံးတော့ သူက တူတော်စပ်သူတစ်ဦး၏ အနေအထားဖြင့် ထိုနေရာတွင် ထမင်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။ လက်ထဲက လုပ်စရာရှိတာ ပြီးတာနဲ့ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ဆိုသည်။
"မစောင့်ဘူး။ ရှင် သီးသန့် နောက်မှ လိုက်ခဲ့တော့၊ ကျွန်မ ဆိုင်ပြန်ပြီး စောင့်ရဦးမယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြောဆိုဆုံးသဖြင့် သူ့ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမြောက်အမြား ဝယ်ခိုင်းခဲ့ပြီး ညခုနစ်နာရီတွင် တစ်မိသားစုလုံး ညစာစားရန် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကြသည်။
"ဘထွေး၊ ဘထွေးမိန်းမ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို လက်ဖက်ရည်ခွက်မြှောက်ပြီး ဂုဏ်ပြုချင်ပါတယ်" ဟု ညစာစားပွဲဝိုင်းတွင် ဝမ်ယွမ် က ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့ကို ရည်စူး၍ သူ့ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
ညဘက်က စောစောအိပ်ပျော်သွားကာ အခြေအနေများကို နားမလည်လိုက်သည့် ကျိုးကွေ့လိုင် က ဤစကားကို ကြားသောအခါ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ငါက ခင်ဗျားကို ဘထွေး ဝမ်ယွမ် လို့ ခေါ်ရတာလေ။ ဒီမိသားစု သစ်ပင်ကြီးကတော့ လုံးဝ ရောထွေးကုန်ပြီပဲ" ဟု တတွတွ ပြောလေသည်။
ကျိုးအာနီ ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။
စားပွဲဝိုင်းတစ်ဝိုက်တွင် ဟူဇီ နှင့် ဂန်းဇီတို့မှာ ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေကြသည်။
"စားစရာရှိတာ စားစမ်းပါ။ စကားနည်းနည်းပြော" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဆူငေါက်လိုက်ရင်း ကြက်သားတစ်စုံကို ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာကို စကားနည်းနည်းပြောရမှာလဲ။ မျိုးဆက်တွေက ရောထွေးကုန်ပြီလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ကန့်ကွက်သည်။
"မရောထွေးပါဘူး။ မင်းရဲ့အစ်မနဲ့ ငါနဲ့က ချစ်ကြိုက်နေကြတာ။ သူတို့ကို စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားလို့ ခေါ်တာက မှန်ကန်တာပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ် က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ပြောလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော ကျိုးအာနီ နှင့် ယှဉ်လျှင် လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။
ကျိုးကွေ့လိုင် ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ဝမ်ယွမ် ကို တစ်ချက်၊ သူ၏ အစ်မ အာနီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြတကြီးဖြင့် "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက တွဲသွားကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"စောက်ဖုတ်ကောင်လေး၊ မင်းက စားမှာလား၊ မစားဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ပြောသည်။
*တွဲသွားကြတာလား?* အသုံးအနှုန်းက အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေနှင့်တော့ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်နေပေသည်။
ကျိုးအာနီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အရှက်တရားက တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် ကမူ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။ "ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော်မှ မသိရတာလဲ။"
ဝမ်ယွမ် က "မင်းရဲ့အစ်မနဲ့ ငါနဲ့က တွဲနေတာ ကြာပြီလေ။ မင်းက သတိမထားမိတာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ကျွန်တော် တကယ် သတိမထားမိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုတော့ အတိအလတ် ပြောထားမယ်နော်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မောင်နှမတော်စပ်မယ့်သူ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးနော်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စိန်ခေါ်သည့်ပုံစံဖြင့် မေးစေ့ကို ပင့်ထောင်ကာ ပြောသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးပုံစံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူအနေဖြင့် နှောင့်နှေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။
"မြန်မြန်စားစရာရှိတာ စားစမ်းပါ" ဟု ကျိုးအာနီ က အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေသည့်ဟန်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလို လုပ်လို့ ဘယ်ရမလဲ။ အခုမှ စတွဲတာနဲ့ သူ့ဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးနေပြီလား!" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က တိုင်တန်းသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
ကျိုးကွေ့လိုင် ကြောင့်ပင် ညစာစားပွဲ၏ အငွေ့အသက်မှာ အထူးပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေခဲ့သည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် က ဝမ်ယွမ် အား "နောက်တစ်နေ့ကျရင် အာနီရဲ့ဘိုးဘွားတွေဆီ သွားပြီး ထမင်းစားလိုက်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"သိပါပြီ၊ စတုတ္ထဘထွေး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်!" ဟု ဝမ်ယွမ် က သူ ဘယ်လောက်အထိ လိမ္မာပါးနပ်ကြောင်းကို တစ်ဖန် သက်သေပြလိုက်ပြန်သည်။ စကားထစ်ခြင်း၊ မျက်နှာရဲခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ မိသားစုအမည်နာမများကို ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်သုံးစွဲသွားခဲ့သည်။ ကျိုးအာနီ ကမူ သူ့အား တိတ်တဆိတ် သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ ထိတ်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ဤကိစ္စကို ၎င်းတို့အား ကြိုတင်၍ ပြောပြခဲ့သည်။
ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
အမေကျိုး က "ဟင်? ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အာဝါ နဲ့ ပါလာတဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်လား။ သူက အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ လူကြီးကွီး မဟုတ်ဘူးလား။ သူက အာနီနဲ့ တွဲနေတာတဲ့လား" ဟု ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သူက အထည်ချုပ်စက်ရုံပိုင်ရှင် ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အထည်ဆိုင်ကိုလည်း ပစ္စည်းတင်ပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အာနီရဲ့ ချစ်သူဖြစ်တာနဲ့ ဘာမှ မဆန့်ကျင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့... ကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအထိ ရောက်လာရတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးသည်။
"ဘာလို့ မရောက်လာရမှာလဲ။ ကျွန်တို့ရဲ့ အာနီက ထက်မြက်တယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ထူးချွန်တယ်။ သူမက ကိုယ်ဟန်သစ်လွင်တဲ့ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ် လူငယ်မလေး၊ အလှအပနဲ့ ပညာရေး ပြည့်စုံတယ်။ စကားပြောကောင်းပြီး အပြုအမူ ယဉ်ကျေးတယ်။ သူမ အပြင်ထွက်သွားတဲ့အခါ ဘယ်လူငယ်ကများ နှစ်ခါပြန်ပြီး ငေးကြည့်မနေဘဲ နေမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။