အခန်း (၃၀၉) - လုပ်ရဲသလား၊ မလုပ်ရဲဘူးလား
နှစ်သစ်ကူးနေ့ ပထမဆုံးနေ့တွင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ အိမ်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို လင်ချင်းဟယ် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မသိရှိခဲ့ပေ။
ထိုစဉ်က သူမနှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့မှာ နိုးထလာကြခြင်း မရှိသေးပေ။ တတိယအစ်ကိုလင်က စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် နံနက် ၁၀ နာရီခန့် မတိုင်မီအထိ ရောက်လာလေ့ မရှိတတ်ဘဲ အလွန်တရာ စောလွန်းခြင်း မရှိတတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော ဆောင်းတွင်းနေ့မျိုးတွင် လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့သည် သဘာဝအတိုင်း အိပ်ရာထဲတွင် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ကြသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရိုသေလေးစားမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရယ်မောနောက်ပြောင်နေကြဆဲပင်။
ကျိုးချင်ပိုင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော အလင်းရောင်များ တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေကာ သူ၏ဇနီးသည်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် သိမ်းကျုံးဖက်ကာ နီးနီးကပ်ကပ် ဆွဲယူလိုက်သည်။
"ခုနစ်နာရီတောင် ရှိနေပြီ။ ထရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်သတိတရား အနည်းငယ်တော့ ရှိနေဆဲပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ နှစ်သစ်ကူးနေ့ မဟုတ်ပါလော။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အိပ်ရာထ နောက်ကျနိုင်ရတာလဲ။ အခြားသော မည်သည့်နံနက်ခင်းတွင်မဆို သူတို့ အချိန်ဆွဲချင် ဆွဲနေကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့နေ့တွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ မလုပ်သင့်ပေ။
သို့သော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ အေးအေးလူလူပင် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ကြပြီး နံနက် ၇ နာရီခွဲမှသာ အိပ်ရာမှ ထလာခဲ့ကြသည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့က ဘေးခန်းတွင် နိုးနေနှင့်ကြပြီဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဧည့်သည်များနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
"နိုးပြီလား။ သွားပြီး သွားတိုက်၊ မနက်စာစားဖို့ ပြင်တော့" ဟု အမေကျိုး က သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ဒီနှစ်တွေအကြာကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမလည်း ယင်းအလေ့အထကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ကာ သူတို့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မလုပ်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ အမေကျိုး၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် စာနာစိတ် ဖြစ်မိခဲ့သည်။ စားဝတ်နေရေးအတွက် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကြိုးစားရသည်မှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ လွယ်ကူလှသည်လည်း မဟုတ်ပါ။ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမမှာ ညတိုင်း နောက်ကျသည်အထိ ဟောပြောပို့ချချက်များကို ပြင်ဆင်ရပြီး ဟောင်းနေပြီဖြစ်သော စတုတ္ထမြောက်သားကမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ယူရန်နှင့် ဆိုင်ဖွင့်ရန် မိုးမလင်းမီကပင် ထရသည်ဟု သူမ ကြားသိခဲ့ရသည်။ မိဘအိုများအနေဖြင့် စာနာစိတ် မဖြစ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်မည်နည်း။
သူတို့အတွက် အနားယူရန် ရှားပါးသည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် သူမကသာ အိပ်ရာထဲတွင် ဆက်လက်အိပ်စက်ခွင့် ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အချိန်က စောနေသေးပြီး တရားဝင် ဧည့်သည်များလည်း ရောက်လာဦးမည် မဟုတ်သေးဘဲ အိမ်နီးနားချင်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာမရှိလှပါ။
ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် လင်ချင်းဟယ်တို့သည် မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ပန်းကန်များကို သစ်ကြောဆေးကြောပြီးလျှင် မနက်စာ အတူတကွ စားသုံးရန် လာခဲ့ကြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်နှင့် သူ၏ မိသားစုတို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာ တိတိကျကျဆိုရလျှင် နံနက် ၁၀ နာရီ တိတိပင် ဖြစ်လေသည်။
တူနှင့်တူမလေးများအား မုန့်ဖိုးနှင့် မုန့်များ ဝေငှပေးပြီးနောက် ကလေးများအား အပြင်ဘက်တွင် သွားရောက်ဆော့ကစားရန် လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့သည် တတိယအစ်ကိုလင်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့ထံ သွားရောက်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုရန် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် တတိယမောင်နှမဝမ်းကွဲ၏ တတိယချွေးမက "တတိယမမ၊ ကျုပ်တို့မိသားစုအနေနဲ့ ကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်ဖို့အရေး စွန့်စားသင့်တယ်လို့ ထင်ပါသလားရှင်" ဟု မေးမြန်းလာသည်။
"ဖွင့်နိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ အရှုပ်အထွေးလေးတွေ ရှိလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်နီးနားချင်းတွေက ပစ္စည်းတွေကို အကြွေးနဲ့ ယူချင်ကြတာကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ဘူး။ ဘယ်အချိန်မှာ အကြွေးပေးသင့်တယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ တင်းခံထားရမယ်ဆိုတာကို သေချာသိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"
ဤအချိန်ကာလတွင် ကုန်စုံဆိုင်ငယ် တစ်ဆိုင်ဖွင့်လှစ်ခြင်းမှာ အတော်လေး အမြတ်အစွန်းကောင်းပြီး လုပ်ငန်းမှာလည်း မညံ့လှပေ။
တတိယချွေးမဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် အကြွေးစာရင်းကိစ္စကို သေချာမစဉ်းစားမိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဖော်ပြပြောဆိုလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်တော့သည်။
"မင်းတို့က ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တစ်နှစ်လုံး လုပ်ငန်းလုပ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ဘယ်လိုလည်ပတ်ရတယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း နားလည်သဘောပေါက်လောက်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က တတိယအစ်ကိုလင်ဆီသို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "လုပ်ငန်းက အမြတ်အစွန်း အများကြီး ထွက်ပါတယ်ဗျ။"
ထိုငယ်ကျဉ်းသည့် အမြတ်အစွန်းလေးများကို သင်တို့ သတိမမူမိကြပေမည်၊ သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ်စီ စုဆောင်းကာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်သွားမည်ဆိုပါက ဝင်ငွေမှာ ပုံမှန်လစာစား ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ ဝင်ငွေထက် မနည်းပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရသော် သူ၏ ဆောင်းတွင်းဝင်ငွေ တစ်ခုတည်းကပင် တစ်လလျှင် ယွမ်ရာဂဏန်းအထိ ရှိခဲ့ရာ သာမန်လုပ်သားများ ရရှိသည်ထက် အလွန်တရာ မြင့်မားနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားလှသည့် ပမာဏပင်တည်း။
"လုပ်ငန်းကတော့ အမြတ်အစွန်း အသေအချာ ထွက်မှာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကုန်သွယ်မှုမျိုးက အတုယူလုပ်ဆောင်ရတာ အရမ်းလွယ်ကူတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ထောက်ပြပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းကတော့ လူအများစုက ဒီအမြတ်အစွန်းတွေကို သတိမထားမိကြသေးလို့ပဲ။ တစ်ချိန်ကျရင် သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီကွက်လပ်မှာ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် လူတွေက မင်းတို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနေတာကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ သူတို့က နောင်နှစ်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ ပုံစံအတိုင်း အတုယူလုပ်ကြလိမ့်မယ်။"
ဤစကားကြောင့် တတိယအစ်ကိုလင်နှင့် တတိယချွေးမတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်က ပထမဆုံးအနေဖြင့် သတိဝင်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ငါလုပ်နိုင်သလို တခြားသူတွေလည်း လုပ်နိုင်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် တတိယချွေးမက "ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲရှင်" ဟု မေးမြန်းလာသည်။
ယခုအခါ သူတို့မိသားစု၏ ငွေကြေးအခြေအနေ တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသလို ဥတစ်လုံးကိုတောင် မစားရဲခဲ့ကြသည့် အတိတ်ကာလဆီသို့ ပြန်သွားလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်း မရှိသေးလျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ နေ့စဉ်ဥအချို့ကို ဖျော်ရည်လုပ်သောက်နိုင်ရန်နှင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသားဟင်းတစ်ခွက် ချက်ပြုတ်နိုင်ရန် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိချင်မိသည်။
"မမ၊ တစ်စုံတစ်ရာ အကြံဉာဏ်များ ရှိပါသလားရှင်" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မြို့ကိုသွားပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ကြ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်အား ကြည့်ရှုရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။
"မြို့ကိုသွားပြီး ဆိုင်ဖွင့်ရမယ် ဟုတ်စ" တတိယအစ်ကိုလင်နှင့် သူ၏ဇနီးသည်တို့မှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ" လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲဗျ။ ကျုပ်တို့က တောသားတွေပါ။ မြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ ပြောရတာလွယ်သလောက် လုပ်ရတာ ခက်လှပါတယ်" တတိယအစ်ကိုလင်က ရွာထဲတွင်သာ နေထိုင်慣နေသူဖြစ်ရာ ဗီဇအရပင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့အနေဖြင့် မကြာသေးမီကမှ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း တောင်သူလယ်သမားတို့၏ အတွေးအခေါ်မျိုးသာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။
"မင်းတို့ရဲ့ ယောက်ဖနဲ့ ငါကော တောသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မြို့တော်ကို အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့ကြတာပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က သတိပေးလိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့လို လူတွေကလေ၊ တတိယမမတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲရှင်" ဟု တတိယချွေးမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက မင်းတို့ကို မြို့တော်အထိ အကုန်ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတာပေါ့။ အနီးအနားက မြို့တစ်မြို့မှာဆိုရင်တော့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ပြီး အခြေချသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ အခုလောလောဆယ် ဆိုင်ခန်းတွေက ဈေးမကြီးသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ စောင့်နေမယ်ဆိုရင် တကယ်တမ်း ဝယ်ချင်လာတဲ့အချိန်မှာ ဝယ်တောင် ဝယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု၏ အစောပိုင်း ကာလများတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ လူအများစုမှာ ရေစုန်မျောရန် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ရေစမ်းကြည့်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာရှိသူများကမူ အခွင့်အလမ်း၏ အနံ့ကို ခံစားမိကြသည်။ တစ်ချိန်က ဤလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဆိုလျှင် တည်နေရာကောင်းမွန်သော ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
"မမ၊ ဆိုင်ဖွင့်ပြီးပြီဆိုရင် ဘာတွေ ရောင်းရမလဲရှင်" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဲဒါက ရိုးရှင်းသားပဲ မဟုတ်လား။ ကျေးလက်ဒေသမှာ မင်းတို့ လက်ထဲ ရနိုင်သမျှသော စားသောက်ကုန် သို့မဟုတ် ကုန်ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ဆိုင်ကိုသယ်လာပြီး ရောင်းလို့ရတာပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အစပိုင်းမှာတော့ မင်းတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်လိမ့်မယ်။ ငါ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့အတွက် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်။ အဲဒါဆိုရင် ဟိုဘက်ဒီဘက် သွားလာရတာ အများကြီး ပိုအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။"
တတိယအစ်ကိုလင်မှာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။ "မမ၊ ကျုပ်ကလေ... ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ဖို့လောက်အထိ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မရှိလောက်ဘူး ထင်တယ်"
မော်တော်ဆိုင်ကယ်များတဲ့လေ။ လူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ မနာလိုမှုနဲ့ တဖိတ်ဖိတ် တောက်သွားစေမယ့် အဲ့ဒီလို ဇိမ်ခံပစ္စည်းမျိုးပေါ့။ သူက ခရိုင်မြို့ထဲမှာ အဲ့ဒါတွေကို မောင်းနှင်နေကြတာကို မြင်ဖူးခဲ့သည် - မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ကြည့်လို့ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ဈေးနှုန်းက အလွန်တရာ ကြီးမားမှန်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။ သူက တကယ်ရော အဲ့ဒီလိုအရာမျိုးကို အိပ်မက်မက်ဝံ့ပါ့မလား။
"ဒါဆိုရင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို လောလောဆယ် မဝယ်သေးနဲ့ဦးပေါ့။ ဆိုင်ခန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အခုအချိန်က ဝယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတို့လက်ထဲမှာ အခုလောလောဆယ် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ ငါ တွက်ချက်ပေးရအောင် လုပ်စမ်းပါ။"
တတိယအစ်ကိုလင်အနေဖြင့် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တစ်နှစ်လုံးအတွင်း ငွေကြေးအသင့်အတင့် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကလေးတွေအတွက် အခန်းသစ်တစ်ခု မကြာသေးမီက ဆောက်လုပ်ခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေထဲမှာ အများကြီး မကျန်တော့ပေ။
"သုံးရာယွမ်န်းကျင်လောက်ပဲ ရှိတယ်"
"အဲ့ဒါကတော့ တိုက်ရိုက်ဝယ်ဖို့အတွက် လုံလောက်မှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်ပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဇနီးသည်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသော ကျိုးချင်ပိုင်က ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်၊ "တတိယအစ်ကိုကို ငွေအနည်းငယ် ချေးပေးလို့ ရပါတယ်။"
လင်ချင်းဟယ်က တတိယအစ်ကိုလင်ဆီသို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ "မင်းရဲ့ယောက်ဖက မင်းကို လိုအပ်တဲ့ ငွေပမာဏကို ချေးပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေနဲ့ ဒီချေးငွေကို ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ဖို့အတွက် လုံလောက်သွားပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးမောင်နှမဝမ်းကွဲနဲ့ ယောက်ဖတို့က ဧည့်သည်တွေအနေနဲ့ လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်အကြောင်းကို ငါ သူတို့ကို မေးပေးမယ်။"
"နေပါဦး၊ တတိယမမ... မြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ တကယ်တမ်း တကယ်ပဲ ပြောနေတာလားရှင်" တတိယအစ်ကိုလင်မှာ အိပ်မက်ထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။
တတိယချွေးမလည်း အလားတူပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တုံးအနေကြတာလား။ မင်းတို့ရဲ့ ယောက်ဖဖြစ်သူက လုပ်ငန်းစတင်နိုင်ဖို့အတွက် ငွေပမာဏ ကြီးကြီးမားမားကို ချေးပေးဖို့တောင် ဝန်မလေးဘူးလေ။ မင်းတို့က ရွာထဲမှာ ကြက်တွေပဲ လိုက်ဖမ်းရင်းနဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကုန်ဆုံးချင်နေကြတာတကယ်ပဲလား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က နူးညံ့စွာဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ တတိယမမပြောတာကို နားထောင်စမ်းပါ။ သူမက ဘယ်တုန်းကများ မင်းတို့ကို လမ်းမှား ပို့ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ရမယ် - လုပ်ရဲသလား၊ မလုပ်ရဲဘူးလားဆိုတာကိုလေ။"
လင်ချင်းဟယ်က တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်စေလိုသော စေတနာအစစ်အမှန် ရှိခဲ့သည်။ သူက အောင်မြင်မှု ရရှိသွားသည်နှင့် မိမိ၏ အမြစ်များကို မေ့ပျောက်သွားမည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ လယ်ကွင်းထဲတွင် ကျောကို နေပူလှန်းကာ မြေကြီးကို မျက်နှာမူရင်း ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကိုင်းညွတ်နေမည့်အစား ကိုယ့်အတွက် ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
ထိုသို့သော ဘဝမျိုးက အလွန်တရာပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပေသည်။