အခန်း ၂၅။ <ငွေကြေးနတ်ဘုရား>
ဖေဖော်ဝါရီ ၂၁ ရက်။
ဝူဆောင်းသည် ဘွဲ့နှင်းသဘင်အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန်အတွက် အလုပ်မှ တစ်ရက်ခွင့်ယူခဲ့သည်။ အလုပ်အကိုင် မရသေးသော ဘွဲ့ရများသည် ကျောင်းသို့ လာမပြကြသော်လည်း ကုမ္ပဏီကြီးများတွင် အလုပ်ခန့်အပ်ခံရပြီးသား သူများမှာမူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော အပြုံးများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများ ဖြစ်ကြသည်။
‘သူတို့တွေက အရမ်း ငယ်သေးတာပဲ။’
ဆယ်နှစ်အကြာတွင် သူတို့ မည်သို့ ပုံစံရှိလာမည်ကို သူ သိသည်။ အများစုမှာ အိမ်ထောင်ပြုကြမည်ဖြစ်ပြီး ကလေးများ ရကြလိမ့်မည်။
ဝူဆောင်းလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ ကင်အွန်ဂျောင်းက မေးလာသည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး ပြုံးနေရတာလဲ ဟင်"
"ဟာ၊ ဟား။ ဒီတိုင်း လူငယ်တွေ အများကြီးကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာသွားလို့ပါ"
"ပြောပုံက လူကြီးတစ်ယောက်လိုပဲ"
ဝူဆောင်းသည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အခက်တွေ့စွာ ရယ်လိုက်သည်။
"အဟ်... ဟားဟား"
သူ့ဖခင်ဖြစ်သူ ကန်ဂီချွန်းက ဝင်ပြောသည်။
"အခုတော့ သားကလည်း ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်အကိုင်လည်း ရပြီဆိုတော့ ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့"
"ဟားဟား၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ။ သား မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုပြီး မြေးတစ်ယောက် လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကဆိုလျှင် သူသည် ဖေဖေပြောသည်ကို အလေးမထားဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဝူဆောင်းသည် နားလည်ပေးနိုင်ရန်နှင့် ကျေးဇူးတင်တတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကင်အွန်ဂျောင်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အဟင့် ဟုတ်လို့လား? ရည်းစားရော ရှိလို့လား"
"ဟေ့လူ၊ ကျုပ်ကို လိုချင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးပါ။ ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး၊ ကျုပ်ကို လက်ပြနေကြပြီ"
သူ့သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို အဝေးမှ လှမ်းခေါ်နေကြသည်။
သူတို့မှာ ဆောင်းဝွန်တက္ကသိုလ်မှ ကွန်ပျူတာသိပ္ပံ အထူးပြု ကျောင်းဖော်ကျောင်းဖက်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူ၏ ယခင်ဘဝတုန်းကမူ အလုပ်စဝင်ပြီး နှစ်နှစ်အကြာတွင် နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ကျောင်းသားဟောင်းတွေ့ဆုံပွဲများသို့ သွားရောက်ခြင်း ရပ်တန့်ခဲ့ရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏အတန်းဖော်များကို မတွေ့ရသည်မှာ ရှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သည်။
ထို့ထက်ပို၍ ဝူဆောင်းတစ်ယောက် အထူးအဆန်းဖြစ်သွားရသည်မှာ ယွန်ဂီဟွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
ယွန်ဂီဟွမ်။
သူသည် ထူးချွန်သော ဆော့ဖ်ဝဲရေးဆွဲသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတန်းတွင် ထိပ်တန်းမှ အောင်မြင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက သူ့ကို အလုပ်ခန့်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို အားကျခဲ့ကြသည်။ ဝူဆောင်းလည်း သူ့ကို အားကျခဲ့ဖူးသူပင်။
"ဂီဟွမ်!"
"ရောက်လာပြီပဲ! ဟားဟား၊ နင် အလုပ်ရသွားပြီလို့ ငါကြားတယ်"
အခြားအတန်းဖော်တစ်ဦးဖြစ်သော ပက်ဂျွန်ဝူက သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
"နင်က တေဆန်လို့ခေါ်တဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ရသွားတယ်ဆို"
ဝူဆောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ သူက ဆက်ပြောသည်။
"နင့်လစာက ရော အဆင်ပြေရဲ့လား? မပြေဘူးဆိုရင်တော့ ကုမ္ပဏီကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှာဖို့ စောင့်သင့်တာပေါ့"
"ဟားဟား၊ မဆိုးပါဘူးကွာ"
"အလတ်စား ကုမ္ပဏီတစ်ခုပဲလေ၊ အဲ့လောက်တောင် မကောင်းနိုင်ပါဘူးကွာ"
ယွန်ဂီဟွမ်က ပက်ဂျွန်ဝူကို တိုးတိုးနေရန် တားမြစ်လိုက်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ကိုယ်မှာ အရည်အချင်းရှိဖို့ပဲ လိုတာပါ၊ ဘယ်ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ရတယ်ဆိုတာ အဓိက မဟုတ်ပါဘူး"
ပက်ဂျွန်ဝူက သဘောမတူပေ။
"ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးမှာ အလုပ်လုပ်ရတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဂီဟွမ်၊ နင်က အခု ဒေယန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ နင့်ရဲ့ ဒေယန်း စာကျက်ဝိုင်းထဲကို ငါ့ကိုလည်း ထည့်ပေးပါဦးကွာ"
ဒေယန်း စနစ်များ (Daeyang System)။
၎င်းသည် နူရီဖိုင်းနန့်စ်နှင့် လက်တွဲဆောင်ရွက်နေသော အဓိကကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပြင်ပလုပ်ငန်းအပ်နှံရေး (Outsource) ကုမ္ပဏီများကိုလည်း ကြီးကြပ်ပေးရသည်။ ဝူဆောင်း အလွန်တရာ ကောင်းစွာ သိရှိထားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုပင်တည်း။
"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် ကြိုးစားမှ ဖြစ်မယ်နော်။ မကြိုးစားရင်တော့ ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ဝူဆောင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အတွေ့ချင်ဆုံး လူကိုတော့ မတွေ့ရသေးပေ။
"ဟင်၊ ယောရုမ်လည်း ရောက်နေတာပဲ။ သူက ကျောင်းလှုပ်ရှားမှုတွေ ဘယ်တော့မှမှ မလာတတ်တာလေ"
ဝူဆောင်း ရပ်တန့်သွားပြီးမှ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ချာယောရုမ်။
သူမသည်လည်း ဤအတန်းမှ ထိပ်တန်းဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ယွန်ဂီဟွမ်ကဲ့သို့ပင် ဒေယန်းစနစ်များ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည်ကား ဝူဆောင်း၏ ပထမဆုံးအချစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
‘သူ့ပုံစံက ငါ မှတ်မိနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။’
ပက်ဂျွန်ဝူက မနာလိုသောလေသံဖြင့် ပြောသည်။
"ယောရုမ်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုရမယ့်ကောင်ကတော့ ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ။ သူ့အမျိုးသမီးက ရင့်ကျက်လှပပြီး..."
ယွန်ဂီဟွမ်က သူ့ကို ရပ်တန့်သွားစေရန် တိုက်တံဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် အရိပ်အမြွက်ကို နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပက်ဂျွန်ဝူက ဝူဆောင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ယောရုမ်နဲ့ တွဲခဲ့တုန်းက ဘယ်လိုနေလဲ? နတို့ နှစ်ယောက် ရင်းနှီးခဲ့ကြလား? ကောင်းလားဟေ့"
ယွန်ဂီဟွမ်က သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်သော်လည်း သူက ရပ်မသွားပေ။
"အခုတော့ ဘာဖြစ်လဲ? ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြတ်သွားကြတာပဲဟာ။ ဝူဆောင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ကို တွဲခွင့်ရခဲ့တာလေ။ အဲဒီအကြောင်း ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး"
"..."
သူမ၏ဇာတိမှာ အလွန်ဝေးလံသော ကျောင်းဆန်းပြည်နယ်မှ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မိဘများမှာ ဆင်းရဲသော လယ်သမားများဖြစ်ကြပြီး မိသားစုအတွက် ဝန်မဖြစ်စေရန်အတွက် ပညာသင်ဆု အပြည့်အဝရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ သူမ မည်မျှကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို ဝူဆောင်း သိသည်။ ကျောင်းတက်ရင်း စားဝတ်နေရေးအတွက် အမြဲတမ်း အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူကိုယ်တိုင်က ပျင်းရိပြီး အသုံးမကျသူတစ်ဦးဟု ခံစားရသည်။ ဝူဆောင်းက စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ပက်ဂျွန်ဝူက ထပ်မံမေးမြန်းလာသည်။
"တွေးမိသေးတယ်၊ ယောရုမ်က တစ်ယောက်တည်း သီးသန့်နေတာ မဟုတ်လား? ဝါး၊ အမိုက်စား ဖြစ်မှာပဲ"
ထိုစဉ် ချာယောရုမ်နှင့် အခြားအတန်းဖော်အချို့ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။
ဝူဆောင်းသည် သူ၏ဘဝတွင် ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်နေသော်လည်း သူ့ကိုယ်မှ ချွေးတွေ ပလပလ ကျနေသည်။
ချာယောရုမ်က ဝူဆောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယွန်ဂီဟွမ်ကို စကားပြောလိုက်သည်။
"နင်လည်း ရောက်လာတာပဲ။ ဘယ်ကို လျှောက်ထားခဲ့လဲ"
သပ်ရပ်ဖြူစင်သော အင်္ကျီလက်ရှည်ဖြင့် သူမသည် အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းနေသည်။ ပက်ဂျွန်ဝူလည်း စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ ယွန်ဂီဟွမ်က ဖြေလိုက်သည်။
"ငါကတော့ ဖြေရှင်းချက် ထုတ်လုပ်ရေးဌာနကို လျှောက်ထားတယ်။ နင်ရော?"
"ဘဏ္ဍာရေးဌာနလေ။ အဲဒီဌာနနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကောင်းတဲ့သတင်းတွေ ကြားထားလို့"
သူတို့နှစ်ဦး သက်တောင့်သက်သာပင် စကားပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ယခုအခါ ဒေယန်းစနစ်များတွင် လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ အခြေခံ မိတ်ဆက်ဆွေးနွေးပွဲများကို အတူတူတက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး အချိန်ဖြုန်းခဲ့ကြမည်မှာ သေချာပေသည်။ ဝူဆောင်းက သူတို့ကို မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက ချာယောရုမ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေစဉ် အခြားအမျိုးသမီးအတန်းဖော်တစ်ဦးက သူ့ကို မေးလာသည်။
"နင်လည်း အလုပ်ရသွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ နင်က သေချာ မစာက်ဘူးဆိုပေမယ့် အလုပ်ကတော့ အမြန်ဆုံး ရသွားတာပဲ"
ပက်ဂျွန်ဝူက သူ့ကို ရက်စက်စွာ စနောက်လာသည်။
"တေဆန်လို့ခေါ်တဲ့ အလတ်စား ကုမ္ပဏီငယ်လေး တစ်ခုပါကွာ"
"ဒါပေမဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရတာကတော့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲလေ"
ချာယောရုမ်က ဝူဆောင်းကို တစ်ချက် ထပ်ငဲ့ကြည့်သည်။ ဝူဆောင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"ဟားဟား၊ အားလုံးက ဂီဟွမ်ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ သူက လျှောက်ကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာနဲ့ ငါလည်း အလုပ်ရသွားတာပါ"
တကယ်တမ်းမှာလည်း ယွန်ဂီဟွမ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက သူ့ကို အားပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အင်တာဗျူးမေးခွန်းများကိုပင် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဝူဆောင်းသည် မနာလိုဖြစ်ခဲ့မိသဖြင့် ယွန်ဂီဟွမ်ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။ ဝူဆောင်း သူ့ကိုယ်သူ လူမိုက်တစ်ဦးလို ခံစားရသည်။ ထိုစဉ်က သူ အရမ်း ငယ်သေးသည်ကိုး။ ချာယောရုမ်က သူ့ကို ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုသည်။
"ကုမ္ပဏီအမျိုးအစားက အဓိက မဟုတ်ဘဲ ဒီနယ်ပယ်မှာ ကိုယ်က ဘယ်လောက်တော်သလဲဆိုတာကသာ အဓိကပဲလေ၊ အလုပ်ရသွားတာ ဝမ်းသာပါတယ်"
ဝူဆောင်းက ချာယောရုမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူခံစားခဲ့ရသည်မှာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ လွမ်းဆွတ်မှုမျှသာဖြစ်ကြောင်း သူ ယခုအခါ သဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးပါ။ ငါ့ဘက်က အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"
ဝူဆောင်း၏ အလွန်အမင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ပြမှုကို မြင်တော့ ချာယောရုမ်က အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။
"အေးလေ။ ကံကောင်းပါစေ"
ပက်ဂျွန်ဝူက မကျေနပ်သေးဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက ကုမ္ပဏီငယ်လေး တစ်ခုပဲလေ။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ မလုပ်ရရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောင်မြင်သူလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ နတို့တွေ အားလုံးကတော့ လူမိုက်တွေပဲ"
အခြားအမျိုးသမီးအတန်းဖော်တစ်ဦးက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"နင်ကတောင် အလုပ်မရှိသေးဘဲနဲ့"
"ဟေ့၊ ငါ... ငါက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလေ။ ဂီဟွမ်က ငါ့ကို ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်၊ မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပါ။ နင်တို့ တွေ့ရမှာပါ"
"ဆွတ်၊ ပါးစပ်ကတော့ တော်တော်ကောင်းတာပဲ"
စကားပြောနေကြရင်း အချိန်ကုန်သွားသည်ကို မသိလိုက်ကြပေ။ ဝူဆောင်းသည် ကျောင်းတစ်ဝိုက် လှည့်ပတ်ကြည့်နေကြသော သူ့မိဘများကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
တရင်း တရင်း။
တရင်း တရင်း။
ကင်အွန်ဂျောင်းက ပျော်ရွှင်သောလေသံဖြင့် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
"သား!"
"မေမေ၊ ဘယ်မှာလဲ? သား ပြန်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သားရယ်! လိုချင်ရင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အချိန်ပိုပေးလို့ရသားနဲ့"
သူ့အမေ၏အသံက အလွန်တရာ တက်ကြွနေသည်။
"မေမေတို့ ဘယ်နားမှာလဲ ပြောပါ၊ သား လိုက်ရှာမယ်"
ကျောင်းတွင် ကျောင်းသားများ များပြားလှသဖြင့် ဆူညံနေသင့်သော်လည်း ဝူဆောင်းတစ်ယောက် ဖုန်းထဲမှ မည်သည့်ဆူညံသံကိုမျှ မကြားရပေ။ သူ့အမေနှင့် စကားပြောနေသော တစ်ဖက်လူ၏ အသံကိုလည်း သူ ကြားနေရသည်။
"အင်းလေ။ ဒါဆို သွားကြရအောင်"
သူ့အသံက အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။
"မေမေ၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ"
"သားက ပင်မဝင်ပေါက်နားမှာပဲ ရှိသေးလား? အော်၊ မေမေ ရောက်တော့မယ်။ ဒါပဲနော်"
မည်းနက်နေသော ဆီဒန်ကားတစ်စီးသည် ဝူဆောင်းတို့အုပ်စုဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။ မာစီဒီးဘန့်ဇ် ကားတစ်စီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝူဆောင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် လာရပ်လိုက်သည်။
ပက်ဂျွန်ဝူက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘ... ဘန့်ဇ်။ အက်စ်စီးရီးတောင်ဟ"
ပက်ဂျွန်ဝူက ဝူဆောင်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
"ဒ... ဒါ နင့်မိဘတွေရဲ့ ကားလား"
အခြားအတန်းဖော်များလည်း စူးစမ်းအံ့သြလျက် ရေရွတ်ကြသည်။
"ဝါး။ ဝူဆောင်းက သူဌေးမျိုးရိုးက လာတာလား"
ချာယောရုမ်လည်း သူမ၏အံ့သြမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ကင်အွန်ဂျောင်းက ပြုံးလျက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
"သားဝူဆောင်း!"
ဝူဆောင်းသည် ကျောက်ခဲလို တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ သေဆုံးခဲ့သည့်နေ့ကို ပြန်ပြေးမြင်လိုက်မိသည်။
မည်းနက်နေသော ဆီဒန်ကား။
အမည်မသိလူတစ်ဦး မောင်းနှင်လာသော မည်းနက်သောကား။
ဝူဆောင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မေမေ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"
"ဟင် သားရယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အော်ရတာလဲ"
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဘက်မှ ဆင်းလာသည်။ ဝူဆောင်းက စိတ်ကို မချုပ်တည်းနိုင်သေးပေ။
"ဘာလို့ တစ်ပါးသူရဲ့ကားပေါ် တက်လာတာလဲ"
ကန်ဂီချွန်းလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က ဝူဆောင်းဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
"ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ကွာ။ ငါပဲ လိုက်ပို့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ။ မင်းတို့မိသားစုက ငါ့မိသားစုလိုပါပဲကွာ"
ဝူဆောင်းက သူ့အပေါ် အေးစက်စက် ဆက်ဆံလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ကျုပ်အစ်ကို မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်က တစ်ဦးတည်းသောသားပဲ"
"ဟာဟာ၊ မင်းက 'ငွေရဲ့ဘုရားသခင်' လို အပြောမျိုးပဲနော်။ လက်တွေ့ကျကျ ဆက်ဆံတတ်တာကိုတော့ ငါ ကြိုက်တယ်"
ဝူဆောင်းက ဤအခြေအနေကို လုံးဝ မနှစ်မြို့ပေ။ ဂျန်ဂွမ်ချူလ်သည် ချိုဂီချူလ်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။
သာ၍များ သူ့မိဘများကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခဲ့ပါက……
ဝူဆောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အမျက်ဒေါသများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က ဖော်ဖော်ရွေရွေဖြင့် ထပ်ပြောသည်။
"ငါ့ကို အဲဒီလိုစိုက်မကြည့်ပါနဲ့ကွာ။ ငါ့မှာ ဘာ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးမှ မရှိပါဘူး။ မနေ့က မင်းရဲ့ ကျောင်းဆင်းပွဲနေ့ဆိုလို့ လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်လာပေးတာပါ"
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က ကားသော့ကို ဝူဆောင်း၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဝူဆောင်း၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
"မင်းမှာ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရှိတယ် မဟုတ်လား"
အားလုံးပင် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်လျက် ငေးေမาก်နေကြတော့သည်။