အခန်း ၁၇၅။ <ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား၏ မျက်နှာနှစ်ဖက်>
အနှုတ် ၂၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း။
ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ တုန်ရီနေမိသည်။
အနှုတ် ၂၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း။
သူ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် “ဘ၊ ဘယ်လိုလုပ်…” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
မနေ့ညက သူအိပ်ရာမဝင်ခင်တုန်းက ၄၀ ဒေါ်လာအထိ တက်နေတာကို သူမြင်ခဲ့သည်။ ၅၀ ဒေါ်လာရောက်ရင် အလိုအလျောက်ရောင်းချပေးမည့် အမိန့်ကိုလည်း သူတင်ထားခဲ့သည်။ ဒီမနက်ကျရင် ၅၀ ဒေါ်လာနှုန်းနဲ့ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ပဲ သူ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။
၂.၅ ဒေါ်လာ။
အခုဆိုရင် ဘစ်ကွိုင်တစ်ပြားရဲ့ တန်ဖိုးက ၂.၅ ဒေါ်လာသာ ရှိတော့သည်။ အစောဆုံးကာလတုန်းက ၁ ဒေါ်လာနဲ့ စတင်ခဲ့တာဖြစ်လို့ အဲဒီအချိန်က ဝယ်ထားတဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ အမြတ်ကျန်နေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဂျောင်ဂျင်စပ်ကတော့ မဟုတ်ချေ။
“၁၃၂,၀၀၁.၀၁”
၁၃၂,၀၀၀ ဒေါ်လာ။ ၂.၅ သန်းဆိုတဲ့ ဒေါ်လာတွေက ၁၃၂,၀၀၀ ဒေါ်လာအထိ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ။
သူ ဆက်လက်တုန်ရီနေဆဲပင်။
သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
သူ့ဦးနှောက်က ဘာကိုမှ စဉ်းစားလို့မရတော့။ အလုပ်သွားဖို့တောင် သူ မတွေးနိုင်တော့ပေ။ ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နံရံကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဘစ်ကွိုင်ဈေးနှုန်းများ ရုတ်တရက် ထိုးကျသွား”
“တစ်ညတည်းနဲ့ အနှုတ် ၂၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း”
[ဘစ်ကွိုင်သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပါ]
ဝူဆောင်းသည် လတ်တလော ဘစ်ကွိုင်ရူးသွပ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ကြေညာချက်တစ်စောင် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ သူ ဆိုလိုသည်မှာ ဘစ်ကွိုင်မှတစ်ဆင့် ဘလော့ချိန်းနည်းပညာကို မိတ်ဆက်ပေးရန်သာဖြစ်ပြီး ဘစ်ကွိုင်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အခွင့်အလမ်းတစ်ခုအဖြစ် မြင်လာစေရန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်။
ဘစ်ကွိုင်သတင်းများ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှင့်နေသော်လည်း ဂျောင်ဂျင်စပ်မှာမူ သတင်းကြည့်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
တောက်! တောက်!
လူအချို့က သူ့တိုက်ခန်းတံခါးကို ထုရိုက်နေကြသည်။
“ဂျောင်ဂျင်စပ်၊ မင်း အထဲမှာရှိနေတာ ငါသိတယ်။ အပြင်ထွက်ခဲ့!”
“ဟေ့ကောင်၊ ဒါဟာ နောက်စရာမဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်ခဲ့!”
“ဂျောင်ဂျင်စပ်၊ တံခါးဖွင့်စမ်း!”
ချေးငွေရှင်၏ လူမိုက်များက ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ တိုက်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရောက်နေကြသည်။ သူသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် ပုန်းနေရင်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူ အရူးတစ်ယောက်လို “ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ” ဟု ရေရွတ်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။
ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူ့ကို ငွေထုတ်ချေးထားသူ ကင်ဂျီဟွမ်ထံမှ ဖြစ်သည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ် ဖုန်းမကိုင်။ နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ခေါ် ထပ်ဝင်လာသည်။ ချိုဂီချူလ်ထံမှ ဖြစ်သည်။ သူ ထပ်မကိုင်ပြန်။ ဂျောင်ဂျင်စပ် ဘယ်သူ့ဖုန်းကိုမှ မကိုင်တော့ပေ။
အလုပ်က လူတစ်ယောက်လည်း ဖုန်းဆက်လာသည်။ ဂျောင်ဂျင်စပ်ကတော့ မကိုင်မြဲအတိုင်းပင်။ သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ သတိအာရုံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားတော့သည်။
ကလစ်။
ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်သွားပြီး လူအုပ်ကြီး တိုက်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ အရှေ့ဆုံးမှ ဝင်လာသူမှာ ဝူဆောင်းဖြစ်သည်။
ဝူဆောင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
‘မင်းကို ဒီလောက်လွယ်လွယ် သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။’
ဝူဆောင်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး အသံဖြင့် “ဟေ့ကောင်၊ ထစမ်း။ ထ!” ဟု အော်လိုက်သည်။
ဝူဆောင်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရေအေးများ ပက်လိုက်သည်။
“ဂယား!”
ဂျောင်ဂျင်စပ် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ ဝူဆောင်းက သူ့ကို ပါးတစ်ချက်နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီး “သတိရပြီလား? အဆင်ပြေရဲ့လား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲလာသည်။ သူ ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း “ဟေ့၊ ဟေ့၊ ရိုက်တာရပ်စမ်းပါ။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု သတိရလာပြီ” ဟု ရေရွတ်သည်။
ဝူဆောင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဟူး၊ မင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီထင်နေတာ။ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဒီနေ့ အလုပ်လည်း မလာဘူး၊ တံခါးဝမှာလည်း လူမိုက်တွေကို တွေ့နေရတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“သူတို့ အခု ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ?”
“ငါ သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။”
“ခင်ဗျား မောင်းထုတ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ ထွက်သွားတယ်ပေါ့?”
ဝူဆောင်း နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မထွက်သွားရမှာလဲ။”
ဝူဆောင်းသည် ကိုရီးယားတွင် အချမ်းသာဆုံး၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင်ပင် အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
ဝူဆောင်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည့်အခါ ဂျောင်ဂျင်စပ်က “အင်း၊ ဟုတ်မှာပါ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?”
ဝူဆောင်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို သတိပြုမိသွားသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် Bitmain အက်ပ်ကို ဖွင့်ထားသည်။
“မင်း ဘစ်ကွိုင်တွေ ဝယ်ထားတာလား?”
ဂျောင်ဂျင်စပ် မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ ကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်ပေ။
ချိုဂီချူလ်ကို ပေးရမည့် ဒေါ်လာ ၅၀၀,၀၀၀။
ချေးငွေရှင်ကို ပေးရမည့် ဒေါ်လာ ၁ သန်း။
ဒေါ်လာ ၁.၅ သန်းကို သူ ဘယ်လိုဆပ်ရမလဲဆိုတာ မသိတော့ပေ။ သူ အခုချက်ချင်း အိမ်ကို ရောင်းချပြီး ချေးငွေရှင်ကို ဆပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ ချိုဂီချူလ်ကိုကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် ဝူဆောင်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။
‘ဒေါ်လာ ၁ သန်းဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်လောက်ဘူး။’
ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် မေးလိုက်သည်။
“က၊ ကူညီပါဦးဗျာ… ကျွန်တော့်ကို ငွေနည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ရမလား? ခင်ဗျားလည်း သိတဲ့အတိုင်း… ကျွန်တော် လိုအပ်နေလို့…”
ဝူဆောင်းသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “အရင်ဆုံး မင်းကို မနက်စာ ကျွေးရဦးမယ်ထင်တယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝူဆောင်းသည် ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို ဈေးကြီးသည့် ကိုရီးယားရိုးရာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ အစားအသောက်များ ရောက်လာသည့်အခါ ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် အလောတကြီး စားသောက်သည်။ သူ အလွန်ဆာလောင်နေခဲ့သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် ဂျောင်ဂျင်စပ် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ပူနွေးသည့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ချပေးသည်။
ဝူဆောင်းက “ဒါ ခမိုမိုင်း လက်ဖက်ရည်ပါ။ မင်း စိတ်ကို ပြေလျော့စေလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။
“ကျ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။”
“အခု ရှင်းပြစမ်း။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?”
ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် ဘစ်ကွိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဝူဆောင်း၏ စကားကို ခိုးနားထောင်ခဲ့သည့်အချက်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဝူဆောင်းအား ပြောပြလိုက်သည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ်က “ကျွန်တော်… ဒီလိုလုပ်မိတာ မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်တွေ လွင့်ပါးသွားခဲ့တာပါ” ဟု ရေရွတ်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေတိုးပေးတဲ့သူဆီကနေ ချေးရတာလဲ…”
“ဒီတစ်ခါလောက်ပဲ ကူညီပေးပါဗျာ၊ အဆင်ပြေတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
သူ တောင်းပန်သည်။ ဝူဆောင်းက ဘာမှပြန်မပြောသည့်အခါ ဂျောင်ဂျင်စပ်က “ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ခါလောက်ပါ။ ဒေါ်လာ ၁ သန်းဆိုတာ ခင်ဗျားအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ထပ်မံတောင်းဆိုသည်။
“ငါ မင်းကို အလကား ငွေချေးပေးလို့ မရဘူး။”
“ဘ၊ ဘာပေးရမလဲဗျ? ပြောပါ။ ခင်ဗျား ခိုင်းတာ ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်။”
ဝူဆောင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည့်အခါ ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် သူ၏ အသည်းအသန်ဖြစ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ဝူဆောင်းသာ မကူညီလျှင် ဂျောင်ဂျင်စပ်မှာ လမ်းဘေးရောက်ရတော့မည်။ ဘစ်ကွိုင်ကြောင့်သာ အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့လျှင် သူ ငတ်သေရတော့မည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ဘာမဆို လုပ်ပေးမှာလား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဘာမဆို!”
ဝူဆောင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်၊ “မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ရထားပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မရှိသေးတဲ့အရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ငါ တကယ်လိုချင်တယ်။ အဲဒါက ဒေယန်းပဲ။”
ဂျောင်ဂျင်စပ် စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ ဤအရာမှာ အန္တရာယ်များသည့် အဆင့်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
ဝူဆောင်း ဆက်ပြောသည်၊ “မင်း ငါ့အတွက် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်။”
“ကျ၊ ကျွန်တော်လား?”
ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ အသံများ တုန်ရီနေသည်။ ဝူဆောင်း သူ့ကို ဘာခိုင်းမည်မှန်း သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။
“မင်း ချိုဂီချူလ်ဆီက ငွေချေးထားတာ မဟုတ်လား?”
ဂျောင်ဂျင်စပ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝူဆောင်း ဆက်ပြောသည်၊ “သူ့ငွေတွေကို ပြန်ဆပ်လိုက်ပြီး ခရစ်တိုငွေကြေး အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ သူ့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခိုင်းလိုက်။ ဘစ်ကွိုင်တွေကနေ အမြတ်အများကြီး ရထားတယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ ကျန်တာကတော့ ငါ တာဝန်ယူမယ်။”
ဂျောင်ဂျင်စပ်မှာ ဘာမှ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ “ကျွန်တော် ဘာပြောမှန်း မသိတော့ဘူး…”
“ဘစ်ကွိုင်တွေကနေ အမြတ်အများကြီး ရထားတယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ ပြီးတော့ Bitmain ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တဲ့ နည်းပညာတွေကို သုံးပြီး ကိုယ်ပိုင် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်း လုပ်တော့မယ်လို့ ပြောလိုက်။ အဲဒီလုပ်ငန်းသစ်မှာ ချိုဂီချူလ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခိုင်းလိုက်။ အဲဒါလုပ်ပေးရင် မင်းရဲ့ အကြွေးတွေကို ငါ ဆပ်ပေးမယ်။”
“…”
“သူ့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံအောင် စည်းရုံးလိုက်။”
“အဲဒါ လုပ်ပေးရုံတင်လား?”
ဝူဆောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
***
ဒေါ်လာ ၇၀၀,၀၀၀။
ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် ချိုဂီချူလ်၏ အကြွေးကို ဆပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘားတစ်ခုတွင် တွေ့ဆုံကြသည်။
ချိုဂီချူလ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “၁ ဒေါ်လာအထိ ကျသွားတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ မင်း ရောင်းလိုက်တာလား?” ဟု မေးသည်။
ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဟား၊ ဟားဟား။ ကျွန်တော်က ဘစ်ကွိုင်တွေကို ၂ ဒေါ်လာတည်းက စုထားတာလေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“တကယ်လား? ဒါဆိုရင် ၁ ဒေါ်လာနဲ့ ဝယ်ပြီး ၄၀ ဒေါ်လာမှာ ရောင်းလိုက်တာဆိုတော့ အမြတ်အများကြီး ရမှာပေါ့။”
“အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့လည်း ထပ်ဝယ်နေတာလေ။”
“ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာလဲ?”
“တော်တော်များများပေါ့။ ရှိသမျှ အကုန်ထည့်ထားတာ။”
“ဒါဆိုရင် ဒေါ်လာသန်း ၄၀ လောက်တော့ ရမှာပေါ့?”
ဂျောင်ဂျင်စပ် ဘာမှပြန်မပြော။ သူ၏ ဖန်ခွက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်မလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“လုပ်ငန်းတစ်ခုလား?”
“ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်း ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။”
“မင်း ကန်ဥက္ကဋ္ဌဆီကနေ သင်ယူချင်တဲ့အရာတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“အဲဒါက ဒီလောက် အမြတ်မရခင်က ပြောခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းသွားပြီ။ ခရစ်တိုငွေကြေး အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ နည်းပညာတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော် သင်ယူပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးနဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးအတွက် လူလိုနေတာ။”
ချိုဂီချူလ် အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဘစ်ကွိုင်အပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“နည်းပညာတွေ အကုန်လုံးကို မင်း တကယ်ပဲ နားလည်တာ သေချာရဲ့လား?”
“သေချာတာပေါ့။ ကျွန်တော်က ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ MOX မှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ဆုံး လအနည်းငယ်ကဆိုရင် Bitmain ကိုတောင် တာဝန်ယူခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပါပဲ။ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသူတွေကိုလည်း ငှားရမ်းပြီးပြီ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးအဖွဲ့ကိုပဲ ဦးစီးပေးရမှာ။”
ချိုဂီချူလ်သည် အရက်ကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ စိတ်ဝင်စားစပြုလာပြီဖြစ်သော်လည်း သတိထားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ဂျောင်ဂျင်စပ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
“ချက်ချင်း အဖြေပေးရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ စဉ်းစားကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောပါ။ ဒါပေမဲ့ အကြာကြီးတော့ မစောင့်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် မကြာခင်မှာ စတင်တော့မှာမို့လို့ပါ။”
ချိုဂီချူလ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။