အခန်း (၁၅၄) - <ဒီဇိုင်း>
ဝူဆောင်းသည် လီဆွန်းဟျွန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကိုကိုနက် (၁) နှင့် လီဆူဒိုးလ်တို့ကြားတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂိမ်းတစ်ပွဲသာ ရှိတော့သည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးက ဤပွဲအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြပြီး လီဆွန်းဟျွန်းကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဝင်စားနေသည်။
သူက ဝူဆောင်းကို “ကျွန်တော့်အဖေတောင် ဒီဂိမ်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတာ။ နောက်ဆုံးပွဲကို ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာကို သူ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေတယ်” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်စနစ်က ရှုံးမှာမဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ကိုကိုနက်ပဲ နိုင်မှာပေါ့?”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“အင်းလေ၊ မင်းပြောမှတော့လည်း ဟုတ်မှာပေါ့။”
လီဆွန်းဟျွန်းသည် ဝူဆောင်းကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး—
“မိုဘိုင်းလ်ကွန်ရက်လုပ်ငန်းအတွက် မင်း ဘတ်ဂျက် ဒေါ်လာ ၁၅ ဘီလီယံအထိ သတ်မှတ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းဆီမှာ အဲဒီလောက်အထိ ငွေသား အဆင်သင့်ရှိနေတာလည်း မဆန်းပါဘူးလေ။”
ကိုကိုနက်၏ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများမှာ ဆက်လက်မြင့်တက်နေသဖြင့် ဝူဆောင်း၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးပွားနေခြင်းဖြစ်သည်။
လီဆွန်းဟျွန်းက စကားကို ဆက်ပြောသည်။ “KND ရဲ့ တန်ဖိုးက ဒေါ်လာ ၈၀ ဘီလီယံကျော်တယ်ဆိုတာလည်း ကြားမိတယ်။ တခြားမင်းရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းက ကိုရီးယားမှာ အချမ်းသာဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဖြစ်နေပြီပေါ့။”
“ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ပဲ၊ အဲဒီအပြင် စီးပွားရေးကျင့်ဝတ်နဲ့လည်း ညီတယ်။ ကျွန်တော်တော့ အံ့ဩမိပြန်ပြီ။ အစိုးရရှေ့နေတွေ ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့တာကို အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး။”
“ကျွန်တော်က စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုကိုပဲ ယုံကြည်ပါတယ်။”
“ဟားဟား၊ သဘောကျတယ်။ ကဲ၊ ဒေယန်းကော်ပိုရေးရှင်းက လျှောက်လွှာတင်တဲ့အခါ ဘတ်ဂျက် ဘယ်လောက်တင်ထားလဲဆိုတာ မင်း သိလား?”
“ဒေါ်လာ ၁၅ ဘီလီယံတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
လီဆွန်းဟျွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ အရာအားလုံး ချောမွေ့သွားရင် XFeed ကို ရွေးချယ်မှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့…” လီဆွန်းဟျွန်းက ဝူဆောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ “ဒီရက်ပိုင်း မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကြားနေရတဲ့ သတင်းတွေကို ကျွန်တော် သိပ်မကြိုက်ဘူး။”
“လီမြောင်အင်နဲ့ အချိန်ကုန်နေတဲ့အကြောင်း ပြောတာလား? ကျွန်တော်က စီးပွားရေးသမားပီပီ တွက်ချက်နေတာပါ။ ဥအားလုံးကို ခြင်းတောင်းတစ်ခုတည်းထဲ မထည့်ရဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
လီဆွန်းဟျွန်းသည် ဝူဆောင်း၏ မျက်လုံးကို ဆက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အမူအရာမှာ မနှစ်မြို့ပေ။
ဝူဆောင်းက အမြန်ပင် စကားဆက်သည်။ “ဟားဟား၊ ခင်ဗျား အခြေအနေကို မှားယွင်းနားလည်နေတယ် ထင်ပါတယ်။”
“ကုမ္ပဏီတစ်ခုအနေနဲ့ ဘာလို့လုပ်လဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
“ဒီအချိန်မှာ အဲဒါက ဘာအရေးကြီးလို့လဲဗျာ။ အရေးကြီးတာက လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော်က စီးပွားရေးသမားပါ။ လိုအပ်သလို ပေးလိုက်၊ ယူလိုက် လုပ်ရမှာပေါ့။ ခင်ဗျား အရမ်းတွေ တွေးပူနေတယ် ထင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်နေတာလား? အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းတွေ ကျဆင်းနေတယ်၊ မီဒီယာနဲ့ ပြည်သူတွေက ကျွန်တော့်ပါတီအပေါ် အမြင်မကောင်းကြတော့ဘူး။”
သမ္မတ လီပတ်ဆောင်း၏ ထောက်ခံမှုနှုန်းမှာ ယခုအခါ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်သည်။
လီဆွန်းဟျွန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီ စတုတ္ထမြောက် မိုဘိုင်းလ်ကွန်ရက်လုပ်ငန်းက ကျွန်တော့်ပါတီအတွက် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြည်သူတွေရဲ့ ဖုန်းဘေလ်ခတွေကို လျှော့ချပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်…”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။”
လီဆွန်းဟျွန်းသည် အသံကို လျှော့ချ၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဆင်ပြေနေပုံမရဘူး…”
ဝူဆောင်းသည် မည်သို့ဖြေရမည်ကို သိသည်။
“ကျွန်တော် နောက်ပိုင်း အရမ်းအလုပ်များနေလို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားအတွက် အထူးလက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။”
ငွေ။
ဝူဆောင်းပြောသည်မှာ မှန်သည်။ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်နှင့် လီဆွန်းဟျွန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
“ဟားဟားဟား၊ တကယ်လား? မလိုပါဘူးဗျာ!”
ဝူဆောင်းသည် သူ့ကို စိတ်ကုန်သော်လည်း ဤလောကကြီးမှာ ဤအတိုင်းပင် လည်ပတ်နေသည်။
သူက စကားဆက်သည်။ “နောက်ပြီး ကျွန်တော် ပြောစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။”
“ဟားဟား၊ ပြောပါဗျာ။ ဘာမဆို ပြောနိုင်ပါတယ်။”
ဝူဆောင်းက စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် တွေးလိုက်သည်။
‘ဒီဆက်ဆံရေးကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်မှ ဖြစ်မယ်။’
***
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အိုဟွန်းနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။ သူလည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။
“သတင်းမှာ ကြည့်လိုက်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ စာချုပ်ကို လီမြောင်အင်ကို ပေးလိုက်တယ်ဆို။”
“နည်းပညာအရ ပြောရရင် အဲဒီစာချုပ်နဲ့ မတူပါဘူး။ ကျွန်တော် ပန်ဂျိုမှာ အိမ်ရာစီမံကိန်း ဘာမှလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်က အာကာသသုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းလေ! အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။”
ဝူဆောင်းက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာ ရှိပါတယ်။”
အိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ နည်းနည်းလေး ဝင်းပသွားသည်။
“ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား?”
“အခု ကိုရီးယားမှာ ဘယ်နည်းပညာက အဓိက အာရုံစိုက်ခံနေရလဲ?”
“AI လေ!”
“ဆိုးလ်အတွက် အဲဒါက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ တကယ်တော့ အာကာသသုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းက မြေနေရာ အကျယ်ကြီး လိုအပ်တယ်၊ ယောင်းဆန်းက အဲဒီလောက် မကျယ်ဘူးလေ။”
အိုဟွန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး “ဒါဆိုရင် ယောင်းဆန်းမှာ AI တိုးတက်မှုဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးတဲ့စက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းနေတာလား?” ဟု မေးသည်။
“ပြီးတော့ စက်ရုပ်နည်းပညာ တိုးတက်ရေးအတွက်ပါပဲ။ ဒါက ပိုကောင်းတဲ့ စာချုပ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ?”
အိုဟွန်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟားဟားဟား၊ ဟုတ်တာပေါ့! ဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ စီမံကိန်းဖြစ်လာမှာပဲ!”
“ဒါဆို အခု ကျွန်တော့်ကို ယုံပြီလား?”
အိုဟွန်းမှာ လန့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ “ဟာ… ဟားဟား။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့ မင်းက တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်နေတာပဲ။ မင်းရဲ့ စီးပွားရေးကျင့်ဝတ်ကိုတော့ အံ့ဩမိတယ်။”
“ဒါဆို ခင်ဗျား အစက ကျွန်တော့်ကို မယုံခဲ့ဘူးပေါ့။”
အိုဟွန်းသည် ဝူဆောင်းကို မျက်နှာပျက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်။ “စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတိုင်းက အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် ယုံကြည်မှု လိုအပ်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရွေးကောက်ပွဲတုန်းက ခင်ဗျား ယုံကြည်မှုရဖို့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”
“ဟာ… ဟားဟား၊ မင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားပေးခဲ့လဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ခင်ဗျားရဲ့ ဆက်ဆံပုံက ကျွန်တော့်ကို အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။”
“ဟားဟား၊ ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစိုးရရှေ့နေတွေကြောင့် စိုးရိမ်နေမိတာပါ။”
“ပေးဆပ်မှုနဲ့ ရယူမှုပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ဆက်ဆံရေး ဘယ်လိုဖြစ်သင့်လဲဆိုတာ ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား? မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား?”
အိုဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် အခု ခင်ဗျားရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပြသဖို့ အလှည့်ကျရောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။”
အိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အိုဟွန်းက “ငါ မင်းအတွက် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?” ဟု မေးသည်။
“အက်ဂူဂျောင်က ဟွန်ဒိုင်းတိုက်ခန်းတွေကို သိတယ် မဟုတ်လား?”
အိုဟွန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ ၎င်းမှာ ကိုရီးယား၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်များ နေထိုင်ရာနေရာဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ၇၀ ခုနှစ်များက တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံဟောင်းဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းကို ခမ်းနားစွာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည်။ ဝူဆောင်းလက်ရှိ နေထိုင်နေသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“အဲဒီနေရာကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ အစီအစဉ်တွေ ထွက်လာပေမဲ့ ဘာမှဖြစ်မလာသေးဘူးလေ။”
အိုဟွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဝူဆောင်း ဘာကို တောင်းဆိုမည်ဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။
“ဒီစီမံကိန်းကို ငါ့ကို ရအောင်လုပ်ပေးဖို့ ပြောတာလား?”
“ဒါက ဆိုးလ်အတွက် ကောင်းပါတယ်။ တိုက်ခန်းသစ်တွေနဲ့ဆိုရင် အိမ်ရာဈေးကွက်ကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်စေမှာပါ။ ယောင်းဆန်းစီမံကိန်းနဲ့လည်း တွဲပြီး လုပ်လို့ရပါတယ်။”
“မင်းက ယောင်းဆန်းရော၊ အက်ဂူဂျောင်ပါ စီမံကိန်းနှစ်ခုလုံးကို လိုချင်နေတာပဲ။”
ဝူဆောင်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော် ခေတ်မီ AI နည်းပညာတွေကို ထည့်သွင်းပြီးတော့ အဆင့်မြင့်ဆုံး စမတ်အိမ်ရာတွေအဖြစ် ဖန်တီးမှာပါ။ အဲဒါဆိုရင် တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ မဖြစ်လာပေမယ့်လား?”
အိုဟွန်း တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းနဲ့ မရင်းနှီးဘူးလို့ အရင်က ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား…” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်တော် ဒေနမ် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီကို ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။”
ဝူဆောင်းတွင် အိုဟွန်း၏ ကန့်ကွက်ချက်တိုင်းအတွက် အဖြေများ အသင့်ရှိနေသည်။
***
ဝူဆောင်း ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က “ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ?” ဟု မေးသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ဝင်စားသွားကြတယ်။”
“ဒါဆိုရင် စတုတ္ထမြောက် မိုဘိုင်းလ်ကွန်ရက်လုပ်ငန်းအတွက် ရွေးချယ်ခံရပြီးတာနဲ့ ဒေနမ် ဆောက်လုပ်ရေးကို ဒေါ်လာ ၃ ဘီလီယံလောက်နဲ့ ဝယ်လိုက်မယ်။ ဒီကုမ္ပဏီနဲ့ပဲ ပန်ဂျို၊ ယောင်းဆန်းနဲ့ အက်ဂူဂျောင် စီမံကိန်းတွေကို လုပ်ဆောင်သွားမယ်။”
“ဒေနမ်က အခု ဒေဝါလီခံထားရတဲ့ အခြေအနေဆိုတော့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်လို့ရမှာပါ။”
“ပြီးရင်ရော ဘာဆက်လုပ်မလဲ? အဲဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းတွေက ကျရှုံးဖို့ လွယ်တယ်လေ…”
“ကျွန်တော်တို့က ခိုင်မာတဲ့ စမတ်အိမ်ရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်ရင် အမြတ်အများကြီး ရမှာပါ။ အဆင်ပြေသွားရင် နိုင်ငံတကာ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုအဖြစ်တောင် စတင်နိုင်ပါတယ်။”
“မင်း တရုတ်နဲ့ အမေရိကအထိ သွားဖို့ တွေးနေတာလား?”
“အရှေ့တောင်အာရှလည်း ပါပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ NK Entertainment က အနုပညာရှင်တွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ထိထိရောက်ရောက် ကြော်ငြာလို့ရပါတယ်။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က လေချွန်လိုက်သည်။ “ဝိုး… ဒါကတော့ အရမ်းမြန်မြန်ကြီးမားလာပြီပဲ။”
“ကျွန်တော်တို့က နောက်ဆုံးမှာ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ကုမ္ပဏီတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။”
“မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ အရာအားလုံး ဖြစ်လာနေတာလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ၂၀၁၁ ခုနှစ်က ကျွန်တော်တို့အတွက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်စရာတွေ များလာဦးမှာပါ။ အဆင်သင့်ပြင်ထားဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။”
-
၂၀၁၀ ခုနှစ်သည် ကုန်ဆုံးခါနီးပြီဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်တွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရေးကြီးသော အဖြစ်အပျက်များစွာကို ဝူဆောင်း သိထားပြီးဖြစ်သည်။