အခန်း (၁၃၅) - <စွမ်းအား>
ကန်ဝူဆောင်းသည် လက်ထဲကအလုပ်ကို အသည်းအသန် လုပ်နေသော ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူ့အား ယခင်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်သတိရစေသည်။
“ဌာနမှူးကန်! ခင်ဗျားဘာလုပ်နေတာလဲ။ အခုထိ မပြီးသေးဘူးလား။”
“ခင်ဗျားလေ! ဒါမှားနေတယ်လို့ ကျုပ်ပြောထားတယ်မလား!”
ဘစ်မိန်းတွင် အလုပ်လုပ်စဉ်တုန်းက ဂျောင်ဂျင်စပ်သည် သူ့ကို လူလုပ်သလိုပင် မဆက်ဆံခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က ခရစ်တိုငွေကြေး ရူးသွပ်မှု မပေါ်သေးသောကြောင့် ကုမ္ပဏီမှာ အမြတ်အစွန်း သိပ်မရသေးပေ။ လူလုံလုံလောက်လောက် မခေါ်နိုင်သဖြင့် ကန်ဝူဆောင်းမှာ လူဆယ်ယောက်စာ အလုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့ရသည်။
ကန်ဝူဆောင်းသည် တာဝန်အားလုံးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။ အလုပ်ထွက်ချင်စိတ် ပေါ်လာတိုင်း ချိုဂီချူလ်က သူ့အား အတုအယောင် မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီး ဆွဲဆောင်လေ့ရှိသည်။
“ဒီကိစ္စသာ အောင်မြင်သွားရင် ကိုယ်တို့ရှယ်ယာ တစ်စိပ်တစ်ပိုင်း ပေးမယ်။”
“ကိုယ်ကတော့ စတော့ခ် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် (Stock Options) ကို အာမခံပေးတာပဲ။”
“မင်း သူဌေးဖြစ်လာမယ့်နေ့ ရောက်လာမှာပါ။”
ကန်ဝူဆောင်း လိမ်ညာခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တိုငွေကြေး လူကြိုက်များလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ကန်ဝူဆောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဘာလဲ? ထပ်ပြီး စက်ပြင်ထိန်းသိမ်းမှု လုပ်ရဦးမယ် ဟုတ်လား? မင်းက ကုဒ်ရေးတာ ဘယ်လောက်တောင် ညံ့လို့လဲ။”
“ခွေးတစ်ကောင်တောင် မင်းထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မယ်။”
“ငါက ဘာလို့များ မင်းကို ဆက်ထားနေရလဲ မသိဘူး။”
ချိုဂီချူလ်နှင့် ဂျောင်ဂျင်စပ်တို့က ကန်ဝူဆောင်းအား နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပါးစပ်ဖြင့် စော်ကားအနိုင်ကျင့်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အခြားအလုပ်သမားများကတော့ ဤအကြောင်းကို သိကြမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုလူနှစ်ယောက်က ကန်ဝူဆောင်းအား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှတိုက်ခိုက် အနိုင်ကျင့်ကြသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။
ပါ့ဂျွန်ဝူက ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည် - “ဝူဆောင်းနဲ့ ငါ ကော်ဖီသွားသောက်မလို့၊ ဒါကြောင့် မပြန်ခင် ဒီအလုပ်ကို ပြီးအောင်လုပ်ပြီး အစီရင်ခံစာ တင်ဖို့ သေချာလုပ်ထားပေး။ တခြားလူတွေကို ခိုင်းမနေနဲ့။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်။”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ကန်ဝူဆောင်းကို မေးလိုက်သည် - “ဖောက်သည်တွေဆီက ဝန်ဆောင်ခ မကောက်ဘဲ ငွေသားအခမဲ့လဲလှယ်ပေးတာ သေချာလို့လားကွာ။ ငါတို့ ငွေရှုံးနေသလိုပဲ။”
“ရပါတယ်။ ဘစ်မိန်းရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေရင်းမြစ်က ငွေလဲလှယ်ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်လို့ပါ။”
“ခရစ်တိုငွေကြေး အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ ဖြစ်လာမယ်လို့ မင်းပြောချင်တာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက သိပ်ကြာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ပါ့ဂျွန်ဝူသည် ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည် - “ဒါဆိုရင် ဇူလိုင် ၁ ရက်နေ့မှာ စဖွင့်မှာပေါ့… ဟုတ်လား။”
“အင်း၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်အရောင်းအဝယ်တွေကတော့ နည်းနည်းတော့ စောင့်ရဦးမယ်။ အဲဒီအကြောင်း လူအများကြီး မသိသေးဘူးလေ။”
“ငါရော နည်းနည်းလောက် ဝယ်ထားရမလား။”
“အင်းလေ၊ အဲဒါက လောင်းကစားနဲ့ အတူတူပဲဆိုတော့ အရှုံးပေါ်မယ့်အရေးကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ရင်တော့ ဝယ်လိုက်ပါ။”
“ဟ… ဟုတ်လို့လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဝန်ဆောင်မှု စည်းမျဉ်းတွေကို ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံး သေချာနားလည်အောင် လုပ်ထားပါ။ ဘစ်မိန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒိုမိန်းထဲမှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်မယ့် အိုင်ဒီနဲ့ ခရစ်တိုပိုက်ဆံအိတ်ကို မလုပ်ရပါဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စည်းကမ်းတွေကို ဦးစားအပေးဆုံး ဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းရမယ်လေ။”
“သေချာတာပေါ့။ ငါလည်း အဲဒါကို လုပ်လက်စပဲ။ စည်းကမ်းတင်းကျပ်ရာမှာ ငါဘယ်လောက် ကျွမ်းတယ်ဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။”
“ဟားဟား၊ အင်း သိပါတယ်။ ကိုင်တွယ်တာ အရမ်းတော်တာပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ ငါနည်းနည်းလွန်သွားပြီလားလို့ တွေးမိလာတယ်။ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆိုရင် စိတ်ရောဂါကုဆီ သွားပြနေရပြီလို့ ပြောလာတယ်။”
“သူက သာမန်လစာစားသမားဘဝကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးလို့ပါ။ သူက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မွေးလာတာကိုး။”
“သူသာ အလုပ်ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ သူထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကဲ ဒါပဲ။ ငါ ဆက်လုပ်လိုက်ဦးမယ် ပြီးတော့…”
“ပြီးတော့ ဘာလဲ။”
“ချန်ဂျောင်း လက်ထပ်တော့မှာဆိုပြီး မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာတွေ လိုက်ဝေနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါက မင်းကို ပြောပြမယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ မင်းက အရမ်းအလုပ်များနေမှာ သေချာတယ်၊ မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ဘူးလို့ သူပြောတယ်။”
“အော်…”
သူ့တွင် သတိရလာသည်။
ယခင်ဘဝကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကန်ဝူဆောင်းသည် ဖိတ်စာရခဲ့သော်လည်း မသွားခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က သူသည် အလွန်ပင်ပန်းပြီး စိတ်ဖိစီးမှုများနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ…
“ဒီတပတ်အဆုံးမှာ ဂန်နမ်မှာ ပါတီလုပ်မယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းသွားပြသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။”
ယွန်ဂီဟွမ် မဟုတ်ပေ၊ ယွန်ချန်ဂျောင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ကောလိပ်တုန်းက သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကန်ဝူဆောင်း သူ့အတွက် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေးရပေမည်။
“သေချာတာပေါ့။ ငါသွားမှာပါ။ ချန်ဂျောင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်က အရင်အတိုင်းပဲ မဟုတ်လား။”
***
စနေနေ့။
လူတို့သည် ဂန်နမ်ဘူတာရုံအနီးရှိ ဝက်သားသုံးထပ်သား ကင်ဆိုင်တွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။”
ကန်ဝူဆောင်းသည် ချန်ဂျောင်း၏လက်ကို ဆွဲင်္နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်းသည် ကန်ဝူဆောင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကန်ဝူဆောင်းမှာ ယခုအခါ သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူသည် ယခုအခါ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ စီအို ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။
“အင်း။ နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပဲ။”
ကန်ဝူဆောင်းအား အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်သလို ကြည့်နေကြသော သူငယ်ချင်းဟောင်းများက နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထိုသို့ဆက်ဆံခံရသည်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်လှသည်။
ပါ့ဂျွန်ဝူက ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည် - “ဒီဆိုင်မှာ အဈေးအကြီးဆုံး အစားအစာတွေ မှာကြရအောင်!”
ယွန်ချန်ဂျောင်းက တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါ့ဂျွန်ဝူက ဆက်ပြောသည် - “ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဒီနေ့ ဝူဆောင်းက ဧည့်ခံမှာလို့ ပြောထားတာပဲ။ ငါတို့က ဒီထက်ပိုစျေးကြီးတဲ့ဆိုင်ကို သွားသင့်တာ။”
“ဒ… ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိုယ့်မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပါတီလေ…”
“ဟေ့ကောင်၊ ဝူဆောင်းတစ်ရက်ကို ဘယ်လောက်ရှာနိုင်လဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူတတ်နိုင်ပါတယ်။”
ယွန်ချန်ဂျောင်းကမူ အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကျေးဇူးတင်ခံရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ ကန်ဝူဆောင်းက ရှင်းပြလိုက်သည် - “ဒီနေ့ ငါဝယ်မှာပါ။ မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ၊ ပြီးတော့ အရင်တုန်းကလည်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတာပဲလေ၊ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
ယွန်ချန်ဂျောင်း တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။ သူသည် ဝူဆောင်း၏ အောင်မြင်မှုအတွက် ဝမ်းသာသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း မနာလိုဖြစ်မိသည်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ ယွန်ချန်ဂျောင်းသည် မိမိကိုယ်ကို တိုတောင်းသောစိတ်ဝင်မှုကြောင့် ခါးသီးနေမိသည်။
“မင်းလာမယ်လို့ ကြားရတော့ အံ့သြသွားတာ။ ငါတို့ကောလိပ်တုန်းကနဲ့စာရင် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။”
ကန်ဝူဆောင်းသည် သူလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ယွန်ချန်ဂျောင်းထံသို့ ကိုယ်တိုင်ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပါ့ဂျွန်ဝူက ဆိုဂျူးပုလីကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြေညာသည် - “ဒီနေ့ ဝူဆောင်းက ရှင်းမှာဆိုတော့ အားလုံး အင်ပြည့်အားပြည့် သောက်ကြရအောင်! တတ်နိုင်သလောက် အများကြီး စားကြရမယ်။”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ဖန်ခွက်ထဲသို့ အရက်များ လောင်းထည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် ပျော်ပျော်ပါးပါး ပါတီလုပ်ကြသည်။ အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်ကြသည်။
ပါ့ဂျွန်ဝူက ယွန်ချန်ဂျောင်းကို မေးလိုက်သည် - “ကဲ မင်းရဲ့သတို့သမီးက ဘယ်တော့လာမှာလဲ။ သူ့ရဲ့ လူပျိုကြီး/အပျိုကြီး သူငယ်ချင်းတွေလည်း ခေါ်လာမယ်လို့ ကြားတာပဲ။”
အိမ်ထောင်မကျသေးသော လူငယ်များက ယွန်ချန်ဂျောင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်းက သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ကန်ဝူဆောင်းက သူ့ဖန်ခွက်ကို အကုန်မွှေကာ ထရပ်လိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေကြပါဦး။ ငါတော့ ပြန်တော့မယ်။”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ကန်ဝူဆောင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည် - “ဘယ်သွားမလို့လဲ? မိန်းကလေးတွေ စိတ်ဝင်စားအောင် မင်းဆက်ထိုင်နေပေးရဦးမယ်လေ။ မင်းက ချမ်းသာတော့ သူတို့သဘောကျမှာပေါ့။”
ကန်ဝူဆောင်းက ပြုံးစစဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် - “ဒါဆိုရင် မိန်းကလေးတွေက ငါ့ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ ငါ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောချင်တာပေါ့။”
“ဟားဟား၊ သိသာပါတယ်ကွာ။ ငါက ပိုချောတယ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာပိုတောင့်တယ်၊ ပိုဟာသజ్ఞာဏ်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ စာမေးပွဲအမှတ် (GPA) လည်း ပိုကောင်းတယ်။”
“ဟေး၊ တော်စမ်းပါ! စာမေးပွဲအမှတ်ကို ပြောနေပြန်ပြီလား။”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ပြုံးစစဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည် - “ငါ့အမှတ်က မင်းထက် ၀ ဒသမ ၂ ပိုများတယ်။ အဲဒါ အမှန်ပဲဆိုတာ မင်းဝန်ခံရမယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“…”
ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် ယွန်ချန်ဂျောင်းက မေးလိုက်သည် - “သူတို့က တခြားနေရာမှာ တွေ့ချင်ကြတယ်။ မင်းမသွားချင်ရင် မသွားနဲ့လည်း ရပါတယ်၊ ဝူဆောင်း။”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ကန်ဝူဆောင်း၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “သွားမှာပေါ့ကွာ။ ဒီကနေ မင်းထွက်ပြေးလို့မရဘူး။ သစ္စာဖောက်လို့ အခေါ်မခံချင်ရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့တော့။”
ကန်ဝူဆောင်းသည် ပါ့ဂျွန်ဝူ၏ ကောလိပ်တုန်းကအတိုင်း ပြုမူနေပုံကို မမုန်းပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကန်ဝူဆောင်းလည်း လိုက်သွားရန် သဘောတူလိုက်သည်။
“ခဏလောက်တော့ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ။”
***
သူတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း နောက်ပြောင်ကြသည်။
“ဘာလဲဟ…! မင်းက အခု နာမည်ကြီးတာရာပွင့်နေတာလား။ လူတွေက မင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသလိုပဲ။”
“ဟားဟား၊ ငါက လူကြိုက်များတာကိုး။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါအရမ်းချောလို့ လူတွေက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာ ထင်တယ် ဟားဟား။”
သူတို့ အတူတူ ရယ်မောကြသည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်းက ကြွားဝါလိုက်သည် - “ဟားဟား၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါက လူတွေထဲမှာ အနာဆုံးလူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံရမယ်။ ပြီးတော့ ငါက အရင်ဆုံး အိမ်ထောင်ကျမယ့်လူပဲလေ!”
ပါ့ဂျွန်ဝူက ညည်းတွားလိုက်သည် - “မှန်ပါတယ်လေ…”
ကန်ဝူဆောင်း၏ ယခင်ဘဝတွင် ယွန်ချန်ဂျောင်းသည် သာမန်ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းမွန်သော အလုပ်အကိုင်ရရှိခဲ့ပြီး မိမိချစ်ရသော မိန်းကလေးနှင့် လက်ထပ်ကာ သားသမီးများ ထွန်းကားခဲ့သည်။ ကန်ဝူဆောင်းက ထိုအရာအတွက် မနာလိုဖြစ်မိခဲ့သည်။
လူငယ်အများစုသည် သတင်းကို သေချာမကြည့်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးများ၏ မျက်နှာများကို မသိကြသော်လည်း ကန်ဝူဆောင်းကမူ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်း၏ သတို့သမီးလောင်းက ကန်ဝူဆောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားပုံပေါ်သည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်းက လူတိုင်းကို အမြန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီလူတွေကတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်တဲ့ ပါ့ဂျွန်ဝူ၊ ကန်ဝူဆောင်း၊ ကင်ဟိုဂျင်းနဲ့ ဟာတေးမင်တို့ပါ။”
ကန်ဝူဆောင်းက ခေါင်းညိတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် - “မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ကန်ဝူဆောင်းပါ။”
“ဟားဟား၊ ခင်ဗျားက ကျွန်မသိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူနေသလိုပဲ။”
တခြားမိန်းကလေးတွေကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။
“ဝိုး၊ ကိုကိုက ကိုကိုနတ် (Coconut) ရဲ့ စီအိုနဲ့ တအားတူတာပဲ။ နာမည်တောင် တူနေတယ်!”
“အဲဒီလူက KND ကိုလည်း ပိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်နော်။”
မိန်းကလေးတွေ စကားစမြည်ပြောနေတုန်းမှာပဲ ပါ့ဂျွန်ဝူက ကြေညာလိုက်သည် - “ဒီလူက အဲဒီလူ အစစ်ပဲလေ!”
“ဟင်… ဗျာ?”
“ဒီလူက အဲဒီ ကန်ဝူဆောင်း အစစ်ပဲ!”
မိန်းကလေးလေးယောက်စလုံး အံ့သြတကြီး အသက်ရှူရပ်သွားကြသည်။ ယွန်ချန်ဂျောင်း၏ သတို့သမီးလောင်းက အမှန်ဟုတ်မဟုတ် သိလိုသဖြင့် ယွန်ချန်ဂျောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ အမှန်ပဲလား။”
“အင်းလေ။”
“တကယ်လား။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က ကျောင်းအတူတူတက်တုန်းက တော်တော်ရင်းနှီးကြတာ။”
ဝူဆောင်းက ဝင်ရှင်းပြလိုက်သည် - “ဟားဟား၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အဲဒီကန်ဝူဆောင်းပါပဲ။ ချန်ဂျောင်းနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေလေ။ သူ မင်္ဂလာဆောင်မယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ချက်ချင်းကို လာခဲ့တာ။ ချန်ဂျောင်းက အမြဲတမ်း လူချောလူကြိုက်များတဲ့သူဆိုတော့ အခုလည်း ဒီလိုလှပတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ဖူးစာဆုံတာ မဆန်းပါဘူး။”
အမှန်တကယ်လည်း ဟုတ်ပေသည်။ သူမက ရုပ်ရှင်မင်းသမီးလို ရင်သပ်ရှုမောစရာ အလှမျိုးတော့ မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ချောမောလှပသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမနှင့်ပါလာသော သူငယ်ချင်းများလည်း အားလုံး ရုပ်ချောကြသည်။
“အ… အို။ ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်… ခင်ဗျားက ဟာသလုပ်နေတာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီ ကန်ဝူဆောင်း အစစ်ပဲပေါ့။”
ရုတ်တရက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ဆူဂျောင်းရယ်၊ ငါ ခဏလောက် အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်။”
နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း လိုက်ထရပ်သည်။
“ငါလည်း လိုက်မယ်!”
မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ထွက်သွားကြပြီး ကျန်ရှိနေသူများမှာ အနေရခက်သော အပြုံးများဖြင့် ငေးနေကြသည်။ ချန်ဂျောင်း၏ သတို့သမီးလောင်း လီဆူဂျောင်းက သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် -
“ဟားဟား၊ ဟိုလေ… ဒါက ဆောအွန်းဆိုလ်ပါ။ သူက ဒေယန်း အီလက်ထရွန်နစ်မှာ အလုပ်လုပ်တာပါ။”
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ကန်ဝူဆောင်းပါ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်။ ကျွန်တော်က ဆောအွန်းဆိုလ်ပါ။ ရုံးမှာ ကျွန်မအတွက် အလုပ်တွေ ပိုများလာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရဦးမယ် ထင်တယ်နော်။”
“ဗျာ?”
“ကျွန်မက ဒေယန်း အီလက်ထရွန်နစ်ရဲ့ မဟာဗျူဟာ သတင်းအချက်အလက်ဌာနမှာ လုပ်တာပါ။ နိုင်ငံထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ကျွန်မတို့အဖွဲ့လောက် ကိုင်တွယ်ရတာ များတဲ့နေရာ တခြားရှိမယ်မထင်ဘူး။”
သူတို့နှစ်ဦး အتبအချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့သည်။