အခန်း (၁၃၃)။ <အာဏာ>
ဆိုးလ်ဘဏ်များအသင်း အစည်းအဝေး။
နူရီ၊ ဒယ်ဂျင်နှင့် ဆယ်ဟန် အစရှိသည့် ဘဏ်အသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် သီးသန့်အစည်းအဝေးတစ်ခုအတွက် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ လမ်းစမရှိတော့ဘူး။ အလားတူ ဝန်ဆောင်မှုမျိုးကို အမြန်ဖန်တီးူဖို့ လိုမယ်၊ မဟုတ်ရင်လည်း ကိုယ့်ဝေစုကို သူတို့ကို ခွဲပေးလိုက်ရတော့မယ်”
“သူတို့သာ အော့ဖ်လိုင်း ငွေပေးချေမှု စနစ်ကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အလကားဖြစ်ကုန်ပြီပဲ”
“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူတို့မှာ ကိုကွန်ပေး (Coconut Pay) ပါ ရှိနေသေးတာလေ။ ဒါကို အွန်လိုင်း ငွေပေးချေမှုစနစ်မှာပါ အသုံးပြုလာမယ်ဆိုရင် ဖောက်သည်တွေ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ကြမယ်လို့ ထင်လဲ”
“... ဒီကောင် ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲဟင်။ ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ဖို့ အကူအညီတောင်းတော့ သူဘာပြောခဲ့လဲ သိလား” ဆယ်ဟန်ဘဏ် ကိုယ်စားလှယ်က ရေအေးတစ်ခွက်ကို အငမ်းမရ သောက်ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “သူက အလုပ်များတယ်၊ တကယ် အရေးတကြီး လိုအပ်နေရင် ကိုယ်တိုင်လာခဲ့ဖို့ ပြောတယ်။ သူကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲမသိဘူး”
ဒယ်ဂျင်ဘဏ် ကိုယ်စားလှယ်က ဝင်ပြောသည်၊ “ဟုတ်တယ်လေ! ကိုကွန်ပေးနဲ့ အတူတူလောက် ကောင်းတဲ့စနစ်ကို ငါတို့လည်း တည်ဆောက်လို့ရတာပဲ။ ကိုယ့်ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူတွေကို လုပ်ခိုင်းထားနှင့်ပြီ”
“ငါ့ဘက်ကလည်း အတူတူပဲ။ သုံးလအတွင်း ပြီးအောင်လုပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ စီမံကိန်းမန်နေဂျာက ပြောတယ်”
ရှင်ဂွန်ဂူက ထိုစကားများကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
သုံးလ ဟုတ်လား။
အဲ့ဒီလိုမျိုး အချိန်တိုအတွင်းမှာ အဲ့ဒီလိုစနစ်မျိုး ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဒယ်ဂျင်ဘဏ် ကိုယ်စားလှယ်က ရှင်ဂွန်ဂူဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “ဘယ်လိုထင်လဲ ရှင်ဂွန်ဂူ”
ရှင်ဂွန်ဂူက လူတိုင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီနည်းပညာရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို အထင်သေးနေကြတယ်လို့ပဲ မြင်တယ်”
“ဗျာ့? ဒါက အိုင်တီ (IT) လေ။ ပရိုဂရမ်မာတွေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ပြီးတာပဲဟာ။ လွယ်ပါတယ်”
အခြားကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုသည်။ “အတူတူပါပဲ။ ပရိုဂရမ်မာအချို့ကို ငွေပေးပြီး ဖန်တီးခိုင်းလိုက်ရုံပေါ့။ အဲ့ဒါ ဘာလို့ ခက်ရမှာလဲ”
ရှင်ဂွန်ဂူက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်၊ “ကိုကွန်ဘဏ် (Coconut Bank) သုံးနေတဲ့ လုံခြုံရေးကောင်းပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့နည်းပညာမျိုးက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့မှာမှ မရှိဘူး။ ဘယ်စနစ်မဆို အလွယ်တကူ ဖန်တီးလို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သုံးလ ဟုတ်လား။ နူရီဖိုင်းနန့်စ်မှာ စနစ်အသစ် စတင်သုံးစွဲတုန်းက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ မမှတ်မိကြဘူးလား။ ပထမရက်မှာ ငရဲကျသလိုပဲ၊ အဲ့ဒီနောက် သုံးလလောက်အထိ စနစ်တွေ ရပ်တန့်သွားတာ လူသေလောက်အောင်ပါပဲ။ အဲ့ဒီလိုမျိုး အဖြစ်ဆိုးတွေ ထပ်ဖြစ်လာတာကို လက်ခံနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ လုပ်ကြည့်ကြပေါ့လေ”
“အင်း…”
အဟမ်း။
ရှင်ဂွန်ဂူ၏ ပြတ်သားပြီး မှန်ကန်လှသော စကားများကြောင့် အခြားသူများမှာ အနေရခက်သွားကြသည်။
ရှင်ဂွန်ဂူက ဆက်ပြောသည်၊ “ကိုကွန်ဘဏ်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ အလွန်ချောမွေ့ပြေပြစ်ပြီး ထိရောက်စွာ လည်ပတ်နေတယ်။ ပထမနေ့တင် အကောင့်ပေါင်း ငါးသိန်းကျော် ဖွင့်ပြီးပြီ၊ ကိုကွန်ပေးကော ဘယ်လိုနေလဲ။ သုံးရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်လေ”
ဒယ်ဂျင်ဘဏ် ကိုယ်စားလှယ်က သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောသည်၊ “ဒါပေမဲ့ ကိုကွန်ဘဏ်က ဘယ်တော့မှ ကျွန်တော်တို့ကို မနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ကုမ္ပဏီကြီးတွေပါ။ အခြေကျပြီးသား ကုမ္ပဏီတွေလေ”
ရှင်ဂွန်ဂူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ “ကိုကွန်ဘဏ်ရဲ့ တကယ့်ပိုင်ရှင်က ကန်ဝူဆောင်းဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ မေ့နေကြပြီလား။ သူဟာ ဘလူးအက်စ်တူး (Blue S2) ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိရဲ့လား။ စမတ်ဖုန်းတစ်လုံး ဖြစ်လာဖို့အတွက် အစိတ်အပိုင်း ဘယ်လောက်များများ ပါဝင်တယ်ဆိုတာ သိလား။ အဲ့ဒါက KND နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီအများအပြား ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ဂင်ပိုက စက်ရုံတွေနဲ့ ကန်ဝူဆောင်း စီစဉ်ထားတဲ့ အခြားလုပ်ငန်းတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ရှင်ဂွန်ဂူသည် စကားရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူအုပ်စုကို သူ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်မိသည်။ ဤအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်မိသည်ကိုပင် နောင်တရမိ၏။ အလကား အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိသည်။
“ကန်ဝူဆောင်း ကိုယ်တိုင်က အောင်မြင်ပြီးသား လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဟောင်းဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်အတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”
အခန်းတွင်းလေထုမှာ တင်းမာသွားသည်။ ရှင်ဂွန်ဂူလည်း စိတ်တိုတိုဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။
***
ရှင်ဂွန်ဂူသည် သူ့နှမဖြစ်သူထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
“သမ္မတ ကန်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလား”
ရှင်ဆီမီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို သဘောမကျဘူး။ ဆယ်ဟန်နဲ့ ဒယ်ဂျင်တို့ဆီကထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့…”
ရှင်ဆီမီမှာ ပါတီပွဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အကိုဖြစ်သူအား အကုန်မပြောပြနိုင်ပေ။ သူမက “သူ လက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရဘူးလေ” ဟုသာ ထည့်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဖင်တက် (Fintech) ဌာနကကော ဘယ်လိုပြောလဲ”
“သူတို့ အွန်လိုင်းဘဏ်လုပ်ငန်းနဲ့ ဆင်တူတာမျိုးကို သုံးလအတွင်း လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သက်ဆိုင်ရာ နည်းပညာအချို့ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကွန်ပေးက လုံးဝ වෙනස්တယ်”
“ကွဲပြားတယ် ဟုတ်စ”
“အဲ့ဒါနဲ့ ဆင်တူတာမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ရင်တောင် လုံခြုံရေးပြဿနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်”
ရှင်ဂွန်ဂူက ဆက်ပြောရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့စနစ်က ကိုကွန်ပေးထက် ဟက်ခ်လုပ်ရ ပိုလွယ်ကူပြီး ပိုနှေးကွေးနေလိမ့်မယ်”
ရှင်ဂွန်ဂူ မျက်လုံးများ ပတ္တမြားပွင့်သလို ပွင့်သွားသည်။ ကန်ဝူဆောင်းက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ထုတ်ကုန်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါလိမ့်။ သူ့နောက်ကို လိုက်မီဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“စမတ်ဖုန်း စတင်ထုတ်လုပ်ကတည်းက ကန်ဝူဆောင်း ဒါကို ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာများလား မသိဘူး”
“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် 짧은 အချိန်အတွင်းမှာ ဒီစနစ်ကို အပြီးသတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ သူ ဒါကို အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက် ကြိုတင်လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်”
“ဒါဆို သူ နောက်ထပ် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
ရှင်ဆီမီအနေဖြင့် အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
ရှင်ဂွန်ဂူက တည်ကြည်သောလေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်၊ “သူ့ရဲ့ အထူးပြုချက်က အချက်အလက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု (Data analysis) လေ။ ဘဏ်တွေနဲ့ ကိုကွန်ပေးရဲ့ ဖောက်သည် အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် စီမံကိန်းအတွက် အသုံးချလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ကိုယ်တွေက မသိရင် သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ကျော်တက်လို့ ရနိုင်မှာလဲ”
ထိုစဉ် ရှင်ဆီမီ့ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။
ဘစ်ဒေတာ (Big data)။
သူ့လုပ်ငန်းတွေ အားလုံးဟာ အနာဂတ်မှာ ပိုကြီးမားတဲ့ တစ်ခုခုအတွက် အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့များ လား။
သူတို့နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ သေချာပေါက် သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အလွဲကြီး လွဲနေကြလေသည်။
***
ဆိုးလ်မြို့တော်ခန်းမရှိ စတိုးဆိုင်ငယ်တစ်ခု။
ဝူဆောင်း၊ အိုဟွန်းနှင့် ဝန်ကြီးချုပ် ရှင်ဆုန်မိုတို့ သုံးဦးသား ဆိုဒါဘူး ကိုယ်စီကိုင်လျက် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ရှိနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဘလူးအက်စ်တူး (Blue S2) ကို အသုံးပြုကာ သောက်စရာဖိုးကို ရှင်းပြနေကြပြီး လူအများရှေ့တွင် ဟန်ရေးပြနေကြသည်။
ငွေပေးချေမှုမှာ ချောမွေ့လွန်းလှသည်။ ဘီးပ်ခုံသံ မြည်သွားပြီးနောက် POS စက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ကိုကွန် ၁၀ ခုကို ချီးမြှင့်လိုက်ပါပြီ”
အိုဟွန်းက လက်ခုပ်တီးကာ အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ဟာဟာ၊ တော်တော် အဆင်ပြေတာပဲ! ဒါကို ဘစ်မိန်းမှာ ငွေထုတ်လို့ရသလို ကိုကွန်ကုန်တိုက်မှာလည်း သုံးလို့ရတယ် မဟုတ်လား”
ဝူဆောင်းက ပြုံးလျက် ဖြေသည်၊ “ဟုတ်ပါတယ်!”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် သတင်းထောက်များက ဤမြင်ကွင်းကို အလုပ်ရှုပ်ခံကာ ရိုက်ကူးနေကြသည်။
ဆိုးလ်မြို့တော်ခန်းမ ရုံးခန်း။
ပွဲပြီးနောက် ထိုသုံးဦးသား လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီသောက်ရင်း ထိုင်နေကြသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်က ဝူဆောင်းအား ပြောသည်၊ “ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ စနစ်တစ်ခုအတွက် သမ္မတကြီးက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်ပြောပေးဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်”
“ဟာဟာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လူတိုင်းအတွက် ကောင်းမွန်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုပါ”
“ဒါမျိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေတည်းက ဖြစ်လာခဲ့သင့်တာ။ ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝကို ပိုကောင်းလာစေမှာ သေချာတယ်။ ကိုရီးယားကိုလည်း ပိုကောင်းလာစေမှာပါ”
ရှင်ဆုန်မို၏ ချီးကျူးစကားအပြီးတွင် မြို့တော်ဝန် အိုဟွန်းက ဝင်ပြောသည်၊ “ဆိုးလ်မြို့တော်ရှိ အစိုးရ အဆောက်အအုံတွေအားလုံးမှာ ဒီစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ အခုတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူတိုင်းဆီကို ပျံ့နှံ့သွားတော့မှာပါ”
“ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ အများကြီး ရထားနှင့်နေပါပြီ။ အားလုံး အလွန်ကောင်းမွန်စွာ တိုးတက်နေပါတယ်”
ရှင်ဆုန်မိုက ထပ်ပြောသည်၊ “ဆိုးလ်မှာ အောင်မြင်မှု ရသွားပြီဆိုရင် တခြားမြို့တွေမှာလည်း သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပြီးတော့ တရုတ်နဲ့ အမေရိကန်ကိုပါ ချက်ချင်း ယူသွားဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။ ဒီနိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံကိုပါ သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
အိုဟွန်းက အံ့အားသင့်လျက် အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ဝိုး၊ ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲဗျာ”
ရှင်ဆုန်မိုက ဝူဆောင်းကို မေးသည်၊ “ဒီစီံမံကိန်းကြီး အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးသင့်ပြီထင်တယ်။ ရုံဆန်း (Yongsan) မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးရေး စီမံကိန်းကို စဉ်းစားနေတယ်ဆိုတာ ကြားမိတယ်”
အိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူက ဤသတင်းကို ဝူဆောင်းထံမှ ကြားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
လီဆောင်းဟွန်းနှင့်လည်း ဆွေးနွေးပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ဒါက ဧရိယာအကျယ်ကြီးပါ။ အဲဒီမှာ လူနေတိုက်ခန်း ကြီးကြီးမားမားတွေ ဆောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် အိမ်ရာပြဿနာကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ”
အိုဟွန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်လေသည်။