နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုး (God Of Immortals) – အခန်း ၉၃: သေမင်း၏ တံခါး (၂)
ကျူးဖုန်းသည် ထိုနေရာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုများကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေပြီး မမြင်နိုင်သော အန္တရာယ်တစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ဒီနေရာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်" ဟု ကျူးဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဘေးနားရှိ ထရစ်ခ်မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသည်။ "သခင်၊ နောက်ဆုံးပညာရှိဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ ဒီနေရာဟာ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ ဆိုထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ မှော်အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအဆောင်မှာ မရေမရာသော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သတိပေးနိုင်သော အဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက်၊ သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်မှ မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံသဏ္ဍာန် ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
"အဲ့ဒါ ဘာလဲ..." ထရစ်ခ်သည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။ "ထရစ်ခ်၊ နောက်ဆုတ်နေလိုက်။ ငါ ဒါကို ကိုင်တွယ်မယ်။"
အရိပ်သည် သူတို့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာသည်။ ကျူးဖုန်းသည် မှော်အဆောင်ကို အသုံးပြု၍ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ထိုစွမ်းအင်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်ယုတ်သွားရသည်။
"ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက..." ကျူးဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ယခင်က မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
တိုက်ပွဲသည် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ အစွမ်းအစအားလုံးကို အသုံးချကာ ဤသေမင်း၏ တံခါးဟု ခေါ်ဆိုသော နေရာမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။
"ငါ နားမလည်ဘူး။ ငါသာ မကယ်ခဲ့ရင် မင်း အဲဒီထဲမှာ သေသွားနိုင်တယ်။ ငါက လတ်ခ်ရှာ (Laksha) တစ်ယောက်၊ မင်းက အဆူရာ (Asura) တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း မင်းအသက်ကို ငါ ကယ်ခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်း သိချင်ဘူးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငါတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဆူရာတစ်ယောက်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတစ်ခုကြောင့်ပါ။ အဲဒီတုန်းက ငါကိုယ်တိုင်လည်း အခက်အခဲတွေ ကြုံနေခဲ့ရတာ..."
ငယ်ရွယ်သော လတ်ခ်ရှာ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားလေးသည် အတိတ်က အမှတ်တရများ စိတ်ထဲသို့ လှိုက်တက်လာသဖြင့် စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိလိုက်သော ကျူးဖုန်းက စကားကို ချက်ချင်း ဝင်ထောက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့မှာလည်း တယ်လီပို့ (teleportation) တံဆိပ်တွေ ရှိပါတယ်။ အန္တရာယ်ရှိရင် ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်"
ဦးလေးကြီး ပရိုင်မက်စ် ပြောပြခဲ့သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သူ ပြန်အမှတ်ရမိပြီး ၎င်းကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ ဒါပေမဲ့လည်း မင်း ဒီနေရာမှာ မရှိသင့်ဘူး အဆူရာ။ မင်း ဒါအတွက် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ မင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက တဲရာ ဒေဗ (Terra Deva) ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ အဲဒီလို တိုက်ခိုက်ချက်မျိုးကြောင့် ဒဏ်ရာတွေ ရမနေသင့်ဘူး"
ထိုကောင်လေးက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုတဲရာ ဒေဗနှင့် နာရီပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားကစားကွင်းထဲမှ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသူ ဖြစ်သည်။ သူသာ ပြန်ဝင်နိုင်မည်ဆိုပါက ပြန်ဝင်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အတိတ်ဖြစ်သွားချေပြီ။
"မင်းကို ဒဏ်ရာတွေ ကုသပေးနေရင်းနဲ့ ငါ ဘာကို သဘောပေါက်သွားလဲ မင်းသိလား"
ကောင်လေးသည် သူ၏ အာရုံကို ကျူးဖုန်းထံသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က အားနည်းနေသလို မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပိုပြီး အားနည်းနေတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါ အဆူရာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်တောင် မပြောနဲ့၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက် လေ့ကျင့်လာခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး"
နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ဟုတ်လား။ သူသည် အသက် ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးပေ။ ဒါက သူ့ကို နောက်ပြောင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လတ်ခ်ရှာ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားလေးရဲ့ အမြင်မှားနေတာလား။
"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ အဲဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး မလေ့ကျင့်ခဲ့ရသေးဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ ဒီနေရာမှာ တကယ်ကို မရှိသင့်တာပါ"
"ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ တယ်လီပို့ မှော်အဆောင်တွေက မင်း အသက်ရှင်နေမှပဲ အသုံးဝင်မှာ။ မင်းမှာ အသက်ကယ် မှော်အဆောင်တွေ အများကြီး မရှိဘူးဆိုရင်၊ ငါလည်း သိပ်မယုံကြည်ပေမဲ့၊ မင်း ဒီနေရာမှာပဲ သေသွားလိမ့်မယ်။"
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အားကစားကွင်း၏ စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးကြောင်းကို ဖော်ပြသည့် ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီတွင် သူတို့သည် မြင့်မြတ်သော အမှတ်တံဆိပ် ကျောက်တုံးများနှင့် အခြားသော ရတနာများအတွက် လိုဏ်ခေါင်းများဆီသို့ ဝင်ရောက်ကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။
လတ်ခ်ရှာ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားလေးသည် ကျူးဖုန်းကို သနားကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် လိုဏ်ခေါင်းတွေထဲကို ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တခြား အဆူရာ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားတွေကို အားကိုးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ အဲဒီထဲမှာဆိုရင် မင်းဟာ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာ။ တခြားသူတွေက ငါ့လောက် သဘောကောင်းချင်မှ ကောင်းကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့လမ်းကိုတော့ မပိတ်မိစေနဲ့။"
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် တောင်တန်းတွေဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားမှာပါ၊ လိုဏ်ခေါင်းတွေက ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ဘူး။"
"မင်းသဘောပါပဲ။"
ထိုလတ်ခ်ရှာလေးသည် သူ၏ နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ ရှားပါးသော သောန်းသံမဏိ (Thorne steel) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ငွေရောင်သမ်းသော ရှည်လျားသည့် ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျူးဖုန်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ သောန်းသံမဏိတွင် ခရိုမီယမ်၊ နီကယ်နှင့် ဗနေဒီယမ်တို့ ပါဝင်သည်။
"မင်းရဲ့ဓား ကျိုးသွားတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ ဒီဓားကို ယူလိုက်ပါ။ ဒါကို ငါ့အဖေ ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ ထုလုပ်ထားတာ။ အထဲမှာ အနှစ်သာရ အူတိုင် မပါပေမဲ့ ထက်မြက်စေတဲ့ မှော်စာလုံးတွေ ထွင်းထုထားတယ်။ ဒါကို လက်ဆောင်သေးသေးလေးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"
သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးမှ စကားကို ဆက်ပြောသည်။
"ဖန်ဇီဒုန်း၊ အဲဒါ ငါ့နာမည်ပဲ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဖန်ဇီဒုန်း။"
ကျူးဖုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သံချပ်ကာ သတ္တဝါလေးတွေကို သတိထားပါ။ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားတွေလည်း သေတတ်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ နောက်မှ တွေ့မယ်၊ အဆူရာ ကျူးဖုန်း။"
"နောက်မှ တွေ့မယ်၊ လတ်ခ်ရှာ ဖန်ဇီဒုန်း။"
ကျူးဖုန်းသည် ဖန်ဇီဒုန်း အားကစားကွင်းဘက်သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးမှ သူရရှိလိုက်သော ဓားရှည်ဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤဓားသည် သာမန်လက်ဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူသည် နောက်ဆုံးပညာရှိဂိုဏ်း၏ ဆိုင်ခန်းများတွင် သံဓားများကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဓားမျိုးကိုမူ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ မှော်အနှစ်သာရ အူတိုင် မပါသော်လည်း ဤဓားသည် အကောင်းဆုံးသော သောန်းသံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အကောင်းဆုံးမှာမူ ၎င်း၏ လက်ရာပင်ဖြစ်သည်။ ဓားပေါ်ရှိ လက်ရာများသည် ကျွမ်းကျင်သော ဓားသမားတစ်ဦးမှသာ ဖန်တီးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထက်မြက်စေသော မှော်စာလုံးများသည်လည်း ဝိညာဉ်လက်သမားဆရာကြီးတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
ဤဓားသည် ယခုအခါ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာပြီကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ကာ ဓားကွက်အချို့ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်အဆင်ပြေနေသည်။ သူသည် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မှော်ဆန်သော အမိန့်အာဏာကို ရှာဖွေရန်အတွက် ပြန့်ကျဲနေသော တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
တောင်တန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားစဉ်တွင် သူသည် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားသော အရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ အားကစားကွင်းမှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီး ယခုအခါ လိုဏ်ခေါင်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည့် တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့်သာ ကြည့်ရှုပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ထိုကျိန်စာသင့်သော ရှာဖွေမှုမှ ပြန်လာနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ သူသည် သူတို့နှင့် တစ်လမ်းတည်း မသွားရသည့်အတွက် မည်မျှ ဝမ်းသာမိလိုက်သည် မသိ။
တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားများ၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျူးဖုန်းသည် အဝေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော တောင်တန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်ရန် အမြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် ပထမဆုံး တောင်တန်းဆီသို့ ရောက်ရန်အတွက် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။
တောင်ခြေရင်းသို့ နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်တောင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် တောက်ပနေသော အရာတစ်ခုနှင့်အတူ လျော့ရဲနေသည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို အားစိုက်ကာ စူးစမ်းကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ အနီးအနားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အဲဒါ တောင်ကောင် (Mountain critter) တစ်ကောင်ပဲ။"
လူသား မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ ဘေးနားတွင် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ စကားပင် မပြောလိုက်ရခင်မှာပင် လိုဏ်ခေါင်းများရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ မကြာသေးမီက သင်ယူခဲ့ရသည့်အချက်အရ သူမသည် အဆူရာ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်ရပေမည်။
"ကျေးဇူးပဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သူမ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုကောင်မျိုးကို ယခင်က မမြင်ဖူးသဖြင့် သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်မျက်စိကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကောင်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုကို မခံချင်သဖြင့် သူသည် ခြေလှမ်းကို အမြန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် တောင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ပတ်ကာ အဝေးတွင်ရှိသော အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းများပါသည့် တောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုအစင်းကြောင်းပါသော တောင်၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်ရင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။
တောင်ခြေရင်းတွင် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မည်သည့် ထူးခြားသော အသံ သို့မဟုတ် အရာကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် သူ ရှေ့ဆက်တိုးလိုက်သည်။ သူသည် တောင်ခြေရင်းရှိ တံဆိပ်ခတ်ထားသော အက်ကြောင်းရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် သစ်ပင်က ပေးလိုက်သော မှော်အဆောင်ကို ထိုအက်ကြောင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး မြင်သာသော ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် တောင်အတွင်းပိုင်းနှင့် မှော်ဆန်သော အမိန့်အာဏာရှိရာဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။