"မင်္ဂလာပါ။"
ကျူးဖုန်း သည် တုံ့ပြန်မှုမရှိသေးသော မိန်းကလေးထံသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်ရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ရှုပ်ပွနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်စို့လျက် ရှိနေသော ထိုမိန်းကလေးမှာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း မျက်ရည်များသည် လှည့်စားတတ်ကြောင်း ကျူးဖုန်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ လူသားအသွင် ဖန်တီးနိုင်ပြီး သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အခွံဆုတ်ပစ်ရန် အချိန်မဆွဲမည့် ပုံစံပြောင်းသတ္တဝါများအကြောင်း သူ ကြားဖူးထားသည်။
ဝိညာဉ်သရဲဘီလူးများ၊ သွေးကျင့်ကြံသူများ၊ သေမျိုးနတ်သမီးများ။ သူသည် စာရင်းကို ဆက်လက်ထုတ်ပြနိုင်သေးသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် သေမျိုးများရော မသေမျိုးများအတွက်ပါ အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ ထို့ကြောင့် အထွေထွေဆိုရိုးစကားကို သတိရကာ သူသည် အထူးပင် သတိထားရမည်ကို သိရှိထားသည်။
_"တစ်ကိုယ်တည်း ငိုကြွေးနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မယုံနဲ့၊ အဲဒါက မင်းဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအရာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"_
သို့သော် သူ ပို၍နီးကပ်လာသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိအရာမှာ ကျောက်ဂရန်းအိုးကွဲစများနှင့် ဖိတ်စင်နေသော တောင်စပါးကြီးပျားရည်များ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ကျူးဖုန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသလို ထိုမိန်းကလေးအတွက်လည်း သနားဂရုဏာ သက်မိသွားသည်။ တောင်စပါးကြီးပျားရည်သည် ရယူရန် ပိုခက်ခဲပြီး အာဟာရပိုဖြစ်သောကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်းပျားရည်ထက် ပို၍ဈေးကြီးကြောင်း သူသိထားသည်။ ကွဲသွားသော ပုလင်းအရွယ်အစားရှိ ပျားရည်အိုးတစ်အိုးစာအတွက် အနည်းဆုံး ရွှေပြား ၃ ပြားခန့် ကျသင့်ပေမည်။
သူ့အတွေးများကို စုစည်းကာ ကျူးဖုန်း က အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
"အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား"
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိန်းကလေးသည် သူမကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်နေသော ကျူးဖုန်း ကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ အမှတ်အသားလေးမှာ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုများကြားမှ အပျော့စား တောက်ပနေ၏။
"ရှင်က ဘာကို ဂရုစိုက်လို့လဲ"
"ချန်ချန်?"
မိန်းကလေးမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ကျူးဖုန်း က အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ယန် ချန်ချန်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် အိုသာသင်္ကေတ အမှတ်အသားပါရှိသော မိန်းကလေး။ သူမသည် သွေးကျင့်ကြံသူများ (ရှီဝူများ) ၏ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော အသေဆိုးဖြင့် ဒေါသတကြီး သတ်ဖြတ်မှုအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့သော ရွာ၏ ယခင်ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာ ဟောကိန်းထုတ်သူ၏ သမီးဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူနောက်သို့ လိုက်၍ ဈေးသို့သွားစဉ်က ထိုမိန်းကလေးကို အဝေးမှသာ မြင်ဖူးသော်လည်း မိန်းကလေး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သူ အမှားအယွင်းမရှိ မှတ်မိနေသည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ ချန်ချန်။"
ကျူးဖုန်း သည် သူ၏ ခါးကြားအိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး စုစုပေါင်း ရွှေပြားလေးပြားရှိသည့်အထဲမှ ရွှေပြားနှစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုရွှေပြားများသည် လယ်ကွင်းလုပ်ငန်းများတွင် အဆက်မပြတ် လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သောကြောင့် သူ၏ မိဘများက သူ့အား တမင်တကာ ပေးထားခဲ့သော ရွှေပြားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ကို ပေးအပ်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိုမိန်းကလေး၏ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် သူ နှမြောတွန့်တိုနေခြင်း မရှိပေ။
"ဒါလေးက အကူအညီ ဖြစ်မလား မသိဘူး။"
ရွှေပြားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန် ချန်ချန် ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဝင်းပသွားသည်။ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူမ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်က သူမအား မည်သို့မျှ တွေဝေစဉ်းစားနေခြင်းမရှိဘဲ ရွှေပြားနှစ်ပြားကို ပေးလိုက်သည်တဲ့လား။ ရွှေပြားနှစ်ပြားသာဆိုလျှင် သူမတွင် ရှိနှင့်ပြီးသား ရွှေပြားများနှင့် ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အမှန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ အချိန်မနှောင်းမီ သူမ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အခက်အခဲကို ကယ်တင်ပေးလိုက်တာပါပဲ။"
"ပြောရရင် ကိုယ့်နာမည်က ကျူးဖုန်း ပါ။"
"ရှင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။"
ယန် ချန်ချန် က ထိုသို့ပြောဆိုကာ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
"ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။"
"အဲဒီအတွက် ပူနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ချန်ချန် ရယ်။"
ကျူးဖုန်း သည် နေ့လယ်ခင်းနောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ကျေနပ်ပျော်ရွှင်လျက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် နံနက်ပိုင်းကတည်းက စိတ်ဓာတ်တက်ကြွ ရွှင်လန်းနေခဲ့ပြီး ဈေးမှ ပြန်လာကတည်းက ပျော်ရွှင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင်နှင့် အဘိုးအဘွားတို့မှာလည်း အကြောင်းရင်းကို အတင်းအကြပ် မမေးမြန်းကြဘဲ သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော စီးကြောင်းအတိုင်းသာ လိုက်ပါပေးကြသည်။
စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် ကျူးဖုန်း သည် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေသော ရေကန်စပ်ဒေသသို့ တရားထိုင်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။
အတွင်းစိတ် တည်ငြိမ်ခြင်း။
ကျူးဖုန်း သည် ရေကန်စပ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် တရားထိုင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်မည်အပြုတွင် လှပသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကြောင့် ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရေလှိုင်းလေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရေလှိုင်းအချို့သည် ရေကန်စပ်ရှိ ကျောက်တုံးခုံးဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားနေကြသည်။
ရေကန်စပ်ရှိ ကျောက်တုံးခုံးမှ ရေလှိုင်းများ ပြန့်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ရေလှိုင်းများသည် ဦးတည်ရာပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုတည်းသော ဗဟိုချက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ရေလှိုင်းများ သယ်ဆောင်လာသော စွမ်းအင်အားလုံးသည် ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်နှံ့မသွားမီ ဤတစ်ခုတည်းသော ဗဟိုချက်အမှတ်တွင် စုစည်းသွားကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်း၏ နက်နဲသော စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုတို့သည် ပြည့်စုံလေးနက်သော နားလည်သဘောပေါက်မှု တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလျက် ရေလှိုင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှ ရရှိလာသော ထိုနားလည်သဘောပေါက်မှုကို စူးစမ်းတွေးတောလေတော့သည်။ နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ သူသည် သေမျိုးလက်ဝါးပညာရပ်၏ အခြေခံ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံ ရွေ့လျားစေသော လက်ဝါးပညာရပ်၏ ပထမအဆင့်ပင်တည်း။
"အောင်ပြီ!"
သူ့လက်သီးကို လေထဲသို့ ထိုးရမ်းရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ သေမျိုးလက်ဝါးပညာရပ်၏ အခြေခံများကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် သူသည် ကျင့်ကြံရာနေရာသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ခံပညာ အကွက်အမျိုးမျိုးကို လိုက်လံလုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ လက်များသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားကာ မှိုင်းပျပျ အရိပ်ယောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အလွန်သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သေမျိုးလက်ဝါးပညာရပ် ပထမအဆင့်၏ အခြေခံဗဟုသုတကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ရှေ့သို့ မည်သို့ဆက်လှမ်းရမည်ကို စဉ်းစားတွေးတောရပေတော့မည်။ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သည်အထိ လေ့ကျင့်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်သည့် ထိုပညာရပ်ကို သူ စတင်ကျင့်ကြံရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေ့သည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သောနေ့တစ်နေ့ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။
သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော မိခင်ဖြစ်သူမှာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရန်အတွက် အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ် သားကြီး။ အမေ သားကို တကယ် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ပထမအဆင့်ရဲ့ အခြေခံကို နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ။ အဲဒါကို ကျွမ်းကျင်ဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆက်ကျင့်ရဦးမှာဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သုံးနှစ်ပဲ လိုတော့တယ်ပေါ့ဗျာ။"
လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော အဘိုးနှင့် အဘွားတို့သည်လည်း တောက်ပသော သက်တံဓားရောင်ခြည်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
"စွမ်းအင်တွေ ဖောက်ထွက်လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ငါတို့ လာခဲ့ကြတာ။ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား သားကြီး။"
"ပြေပါတယ် အဖေ။ ကျူးဖုန်း က သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံရွေ့လျားပညာရပ်ရဲ့ ပထမအဆင့်ကို စမ်းသပ်ကြည့်နေလို့ပါ။ သူက မကြာသေးခင်ကမှ အဲဒီရဲ့ အခြေခံလျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်ယူခဲ့တာလေ။ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် အဖေ။"
"အင်း၊ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့လေ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်း သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပြုံးလျက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မြေးဖြစ်သူထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မြေးဖြစ်သူအနေဖြင့် ကိုယ်ခံပညာများအပါအဝင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အားပေးမှုမှန်သမျှ လိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိပေသည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ် ကျူးဖုန်း ရယ်။ သား ဒီအတွက် အများကြီး ကြိုးစားခဲ့တာပဲ၊ ဒီဆုလာဘ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား။"
"ကဲပါ ကျူးဖုန်း ရယ်။ သားအတွက် အောင်ပွဲခံဖို့ လိုပါတယ်။ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းအတွက်ပေါ့။"
ကျန်းလီချန်း က မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ထိုညနေခင်းတွင် ကျူးဖုန်း ၏ အောင်မြင်မှုကို မှော်ဆန်သော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာများစွာဖြင့် အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသည်။
အောင်ပွဲခံပြီးနောက် ကျူးဖုန်း သည် ကျင့်ကြံရာအခန်း သို့ သွားရောက်ကာ အချိန်မဲ့ဝိညာဉ်ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုကို စတင်ခဲ့သည်။ ထိုပညာရပ်က ၎င်းတို့၏ ဆံ့နိုင်စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် ဆန့်ထုတ်ပေးနေခြင်းကြောင့် သူ၏ ဒါန်ထျန်နှင့် မေရီဒီယန် (စွမ်းအင်လမ်းကြောင်း) တို့မှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် အဓိကအာရုံစိုက်မှုမှာ ၎င်းတို့၏ နက်ရှိုင်းမှုအပေါ်တွင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူသည် ချီစွမ်းအင်သိပ်သည်းဆအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးကို ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ချီစွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်ထွက်မသွားစေရန် တားဆီးပေးမည့် စွမ်းအင်ဘောလုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖိသိပ်သိပ်သည်းစေမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ မသေမျိုးလမ်းစဉ်၏ အစပင်တည်း။
ကျူးဖုန်း သည် အပ်ဖျားခန့်ရှိ ပုံဆောင်ခဲတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုစွမ်းအင်သည် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ထက် အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းနေဆဲပင်။ သူသည် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကြောင့် ခေါင်းကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
ခဏကြာ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံခြင်းတစ်ခုထက် ပို၍ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပျော်ရွှင်စေသည့်အရာ မရှိပေ။ နာရီအနည်းငယ်ကြာသောအခါ သူသည် ကျင့်ကြံရာအခန်း မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးဝင်းပလျက် သူ့အခန်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းမွန်တဲ့နေ့တစ်နေ့လဲ။"