တစ်နေရာလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ဘီလူးအသွင် ဖန်တီးထားသော လှည့်စားမှုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များနှင့် နှင်းခဲများမှာလည်း အလားတူပင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ပေါ်တယ်လ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ ရာနှင့်ချီရှိ၏။ မတူညီသော သဘာဝလက္ခဏာများရှိကြပြီး အားကောင်းလှသော စွမ်းအင်များဖြင့် လည်ပတ်နေကြသည့် ပေါ်တယ်လ်များပင်တည်း။ ဤနေရာရှိ စွမ်းအင်ပမာဏမှာ ရင်ဖိုစရာပင် ကောင်းလှပေသည်။
"အဟွတ်!"
"မင်းက အဲ့ဒီလှည့်စားမှုကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီဆိုတော့ ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရတာက ဘယ်လိုလူသားအတွက်မဆို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ဖြစ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်"
ယက်ရှာဆန် နတ်ဘုရားက သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဒီနေရာကို တကယ်တော့ 'အာကူလမ် ဒီဗီနစ်' (Aculum Divinis) လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒါက အချိန်နတ်ဘုရားစွမ်းအင် လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ဒီနယ်မြေဟာ ဂျိတ်ဧကရာဇ် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်နဲ့ ငရဲပြည်ဆိုတဲ့ ကမ္ဘာသုံးပါးပေါ်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေဆီကို အချိန်နဲ့ სივრცေကို အခြေခံပြီး တယ်လီပို့တ် ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ ဘုရားစွမ်းအင်သုံး လက်ရာတစ်ခုပေါ့။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဂျိတ်ဧကရာဇ်မှာ အချိန်နဲ့ სივრცေ ပညာရှင်တွေဖြစ်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ပြန်လည်မွမ်းမံဖို့ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့ကြတယ်။ နတ်လူသတ္တဝါတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေ အားလုံးပါပဲ။ ရှားပါးတဲ့ နည်းပညာအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုပြီး နယ်မြေတွေ၊ နယ်ပယ်တွေ၊ ဒေသတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေဆီကို သွားတဲ့ ပေါ်တယ်လ်တွေကို ထည့်သွင်းခဲ့ကြတယ်။ ဒီနေရာကို ပြန်လည်မွမ်းမံတဲ့အခါ သုံးစွဲခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဓာတ်သတ္တိတွေကြောင့် ဒီနေရာဟာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ပေါ်တယ်လ်တွေရဲ့ စုစည်းရာ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။ အခု ငါတို့ရှိနေတဲ့နေရာက အဲဒီနယ်မြေရဲ့ နှလုံးသားပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီနေရာက ပေါ်တယ်လ်တွေကို စစ်မှန်တဲ့ အမတ လူသားတွေပဲ အသုံးပြုကြတယ်။ တက်လှမ်းလာသူတွေ၊ အဓိပတိတွေ၊ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ နတ်လူတွေပေါ့။ လူသားတွေ ဒါမှမဟုတ် သာမန် အမတတွေကတော့ ပြင်ပနယ်မြေကိုပဲ အသုံးပြုကြတယ်။ ပြင်ပနယ်မြေဆိုတာက လူသားတွေ ဆုလာဘ်အမျိုးမျိုးကို ရိတ်သိမ်းနိုင်တဲ့ နေရာတွေဆီကို ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ နေရာလေ။ ဒီနေရာလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့"
ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ထိုနတ်ဘုရားသည် ကျူးဖုန်း ကို အကဲခတ် စူးစမ်းလိုက်သည်။
"မင်းအခုတော့ အဲဒီသဘောကို သဘောပေါက်လာပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ကလေး၊ မင်းက ဒီနေရာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ လှည့်စားမှုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဆိုတော့ မင်းဝင်လာတဲ့နေရာကို မြင်နိုင်ပြီလေ။ အဲဒါက ငါ ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာကတည်းက တစ်ခါမှ မသုံးဖူးသေးတဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဝင်ပေါက်တစ်ခုပဲ။ လူ့ပြည်က အဓိပတိတွေနဲ့ တက်လှမ်းလာသူတွေက ဆန့်ကျင်ဘက်ခြမ်းက ဝင်ပေါက်ကို သုံးကြတယ်။ မင်းရောက်လာတာကို ငါမြင်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ မေးခွန်းအမျိုးမျိုး မေးမိတယ်။ ပြီးတော့မှ ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို ငါသဘောပေါက်လိုက်တယ်"
ယက်ရှာဆန် နတ်ဘုရားသည် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောရင်း သူ့မျက်လုံးများကို စောင်းငဲ့လိုက်သည်။ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို အဝေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
"မင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ အသိဉာဏ် စာလိပ်အတွက် ပဟေဠိအိမ်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုတာက ငါ့လိုလူမျိုးအတွက်ကို သေစေနိုင်တယ်။ အဲဒီစာလိပ်ဟာ ငါတို့လေးယောက်ထဲက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ တက်လှမ်းလာတဲ့သူတွေနဲ့ နတ်ဘုရားအချို့ကို အကူအညီတောင်းဖူးပေမယ့် သူတို့က လက်လျှော့လိုက်ကြတာ ဒါမှမဟုတ် ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ပဟေဠိအိမ်ထဲက ကံကြမ္မာ ကြိုးစမှာ ဘုရားစွမ်းအင်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ ငါ့အတွက်တော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲလို့ တွေးတောနေတုန်းမှာပဲ မင်းက ရောက်လာခဲ့တာပဲ။ ဘာမှမရှိတဲ့ လေဟာနယ်ထဲကနေ လွင့်ပျံလို့ပေါ့။ ကံကြမ္မာ ကုသိုလ်တွေရဲ့ ရောင်ခြည်ဝန်း တောက်ပနေတဲ့ ကျူကျီအဆင့် လူ့ပြည်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မင်းရဲ့အရေးပါပုံကို ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်။ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုရတနာမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းက အကျိုးပြုနိုင်စေဖို့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေထဲမှာ မပါဝင်တဲ့ ပစ္စည်းအချို့အတွက် သီးသန့်နေရာတွေကို ငါပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နည်းနည်းပါးပါး ဖျားယောင်းသွေးဆောင်မှုနဲ့အတူ အခု ဒီမှာ စာလိပ်နဲ့အတူ ရောက်လာကြတာပဲ။ မင်း အဲဒီထဲမှာ သေသွားနိုင်တယ်ဆိုတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီကိုရောက်လာတဲ့ မင်းရဲ့ခရီးစဉ်က ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်တယ်။ ကံကြမ္မာက မင်းကို ဒီကိုခေါ်ဆောင်လာတာပဲ၊ ကလေး။ မင်းရဲ့ စွန့်စားခန်းကနေ ဘာပဲရလာပါစေ၊ အဲဒါက မင်းလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲလို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ငါက အခွင့်အရေးကို အသုံးချတာလား? မင်း ကြိုက်သလိုသာ ခေါ်ကြပေတော့၊ ငါတို့က ဘယ်သူဆိုတာကတော့ အဲအတိုင်းပါပဲ။ ကဲ၊ လက်ရှိကိစ္စကို ဆက်ကြရအောင်"
ယက်ရှာဆန် နတ်ဘုရားက ကျူးဖုန်း ဘက်သို့ လှည့်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်း တောင်းခံခဲ့တာက 'ဒီဗီနစ် အိုဒစ်' (Divinis Ordis) ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် မင်းရရှိမှာကလည်း 'ဒီဗီနစ် အိုဒစ်' ပဲပေါ့။ အရင်က မင်းငါ့ကို သုံးခုပေးခဲ့ပြီး အခု တစ်ခု ယူလာပေးတယ်။ မင်းပိုင်တဲ့ သုံးခုထဲကမှ မင်း တောင်းဆိုနိုင်တယ်။ ကဲ၊ ဘာဖြစ်မလဲ?"
ကျူးဖုန်း က တစ်ဖန် ခေါင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"အကြီးအကဲခင်ဗျာ၊ ဒီတပည့်ငယ်က ကောင်းကင် သီးသန့်ဝိညာဉ်သီးကို တောင်းခံပါတယ်"
"ကောင်းကင်မျက်ရည်များတဲ့။ အဲဒါကို ငါဆက်ပြီး သိမ်းထားချင်နေခဲ့တာ။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးမို့လား? သာသာယာယာနဲ့ ဒါကို အခုလိုသာ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့ရင် မင်းကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်မိမှာ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ တခြားသူတွေ မင်းကို ဘာကြောင့် သဘောကျကြလဲဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်လာပြီ။ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား? ဟုတ်တယ်၊ တစ်ခါတလေ တည်ရှိမှုဆိုတာလည်း ထူးဆန်းတတ်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သီးက ဒီမှာ ရှိတယ်"
နှင်း-အိပ်မက်မက်သူက ကျူးဖုန်း ဆီသို့ သီးကို ရောက်သွားစေရန် လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ဒီတ် လိုက်သည်။
"မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှိမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကလေး။ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လှည့်လည်ပြီး ငါ့ကို မဖြားယောင်းနဲ့တော့။ ငါ အခု တရားထိုင်ဖို့ မျက်လုံးမှိတ်တော့မယ်၊ ငါ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လာတဲ့အခါ မင်းကို မမြင်ချင်ဘူး။ ကံကြမ္မာက မင်းကို ဒီကိုခေါ်လာခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် ကံကြမ္မာကို မစမ်းသပ်နဲ့တော့၊ ကလေး။"
ကျူးဖုန်း က ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိခိုးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတရားကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။"
"အင်း။"
ယက်ရှာဆန် နတ်ဘုရား မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ကျူးဖုန်း က ဤနေရာကို တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အာကူလမ် ဒီဗီနစ် (Aculum Divinis)။ သူသည် လုံခြုံသော စကားလုံးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး လုံခြုံသည့်နေရာသို့ ချက်ချင်း တယ်လီပို့တ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ့အဖွဲ့ဝင်အချို့မှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီး ဖြစ်ကြသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ကျူးဖုန်း!"
"ဟေး၊ ကျူးဖုန်း။"
"မင်း ပြန်လာပြီပဲ။ ဟိုမှာ ဘယ်လိုနေလဲ?"
"မင်းက အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့တာဆိုတော့ ဒါရှာလိုမျိုး တော်တော်လေး ပျော်ခဲ့ရမှာပဲ။"
ချန်ရစ်၊ ဒါရှာ၊ ယင်းကျဲ့နှင့် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှိုတို့ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ကျူးဖုန်း အတွက် စိတ်အေးချမ်းစရာ သက်သာရာရမှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အို၊ သူ သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေခဲ့ရပါလိမ့်။ စကားပြန်ပြောမည့်အစား သူသည် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖက်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူများက ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်များဖြင့် ပြန်ကြည့်ကြသည်။
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို က ဖက်လဲတကင်း ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းသွားတာ မိနစ်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ မိနစ်ပိုင်းလေးလေ။"
"ကျွန်တော် ထာဝရကာလတွေနဲ့ ချီပြီး သွားနေခဲ့တာပါ အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို။ ထာဝရကာလတွေနဲ့ ချီပြီး ပျောက်သွားခဲ့တာပါ။"
သူတို့သည် ကျန်းရှုယင် ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ နောက်တစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူမလည်း နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒါဂက်က သူတို့အားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဟန်နှင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက လူ့ပြည်ကို ငါလာတဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"
လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ထိုဧရာမ ကြွင်းကျန်ရစ်သူက လက်မုဒြာအချို့ကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ခုံးတံခါးအောက်တွင် ကြီးမားသော ပေါ်တယ်လ်ကြီးတစ်ခု ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြပြီး ပေါ်တယ်လ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးပညာရှိဂိုဏ်း နယ်မြေမှ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာရှိ လွင်ပြင်တစ်ခုပေါ်တွင် သူတို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
"စွန့်စားခန်းကနေ ငါတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို က ရင်းနှီးနေကျ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းဘက်သို့ မလှည့်မီ သူမက လေကို အဝကြီး ရှူသွင်းလိုက်သည်။