အဆုံးမဲ့နတ်ဘုရား – အခန်း (၁၀၅) - စပရိန်ဖလိန်းဆီသို့ ခရီးစဉ် [၂]
လေတိုက်ခတ်သံများသည် နားထဲတွင် တဝီဝီမြည်ဟီးနေ၏။ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များမှာ အလျင်အမြန်ပင် ရွေ့လျားနေကြပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ခါးယိမ်းနေကြသည်။ ဤခရီးစဉ်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကမူ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိပေ။
စပရိန်ဖလိန်းသို့ သွားရောက်မည့် လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူတို့ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ သို့သော်လည်း ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိရန်အတွက် မည်သည့်အခက်အခဲကိုမဆို ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားသွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီးဖြစ်သည်။
ခရီးသွားဖော်များ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ အသက်ရှူသံများမှာ တညီတညွတ်တည်းပင် ဖြစ်နေပြီး လမ်းခရီး၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့သာ တစိုက်မတ်မတ် ချီတက်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့၏ ခြေသံများကိုပင် ထင်ထင်ရှားရှား ကြားနေရသည်။
"ဒီလမ်းက တကယ်ပဲ စပရိန်ဖလိန်းကို ပို့ပေးမှာလား" ဟု အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏အသံမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ပြန်လည်နစ်မြုပ်သွားသည်။ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သူက ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမျှပြန်မပြောပေ။ စကားများဖြင့် အချိန်ကုန်ခံနေမည့်အစား ခရီးကိုသာ အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြသည်။
နေရောင်ခြည်သည် သစ်ရွက်ကြားမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အစင်းလိုက် ကျရောက်နေသည်။ အချိန်ကား တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်ရာ ညဉ့်မကျမီ နေရာတစ်ခုခုတွင် ခေတ္တနားခိုရန် လိုအပ်နေသည်။ သို့သော်လည်း စပရိန်ဖလိန်းဆီသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာနေသေးသည်။
ခရီးဆက်နေရင်းနှင့်ပင် သူတို့သည် မသိစိတ်က သတိထားမိလိုက်သည့် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ငှက်သံများပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"သတိထားကြ၊ တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်ဘူး" ဟု ခေါင်းဆောင်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး မိမိတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ လေတိုက်နှုန်းမှာလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုမို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။ စပရိန်ဖလိန်းသို့သွားသည့် ခရီးသည် ယခုမှ စတင်တော့မည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် အရက်ဆိုင်တစ်ခုအနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လူသုံးယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ပြောနေသည်များကို အနည်းငယ်သာ ကြားရသော်လည်း အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပုံရသည်။ သူ ဆက်လျှောက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် 'စကေးဗင်း' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ထက်မြက်လာသော အကြားအာရုံဖြင့် သူတို့ပြောဆိုနေသည့် အကြောင်းအရာကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ရန် နားစွင့်လိုက်သည်။
"စကေးဗင်းတွေက နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေကြလိမ့်မယ်။"
"ငါတို့ ငှားရမ်းထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို ခေါ်သွားရင် ကောင်းမလား။"
"စစ်သည်တွေကိုလား။"
"စစ်သည်တွေကို ငှားတာက မကောင်းတဲ့ အကြံဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို ပြန်လည်သစ္စာဖောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူးလေ။"
"တကယ်လို့ ငါတို့သာ မငှားဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေလမ်းရှာသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"
"မင်းတို့ ပြောတာ ငါသဘောတူတယ်။ အာဂိုနီယန်နိုင်ငံ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရတာ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ ကံဆိုးရင် စကေးဗင်းတွေနဲ့ရော၊ အာဂိုနီယန်တွေနဲ့ပါ ထိပ်တိုက်တွေ့နိုင်တယ်။ အဲဒီအခါ ငါတို့ အသက်ဆုံးရှုံးဖို့က လွယ်လွန်းတယ်။"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသူက အလယ်မှနေ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စကားကို ဆက်ပြောသည်။
"ပြီးတော့ ငါတို့သာ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး အီရီယမ်ဒင်္ဂါးများ တွေကို ရလာခဲ့ရင်တောင် စိတ်မချရတဲ့ ငှားရမ်းထားတဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ လောဘကို ရင်ဆိုင်ရဦးမှာ။ သူတို့က ငါတို့ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်တယ်။"
"မြင်းတပ်ဖွဲ့ကကော ဘယ်လိုလဲ။"
"မြင်းတပ်ဖွဲ့က မြောက်ဘက်ကို သွားမှာ။ သူတို့နဲ့ လိုက်ပါသွားဖို့ ငါတို့မှာ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ နယ်စပ်မှာ သွေးချောင်းစီးတဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"
သူ၏အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။
"ငါ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းကြည့်ရမှာပဲ။"
ကျူးဖုန်း သည် ထိုနေရာမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး လမ်းမအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အာဂိုနီယန်နိုင်ငံ နယ်စပ်သည် ဖြတ်သန်းသွားလာရန် အန္တရာယ်များသည့်နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် သူသွားရမည့်လမ်းက ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်နေသည်။ မိုးချုပ်စပြုလာပြီဖြစ်၍ သူသည် စွန့်ပစ်ထားသည့် အိမ်ဟောင်းတစ်ခု၏ အရိပ်ရသည့်နေရာကို ရှာဖွေပြီး ခေတ္တနားခိုရန် ပြင်လိုက်သည်။ သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တည်းခိုချင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် သူ၌ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ပေ။ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြောင်း သေချာစေရန် စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် လိပ်သားအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ စားသောက်လိုက်သည်။
အစားအသောက် စားသောက်နေရင်း တစ်ဝက်ခန့်ရောက်သောအခါ သူ့နေရာဆီသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်တစ်ခုသည် အရိပ်အယောင်များကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရိပ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသဖြင့် မည်သည့်အသက်အန္တရာယ်မျှ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်မိပေ။ ထိုသူသည် တကယ်ပင် အားနည်းသူဖြစ်နိုင်သလို၊ မိမိ၏ စွမ်းအားများကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လောက်အောင် အလွန်အစွမ်းထက်သူလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် ပထမအချက်ကိုသာ ပို၍ သံသယရှိသည်။ အစွမ်းထက်သူမည်သူမဆို သူ့လိုလူမျိုးကို စောင့်ကြည့်ရင်း အရိပ်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ သတိထားနေရမည်။
သူသည် ထိုသူ ပို၍နီးကပ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
"ပုန်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်း အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတာကို ငါ မြင်ရတယ်"
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏ ညာဘက်မှ တုန်ရီနေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မလှုပ်နဲ့။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းသေရလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း သည် အသံလာရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်မှာ၊ စုတ်ပြတ်နေသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ဝတ်ရုံသည် ကျူးဖုန်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝတ်ရုံကိုပင် တော်ဝင်ဝတ်စုံကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလောက်အောင် စုတ်ပြတ်နေသည်။ သူဓားကို ကိုင်ထားသည့်ပုံစံမှာပင် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို တရားဝင် သင်ကြားဖူးခြင်းမရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။ သူသည် အားနည်းပြီး ဆာလောင်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီလို ဓားကို ကိုင်မပြပါနဲ့တော့၊ အဲဒါက မင်းကို အသက်ဆုံးရှုံးစေလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း သည် ထိုကောင်လေးကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် အသားနှင့် လီလီဥတို့ကို အနည်းငယ်ယူပြီး ကောင်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ယူလိုက်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဆာလောင်နေပုံပဲ"
"ငါ အခု သတိပေးလိုက်မယ်နော်။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"မင်းကိုယ်မင်း ဒဏ်ရာရမသွားခင် အဲဒီဓားကို သိမ်းလိုက်စမ်းပါ"
ကောင်လေးသည် သူ၏ တုန်ရီနေသည့် လက်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ကမ်းပေးထားသည့် အစားအစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ အစားအစာကို ယူလိုက်သည်။
"ဟာ... ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြည့်ပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ အဆင်မပြေဘူး။ မင်းမှာရှိတာကို ပေးဖို့တောင် ငါ ခြိမ်းခြောက်လို့ မရခဲ့ဘူး။ မင်းတောင် အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငါ့ကို မြင်လိုက်သေးတယ်"
သူသည် ကျူးဖုန်း နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေရာယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
"မင်းလိုလူမျိုးဆီကတောင် ငါ မယူနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလဲ"
"မင်းလို လူမျိုးဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာက မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေတဲ့ ငါတို့လိုလူတွေအတွက်တော့ တခြားလမ်းမရှိဘူး"
သူသည် အစားအစာကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ စားလိုက်သည်။ ဝါးထားသည့် အသားတုံးကို မျိုချလိုက်သည့်အချိန်တွင် အသားနှင့် ဥတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေရှာသည်။ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ သတ္တဝါတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကောင်လေးသည် ထိုနေရာရှိ မသေမျိုးများအားလုံးကဲ့သို့ပင် ဖန်တီးထားသည့် ဝိညာဉ်အူတိုင် (Phantom Core) နှင့် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ကြေးအူတိုင် (Bronze Core) နှင့် မွေးဖွားလာသည့် မသေမျိုးများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အူတိုင်မပါဘဲ မွေးဖွားလာသည့် သာမန်လူသားများထက်တော့ ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြသည်။ သူတို့သည် မွေးစကတည်းက ဝိညာဉ်အူတိုင်များ ပါရှိလာကြပြီး ကြေးအူတိုင်အဆင့်နှင့် အထက်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံရုံသာ လိုအပ်သည်။
စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကောင်လေးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"စွမ်းအားပြည့်တဲ့ အစားအစာပဲ"
"ဟုတ်တယ်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက ပြင်းလို့ပါ"
ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် ကျူးဖုန်း က ပါးစပ်ထဲမှ အသားကို မျိုချလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အင်း၊ ချီးကျူးရမယ်"
ကောင်လေးသည် သဘောကျကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားဆက်ပြောသည်။
"မင်း ဘယ်ရွာကလဲ။ မင်း ရွာထဲဝင်လာတာကို ငါမြင်လိုက်တယ်၊ ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်က မျက်နှာတွေကို ငါအကုန်သိတယ်လေ"
"ဒီကနေ ရွာနှစ်ရွာကျော်ကပါ"
"ဟိုင်ဒုန်းကို ပြောတာလား"
ကောင်လေးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုင်ဒုန်း"
"ဟိုင်ဒုန်းက စကေးဗင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ"
"အေးလေ၊ ငါတို့ထဲက တချို့တော့ မသေကြသေးပါဘူး"
"ဒါပေါ့။ ဒီရွာလည်း စကေးဗင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရတာပါပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို တားဆီးထားနိုင်ပေမယ့် ရွာသားတော်တော်များများကတော့ သေဆုံးနေကြပြီ"
"မြို့တော်ကနေ အကူအညီရော မပေးဘူးလား"
"ခံတပ်မြို့တော်လား။ ဟွန်း၊ သူတို့က ဒီလိုရွာသေးသေးလေးကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှ စစ်သည်အနည်းငယ်ကို လွှတ်ပေးတတ်ပေမယ့် စကေးဗင်းတွေအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်ဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေကို တစ်နေရာတည်းမှာပဲ စုစည်းထားတာ ဖြစ်မယ်"
ကောင်လေးသည် ကျူးဖုန်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြမ်းပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဒီမြို့က စစ်သည်တော်အစစ်အမှန်တွေကို အများကြီး ငှားရမ်းဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီမြို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးပြီး စကေးဗင်းတွေကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေပေါ့။ ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုလည်း ခံတပ်မြို့တော်ကို ပြောင်းချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အလွန်အန္တရာယ်များပေမယ့် မနက်ဖြန် စပရိန်ဖလိန်းကို ငါ သွားမှာ"
"မင်းကို မှီခိုနေရတဲ့ မိသားစုရှိနေလျက်နဲ့ မင်း သွားကိုသွားရမှာလား"
"သွားကိုသွားရမှာ။ ဒီနေရာက ငါတို့နယ်မြေရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ရှိပြီးသားမို့ အခုဆိုရင် လူသူမရှိတဲ့နယ်မြေလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒီမှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် ဘာမှမရှိသလောက်ပဲ၊ စကေးဗင်းတွေကလည်း အပြင်မှာ ငါတို့ကို စောင့်ချောင်းနေကြတယ်။ ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင် ငါတို့ သေမှာပဲ။ ငါ့မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးသွားပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ငါ စပရိန်ဖလိန်းကို ထွက်ခွာတော့မယ်"
"ငါ နားလည်ပါတယ်။ ငါလည်း သွားမှာပါ"
"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့ သူငယ်ချင်း။ ငါတော့ အခု နားတော့မယ်"
ကောင်လေးသည် သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ကို ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကျူးဖုန်း သည် ကောင်လေး အိပ်ပျော်သွားကြောင်း သေချာသည်အထိ အာရုံစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး တရားထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုမိစေရန် စောင့်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကနေ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လာပါက အလစ်အငိုက်မမိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မြင်းတပ်ဖွဲ့၏ အသံများ မြို့ထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မလှုပ်နဲ့။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းသေရလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း သည် အသံလာရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်မှာ၊ စုတ်ပြတ်နေသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ဝတ်ရုံသည် ကျူးဖုန်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝတ်ရုံကိုပင် တော်ဝင်ဝတ်စုံကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလောက်အောင် စုတ်ပြတ်နေသည်။ သူဓားကို ကိုင်ထားသည့်ပုံစံမှာပင် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို တရားဝင် သင်ကြားဖူးခြင်းမရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။ သူသည် အားနည်းပြီး ဆာလောင်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီလို ဓားကို ကိုင်မပြပါနဲ့တော့၊ အဲဒါက မင်းကို အသက်ဆုံးရှုံးစေလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း သည် ထိုကောင်လေးကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် အသားနှင့် လီလီဥတို့ကို အနည်းငယ်ယူပြီး ကောင်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ယူလိုက်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဆာလောင်နေပုံပဲ"
"ငါ အခု သတိပေးလိုက်မယ်နော်။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"မင်းကိုယ်မင်း ဒဏ်ရာရမသွားခင် အဲဒီဓားကို သိမ်းလိုက်စမ်းပါ"
ကောင်လေးသည် သူ၏ တုန်ရီနေသည့် လက်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ကမ်းပေးထားသည့် အစားအစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ အစားအစာကို ယူလိုက်သည်။
"ဟာ... ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြည့်ပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ အဆင်မပြေဘူး။ မင်းမှာရှိတာကို ပေးဖို့တောင် ငါ ခြိမ်းခြောက်လို့ မရခဲ့ဘူး။ မင်းတောင် အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငါ့ကို မြင်လိုက်သေးတယ်"
သူသည် ကျူးဖုန်း နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေရာယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
"မင်းလိုလူမျိုးဆီကတောင် ငါ မယူနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလဲ"
"မင်းလို လူမျိုးဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာက မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေတဲ့ ငါတို့လိုလူတွေအတွက်တော့ တခြားလမ်းမရှိဘူး"
သူသည် အစားအစာကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ စားလိုက်သည်။ ဝါးထားသည့် အသားတုံးကို မျိုချလိုက်သည့်အချိန်တွင် အသားနှင့် ဥတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေရှာသည်။ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ သတ္တဝါတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကောင်လေးသည် ထိုနေရာရှိ မသေမျိုးများအားလုံးကဲ့သို့ပင် ဖန်တီးထားသည့် ဝိညာဉ်အူတိုင် (Phantom Core) နှင့် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ကြေးအူတိုင် (Bronze Core) နှင့် မွေးဖွားလာသည့် မသေမျိုးများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အူတိုင်မပါဘဲ မွေးဖွားလာသည့် သာမန်လူသားများထက်တော့ ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြသည်။ သူတို့သည် မွေးစကတည်းက ဝိညာဉ်အူတိုင်များ ပါရှိလာကြပြီး ကြေးအူတိုင်အဆင့်နှင့် အထက်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံရုံသာ လိုအပ်သည်။
စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကောင်လေးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"စွမ်းအားပြည့်တဲ့ အစားအစာပဲ"
"ဟုတ်တယ်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက ပြင်းလို့ပါ"
ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် ကျူးဖုန်း က ပါးစပ်ထဲမှ အသားကို မျိုချလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အင်း၊ ချီးကျူးရမယ်"
ကောင်လေးသည် သဘောကျကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားဆက်ပြောသည်။
"မင်း ဘယ်ရွာကလဲ။ မင်း ရွာထဲဝင်လာတာကို ငါမြင်လိုက်တယ်၊ ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်က မျက်နှာတွေကို ငါအကုန်သိတယ်လေ"
"ဒီကနေ ရွာနှစ်ရွာကျော်ကပါ"
"ဟိုင်ဒုန်းကို ပြောတာလား"
ကောင်လေးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုင်ဒုန်း"
"ဟိုင်ဒုန်းက စကေးဗင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ"
"အေးလေ၊ ငါတို့ထဲက တချို့တော့ မသေကြသေးပါဘူး"
"ဒါပေါ့။ ဒီရွာလည်း စကေးဗင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရတာပါပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို တားဆီးထားနိုင်ပေမယ့် ရွာသားတော်တော်များများကတော့ သေဆုံးနေကြပြီ"
"မြို့တော်ကနေ အကူအညီရော မပေးဘူးလား"
"ခံတပ်မြို့တော်လား။ ဟွန်း၊ သူတို့က ဒီလိုရွာသေးသေးလေးကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှ စစ်သည်အနည်းငယ်ကို လွှတ်ပေးတတ်ပေမယ့် စကေးဗင်းတွေအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်ဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေကို တစ်နေရာတည်းမှာပဲ စုစည်းထားတာ ဖြစ်မယ်"
ကောင်လေးသည် ကျူးဖုန်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြမ်းပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဒီမြို့က စစ်သည်တော်အစစ်အမှန်တွေကို အများကြီး ငှားရမ်းဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီမြို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးပြီး စကေးဗင်းတွေကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေပေါ့။ ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုလည်း ခံတပ်မြို့တော်ကို ပြောင်းချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အလွန်အန္တရာယ်များပေမယ့် မနက်ဖြန် စပရိန်ဖလိန်းကို ငါ သွားမှာ"
"မင်းကို မှီခိုနေရတဲ့ မိသားစုရှိနေလျက်နဲ့ မင်း သွားကိုသွားရမှာလား"
"သွားကိုသွားရမှာ။ ဒီနေရာက ငါတို့နယ်မြေရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ရှိပြီးသားမို့ အခုဆိုရင် လူသူမရှိတဲ့နယ်မြေလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒီမှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် ဘာမှမရှိသလောက်ပဲ၊ စကေးဗင်းတွေကလည်း အပြင်မှာ ငါတို့ကို စောင့်ချောင်းနေကြတယ်။ ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင် ငါတို့ သေမှာပဲ။ ငါ့မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးသွားပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ငါ စပရိန်ဖလိန်းကို ထွက်ခွာတော့မယ်"
"ငါ နားလည်ပါတယ်။ ငါလည်း သွားမှာပါ"
"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့ သူငယ်ချင်း။ ငါတော့ အခု နားတော့မယ်"
ကောင်လေးသည် သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ကို ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကျူးဖုန်း သည် ကောင်လေး အိပ်ပျော်သွားကြောင်း သေချာသည်အထိ အာရုံစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး တရားထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုမိစေရန် စောင့်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကနေ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လာပါက အလစ်အငိုက်မမိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မြင်းတပ်ဖွဲ့၏ အသံများ မြို့ထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
😊🔥❤️🎉📖💡🤔😢
။
"မလှုပ်နဲ့။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းသေရလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်မှာ၊ စုတ်ပြတ်နေသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ဝတ်ရုံသည် ကျူးဖုန်းဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝတ်ရုံကိုပင် တော်ဝင်ဝတ်စုံကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလောက်အောင် စုတ်ပြတ်နေသည်။ သူဓားကို ကိုင်ထားသည့်ပုံစံမှာပင် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို တရားဝင် သင်ကြားဖူးခြင်းမရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။ သူသည် အားနည်းပြီး ဆာလောင်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီလို ဓားကို ကိုင်မပြပါနဲ့တော့၊ အဲဒါက မင်းကို အသက်ဆုံးရှုံးစေလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်းသည် ထိုကောင်လေးကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် အသားနှင့် လီလီဥတို့ကို အနည်းငယ်ယူပြီး ကောင်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ယူလိုက်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဆာလောင်နေပုံပဲ"
"ငါ အခု သတိပေးလိုက်မယ်နော်။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"မင်းကိုယ်မင်း ဒဏ်ရာရမသွားခင် အဲဒီဓားကို သိမ်းလိုက်စမ်းပါ"
ကောင်လေးသည် သူ၏ တုန်ရီနေသည့် လက်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ကမ်းပေးထားသည့် အစားအစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ အစားအစာကို ယူလိုက်သည်။
"ဟာ... ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြည့်ပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ အဆင်မပြေဘူး။ မင်းမှာရှိတာကို ပေးဖို့တောင် ငါ ခြိမ်းခြောက်လို့ မရခဲ့ဘူး။ မင်းတောင် အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငါ့ကို မြင်လိုက်သေးတယ်"
သူသည် ကျူးဖုန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေရာယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
"မင်းလိုလူမျိုးဆီကတောင် ငါ မယူနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလဲ"
"မင်းလို လူမျိုးဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာက မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေတဲ့ ငါတို့လိုလူတွေအတွက်တော့ တခြားလမ်းမရှိဘူး"
သူသည် အစားအစာကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ စားလိုက်သည်။ ဝါးထားသည့် အသားတုံးကို မျိုချလိုက်သည့်အချိန်တွင် အသားနှင့် ဥတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေရှာသည်။ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ သတ္တဝါတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကောင်လေးသည် ထိုနေရာရှိ မသေမျိုးများအားလုံးကဲ့သို့ပင် ဖန်တီးထားသည့် ဝိညာဉ်အူတိုင် (Phantom Core) နှင့် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ကြေးအူတိုင် (Bronze Core) နှင့် မွေးဖွားလာသည့် မသေမျိုးများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အူတိုင်မပါဘဲ မွေးဖွားလာသည့် သာမန်လူသားများထက်တော့ ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြသည်။ သူတို့သည် မွေးစကတည်းက ဝိညာဉ်အူတိုင်များ ပါရှိလာကြပြီး ကြေးအူတိုင်အဆင့်နှင့် အထက်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံရုံသာ လိုအပ်သည်။
စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကောင်လေးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"စွမ်းအားပြည့်တဲ့ အစားအစာပဲ"
"ဟုတ်တယ်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက ပြင်းလို့ပါ"
ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် ကျူးဖုန်းက ပါးစပ်ထဲမှ အသားကို မျိုချလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အင်း၊ ချီးကျူးရမယ်"
ကောင်လေးသည် သဘောကျကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားဆက်ပြောသည်။
"မင်း ဘယ်ရွာကလဲ။ မင်း ရွာထဲဝင်လာတာကို ငါမြင်လိုက်တယ်၊ ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်က မျက်နှာတွေကို ငါအကုန်သိတယ်လေ"
"ဒီကနေ ရွာနှစ်ရွာကျော်ကပါ"
"ဟိုင်ဒုန်းကို ပြောတာလား"
ကောင်လေးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုင်ဒုန်း"
"ဟိုင်ဒုန်းက စကေးဗင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ"
"အေးလေ၊ ငါတို့ထဲက တချို့တော့ မသေကြသေးပါဘူး"
"ဒါပေါ့။ ဒီရွာလည်း စကေးဗင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရတာပါပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို တားဆီးထားနိုင်ပေမယ့် ရွာသားတော်တော်များများကတော့ သေဆုံးနေကြပြီ"
"မြို့တော်ကနေ အကူအညီရော မပေးဘူးလား"
"ခံတပ်မြို့တော်လား။ ဟွန်း၊ သူတို့က ဒီလိုရွာသေးသေးလေးကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှ စစ်သည်အနည်းငယ်ကို လွှတ်ပေးတတ်ပေမယ့် စကေးဗင်းတွေအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်ဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေကို တစ်နေရာတည်းမှာပဲ စုစည်းထားတာ ဖြစ်မယ်"
ကောင်လေးသည် ကျူးဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြမ်းပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဒီမြို့က စစ်သည်တော်အစစ်အမှန်တွေကို အများကြီး ငှားရမ်းဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီမြို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးပြီး စကေးဗင်းတွေကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေပေါ့။ ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုလည်း ခံတပ်မြို့တော်ကို ပြောင်းချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငွေကြေးမတတ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အလွန်အန္တရာယ်များပေမယ့် မနက်ဖြန် စပရိန်ဖလိန်းကို ငါ သွားမှာ"
"မင်းကို မှီခိုနေရတဲ့ မိသားစုရှိနေလျက်နဲ့ မင်း သွားကိုသွားရမှာလား"
"သွားကိုသွားရမှာ။ ဒီနေရာက ငါတို့နယ်မြေရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ရှိပြီးသားမို့ အခုဆိုရင် လူသူမရှိတဲ့နယ်မြေလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒီမှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် ဘာမှမရှိသလောက်ပဲ၊ စကေးဗင်းတွေကလည်း အပြင်မှာ ငါတို့ကို စောင့်ချောင်းနေကြတယ်။ ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင် ငါတို့ သေမှာပဲ။ ငါ့မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးသွားပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ငါ စပရိန်ဖလိန်းကို ထွက်ခွာတော့မယ်"
"ငါ နားလည်ပါတယ်။ ငါလည်း သွားမှာပါ"
"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့ သူငယ်ချင်း။ ငါတော့ အခု နားတော့မယ်"
ကောင်လေးသည် သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ကို ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကျူးဖုန်းသည် ကောင်လေး အိပ်ပျော်သွားကြောင်း သေချာသည်အထိ အာရုံစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး တရားထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုမိစေရန် စောင့်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကနေ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လာပါက အလစ်အငိုက်မမိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မြင်းတပ်ဖွဲ့၏ အသံများ မြို့ထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။