"အဘိုး၊ အဘိုး... ဘာလို့ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေရတာလဲဟင်" လယ်ကွင်းပြင်ထဲမှာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေတဲ့ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်က သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူလတ်ပိုင်းလူကြီးတစ်ဦးကို လှမ်းအော်မေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ခေါင်းထက်မှာတော့ ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းနဲ့ ခေါင်းသုံးလုံးရှိတဲ့ မြွေတစ်ကောင် ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါကို "ခေါင်းသုံးလုံး ခြေရှစ်ချောင်းမြွေ" လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ သူက အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်ရှိပြီး သတ္တုနဲ့လုပ်ထားသလို သန်မာတဲ့ ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းကို ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။
"ကျင့်ကြံခြင်းက လူကို ပိုပြီးသန်မာစေတယ်၊ အဲဒါကြောင့် လူတိုင်း ကျင့်ကြံကြတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူတစ်ပါးရဲ့ ဖိနှိပ်အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရလိမ့်မယ်" လို့ ကျင့်ကြံနေတဲ့ လုံဝူဟန့်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သန်မာလာဖို့အတွက်တဲ့လား..." အဲဒီစကားတွေက သူ့ရဲ့ရင်ကို ထိရှသွားစေခဲ့ပါတယ်။ ငါးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီကလေးငယ်လေးဟာ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ သူက တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးပါတဲ့ မြွေစစ်ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်ပါတယ်။ ကျင့်စဉ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်တာနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အားလုံးဟာ သူ့ပတ်လည်မှာ စုရုံးလာကြပါတယ်။ သူ့ရဲ့ခေါင်းနှစ်လုံးပါမြွေက ပါးစပ်ကိုဟပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမြောက်အများကို စုပ်ယူလိုက်ပါတော့တယ်။
သူ့အနေနဲ့ ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သူ့ရဲ့ ဒန်တျန် ဆီကို ပို့ဆောင်လို့မရဘူးဆိုတာကို သူသိပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒါက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ပဲရှိသေးတာကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်ပတ်စေလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆဲလ်တွေထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သန့်စင်ပေးပါတော့တယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေဟာ သီးသန့်နေရာတစ်ခုတည်းကို ဝင်ရောက်သွားတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ပိုပြီးဆံ့နိုင်လာပါတယ်။ ဆယ့်ငါးနာရီကြာအောင် ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာတော့ သူဟာ အစားစားတယ်၊ အိပ်စက်တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ရက်မှာ ဆက်ကျင့်တယ်၊ အဲဒီလိုနဲ့ ငါးရက်တိတိ ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံခဲ့ပါတယ်။ ငါးရက်ပြည့်တဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ပထမအလွှာကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါတော့တယ်။
သူ့ရဲ့အဆင့်တက်မြောက်မှုကြောင့် အစ်ကြီးဖြစ်သူက သူ့ကိုလာရောက်ဂုဏ်ပြုခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြတုန်းမှာ အစ်ကြီးဖြစ်သူက တစ်ခါမေးဖူးပါတယ်။ "ညီငယ်၊ မင်းက အဆင့်တက်တာ တကယ်မြန်တာပဲ။ ငါက လျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇထူးကဲသူတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ တန်းတူညီမျှနိုင်တဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့ရရလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းက ကျင့်ကြံရတာကို သဘောကျနေသလိုမျိုး လုံးဝမရပ်မနားဘဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့တာပဲ။ ငါတော့ အံ့သြနေမိတယ်၊ မင်းက ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ကျင့်ကြံချင်နေရတာလဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပျော်စရာကောင်းလို့လေ" လို့ ငယ်ငယ်က ဖေး က တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း ဖြေခဲ့ပါတယ်။
"ပျော်စရာကောင်းလို့ ဟုတ်လား။ ဟားဟား၊ သိလားညီငယ်ရေ။ မင်းရဲ့ဒီအရွယ်နဲ့ ကျင့်ကြံရတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ပထမဆုံးပြောတဲ့သူက မင်းဖြစ်မယ်ထင်တယ်" လို့ လုံကွမ်က ဒီလိုအဖြေမျိုးကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့အတွက် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ သူက ဖေး ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် ထားရှိတဲ့ ချစ်မြတ်နိုးမှုကို သဘောကျရယ်မောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
"ကျွန်တော့်ကို လာမနောက်နဲ့နော်။ ကျွန်တော် ကျင့်ကြံရတာကို တကယ်ကြိုက်တာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အရမ်းပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ပဲ" လို့ ဖေး က သူ့ရဲ့လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ အစ်ကြီးဖြစ်သူရဲ့ကျောကို ထုရင်း သူ့ရဲ့ခံစားချက်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
မှောင်မိုက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ...
"ငါ ကျင့်ကြံရတာကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့တာ။ ငါ ထာဝရအသက်ရှင်ဖို့ မလိုချင်ခဲ့ဘူး၊ သန်မာတဲ့စစ်တပ်ကြီးကို မလိုချင်ခဲ့ဘူး၊ ထိပ်တန်းမျိုးရိုးဗီဇထူးကဲသူ ဖြစ်ချင်တာလည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီခံစားချက်တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ငါ လမ်းပျောက်သွားတာလား။ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင့်ကြံခဲ့တုန်းက ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို ငါ မေ့သွားတာလား" သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲကနေ မျက်ရည်တွေဟာ မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူကျင့်ကြံခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို သူ ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ချင်းကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မရောက်နိုင်တော့ဘူးလို့ သူသိလိုက်ရတဲ့အချိန်ကစပြီး အဲဒီခံစားချက်ကြီး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့ သူ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူကတော့ တခြားသူမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘော်လီဘောကွင်းထဲက ချားလ်စ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ဖေး ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ "မေ့မထားနဲ့၊ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ အနိုင်မရနိုင်ဘူး။ မင်းချစ်တဲ့အလုပ်အတွက် မင်းကြိုးစားခဲ့ရသမျှ အလုပ်တိုင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားလိုက်ပါ" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးက ရှေ့ကိုရောက်လာကာ သူ့ကို နောက်ထပ်ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခု ပေးအပ်ရင်း "မင်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ဦးတည်းသော မျိုးရိုးဗီဇထူးကဲသူ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ရှေ့မှာ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားပါ" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းကြီးတစ်ပါးက ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ပွေ့ဖက်ကာ "မင်းရဲ့ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို သစ္စာဖောက်ကောင်း ဖောက်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ဇနီးက မင်းကို စွန့်ခွာသွားကောင်း သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းအရာရာကို လက်လွှတ်အရှုံးပေးပြီး လက်စားချေဖို့ပဲ စဉ်းစားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တောအုပ်ထဲမှာ ကျားအကောင်ရေ ရာနဲ့ချီရှိသလို ပင်လယ်ထဲမှာလည်း ငါးအကောင်ရေ ရာနဲ့ချီရှိတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို အမြဲတမ်းထောက်ခံအားပေးမယ့် ကျားတစ်ကောင်နဲ့ မင်းနဲ့အတူ အမြဲရှိနေမယ့် ငါးတစ်ကောင်ကို မင်း သေချာပေါက် တွေ့လိမ့်မယ်" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အသက် (၁၂) နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ပွေ့ဖက်ရင်း "ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်နဲ့။ ဆိုးဝါးတဲ့အရာထဲမှာတောင် ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေဖို့ အမြဲကြိုးစားပါ။ ဆိုးဝါးတဲ့အရာနဲ့အတူ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုက အမြဲတမ်း တွဲပါလာတတ်ပါတယ်" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ခါးမှာဓားချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ရုပ်ချောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ရှေ့ကိုရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို မပွေ့ဖက်ဘဲ ပုခုံးကိုသာ ပုတ်ပေးရင်း "လက်စားချေတဲ့လမ်းမှာ လမ်းမပျောက်သွားနဲ့။ ဘာမှပြန်မရဘဲ မင်းရဲ့အနာဂတ်အတွက် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ရှာဖို့သာ ကြိုးစားပါ။ ဒါက မင်းငါ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲလေ" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ချားလ်စ်က ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ပွေ့ဖက်ကာ "ဟားဟား၊ ငါပြောတာ မှန်တာပဲ။ မင်းက အဲဒီခံစားချက်ကို တကယ်မေ့သွားတာပဲ။ စိတ်မပူနဲ့လေ၊ အဲဒီခံစားချက်ကို မေ့သွားပြီဆိုတော့ အဲဒါကို ပြန်ပြီးဖန်တီးကြည့်ပေါ့။ လူတွေမှာ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ဦးနှောက်က အနည်းငယ် သေးငယ်နိုင်ပေမဲ့ ကြိုးစားကျင့်ကြံမယ်၊ ရုန်းကန်နေရင်းနဲ့ ပျော်စရာကို ရှာဖွေမယ်၊ ပြီးတော့ ထိပ်တန်းကို ရောက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးကို ရယ်မောပြနိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီခံစားချက်ဟောင်းကြီး ပြန်လည်ရှင်သန်လာလိမ့်မယ်။ ကြိုးစားပါ၊ မင်းရဲ့ရှေ့မှာ အတားအဆီးတွေ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဘယ်သူ့မှာမှ မရှိဖူးတဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ သတ္တိတွေ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ထိပ်တန်းကိုရောက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ရယ်မောပြနိုင်တဲ့အထိ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့လိုက်နဲ့" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူလည်း မှောင်မိုက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဖေး ရဲ့ မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တွေ ခြောက်သွေ့သွားပြီး သူက အပြုံးတစ်ခုနဲ့အတူ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်းတို့ရေ။ အခုတော့ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ငါသိသွားပါပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့ကို အားပေးကူညီကြတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖေး ဟာ မှောင်မိုက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံမှန်အခြေအနေကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကတော့ ဆက်လက်တိုးပွားနေခဲ့ပါတယ်။ အလွန်လျင်မြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ တိုးပွားနေတာဖြစ်ပြီး ဖေး ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ရဲ့ ခံယူသိရှိနိုင်စွမ်း၊ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး၊ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေဟာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က တစ်စုံတစ်ရာသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို တည်ဆောက်နေတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အခုချိန်ကတော့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ် ယူဆောင်စေချင်တဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို စိတ်အာရုံနဲ့ ဖန်တီးရမယ့်အချိန်ပါပဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ မိမိရဲ့ဝိညာဉ်နဲ့ တူညီတဲ့ပုံစံကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဒါက သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
"ဟဟ၊ ဒီလိုလုပ်ရတော့မယ်ဆိုမှတော့ စတိုင်လ်ကျကျနဲ့ပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" ဖေး က အပြုံးစွေစွေနဲ့ တွေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ဆန္ဒစွမ်းအားကို ခေါ်ယူလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မီးလျှံတွေ တောက်လောင်နေလျက်နဲ့ "ထာဝရဆန္ဒစွမ်းအား၊ ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်နဲ့ ပေါင်းစပ်တော့" လို့ အော်လိုက်ပါတယ်။
ရွှေရောင် ဖေး က ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်သွားပါတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖေး ဝိညာဉ်နဲ့ အလုံးစုံ ပေါင်းစပ်စေလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖေး က နဂါးဆင်ကျင့်စဉ်ကို စိတ်ထဲမှာ လည်ပတ်စေလိုက်ပြီး "နဂါးဆင်ပုံရိပ်ယောင်" လို့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဒန်တျန် ထဲမှာ နဂါးဆင်ပုံရိပ်ယောင်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အားကောင်းတဲ့ ဟိန်းသံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖေး ဟာ နဂါးဆင်က ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ မာယာစွမ်းအားတွေကို သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ထဲကို ထိန်းချုပ်ပို့ဆောင်လိုက်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ဝိညာဉ်မာယာကြော ခြောက်ခုကနေတစ်ဆင့် မာယာစွမ်းအားတွေကို သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ဆီကို ပို့ဆောင်ပေးနေပါတယ်။
ဒီဝိညာဉ်မာယာကြောတွေဟာ သူနယ်ပယ်တစ်ခုချင်းစီကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာကြတာဖြစ်ပြီး မာယာကြောအရေအတွက်ကလည်း အကြိမ်တိုင်းမှာ သူဘယ်လောက်အထိ သံသရာလည်ရမယ်ဆိုတဲ့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ မာယာကြောအရေအတွက်နဲ့ သံသရာလည်ရတဲ့ အကြိမ်ရေတွေမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားချက်တွေ ရှိတတ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့စွမ်းအားတွေ တိုးပွားလာတာနဲ့အမျှ ဝိညာဉ်မာယာကြောတွေကလည်း ပိုပြီးသန်မာလာပါလိမ့်မယ်။ လက်ရှိမှာတော့ သူဟာ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို တည်ဆောက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ သူ့စိတ်ထဲကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတောင် မတွေဝေဘဲ သူက "စနစ်၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို နာရီဝက်စာ အသုံးပြုမယ်" လို့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
"ဒေဝဘုန်းတော် အမှတ် တစ်သောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါပြီ" ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ဆုံးရှုံးမှုဟာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းကျော် ရှိသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
သို့သော် ငွေကြေးဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တစ်စက္ကန့်မျှ သူ၏စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝဖြူစွတ်သွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရပ်ဝန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရပ်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ‘ဝိညာဉ်သံသရာလည်ခြင်း ထာဝရဆင့်ကဲခြင်း’ ကျင့်စဉ်သည် အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းအပြင် သူ၏ဝိညာဉ်ထဲတွင် ပူစပ်လောင်မြိုက်နေသော နာကျင်မှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“မီးလျှံများ တောက်လောင်၊ မီးလျှံများ ကာကွယ်။ မီးလျှံသည် ပထမဆုံးသော ဒြပ်စင်ဖြစ်ပြီး မကောင်းမှုမှန်သမျှကို အမြဲတမ်း လောင်ကျွမ်းစေ၏။ သံသရာခြောက်ပါး၊ ထာဝရမီးလျှံများ တောက်လောင်ကြလော့၊ ကမ္ဘာမြောက်မြားစွာကို ထာဝရလောင်ကျွမ်းစေလော့။ ကမ္ဘာကြီးသည် ရှေးဦးအစ ကသောင်းကနင်းအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ထာဝရမီးလျှံက ကမ္ဘာလောကကြီးကို စင်ကြယ်စေလိမ့်မည်။ မီးလျှံတို့၏ဝိညာဉ်၊ ကမ္ဘာလောကကို လောင်ကျွမ်းစေလော့။”
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံတစ်သံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ့၏မီးလျှံကိုယ်ခန္ဓာမှာ လောင်ကျွမ်းလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤမီးတောက်မှာ အနီရောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းပိုင်းမှနေ၍ အခြားမီးလျှံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကြယ်စင်ဝိညာဉ်မီးလျှံပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက် အခြားအနီရောင် မီးတောက်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြန်ရာ ဤသည်မှာ အခြားမဟုတ်၊ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို မျိုချသည့်မီးလျှံပင် ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖေး ၏ ဝိညာဉ်ស្នေမှနေ၍ မီးလျှံတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုမီးလျှံသည် ပေါ်လာသည့်အချိန်၌ လုံးဝဖြူစွတ်နေခဲ့သည်။ မီးလျှံသုံးစင်းဖြစ်ကြသော သူ၏မီးလျှံကိုယ်ခန္ဓာ၊ ကြယ်စင်ဝိညာဉ်မီးလျှံနှင့် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို မျိုချသည့်မီးလျှံတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ကြောက်ရွံ့နေကြသကဲ့သို့ တုန်ယင်လာကြသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖြူစွတ်သောမီးလျှံသည် အလွန်သေးငယ်သော ပုံစံရှိသည့် ဖေး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လွင့်ပျံလာပြီး အခြားမီးလျှံများအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဆက်လက်တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုပုံစံငယ်လေးကမူ ပြုံးလိုက်ကာ ကြယ်စင်ဝိညာဉ်မီးလျှံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် ကြယ်စင်ဝိညာဉ်မီးလျှံကို အသုံးပြု၍ လေထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးသားစပြုလာခဲ့သည်။ ၎င်းက “ထာဝရမီးလျှံ ပေါ်ထွန်းလာပြီ၊ ငရဲပြည်ပင် တုန်လှုပ်ရလိမ့်မည်” ဟူ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေးသားခဲ့လေသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖေး ၏ မီးလျှံကိုယ်ခန္ဓာသည် သာမန်ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ဖေး မှာ အမှန်တကယ်ပင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်၊ သူသည် ကျင့်ကြံနေရင်းဖြင့်ပင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထာဝရမီးလျှံက အခြားမီးလျှံများကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောကြရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် ၎င်း၏လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တင်ပြလိုက်သည်။
ဖေး မှာ အိပ်ပျော်နေသော်လည်း သူ၏ဝိညာဉ်ကမူ သူ၏ပုံစံအတိုင်း ပုံဖော်ယူနေခဲ့သည်။ ထာဝရမီးလျှံသည် သူ၏ဝိညာဉ်ဆီသို့ တိုးဝင်တိုက်မိသွားပြီး ဖေး ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဖေး ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးသည် ဖြူစွတ်သောမီးတောက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် သူနှင့် လုံးဝတူသွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ဆန္ဒစွမ်းအားသည် ဝိညာဉ်ဆီမှ ကွဲထွက်သွားကာ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူ၏ဝိညာဉ်က သူ၏ပုံစံအတိုင်း အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးမှသာ ဖေး သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူသည် လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး “လင်းအာ၊ ငါ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် အိပ်ပျော်သွားတာလဲ” ဟူ၍ မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေးက ၁၀ မိနစ်လောက် အိပ်ပျော်သွားတာပါ” လင်းအာက ကိုယ်တိုင်ပေါ်မလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏အသံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဘာ၊ ၁၀ မိနစ်တောင် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။ တစ်နေ့တာလုံး အိပ်ပျော်သွားသလိုကို ခံစားလိုက်ရတာ” ဖေး က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဤအိပ်စက်ခြင်းသည် အလွန်ပင် ကြာမြင့်သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ၁၀ မိနစ်သာ ကြာမြင့်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမိမည်နည်း။ ဖေး က “ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ၏လက်ထဲတွင် ဖြူစွတ်သောမီးလျှံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုဖြူစွတ်သောမီးလျှံကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်– “ဒါ ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်မီးလျှံဖြစ်တဲ့ ထာဝရမီးလျှံ ဆိုတာမျိုးလား။”