"ချမ်း... ချမ်း..." ဖေး သည် သူ၏ အစွမ်းကုန် အားထုတ်မှုဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် ပါးစပ်မှ သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ဆက်လက် စီးကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို ထည့်မတွက်ရသေးပေ။ သူ၏ သွေးပမာဏမှာ တစ်ဝက်နီးပါး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူမှာလည်း ကြားထဲတွင် ထိမှန်သွားခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဖေး ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း "မင်းက ဒီလို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ငါ မင်းကို မြန်မြန်ရှင်းပစ်ရတော့မယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောလေသည်။
"အဘိုးအို ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား ချမ်း... ငါ မင်းကို ဒီလောက်အထိ ရွံစရာကောင်းပြီး လောဘကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး ချမ်း... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး ချမ်း... ငါသာ ဒီကနေ လွတ်မြောက်သွားလို့ ပြန်လာနိုင်တဲ့အခါကျရင် မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ် ချမ်း..." ဖေး သည် ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေရပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေကာ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မုန်းတီးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိပေသည်။
"ငါ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်စ။ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ စကားလဲ။ မင်းကို ဒီကနေ အလွတ်ပေးလိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သံမဏိစွမ်းအား လက်ဝါးချက်" သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖေး ကို လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးနိုင်ကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင် သိရှိထားသဖြင့် မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးမနေဘဲ မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ဆောင့်ချကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖေး ထံသို့ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးချက်ကြီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။
နီရဲနေသော သံမဏိချီစွမ်းအင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် ဖေး ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ဝင်လာသည်။ ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ ပတ်လည် ငါးမီတာကျော် ကျယ်ဝန်းကာ အောက်ဘက်ရှိ ဖေး တစ်ယောက်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အနေအထားတွင် ဖေး က "နဂါးဆင် အရိပ်အယောင်" ဟု အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်မျိုးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ ၎င်းက သူ့ကို ကုသပေးနေသော်လည်း သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်တရာ နှေးကွေးလှသည်။ ဖေး သည် ပါးစပ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဟလိုက်ပြီး "ဗလာနယ် မျက်လုံးများ - ဗလာနယ်တံခါး" ဟု အော်လိုက်လေသည်။
ဖေး ၏ ကျောနောက်ဘက်တွင် ငွေရောင်တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာပြီး မှော်စွမ်းအင်၏ တန်ခိုးကြောင့် ဖေး မှာ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ ဗလာနယ်တံခါး ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
"ဘုန်း"
ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးသည် လွတ်လပ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့သာ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး ဘာကိုမျှ မထိမိဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖေး ၏ အဘိုးရင်းဖြစ်သူ လုံဝူဟိန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ကျိန်စာသင့်ဖို့၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ လွတ်သွားရတာလဲ" လုံဝူဟိန်းသည် မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်ရာ မြေပြင်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဘိုးဘေးများ ကျိန်းဝပ်ရာ နေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက "မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ သင့်တော်သလို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဖခင်" လုံဝူဟိန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကရුණာသက်ပေးရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖခင်ဖြစ်သူက လက်ကို ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ခါယမ်းလိုက်ပြီး "သွားပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေး သစ္စာဖောက်သွားပြီဆိုတာကို ကြေညာလိုက်စမ်းပါ။ အဲဒီကောင်လေးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖို့ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပါ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖခင်" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုံဝူဟိန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘိုးဘေးနယ်မြေထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူတိုင်း စုဝေးရာနေရာဆီသို့ တန်းတရုတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို မည်သို့ပြောရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရှလုံဖေး အတွက်သာလျှင် စည်းမျဉ်းကို ဖန်တီးခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှင်းပြရ ခက်ခဲစေမည့်အပြင် အကြီးအကဲများနှင့် သားဖြစ်သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကိုပါ ရရှိစေမည့် စကားမျိုးကို ပြောလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ၊ ပြန်လာပြီလား ခင်ဗျ" သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အကြီးအကဲများက အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်ရင်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"အဘိုး၊ ညီငယ်လေးကော ဘယ်မှာလဲ။ သူ အထဲမှာပဲ ရှိသေးတာလား" လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင် အနှောင့်အယှက်အပေးဆုံး ဖြစ်သော ကောင်မလေး လုံဇယ်က လုံဝူဟိန်းကို အကျယ်ကြီး လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီကောင်ဆိုးလေးအကြောင်း ငါ့ကို လာမပြောနဲ့တော့" လုံဝူဟိန်းက လုံဇယ်အား အကျယ်ကြီး အော်ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲများကို ကြည့်ကာ "အဲဒီကောင် သစ္စာဖောက်သွားပြီဆိုတာ လူတိုင်းကို ကြေညာလိုက်ကြစမ်းပါ။ သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ ငါတို့မှာရှိတဲ့ အင်အားမှန်သမျှကို သုံးကြ၊ ကိုယ့်ဘက်ကချည်း ရှာမတွေ့ရင်လည်း တခြားသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာ..." သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤစကားများကို သူတို့၏ နားထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ညီငယ်လေး ဖေး က ဘယ်တော့မှ ငါတို့ဆီကနေ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဘိုး လိမ်နေတာ" လုံကွမ်းက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အဘိုးဖြစ်သူကို ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ဒုတိယ အဒေါ်ဖြစ်သူမှလွဲလျှင် ဖေး ကို အကောင်းဆုံး နားလည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ နားကိုပင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။
"ကောင်ဆိုး၊ မင်းက မိသားစု အကြီးအကဲနဲ့ ဒီလိုမျိုး စကားပြောရဲတယ်ပေါ့" လုံဝူဟိန်းသည် အမျက်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လုံကွမ်း ဒူးထောက်သွားစေရန် သူ၏ ဖိအားကို အပြင်းအထန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း လုံကွမ်း၏ ဖိအားပေးမှုနှင့် တန်ပြန်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် လုံကွမ်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာရသည်။ "အဘိုး၊ အဘိုးရဲ့ နယ်ပယ်က ဟောက်ထျန်နယ်ပယ်ကို အခုမှ ရောက်လာတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်က အဘိုးထက် တစ်ဆင့်ပဲ နိမ့်တော့တာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဖိအားတွေနဲ့ မလာနဲ့တော့"
ဤအချက်က သူ၏ မိဘများအပါအဝင် လူအများကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က သူတို့သည် လုံကွမ်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြသလို မည်သည်မျှလည်း မမေးမြန်းခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လုံကွမ်းသည် အတိတ်က အမှတ်တရ အချို့ကို ပြန်ပြောင်း သတိရလာခဲ့သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုက တကယ်တော်တာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပေးပါလားဟင်" ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်တစ်နှစ်သားခန့် ရှိမည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ကြည်လင်နေသော ပတ္တမြားကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများဖြင့် ငယ်ရွယ်သော အသံလေးတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ ငွေရောင် ဆံပင်များနှင့် အပြာရောင် မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
"ဟွန့်၊ ငါနဲ့လိုက်သွားချင်တော့ သေချင်လို့လား" သူ၏ ရှေ့ရှိ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရုံရှိသေးသော ငယ်ဘဝ လုံကွမ်းက ငယ်ဘဝ ဖေး အား ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကလည်း အရမ်းစွမ်းအားထက်မြက်တာပဲဟာ" ငယ်ဘဝ ဖေး က သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ချွဲနွဲ့စွာ မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"တောအထဲက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လေကွာ" ငယ်ဘဝ လုံကွမ်းမှာ ငယ်ဘဝ ဖေး ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် ရှက်သွားရသော်လည်း သူ၏ ညီငယ်လေးကို တောထဲမလိုက်လာရန် ထပ်မံတားမြစ်မိပြန်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း တောအထဲကို သွားကြည့်ချင်တာပေါ့။ အဘိုးတို့နဲ့ တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို မသွားခိုင်းဘူးလေ။ နောက်လေးနှစ် စောင့်ရမယ်လို့ ပြောနေကြတာ" ငယ်ဘဝ ဖေး က မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ ငါ ခေါ်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အနာခံရမယ်နော်" ငယ်ဘဝ လုံကွမ်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ညီငယ်လေးကို ခေါ်ကာ တောအထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
နာရီပေါင်း ငါးနာရီ ကြာသွားသောအခါ...
ဤငါးနာရီအတွင်း ငယ်ဘဝ လုံကွမ်းသည် ငယ်ဘဝ ဖေး ၏ ရှေ့တွင် အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲ မြောက်မြားစွာကို မုဆိုးလုပ်ကာ ဝေငှခဲ့သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့သည် စတုတ္ထအဆင့် အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်နှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ငယ်ဘဝ လုံကွမ်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုမိစ္ဆာသားရဲနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေရရှာသည်။
ထိုမိစ္ဆာသားရဲကို တစ်ခွင်တည်းသော ဦးချိုရှိသော တောင်ခွဲကြံ့ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ၎င်း၏ ဦးချိုတွင် တောင်ကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း လက်ရှိအဆင့်တွင်မူ ၎င်းအတွက် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ လက်တလောတွင် ၎င်းသည် လုံကွမ်းကို ဦးချိုဖြင့် ဝင်တိုက်ရန်အတွက် ပြေးဝင်လာနေသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် လုံကွမ်း၏ ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကိုယ်တိုင် ခံယူလိုက်လေသည်။
"အစ်ကိုကြီး..." ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူလိုက်ရသော ငယ်ဘဝ ဖေး မှာ လုံကွမ်း၏ ရှေ့တွင် သတိလစ်မေ့မျောကာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ သေဆုံးသွားပြီလား၊ မသေသေးဘူးလားဆိုတာကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် သူသည် ရိုးရိုးသာမန် ကလေးငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
"ညီငယ်လေး ဖေး..." ဖေး လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော လုံကွမ်းသည် အူလှိုက်သည်းလှိုက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဖေး ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အမြန်ဆုံး အပြေးသွားခဲ့ပြီး အနီးသို့ရောက်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ပေါက်ပေါက်ကျလာတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ငိုသံစွက်နေသော လေသံဖြင့် "ဘာလို့လဲ..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။
ဤအချိန်တွင် ငယ်ဘဝ ဖေး မှာ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အသက်ထွက်သွားနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ "ကျွန်တော် အဘိုးပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒန်တျန် က ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ကျင့်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောနေတာကိုလေ။ ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို့ကို ဘာမှ အထောက်အကူမပေးနိုင်တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်..." ထို့နောက် သူ၏ အသံမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်၊ သို့သော် သူ သေဆုံးသွားခြင်းတော့ မရှိသေးပေ။
"အသုံးမကျတဲ့သူ ဟုတ်လား။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းက ပင်ကိုပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းသာ အသုံးမကျဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ညီငယ်လေး၊ ထလာခဲ့စမ်းပါ။ မင်းကို ဘယ်သူကများ အသုံးမကျတဲ့သူလို့ ထပ်ခေါ်ဝေါ်နေတာကို ကြားရရင် မင်းရဲ့အစ်ကိုကိုသာ ပြောပြပေတော့။ ငါ သူတို့ရဲ့သွားတွေကို ကြွေကျသွားအောင် ထိုးကြဲပစ်မယ်။ ငါရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်သူကမှ မင်းကို အသုံးမကျဘူးလို့ လာပြောလို့မရစေရဘူး။ မင်းက ကျင့်ကြံလို့မရရင်တောင်မှ မင်းအတွက် ဆေးဝါးတွေ လိုက်လံရှာဖွေဖို့ ငါ ဒီကမ္ဘာကြီးကို လှည့်ပတ်သွားမယ်။ မင်းရဲ့ ဒန်တျန် ကို ကုသပေးဖို့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ဆေးဆရာကို ငါ ခေါ်လာခဲ့မယ်။ ထလာပါဦး ညီငယ်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်လုံးဖွင့်ပေးပါဦး" ဖေး တစ်ယောက် မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံကွမ်းက ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ပြောဆိုနေစေကာမူ သူ၏ ညီငယ်လေးမှာ မျက်လုံးကို လုံးဝ ဖွင့်မလာခဲ့ပေ။
"မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကို့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့။ မင်း သေလို့မရဘူး" လုံကွမ်းက ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအငွေ့အသက်တွင် အဆုံးအစမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အာသီသများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် သွေးပင်လယ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လုံကွမ်းက သူ၏ ရှေ့သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧရာမ နီရဲရဲနဂါးကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကို တည့်တည့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုအချိန်ကပင် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
"ဟိန်း..." "ဟိန်း..." "ဟိန်း..."
ထို့နောက် ဧရာမ နီရဲရဲနဂါးကြီးသည် ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ ညည်းတွားသကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အရာရာတိုင်းနှင့် လူတိုင်း တုန်ရီသွားကြရသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပသည့် အလင်းတန်းကြီးသည် ဖေး ဆီသို့ ဝင်ရောက် ပစ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
"မလုပ်နဲ့..." လုံကွမ်းက ထိုအလင်းတန်းကို တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထို့နောက်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် ဖေး ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့ဒဏ်ရာ အနာတရ အားလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ကုသပေးလိုက်သည်။ ဤအချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံကွမ်းသည် ဧရာမ နီရဲရဲနဂါးကြီးဆီသို့ အသည်းအသန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဧရာမ နီရဲရဲနဂါးကြီးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလာခဲ့သည်— "အရှင်မင်းကြီးကို စောင့်ရှောက်ပါ။ ရှေးဟောင်း သွေးနဂါးကြီးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရန်သူမှန်သမျှကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးပါလိမ့်မယ်။" ထို့နောက် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နီရဲသော သွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လုံကွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဧရာမ နီရဲရဲနဂါးကြီးနှင့် ပေါင်းစည်းပြီးမှသာ လုံကွမ်းသည် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးနဂါး သွေးကြောစပ်ကို အမှန်တကယ်ပင် နိုးထစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ တိုက်ဆိုင်လွန်းသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ထက် ပိုမိုများပြားသော အရာများ ပါဝင်နေပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသွေးနဂါးကြီးက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ချန်ထားခဲ့ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤအချက်က သူ့ကို အလွန်တရာ အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
ထိုစိတ်ဝိညာဉ် အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က စကား သုံးခွန်းသာ ပြောကြားခဲ့ပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ပထမစကားမှာ သေးငယ်သော ဖေး ကို တစ်သက်တာလုံး အသက်စွန့် စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယစကားမှာ ရှေးဟောင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးနဂါး၏ သွေးကြောစပ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အမွေဆက်ခံနိုင်ရန်အတွက် စွမ်းအားများကို အပြင်းအထန် ကြိုးစားရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိတွင် သူသည် ရှေးဟောင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးနဂါး သွေးကြောစပ်၏ တစ်ထောင်ပုံတစ်ပုံကိုသာ ရရှိထားသေးသောကြောင့်တည်း။
တတိယစကားမှာ ဖေး အတွက် အခြားသော စောင့်ရှောက်သူ ကိုးဦးကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ ဤစောင့်ရှောက်သူများသည်လည်း သူကဲ့သို့ပင် သွေးကြောစပ်ကို အမွေဆက်ခံကြမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖေး ကို မည်သူကမဆို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်လာပါက သူတို့နှင့် မည်သို့ပင် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေး ရှိနေပါစေ၊ ထိုသူကို မုချ သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေရှာသော သူ၏ ညီငယ်လေးကို လေးနက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်— "မူလကတော့ ငါဟာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တည်ရှိမှုမျိုးရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ငါဟာ အမှိုက်စွန့်ပစ်စရာ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်မှန်း ငါ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို ငါ့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ"
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြည့်အဝ ပျောက်ကွယ် သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခွင်တည်းသော ဦးချိုရှိသော တောင်ခွဲကြံ့ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ကျောခိုင်းကာ လဲလျောင်းချလိုက်ပြီး "ဟာဟာ၊ ဟာဟာ" ဟု အသံထွက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။