ဒီလူငယ်သူရဲကောင်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဆင်ခြင်တရားရှိသားပဲ။
အစောပိုင်းက ငါ့ကို လှံနဲ့ထိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူကို ကြည့်ပြီး ဒီနေရာက သူရဲကောင်းတွေအားလုံး ဒေါသကြီးကြတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့မိပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူကြဘူးပဲ။
“အော်၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်က ဒီနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ဝီလ်ဟမ် ဆိုတဲ့ ဘရွန် (Baron) ပါ။ ကျူးကျော်သူတွေလက်ကနေ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“အာ!”
သူက ဘာလို့ ငါ့ကို သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လို့ ခေါ်ရတာလဲဆိုတာကို ငါ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။
ဒီနယ်မြေက ဒီလူငယ်သူရဲကောင်းပိုင်တာဖြစ်ပြီး၊ ငါ အခုလေးတင် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပေးလိုက်တဲ့ တိုက်ပွဲက ငါ့ရဲ့အကူအညီကြောင့်ပဲ သူ့ဘက်က အနိုင်ရသွားခဲ့တာကိုး။
“ဟားဟား…”
ငါက ဘာမှရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပေမဲ့ မတော်တဆနဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သွားရပြန်ပြီ။
ငါ ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ကုတ်လိုက်မိချိန်မှာပဲ ဝီလ်ဟမ် က စကားပြန်စလာတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနယ်မြေက စစ်ပွဲတွေ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့အတွက် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားပါတယ်။ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီကို ခရီးနှင်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ။”
ငါက ဒီနေရာနဲ့ ခုမှ (ချိတ်ဆက်) မိတာဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒီအကြောင်းတွေကို ဘာမှမသိဘူးလေ။
“ဟားဟား… အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ရောက်လာတာပါပဲ။”
“အင်း?”
ဝီလ်ဟမ် က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်တယ်။
သူနေတဲ့ တိုင်းပြည်ဆိုတာ နေ့တိုင်းလိုလို စစ်ပွဲတွေဖြစ်နေတဲ့ နေရာမျိုး။ သာမန်ခရီးသွားဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဒီကို လာမှာမဟုတ်ဘူး။
‘သူက ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ အခြေအနေကို ဘာမှသိပုံမပေါ်ဘူး… ပြီးတော့ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင်ကို တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေက မြင့်မားနေတာ…’
“အာ!”
ဝီလ်ဟမ် က သူ့ပေါင်ကို သူရိုက်လိုက်ပြီး နားလည်သလိုလိုနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ဒီနားက အခြေအနေတွေကို မသိတာဆိုတော့ ခင်ဗျားက အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီး (Eastern Continent) က လာတာများလား။”
“…”
ငါက အသေးစိတ် ပြောပြလို့မရတဲ့အတွက် ခေါင်းကို အသာအယာပဲ ညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ!”
ဝီလ်ဟမ် က မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး ငါ့ကို အထင်ကြီးလေးစားတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။
‘သူက ငါနဲ့ အရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာ… အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးက ကိုယ်ခံပညာရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ဆိုတဲ့ သတင်းစကားက အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ!’
အဲဒီညနေမှာပဲ ငါဟာ ဝီလ်ဟမ် ရဲ့ ရဲတိုက်ကို ဖိတ်ကြားခံရပြီး ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။
တကယ်တော့ ငါကလည်း ဘာမှစဉ်းစားတွေးတောမှုမရှိဘဲ သူ့ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံလိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
“ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို ရှာနေတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူလာကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လမ်းခွဲမိသွားကြတယ်လေ။”
ငါက အလေးအနက်ထားပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်။
လူနှစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ချိတ်ဆက်မိတယ်ဆိုတာ ငါသေချာပေါက် သိပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာရှာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုမှ မတွေ့ရဘူး။
“အရှေ့ဘက်က လာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်… ကျွန်တော် ဘာသတင်းမှ မကြားမိပါဘူး။ သူတို့က ထူးခြားတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိကြတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့နယ်မြေမှာဆိုရင် သတင်းတစ်ခုခုတော့ ကြားရမှာပါ။”
“ဒုက္ခပါပဲ…”
ငါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တွေးမိလိုက်တယ်။
‘သူတို့ တခြားနေရာတွေဆီ ရောက်သွားတာလား။ ပြီးတော့ ဒီကိုရောက်တာ အတော်ကြာနေပြီ၊ ကက်ဆူးလ် (Capsule) အပြင်ဘက်က ဘာလုပ်ဆောင်ချက်မှလည်း မတွေ့ရဘူး။’
ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ဘယ်နေရာလဲ။ ကက်ဆူးလ်နဲ့ ချိတ်ဆက်မိတဲ့ virtual space (အတုအယောင်နေရာ) တစ်ခုလား။ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ပဲ ငါ သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။
“ဒါနဲ့ ဒီတိုက်ကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပါ… ဘာလို့ အဲဒီရန်သူ့သူရဲကောင်းတွေက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တာလဲ။”
“…”
ငါ့မေးခွန်းကြောင့် ဝီလ်ဟမ် ရဲ့ မျက်နှာ အနည်းငယ် မှိုင်းညှိုးသွားတယ်။
“ဟူး… ပြောရရင်တော့ ရှည်လိမ့်မယ်။”
ဝီလ်ဟမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့အခြေအနေကို စတင်ရှင်းပြတယ်။
သူပြောပြချက်အရ ဒီတိုက်ကြီးမှာ လက်ရှိအချိန်ထိ စနစ်တကျရှိတဲ့ တိုင်းပြည်တွေ ဒါမှမဟုတ် နယ်စားတွေ မရှိကြတော့ဘူး။ တစ်ချိန်က ကြီးမားတဲ့ အင်ပါယာ တစ်ခု ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ပြိုကွဲသွားပြီး ဒေသအသီးသီးက နယ်စားတွေက ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို သုံးစွဲနေကြသလို၊ တချို့ကဆိုရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘုရင်တွေလို့တောင် ကြွေးကြော်နေကြတယ်။
“အင်း… နားလည်ပါပြီ။”
သူ့ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ငါ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ငါအကြိုက်ဆုံး သမိုင်းဝင်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ပြန်သတိရမိတယ်။
‘ဒါဆိုရင် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်နဲ့ ဆင်တူတာပေါ့။’
ဒီတိုက်ကြီးက ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ အင်အားစုတွေ ပေါများနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးပဲ!
အားကောင်းတဲ့ ဗဟိုအစိုးရ မရှိတဲ့အခါမှာတော့ အင်အားကြီးသူတွေက အားနည်းသူတွေကို ဖိနှိပ်တာ ဒါမှမဟုတ် လုယက်တာမျိုးတွေ လုပ်ကြတော့တာပေါ့။ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ရင်းနဲ့ အင်အားကြီးလာတဲ့သူတချို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘုရင်တွေလို့ ကြွေးကြော်လာကြတယ်။
“ခင်ဗျား နားလည်ပုံရတယ်။ ဟူး…”
ဝီလ်ဟမ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်ပြီး သူ့အခြေအနေကို ဆက်ပြောတယ်။
“တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဒီနယ်မြေကို အမွေဆက်ခံတာ လပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက အခုနလေးတင် ဖြစ်သွားတဲ့ အရှေ့ဘက်နယ်မြေနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တာပါ။ အဖေ့နေရာကို ကျွန်တော် ဆက်ခံရတာပါ။”
“အင်း…”
အင်ပါယာစခါနော့စ် (Emperor Scharnos) က ဝီလ်ဟမ် နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က စစ်သည်တွေကို မနှစ်မြို့တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီရဲတိုက်ကလည်း သေးသေးလေး၊ စစ်တပ်ကလည်း သိပ်မကောင်းလှဘူး။ အခုထိ အသက်ရှင်ကျန်နေတာကိုက တော်လှပါတယ်။’
ဒီလို မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ ခေတ်ကာလမှာ ဒီလိုနယ်မြေငယ်လေးတွေရဲ့ ကံကြမ္မာက နှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။ အင်အားကြီးသူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အောက်မှာ ခိုလှုံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျက်သုဉ်းသွားမလား ဆိုတာပဲ။
“ခင်ဗျား သိပြီးသားအတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့နယ်မြေက အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားသာ မရောက်လာရင် ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရဖို့ ခက်ခဲမှာပါ။”
ဝီလ်ဟမ် က ဂရုတစိုက်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အညံ့ခံတဲ့ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။
“ခင်ဗျားရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို ရှာနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့နယ်မြေမှာပဲ ခဏလောက် နေပေးလို့ မရဘူးလား။ တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်။ လပိုင်းလောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့။”
ဝီလ်ဟမ် မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အသည်းအသန် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိတယ်။ သူ့နယ်မြေက စစ်ပွဲတွေကြောင့် အရမ်းကို နွမ်းပါးနေခဲ့တာ။ သူ အသက်ရှူချောင်ဖို့နဲ့ အင်အားပြန်ဖြည့်ဖို့ အချိန်လိုနေတယ်။
သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ သူရဲကောင်းနဲ့ စစ်သည်ဆယ်ဂဏန်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ရှိနေရင်တော့ အိမ်နီးချင်းနယ်မြေတွေက ကျူးကျော်ဖို့ မဝံ့ရဲတော့ဘူးလေ။
“ဒါက အရမ်းကို အရှက်မဲ့တဲ့ တောင်းဆိုမှုဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
သူက ရိုးသားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့ အင်ပါယာစခါနော့စ် ပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် သူက ပိုကြီးမားတဲ့ နယ်စားတစ်ယောက်ဆီ သွားပြီး ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရနိုင်တယ်။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သိလာမှာပဲ။ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး၊ ဘာမှမလုပ်တာထက်စာရင် ဒါက ပိုကောင်းတယ်။’
အခြေအနေမဲ့နေကြောင်း ဝန်ခံလိုက်တဲ့ ဝီလ်ဟမ် က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်ကို ပြောလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား မကြိုက်လောက်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်တဲ့အထိတော့ ခဏလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် နေပေးပါဦး။”
“ရတယ်လေ။”
“ကျေးဇူးတင်… ဘာပြောလိုက်တယ်?”
တကယ်တော့ ဝီလ်ဟမ် မှာ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာစခါနော့စ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်တယ်။
“ဒီမှာ ခဏလောက် နေပေးပါ့မယ်။ အလကားနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ပွဲတစ်ခုခု ဖြစ်ရင်တော့ ခေါ်လိုက်ပါ။”
“အရှင်မင်းကြီး…”
ဝီလ်ဟမ် က ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။”
သူ ထပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးတာကို ကြည့်ရင်း အင်ပါယာစခါနော့စ်က စိတ်ထဲကနေ ပြုံးလိုက်တယ်။
သူက ဒီတောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်တာက ဝီလ်ဟမ် ရဲ့ ပထမဆုံး အထင်အမြင်က မဆိုးလှလို့လည်း ပါပါတယ်။ သူ့အခြေအနေကို ရိုးသားစွာ ပြောပြတာနဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သူ သဘောကျမိတယ်။
သေချာတာကတော့ ဒါဟာ စိတ်ခံစားချက်သက်သက်နဲ့ လုပ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
‘တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေတာထက်စာရင် ကိုယ့်ဘက်မှာ အင်အားတစ်ခု ရှိနေတာက ပိုကောင်းတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?’
လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ရင် သူ့အပေါင်းအပါတွေကို ရှာတွေ့ဖို့က မလွယ်ကူပုံရတယ်။ ဒီကမ္ဘာအကြောင်းဆိုတာလည်း ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လျှောက်သွားနေရမှာ။
‘ဒီမှာ ခဏလောက်နေပြီး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး လေ့လာကြည့်ရမယ်။’
***
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘိုးဘေးက ဒီလောက် ရက်ရောခဲ့တာကို ဒီမျိုးဆက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တောင့်တင်းပြီး စိတ်မဝင်တစား ဖြစ်နေရတာလဲ။”
ယူရီးယပ်စ် က ဗီဒီယိုထဲက ဇာတ်ကောင်တွေကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်တယ်။
အင်ပါယာစခါနော့စ်က ကက်ဆူးလ်တစ်ခုကနေတဆင့် တစ်နေရာရာကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဝီလ်ဟမ် လို့ခေါ်တဲ့ နယ်စားငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။
ဒီနယ်စားရဲ့ အထောက်အထားကတော့ တခြားသူမဟုတ်ဘူး၊ အင်ပါယာစခါနော့စ်ရဲ့ ပထမဆုံး နောက်လိုက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ဂရန်းဒျု (Grand Duke) ဝီလ်ဟမ် ပဲ ဖြစ်တယ်။
‘ဒါဆိုရင် အင်ပါယာစခါနော့စ်က ဒီကမ္ဘာထဲကို virtual reality ကက်ဆူးလ်ကနေတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာတာပဲ။’
ဒီဗီဒီယိုက အတော်လေး ရှည်လျားပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ ရိုက်ကူးချက်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။
‘ဒီအပိုင်းမှာရော ဘယ်လိုမျိုး အရိပ်အမြွက်တွေ ပါနေမလဲ။’
ယူရီးယပ်စ် သည် စိတ်ဝင်တစားရှိဟန်ဖြင့် အင်ပါယာစခါနော့စ်၏ ဖြစ်စဉ်များကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။
အင်ပါယာစခါနော့စ်က ဤကမ္ဘာတွင် သူ၏ ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို ထိုသို့ စတင်လှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဇစ်ဇစ်…
ဗီဒီယိုတစ်ခုဖြစ်သည့်အတိုင်း သူလုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပြသနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ကျန်ရှိနေသည့် သူ၏အောင်မြင်မှုများကို အခန်းကဏ္ဍအလိုက် အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြထားသည်။
သူသည် ရိုးရှင်းသော အစားအသောက်ဝါသနာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် စတင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနောက်ပိုင်းတွင် အင်ပါယာစခါနော့စ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။
ဒုန်း!
သူ၏ဓားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို ပြားပြားဝပ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် ဤကမ္ဘာတွင် နတ်ဘုရားနှင့်တူသော စွမ်းအားရှိသည့် သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နောက်လိုက်တွေအဖြစ် အမှုထမ်းပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်ပေးပါ။”
ပထမဦးစွာ ဝီလ်ဟမ် နှင့် အနီးအနားရှိ နယ်စားများသည် သူ့ထံတွင် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် သစ္စာခံကြသည်။
“အာ… အညံ့ခံပါတယ်! ကျေးဇူးပြုပြီး… ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ!”
သူ့ကို ခုခံရန် ကြိုးစားသည့် အနီးအနားက နယ်စားများမှာလည်း တစ်ကိုယ်တော် တပ်မတော်နှင့်တူသော အင်ပါယာစခါနော့စ်၏ ဓားချက်ကို မခုခံနိုင်ကြပေ။
မကြာမီပင် သူ၏အင်အားမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးထွားလာပြီး နိုင်ငံငယ်တစ်ခုအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားသည်။
တိုက်ကြီးကို စိုးမိုးခဲ့သည့် အင်ပါယာစခါနော့စ်၏ ဒဏ္ဍာရီသည် ထိုသို့ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ အဘယ်ကြောင့် အင်အားကို ဆက်လက်ချဲ့ထွင်နေရသနည်းဆိုသည့် အထူးအကြောင်းပြချက်မှာ မရှိပေ။
“အရှေ့ဘက်ကလူတွေအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ သိရပြီလား။”
“စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့ နယ်မြေတွေထဲမှာတော့ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေ မတွေ့ရပါဘူး။”
“တောက်!”
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
သူသည် ဤကမ္ဘာ့အချိန်ဖြင့် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ ကက်ဆူးလ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည့် အပေါင်းအပါများအကြောင်း သတင်းအစအနမျှပင် မကြားမိသေးပေ။
ဤတိုက်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်ဖြစ်၍ သူတို့အချင်းချင်း မတွေ့မိခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် သူတို့ကလည်း သူ့ကို ရှာဖွေနေကြမှာ မဟုတ်ပေလော။
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း တွေးတောမိသည်။
‘ငါတစ်ယောက်တည်းသာ log out မလုပ်နိုင်တာဆိုရင်ကော။’
ထိုအခါမျိုးဆိုလျှင် သူ အကြီးအကျယ် အလိမ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် ဤကမ္ဘာထဲ၌ အမှန်တကယ် ပိတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟူး… ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ…”
ထို့အပြင် သူတည်ဆောက်ထားသည့် အင်အားမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သတင်းအချက်အလက်အနည်းငယ် ရယူရန်ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် စခါနော့စ်မှာ ဤတိုက်ကြီး၏ အင်အားကြီးဆုံး အင်အားစုများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံနေရသည်။
သူသည် နိုင်ငံတစ်ခုကို တရားဝင် မထူထောင်ရသေးသော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင် ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် နောက်လိုက်အများအပြားကိုလည်း ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
‘ငါ့အပေါင်းအပါတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် သူတို့အားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး ပြန်သွားတာက အရမ်းရက်စက်ရာ မကျဘူးလား။’
တပ်!
“အရှင်မင်းကြီး! ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။”
သူ ထိုမျှအထိ တွေးတောနေစဉ်အတွင်း ဝီလ်ဟမ် က အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။
“ဟင်။”
“ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကို တွေ့ပြီ။”
“ဘာကို တွေ့တာလဲ။”
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်မိသည်။
ဖြစ်ရပ်က ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဝီလ်ဟမ် က တုန်ရီနေသည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အပေါင်းအပါတွေအကြောင်း သိတဲ့သူကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ပါပြီ။”
“…!?”
***
“အာ!”
“ဟီးဟီး…”
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းကြတာပဲ!”
သူတို့သုံးဦးသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်း သန့်စင်ရာနေရာတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည်။
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့အားလုံးသည် တူညီသောအချိန်တွင် တူညီသောနေရာသို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် သူတို့ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မည့်အစား ချက်ချင်းပင် ဆူပူလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ၊ မင်းတို့က ဘာလုပ်နေကြလို့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်မလာတာလဲ။”
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ နာကျင်မိပါတယ်။ ကျွန်မက ပင်လယ်ကိုဖြတ်ပြီး အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးဆီ ရောက်သွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီတိုက်ကြီးကို ရှာဖွေပြီးမှ ဒီကို ရောက်လာဖို့ဆိုတာ လွယ်မယ်ထင်လို့လား။”
လီချောင်မွန် က ပခုံးတွန့်ရင်း သူ၏အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်။
သူသည် တခြားတိုက်ကြီးတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မကတော့ ရွာငယ်လေးတစ်ခုက ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ လပိုင်းလောက် နေခဲ့ရတာပါ။”
“…!?”
ဒီမီယာနာသည် သက်ပြင်းချရင်း သူမ၏ ဒုက္ခများကို ပြောပြသည်။
လီချောင်မွန် နှင့် အင်ပါယာစခါနော့စ်တို့မှာ အနည်းဆုံး စွမ်းအားရှိကြသော်လည်း သူမမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
သူမ၌ စွမ်းအားပြကွက် ကဲ့သို့သော ကစားသမားတစ်ယောက်၏ အခွင့်ထူးမျိုးပင် မရှိပေ။
ထိုအခြေအနေတွင် သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။
“ပြီးတော့မှ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးတို့နှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ့် နတ်ဘုရားရဲ့ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိခဲ့တာပါ။”
“နတ်ဘုရားရဲ့ သတင်းစကား ဟုတ်လား။”
“ဒီကမ္ဘာမှာ ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်မတွေလို ထူးခြားတဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ရှိပုံရတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ရွေးချယ်ခံရလဲတော့ မသိဘူး။”
သူမသည် သူတော်စင်မဖြစ်လာပြီး သူမ၏ အခွင့်အာဏာကို အသုံးပြု၍ သူတို့နှစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ သို့သော် သူမ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဤဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ အပေါင်းအပါများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ အကြောင်းစုံကို ပြောပြပြီးနောက် အင်ပါယာစခါနော့စ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီးကော။”
“ဂရား…”
လီချောင်မွန် ၏ မေးခွန်းကြောင့် အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“…”
“ဟူး… ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး နေရာတွေဆီ ခွဲထွက်သွားခဲ့တာပေါ့။”
“မမျှော်လင့်ထားတာပဲ။ စမ်းသပ်မှုတုန်းကတော့ ဒီလိုမျိုး မရှိခဲ့ဘူးလေ။”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖလှယ်ကြသည်။
မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော တိကျသည့် ကောက်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါက virtual space (အတုအယောင်နေရာ) ဖြစ်ပုံမရဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ စမ်းသပ်မှုမှာတော့ ပြဿနာမရှိခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းတဲ့နေရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။”
သူတို့သည် ကက်ဆူးလ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လီချောင်မွန် ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြစ်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏စိတ်များကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း တစ်ခုခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤနေရာသည် virtual space မဟုတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“အပြင်ဘက်ကနေ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလား။”
အင်ပါယာစခါနော့စ်က မယုံနိုင်သည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ဤနေရာမှ ထွက်ပေါက်မရှိတော့ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းလော။
ဒေါက်တာ ဒီမီယာနာက လေးနက်သည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒါကိုပဲ တွေးနေတာပါ။ အချိန်ကြာလွန်းလို့ သူတို့အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်သင့်နေပြီလေ…”
“…”
“သေစမ်း…”
သူတို့သုံးဦးလုံး၏ မျက်နှာများမှာ မှိုင်းညှိုးသွားကြသည်။
သူတို့သည် အပေါင်းအပါများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းက ပြဿနာအတွက် အဖြေတစ်ခုခု ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမျှ အဖြေမထွက်ခဲ့ပေ။
“…”
သို့သော် သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။
တပ် တပ်
အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့ရပ်နေသည့် နေရာသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကြသည်။
အုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော လူအိုကြီးတစ်ဦးက စကားစလိုက်သည်။
“ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။ ခင်ဗျားတို့က တခြားကမ္ဘာကနေ ရောက်လာတဲ့သူတွေ ဟုတ်ပါသလား။”
“…!?”
ခေါင်းညိတ်သည်။
သူတို့သုံးဦးလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း မကြာမီပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အို…”
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ!”
အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများက တီးတိုးပြောဆိုကာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။
“ကျွန်တော်တို့ အသစ်ရောက်လာသူတွေကို ကြိုဆိုပါတယ်။”
“ကြီးမြတ်သူက ရွေးချယ်ပေးလိုက်တဲ့ အသစ်ရောက်လာသူတွေကို ကျွန်တော်တို့ ကြိုဆိုပါတယ်!”
သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြပ်ဝပ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အရိုအသေပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် လူသုံးဦးမှာမူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသည်။
“အသစ်ရောက်လာသူတွေ ဟုတ်လား။”
“ကြီးမြတ်သူ ဟုတ်လား။”
“အို! ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို မရှင်းပြရသေးဘူး။”
လူအိုကြီးသည် ပြန်ထလာပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ အသစ်ရောက်လာသူ သုံးဦးကို ဘုရားကျောင်းဆီ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူတွေပါ။”
“အာ!”
တွေးကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းလောက်တွင် အချင်းချင်း၏ သတင်းကို ကြားသိခဲ့ရပြီး ဤဆိတ်ငြိမ်သော ဘုရားကျောင်းတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤအဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။
“အဟမ်း!”
လူအိုကြီးသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ကြီးမြတ်သူရဲ့ ရွေးချယ်ခံရသူတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့က ‘ကစားသမား’ တွေပါ။”
“ဟင်? ကစားသမားတွေ ဟုတ်လား။”
ရင်းနှီးသော စကားလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် အင်ပါယာစခါနော့စ်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူအိုကြီးက လေးနက်သည့်လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ကြီးမြတ်သူရဲ့ တာဝန်ပေးချက်အရ ခင်ဗျားတို့ကို နောက်လိုက်ဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပါ။ ကြီးမြတ်သူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်ပေးပါ။”
“ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။”
“…”
“…!?”
သူတို့သုံးဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမျှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
ကစားသမားများနှင့် အသစ်ရောက်လာသူများဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ သို့သော် သူတို့၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားသကဲ့သို့ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒင်!
[သင်သည် ‘ရှုပ်ထွေးနေသောကမ္ဘာကြီးကို ငြိမ်းချမ်းအောင်လုပ်ဆောင်ပါ!’ ဟူသော အဓိကရှာဖွေမှု (Quest) ကို လက်ခံရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[သင်သည် ရှာဖွေမှုပြီးဆုံးခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်များကို ရယူနိုင်ပါသည်။]
“Quest (ရှာဖွေမှု) ဟုတ်လား။”
“ဒါက… စနစ်အကြောင်းကြားချက် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုလား။”
သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသဖြင့် ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။
ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် virtual reality (အတုအယောင်လက်တွေ့ဘဝ) လုပ်ဆောင်ချက်များကို မည်သို့မျှ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ဂိမ်းတစ်ခုကဲ့သို့သော အသိပေးပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
‘ဆုလာဘ်တွေလည်း ပါတယ်ပေါ့…’
သူတို့အံ့အားသင့်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အသိပေးပြတင်းပေါက် ပေါ်လာရုံသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးသည်မှာ ထိုရှာဖွေမှု (Quest) ၏ အကြောင်းအရာနှင့် ဆုလာဘ်ပင်ဖြစ်သည်။
[ရှုပ်ထွေးနေသောခေတ်ကာလကို ငြိမ်းချမ်းအောင် ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ပါ! – ရွေးချယ်ခံရသူ လူသား! ‘ကစားသမား’ များအား မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော တိုက်ကြီးကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကူညီပေးပါ။]
[ရှာဖွေမှုဆုလာဘ် – ပြန်လည်ထွက်ခွာခွင့်]
***
ဇစ်!
“အား!”
ယူရီးယပ်စ် သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ဤအလွန်ရှည်လျားသော ဗီဒီယိုမှာ ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားပုံရသည်။ သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် များပြားလှသော သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့သော်လည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မည့် အဓိကအရိပ်အမြွက်ကိုမူ မရရှိခဲ့ပေ။
“ဟူး…”
ယူရီးယပ်စ် သည် ရရှိထားသော အချက်အလက်များကို စုစည်းရန် ကြိုးစားရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
ပထမအချက်မှာ ကစားသမားများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အင်ပါယာစခါနော့စ်၊ သူတော်စင်မ ဒီမီယာနာ နှင့် လီချောင်မွန် တို့သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ဒဏ္ဍာရီများတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသောခေတ်ကာလကို ငြိမ်းချမ်းအောင် ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အနောက်ဘက်တိုက်ကြီးကို စည်းလုံးညီညွတ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအချက်မှာ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ရေးသားထားပြီးဖြစ်၍ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။
တတိယအချက်မှာ သူတို့သည် ရှုပ်ထွေးနေသောခေတ်ကာလကို ငြိမ်းချမ်းအောင် ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ Quest ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် ‘ပြန်လည်ထွက်ခွာခွင့်’ ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူတို့သုံးဦးလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြရမည်ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ တခြားကစားသမားတွေကကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။’
သော့ချက်စကားလုံးများမှာ ယူရီးယပ်စ်၊ အသစ်ရောက်လာသူ၊ ကစားသမား တို့ဖြစ်သည်။
ဤသုံးခုမှာ ဆင်တူယောင်ယောင်ရှိသော်လည်း အသေးစိတ်ကြည့်လျှင် အတော်လေး ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီရုပ်တုကကော…”
ယူရီးယပ်စ် သည် ဘုရားကျောင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စိုက်ထူထားသော အင်ပါယာစခါနော့စ်၏ ရုပ်တုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည်နှင့် ရာနှုန်းပြည့် တူညီနေသည်။ အဘယ်ကြောင့် နတ်ဆိုးဘုရားကျောင်းထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်တုမျိုး ရှိနေရသနည်း။
“ဗီဒီယိုကို သေချာကြည့်ခဲ့ရဲ့လား။ အဲဒါကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော် အတော်လေး အပင်ပန်းခံခဲ့ရတာ။”
“…!?”
မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ခဏတာ နစ်မြောနေသည့် သူ့နားထဲသို့ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။”
“တောက်။”
ထိုအသံပိုင်ရှင်က ပြန်မဖြေဘဲ လျှာသံသဲ့သဲ့ ထွက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကတိပေးထားတဲ့နေရာကို အရင်ဆုံး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကနေ စလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“ကတိ ဟုတ်လား။”
ယူရီးယပ်စ် သည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပင်၊ ဘုရားကျောင်း၏ အဝင်ဝအနီးတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူသည် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး မေးစေ့အထိ ရောက်အောင် မျက်နှာဖုံးကို အုပ်ထားသည်။
‘ကတိဆိုတာ အဲဒီစာကြောင်းကို ပြောတာနေမှာပေါ့။’
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးဘုရားကျောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
ထိုလူက အတိုချုံးသာ ဖြေသည်။
“ဟူး…”
သို့သော် ယူရီးယပ်စ် သည် ထိုလူ၏ အစစ်အမှန်အထောက်အထားကို သိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အရိပ်အမြွက်ပေါင်းများစွာကို ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ သူ မသိဘဲ နေပါ့မလား။
‘သူက မျက်နှာကို ဖုံးထားပေမဲ့ ဒီအခြေအနေ… ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက အဲဒီအသံက…’
ယူရီးယပ်စ် သည် နောက်ဆုံးတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော် ရိုရိုသေသေပဲ ဆက်ဆံရမလား။”
ထိုလူသည် သူ၏စကားကြောင့် နောင်တရသည့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။
“သေစမ်း… ခင်ဗျားက သဘောပေါက် မြန်လိုက်တာ။ ဒါမှမဟုတ် ခုနက ဗီဒီယိုထဲက ကျွန်တော့်အသံကို မှတ်မိသွားတာလား။”
ဒုန်း။
နတ်ဆိုးဘုရားကျောင်း၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ဆိုသူသည် သူ၏ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထွက်ပေါ်လာသည့် မျက်နှာမှာ ယူရီးယပ်စ် အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးထားသည့် မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကစားလိုသည့် အပြာရောင်မျက်လုံးများ! ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ်လာသည့် မျက်နှာသည် ယူရီးယပ်စ် နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။
မှန်လိုက်တာ! သူ၏ အထောက်အထားမှာ တခြားသူမဟုတ်ပေ။
“အင်ပါယာစခါနော့စ်!”
“ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ်။”
ခေါင်းဆောင်။ မဟုတ်ပါ၊ အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
***
ခဏအကြာတွင်။
“…”
ယူရီးယပ်စ် သည် သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် ထိုလူနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
‘နတ်ဆိုးဘုရားကျောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ရာက အင်ပါယာစခါနော့စ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး…’
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် တိုက်ကြီး၏ သူရဲကောင်းဖြစ်သလို ယူရီးယပ်စ် အတွက် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဘိုးဘေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကို ရိုသေမှု အနည်းငယ် ပြသင့်သော်လည်း အခြေအနေမှာ အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသဖြင့် သတိထားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ပျောက်ကွယ်သွားရမည့် အင်ပါယာစခါနော့စ်က အဘယ်ကြောင့် ဤကမ္ဘာတွင် ဆက်လက် ရှိနေရသနည်း။
ပြီးတော့ သူက ဘာကြောင့်များ နတ်ဆိုးဘုရားကျောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပေါ်လာရတာလဲ။
ယူရီးယပ်စ် ၏ ဦးနှောက်မှာ အဖြေရှာရန် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။
‘သူ့ကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်။’
သို့သော် သူ ပါးစပ်မဟခင်မှာပင် အင်ပါယာစခါနော့စ်က စကားစလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကို တွေ့ခိုင်းတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်တော် မေးစရာရှိလို့ပါ။”
“မေးစရာ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျား လာတွေ့ရင် သိချင်တာတွေကို ပြောပြမယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“အာ!”
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် ယူရီးယပ်စ် ခဏတာ မေ့လျော့နေခဲ့သည့် ပိုးအိတ်ထဲမှ စာတိုကို ပြန်လည်သတိရစေလိုက်သည်။
ယူရီးယပ်စ် သည် အလျင်အမြန်ပင် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ မေးခွန်းက…”
“နေဦး! ကျွန်တော်ပြောတာကို အရင်နားထောင်ပါ။”
အင်ပါယာစခါနော့စ်သည် ယူရီးယပ်စ် ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားမေးခွန်းကို မဖြေခင်မှာ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုရှိတယ်။”