လီယွန်hardt မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
‘အိုင်ဇာယာဆိုတဲ့ကောင်ပဲလား။’
“ဟီးဟီး။ အရှင်မင်းသား ကျန်းမာနေတာကို မြင်ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ။”
နားထဲ စူးဝင်သွားစေမည့် အသံချိုချိုစူးစူးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယွန်hardt သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် မသက်မသာဖြစ်မှုကို အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်ကာ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ဒီနေ့တော့ အရှင်မင်းသားအတွက် သတင်းကောင်းလေးတစ်ခု ယူလာခဲ့ပါတယ်ဗျာ။”
“သတင်းကောင်း ဟုတ်လား။”
လီယွန်hardt ကို စကားပြောနေသည့် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမလျာသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ လျှို့ဝှက်သည့်လေသံဖြင့် စပြောသည်။
“အရှင်မင်းသားအနေနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတော့မယ် ထင်ပါတယ်။”
“တကယ်လား။ ဘယ်တော့လဲ။”
ဟွမ်အင်ပါယာ နန်းတော်ထဲတွင် တစ်ပတ်ကျော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် လီယွန်hardt သည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရသည်။
မိန်းမလျာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းပြသည်။
“အခုပဲလေ! ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာခေါ်တာပေါ့။ ဟီးဟီး။”
“…!?”
လီယွန်hardt မှာ ရုတ်တရက် သတင်းစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း… ငါပြင်ဆင်ပြီးရင် ခဏနေ ထွက်လာခဲ့မယ်။”
“ဒါဆိုရင် အပြင်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ လမ်းလည်း လိုက်ပြပေးပါ့မယ်။”
မိန်းမလျာ ပြန်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
“ဘာလို့များ ဒီလိုရွံစရာကောင်းတဲ့ကောင်မျိုးကို အရှေ့တိုင်းကနေ ငါ့ဆီ စေလွှတ်လိုက်ရတာလဲ။”
ဟွမ်အင်ပါယာ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ဆယ်ရက်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဟွမ်အင်ပါယာတွင် သူတွေ့ဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ထိုကျောရိုးစိမ့်စရာကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
‘သူ့အသံကို မနှစ်မြို့သလို သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ပိုတောင်ဆိုးသေးတယ်။’
ထိုလူသည် တစ်ခါတစ်ရံ လီယွန်hardt ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကဲခတ်လေ့ရှိပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ ကြက်သီးထရသည်။
လီယွန်hardt ကိုကြည့်သည့် ထိုလူ၏မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
ပြောပြရခက်သော်လည်း လီယွန်hardt အနေဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ဤသို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
‘သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့စုဆောင်းထားတဲ့အရာတွေကို အရမ်းချစ်တဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တူတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါ ပုံမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး။’
သူသည် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလျက်ပင် တွေ့ဆုံပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှု ပြီးဆုံးအောင် လုပ်လိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ ဒါဆို တွေ့ဆုံပွဲကျင်းပမယ့်နေရာကို သွားကြရအောင်။”
“မြန်မြန်သွားကြစို့။”
ထိုရူးသွပ်နေသည့်လူနှင့် အမြန်ဆုံး ဝေးရာသို့ ထွက်သွားချင်သဖြင့် လီယွန်hardt က အမြန်လျှောက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“…”
သို့သော် ကျယ်ပြောလှသည့် နန်းတော်ကြီးအတွင်း ထိုမိန်းမလျာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း သူ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
ဦးညွှတ်သည်။
“အရှင်မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“နေကောင်းလား။”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤရွံစရာကောင်းသည့်လူသည် အင်ပါယာ တွင် သာမန်ရာထူးမျိုး မဟုတ်ပုံရသည်။
သူတို့သည် ထူးဆန်းသည့်ပုံစံကြောင့် လီယွန်hardt ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်ကြသော်လည်း ထိုမိန်းမလျာကိုမူ နိုင်ငံ၏ဘုရင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီယွန်hardt ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ့နာမည်ကို ငါကြားဖူးရဲ့လား။’
သူ့စိတ်ကို ဖတ်လိုက်သည့်အလား မိန်းမလျာသည် ခေါင်းလှည့်လာသည်။
“ဩော်၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို မပြောရသေးဘူးနော်။”
“…!?”
လီယွန်hardt မှာ ရုတ်တရက် အသံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါ့။ နာမည်လေး သိခွင့်ရှိမလား။”
‘သူက ငါ့ကို လမ်းပြပေးနေတာဆိုတော့ ဟွမ်အင်ပါယာမှာ ရာထူးကြီးတဲ့သူ ဖြစ်မှာပဲ။ သူ့အကြောင်း သိပ်မသိပေမဲ့ သူက ငါ့ကို သဘောကျနေပုံရတာပဲ၊ နာမည်သိထားတာ အထိအခိုက်မရှိပါဘူး။’
ထိုသို့ တွက်ချက်ကာ မိန်းမလျာသည် သူ၏နာမည်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောပြသည်။
“ကျွန်တော်က ယိုဆန်းပါ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲပေးရသူပေါ့။ အခုကစပြီး ကျွန်တော့်ကို ‘အရှင်မင်းကြီး’ လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။”
“အင်း၊ အဲဒီလိုပဲ ခေါ်မယ်။”
***
ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယိုဆန်းသည် နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုခန်းမတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ရောက်ပါပြီ။ ဒီနေရာက တွေ့ဆုံပွဲ ကျင်းပမယ့်နေရာပါပဲ။”
ဟွမ်အင်ပါယာ၏ ခမ်းနားသောခန်းမကြီးမှာ ရှာနော့စ်အင်ပါယာကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားလှသည်။
“အရှင်မင်းမြတ်၊ အရှေ့တိုင်းသံတမန်အဖွဲ့မှ အရှင်မင်းသား ရောက်ရှိလာပါပြီ။”
“ဝင်လာခဲ့ခိုင်းလိုက်!”
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟု ယူဆရသည့် အသံမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် နုပျိုနေသည်။
လီယွန်hardt ဝင်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
‘အရှေ့တိုင်းတိုက်ကြီးကို အုပ်စိုးတဲ့ဧကရာဇ်က ဒီလောက်တောင် ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။’
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“ခေါင်းမော့လိုက်ပါ။”
ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အခါ လီယွန်hardt သည် ဧကရာဇ်၏ ရုပ်ရည်ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် အသက်သုံးဆယ်ထက် ပိုကြီးပုံမပေါ်ပေ။
နောက်ထပ် ထူးခြားသည့်အချက်တစ်ခုမှာ…
‘သူ အရမ်းပင်ပန်းနေပုံပဲ?’
မိတ်ကပ်နှင့် အခြားအရာများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ ငယ်ရွယ်သောဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်း ထက်မြက်သည့်မျက်လုံးရှိသူတိုင်း မြင်နိုင်ပေသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ယိုဆန်း၏တည်ရှိမှုဖြစ်သည်။
သူသည် ခန်းမကြီးထဲ လျှောက်သွားပြီး အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ရာဇပလ္လင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
‘သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ အလိုလိုက်နေပါစေ၊ ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တစ်ယောက်က ဧကရာဇ်နဲ့ အတူတူ ရပ်နေရတာလဲ။’
သူသည် အရှေ့တိုင်းတိုက်ကြီး၏ ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း သိပ်မသိသော်လည်း အနောက်တိုင်းတိုက်ကြီးတွင်မူ ဘုရင်နှင့် လက်အောက်ခံတစ်ဦးသည် အမြင့်တူတူတွင် ရှိနေပြီး ဂါရဝပြုခြင်းမှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်သည်။
လီယွန်hardt သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် သူ၏မေးခွန်းမှာ ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက အနောက်တိုင်းတိုက်ကြီးက အင်ပါယာ ကနေ လာတာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
‘အဲဒီစကားကိုပဲ ကျွန်တော်က မေးချင်နေတာ!’
လီယွန်hardt သည် သူ၏ဆန္ဒမပါဘဲ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်လာခြင်းခံရသဖြင့် ပြောစရာစကားမဲ့သွားသော်လည်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာ ရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်က အရှေ့တိုင်းနဲ့ ကုန်သွယ်ရေး ပြန်လည်စတင်ဖို့နဲ့ ဟွမ်အင်ပါယာနဲ့ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့်…”
“ရပ်လိုက်!”
ဘန်း!
“…!?”
ငယ်ရွယ်သောဧကရာဇ်က လက်တင်ခုံကို ရုတ်တရက် ထုရိုက်လိုက်သဖြင့် လီယွန်hardt မှာ လန့်သွားသည်။
“ကျွန်တော်ပြောတာ ဘာများ ပြဿနာရှိလို့လဲ…”
ဧကရာဇ်က လီယွန်hardt ကို ဒေါသထွက်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ စစ်သင်္ဘောတွေ အများကြီး စေလွှတ်လိုက်တာလား။ မင်းတို့က စစ်မတိုက်ဘဲ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်မလို့လား။”
“စစ်သင်္ဘောတွေ ဟုတ်လား။”
“အဆုံးထိ မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့!”
သူ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်က ယိုဆန်းကို အချက်ပြလိုက်ရာ ယိုဆန်းသည် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးပြီး ပါးစပ်ဟသည်။
“တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်လောက်က အနောက်တိုင်းတိုက်ကြီးက လာတယ်လို့ ယူဆရတဲ့ အင်အားစုကြီးတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာ ရဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေကြားမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။”
‘ဘာ။’
လီယွန်hardt သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်ဟရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။
“အထင်မှားမှုတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်! ဒီကိစ္စနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!”
“တခြားနိုင်ငံရဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ တိုက်ခိုက်နေတာကို မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ မင်းကတော့ တကယ့်ကို ရှက်တတ်တဲ့သူပဲ။”
ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါယမ်းကာ အချက်ပြလိုက်သည်။
“သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်! ငါ နောက်မှ စစ်ဆေးမယ်။”
“မဖြစ်ဘူး! ဒါ ဘာတွေလဲ…”
လီယွန်hardt သည် သူ့ကိုယ်သူ ခုခံခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်လာသည့် စစ်သည်များ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသောအတွေးသာ ရှိသည်။
‘ဒါ ငါ့ရဲ့ တောက်တဲ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
***
“ဟူး…”
လီယွန်hardt သည် တွေ့ဆုံပွဲခန်းမထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ငယ်ရွယ်သောဧကရာဇ်သည် မြေပြင်အောက်သို့ ပြိုကျသွားသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဘေးသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
“ယိုဆန်း၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ငါလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်တာကြောင့် အနောက်တိုင်းတိုက်ကြီးက အင်ပါယာ ရဲ့ အရှင်မင်းသားတစ်ပါးကို ရန်သူလို ဆက်ဆံမိသလို ဖြစ်သွားမလား။ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်တွေကို ငါ စိုးရိမ်တယ်။ ဒါ တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ဟုတ်လို့လား။”
“ဟီးဟီး၊ အရှင်မင်းမြတ်က ပညာဉာဏ်ကြီးမားလွန်းလို့ စိုးရိမ်တာကတော့ သဘာဝပါပဲ။”
ယိုဆန်းသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ထားတဲ့သူတွေဆီက အတည်ပြုချက်အရ တိုက်ပွဲက အနောက်တိုင်းတိုက်ကြီးဘက်က စတင်လှုံ့ဆော်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်။ သူတို့သာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ။”
“အင်း…”
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် မုတ်ဆိတ်မွှေးမရှိသော သူ၏ချောမွေ့သည့်မေးရိုးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါ မင်းကို ယုံကြည်လိုက်မယ်။ သူတို့ စစ်သင်္ဘောတွေကို ဒီအထိ ခေါ်လာတယ်ဆိုကတည်းက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေပြီ။”
“အရှင်မင်းမြတ်က တကယ်ပင် ပညာဉာဏ်ကြီးမားလှပါတယ်။”
“ငါ ခဏလောက် အနားယူချင်သေးတယ်။ မင်းလည်း ပြန်တော့။”
ယိုဆန်း ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် တွေ့ဆုံပွဲခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သူ၏ကျောပြင်ကို မှုန်ဝါးသောမျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“…”
သူ့မျက်နှာမှာ အသက်သုံးဆယ်ထက် မကြီးပုံရသော်လည်း သူ့အမူအရာမှာမူ ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုအိုမင်းနေသယောင် ရှိသည်။
***
ထိုအချိန်ခန့်တွင် တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့ တည်ရှိရာ လော့ယန်မြို့၌လည်း အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။
“ဟားဟား…”
ရှင်ဂျာဆောင်သည် သူ၏ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့ထံမှ တင်သွင်းလာသော အစီရင်ခံစာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအစီရင်ခံစာကို ဘယ်လိုသဘောထားရမလဲ မသိဘူး၊ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ ခေါင်းရှုပ်နေပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်များ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့သူ ရှိသလား။”
“…”
အစည်းအဝေးတွင် လူငါးဦးသာ ရှိသည်။ သို့သော် အရေအတွက်နည်းပါးခြင်းမှာ သူတို့သည် တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသည့် အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသည့် လူတစ်ယောက်က စကားစလိုက်သည်။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားအတိုင်းပင် စိတ်တိုလွယ်သူဖြစ်သည်။
“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကိုယ်ခံပညာသခင်ဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ရာကလူလေ။ အဲဒါကိုမှ နိုင်ငံခြားသားတဲ့လား။”
သူကား ဟာဘတ်ပန်းမျိုးနွယ်စု (Breaking North Family) ၏ ခေါင်းဆောင် ပန်မူဂျင် ဖြစ်သည်။
သူသည် မဟာမိသားစုကြီးငါးခုထဲမှ တစ်ခု၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေရန် လုံလောက်သော နောက်ခံရှိသူဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းကို ယုံဖို့က ခက်ခဲလွန်းတယ်။”
နောက်တွင် အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်က သတိကြီးစွာဖြင့် သူ၏အမြင်ကို ပြောသည်။
သူကား အနောက်တံခါးမျိုးနွယ်စု (Seo Mun Se Ga) ၏ ခေါင်းဆောင် ဆောမွန်ဆောင်း ဖြစ်သည်။
ဒရစ်။
လူတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် ကုလားထိုင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်လူများကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ဆရာကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ သူက အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။”
ပုံစံပျက်ယွင်းနေသော ထိုလူမှာ ဂေးဘန်းအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ချွီဆွန်ဂေး ဖြစ်သည်။
သူ့ဆရာ ဂူချွန်ဂိုလ် သည် ထိုနိုင်ငံခြားသားဘက်သို့ ပါသွားကြောင်း အစီရင်ခံစာတွင် ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ညည်းညူရတော့သည်။
‘ဟာ! သူသာ အစောကြီးကတည်းက အနားယူသွားရင် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်မှာကို။’
မိမိတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သော လူသုံးယောက်လုံးတွင် မေးခွန်းတစ်ခုစီ ရှိနေကြသည်။
‘ကိုယ်ခံပညာနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ သခင် လီချောင်မွန်ရဲ့ အရိုက်အရာဆက်ခံသူတဲ့လား? သူတို့က ငါတို့ကို ဒါကို ယုံခိုင်းနေတာလား။’
တကယ်တမ်းတွင် တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း၌လည်း ခေါင်းကိုက်စရာများစွာ ရှိနေသည်။
ယူရီးယပ်စ် ကိုပင် မမြင်ဖူးဘဲနှင့် ဤအချက်ကို ယုံကြည်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းမှာ အလွန်အားနည်းသော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ အဲဒီဇာတ်လမ်းအတွက် သက်သေရှိတယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေက တစ်မျိုးပဲ!’
လူသုံးယောက်၏ မျက်လုံးများသည် ပညာရှင်ဆန်ဆန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးလူတစ်ယောက်ထံသို့ သဘာဝအလျောက် ရောက်သွားသည်။
“…”
သူကား တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်ရေးမှူးနှင့် ဂျီဂယ်မျိုးနွယ်စု (Je Gal Se Ga) ၏ ခေါင်းဆောင် ဂျီဂယ်ဒို ဖြစ်သည်။
သူသည် လူသိရှင်ကြား မကန့်ကွက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော နောက်ခံရှိသော်လည်း ကျန်သုံးယောက်၏ တိတ်ဆိတ်သော ဖိအားပေးမှုကြောင့် အခက်တွေ့နေသည်။
‘ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို ခိုးခေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ဆရာကို အရင်ဆုံး အစီရင်ခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ…’
အခြေအနေ အဆင်မပြေမှန်း ရိပ်မိသည့် ရှင်ဂျာဆောင်က စကားစလိုက်သည်။
“စစ်ရေးမှူး ဘယ်လိုထင်လဲ။ ရှန်ချန်း ဂျီဂယ်ဒယ်ဟျော့ပ်က သူ့ကို သခင်လို့ ပထမဆုံးခေါ်ခဲ့တဲ့သူလို့ ကြားမိတယ်။”
“…အစီရင်ခံစာမှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း အကုန်လုံးက အမှန်ပါပဲ။”
ဂျီဂယ်ဒိုသည် ဆရာ၏မေးခွန်းကို မလိုလားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။
“ဟွန်း!”
“အခုတော့ စစ်ရေးမှူးပါပဲလား!”
“မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။”
ကျန်သုံးယောက်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းကြောင့် စကားပင် မဆိုနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ ဂျီဂယ်ဒိုက အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အချက်နှစ်ချက်ကို သေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်။ ပထမအချက်၊ သူက တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ထိခိုက်နစ်နာစေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒုတိယအချက်…”
“ဒုတိယအချက်?”
ရှင်ဂျာဆောင်က ပြန်မေးရာ ဂျီဂယ်ဒိုက ခိုင်မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီအစီရင်ခံစာပါ အကြောင်းအရာအားလုံးက အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေါင်ပြီး အာမခံတယ်။ အရင်က ကျွန်တော်ပြောခဲ့သလိုပါပဲ ဆရာ။”
“ဟားဟား၊ စစ်ရေးမှူးရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့…”
ရှင်ဂျာဆောင်သည် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာကို ပြုလိုက်သည်။
ဂျီဂယ်မျိုးနွယ်စု၏ အခိုင်အမာ ပြောဆိုချက်မှာ ဩဇာကြီးမားသော်လည်း ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အဖွဲ့၏သဘောထားကို ညှိနှိုင်းပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို သိရှိသည့် ဂျီဂယ်ဒိုက ခေါင်းကို ထပ်မံငုံ့လိုက်သည်။
“ဆရာ့ရှေ့မှာ မျက်နှာပျက်ရပါပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်ပါတော့မယ်။”
“အင်း… ဂျီဂယ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။”
ရှင်ဂျာဆောင်သည် တောင်းပန်သည့်အကြည့်များဖြင့် ဂျီဂယ်ဒိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကြောင့်ပင် ဂျီဂယ်ဒို ထွက်ခွာသွားရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဤအစည်းအဝေးမှာ ယူရီးယပ်စ် အကြောင်းဖြစ်ပြီး စစ်ရေးမှူးဖြစ်သူကပင် အတိအလင်း ထောက်ခံသူ ဖြစ်နေပါက အဆင်မပြေပေ။ ထိုအချက်ကို ရိပ်မိသည့် ဂျီဂယ်ဒိုသည် အမြန်ပင် ထွက်သွားခဲ့သည်။
“…”
လူငါးဦးရှိရာ အစည်းအဝေးခန်းသည် လေးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဂျီဂယ်မျိုးနွယ်စုကို ကျွန်တော်တို့ မသံသယဝင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စစ်ရေးမှူးကို ချစ်ခင်တဲ့ ဆရာကပဲ သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တာကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။”
တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သူမှာ ဂေးဘန်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချွီဆွန်ဂေး ဖြစ်သည်။ ဂျီဂယ်ဒိုသည် ဆရာဖြစ်သူ ရှင်ဂျာဆောင်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရပ်တည်ချက်များ ကွဲပြားသည်ဆိုဦးတော့ သူ ထွက်သွားသည်ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။
ယခင်က တိတ်ဆိတ်မှုမှာ သူတို့ စဉ်းစားနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ရှင်ဂျာဆောင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဟူး… ကျွန်တော် စစ်ရေးမှူးကို ယုံကြည်ဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့…”
“…!?”
ရှင်ဂျာဆောင် စကားဆက်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားသဖြင့် ကျန်သုံးယောက်၏ သိလိုစိတ်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ကို ဘယ်အရာကများ စိုးရိမ်ပူပန်စေတာလဲ။
ရှူး။
“လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်က ဒါမျိုး ရောက်လာတယ်။”
ရှင်ဂျာဆောင်သည် အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး တရားမျှတမှုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အစီရင်ခံစာအပြင် စာရွက်စာတမ်းသစ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသော ခမ်းနားသည့်စာရွက်စာတမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချွီဆွန်ဂေးက အရင်ဆုံး အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“ဟင်! ဆရာ! အဲဒါက ဆယ်မာ လို့ ပြောတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်?”
“ဟုတ်တယ်။”
ရှင်ဂျာဆောင်သည် လေးလံသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါက နန်းတော်ကနေ ပေးပို့လိုက်တဲ့ အင်ပါယာအမိန့်တော်ပဲ။”