ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ ထူထပ်နေသည့် တောအုပ်နှင့် မြက်ခင်းပြင်ကြားတွင် လူတစ်ယောက်သည် အကိုင်းအခက်များကို ဖယ်ရှားရင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။
“ခွေးမသားတွေ! ဒီနေရာမှာ တောင်တွေပဲ ရှိတာလား။ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး၊ ငါတော့ ဒုກ္ခရောက်ပြီ။”
သူသည် မသိလိုက်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် အတော်လေး ခက်ခဲသော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းသည် အသက်ရှင်ရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာတော့ မဟုတ်ပါ။
အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာတတ်သည့် သားရဲများသည် သူ့အတွက် အရသာရှိသော အစာမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြောက်ဘက်တောင်တန်းများတွင် ခြောက်လကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူအတွက် ညဘက်၏ အအေးဓာတ်မှာလည်း ကြီးမားသော ရန်သူမဟုတ်ပေ။
‘ပြဿနာက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်တောင် ရှာမတွေ့တာပဲ။ ဒီနေရာမှာ လူနေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။’
သူသည် တောင်တန်းများကြားတွင် လှည့်လည်နေသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ သူရောက်ရှိနေသည့်နေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့သော ကမ်းရိုးတန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တစ်ဝက်တစ်ပျက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လူတစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ယူရီးယပ်စ် အတွက်တော့ အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။
‘ဒါတော့ ရူးစရာပဲ။ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို ရှာရဦးမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။’
သူသည် လမ်းကိုလည်း မသိ၊ မြေပုံလည်း မပါရှိပေ။
ဤအခြေအနေမျိုးတွင် တောင်တန်းများကို ကျွမ်းကျင်သည့် နူအာဒါ ပင်လျှင် လမ်းရှာရ ခက်ခဲနေသည်။
သူသည် အစပိုင်းတွင် တည့်တည့်လမ်းလျှောက်သွားလျှင် ရွာတစ်ရွာနှင့် တွေ့လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေသည့်အတွက် လမ်းမှားနေပြီဟု ထင်ရသည်။
ထို့ပြင် တောင်တန်းများတွင် လမ်းပျောက်သည့်အခါ သေချာမှုမရှိဘဲ ခရီးမဆက်သင့်ကြောင်း နူအာဒါ သည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သိရှိထားသည်။
‘ငါ့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိဘူး။ ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေရင် သူတို့နဲ့ ပိုဝေးသွားနိုင်တယ်။ တစ်ခုခုတော့ စီစဉ်မှ ဖြစ်မယ်။’
လမ်းရှာမည့်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရင်း နူအာဒါ သည် ယူရီးယပ်စ် တို့၏ လူမျိုးစုကို လမ်းကြောင်းရှာသည့်နည်းလမ်းကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
“သူက လှဲချထားတဲ့ သစ်ပင်တွေရဲ့ နှစ်စက်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဦးတည်ရာကို အတည်ပြုတာ မဟုတ်လား။”
“တခြားနည်းလမ်းတွေလည်း ရှိပေမဲ့ ဒါက အလွယ်ဆုံးပဲ!”
သို့သော် ထိုနည်းလမ်းမှာ မြေပုံကို သိရှိမှ သို့မဟုတ် သွားမည့်နေရာကို သိရှိမှသာ အသုံးဝင်သည်။ နူအာဒါ သည် သူဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမှန်းပင် မသိသည့်အတွက် အရပ်မျက်နှာကို သိရုံနှင့် ဘာအသုံးဝင်မည်နည်း။
‘ဟူး!’
ခွပ်!
သူသည် မျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လက်သီးနှင့် ထိုးကာ ဒေါသကို ပုံချလိုက်သည်။ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ထင်းရှူးပင်၏ ခါးပိုင်းသည် ကျိုးကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားသည်။
တုန်း!
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ နူအာဒါ သည် ခြေလှမ်းကို အမြန်လှမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“…!?”
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ့၏ ထက်မြက်သော အမြင်အာရုံဖြင့် အနီးအနားရှိ သစ်ပင်များတွင် ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ဒါဘာလဲ။”
သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်သည်။
သူစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များသည် ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းနေသည် သို့မဟုတ် ခုတ်လှဲရန် ခက်ခဲလွန်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ဤအချက်သည် တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ဆောင်သည်။
ဖြောင့်တန်းပြီး ထင်းခုတ်ရန် လွယ်ကူသည့် သစ်ပင်များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ထင်းအတွက် သစ်ပင်ခုတ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိရမယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ အနီးအနားမှာ လူတွေရှိနေမှာပဲ။’
သူသည် နောက်ထပ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ခန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ လူတို့၏ လက်ရာကို ရှင်းလင်းစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သစ်ငုတ်တိုများ သို့မဟုတ် ပြိုလဲသွားသည့် သစ်လုံးများကို ဆွဲငင်ထားသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။
ဤမျှလောက် သိရှိပြီးနောက် လူနေသည့်နေရာကို ရှာဖွေခြင်းမှာ သူအတွက်တော့ အလွန်လွယ်ကူသွားပြီဖြစ်သည်။
‘အချိန်အတော်ကြာသွားပြီဆိုရင်တောင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဘီလူးတွေရဲ့ ခြေရာတွေက လူတွေရဲ့ ခြေရာနဲ့ မတူဘူး။’
သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေကျနေသော အရွက်များကို တည်ငြိမ်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နူအာဒါ သည် မကြာမီမှာပင် တောင်ခြေသို့ ဦးတည်သွားသည့် လူတို့၏ ခြေရာများကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ရက်အတော်ကြာပြီးနောက် လူတို့၏ အငွေ့အသက်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဝမ်းသာမိသည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
‘ဟိုဘက်မှာလား။’
သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုခြေရာအတိုင်း လိုက်သွားတော့သည်။
***
“အကြီးအကဲရဲ့ ၄၄ နှစ်မြောက် မွေးနေ့မှာ ဂုဏ်ယူပါတယ်!”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်!”
“အေးပါကွာ။ ဟားဟားဟား!”
ယနေ့တွင် Daepasan ၌ တည်ရှိသည့် Geowungchae တွင် အကြီးအကဲ၏ ၄၄ နှစ်မြောက် မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုရန် ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ကျင်းပနေသည်။
တောင်ပေါ်အိမ်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အနီးအနားရှိ ရွာများနှင့် ကုန်သွယ်ရေးစခန်းများမှ လုယက်ထားသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများပုံထားပြီး၊ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံနှင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည့် ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော လူတစ်ယောက်ရှိသည်။
“နောက်ပိုင်းမှာ Jeongdomaeng က ကောင်တွေက ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးဆိုတော့ ကောင်းတာတွေပဲ ဖြစ်လာတယ်ကွ။”
“ဒါတွေအားလုံးက အကြီးအကဲကြောင့် မဟုတ်ဘူးလားခင်ဗျာ။”
“ဟုတ်တယ်လေ! Jeongdomaeng ကောင်တွေက ငါတို့ကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းမုန်း၊ ငါတို့အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ။ Nokrimchilshipichae (Nokrim ၏ ဓားပြဂိုဏ်း ၇၂ ခု) ထဲမှာ အကောင်းဆုံးဓားပြတစ်ယောက်၊ Paeryeokbu Hyupgon Daerin (Paeryeokbu ၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး Hyupgon) လေ!”
“ဟားဟား! မင်းတို့ကတော့ ငါ့ကို ချီးကျူးလွန်းနေပြီ။”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်ပါးစေများအားလုံးသည် ဓားပြခေါင်းဆောင် Hyupgon ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
၎င်းမှာ ထင်ရှားသော လျှာပွတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူသည် ထိုကဲ့သို့ ချီးကျူးစကားများကို နှစ်သက်သဖြင့် လေထုမှာ အလွန်ပင် သဟဇာတဖြစ်နေသည်။
တကယ်တော့ ၎င်းမှာ လျှာပွတ်ခြင်းသက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။ Hyupgon သည် သူ၏ အသွင်အပြင်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် အဆင့်မြင့်သော ကိုယ်ခံပညာကို သင်ယူထားသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် ဤတိုက်ကြီးတွင် ဓားပြလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေသည့် ဓားပြဂိုဏ်း ၇၂ ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကိုပင် တောင်ပေါ်ဓားပြဂိုဏ်း ၇၂ ခု ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သာမန်ဓားပြများနှင့် မတူဘဲ သူတို့ကြားတွင် ကိုယ်ခံပညာကို သင်ယူထားသည့် ကျွမ်းကျင်သူများ အတော်လေး ရှိသည်။
ထို့ပြင် သူတို့သည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပါက သာမန်တတိယတန်းစား ကျွမ်းကျင်သူများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ကိုယ်ခံပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းများနှင့် အစိုးရတို့မှာပင် လက်မြှောက်ထားရသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းများ၏ လေထုမှာလည်း ယခုရက်ပိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိကြသောကြောင့် သူတို့မှာ ပို၍ပင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
သူတို့၏ ဆူညံသော အသံများသည် အနီးအနားရှိ တောင်တန်းများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် တာဝန်ယူထားသည့် တံခါးစောင့်ခွေး (စောင့်ကြည့်သူ) သည် အလှည့်ပြောင်းရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ခွေးမသား။ ဒီနေ့မှ အစောင့်တာဝန်ကျရတာ ကံဆိုးလိုက်တာ။ ဒီနှစ်ကတော့ တကယ့်ကို ကံမကောင်းဘူး… ဟင်?”
အစာစားချင်စိတ် ပြန်ပေါ်လာသည့် တံခါးစောင့်ခွေးသည် တောင်လမ်းပေါ်တွင် ဝေးလံသောနေရာမှ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာနေသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“…!?”
ဓားပြစခန်းသည် မတ်စောက်သော ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးပေါ်တွင် တည်ရှိသဖြင့် ရန်သူများကို ဝေးလံသောနေရာမှ စောင့်ကြည့်ရန် ကောင်းသလို ရန်သူများ ချဉ်းကပ်ရန်လည်း ခက်ခဲသည်။
သို့သော် ယခု ချဉ်းကပ်လာနေသည့် သူစိမ်းမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသလို ထင်ရသော်လည်း မတ်စောက်သော ကျောက်ဆောင်များနှင့် ကမ်းပါးများကို ပေါ့ပါးစွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ဓားပြစခန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။
‘သူက ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူထားတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ တူလား။ ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားသတင်းပို့ရမလား။’
သူသည် ထိုသို့ တွေးလိုက်သော်လည်း အနီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ထိုလူ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေါင်းကိုသာ ယမ်းလိုက်မိသည်။
တစ်ဖက်လူမှာ အနက်ရောင် ဆံပင်နှင့် အနက်ရောင် မျက်လုံးများ ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မျက်လုံးကြီးကြီးနှင့် နှာခေါင်းဖြောင့်ဖြောင့်ဖြင့် နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
သူသည် အဖြူရောင် သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသမျှတော့ ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူတော့ မဟုတ်ပေ။
တံခါးစောင့်ခွေးသည် သူ့ကို သတိဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
“မင်းကို ခေါင်းဆောင်ကြီးက လွှတ်လိုက်တာလား။”
သူ၏ လူမျိုးကွဲပြားနေသည်မှလွဲလျှင် သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသဖြင့် တံခါးစောင့်ခွေးက သူ့ကို မှားယွင်းထင်မှတ်ခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။
Nokrimchilsibichae ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် Gunrangchae က မကြာသေးမီက ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို စုဆောင်းနေသည်ဟူသော သတင်းရှိသဖြင့် သူသည် ပို၍ပင် ဂရုစိုက်နေသည်။
သို့သော် ထိုလူ၏ နောက်ထပ်စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အရောင်ဖျော့သွားသည်။
“မေးစရာရှိလို့။ ဒီကနေ Jegal Sega ရှိတဲ့နေရာကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ။”
‘ဒါတော့ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စပဲ!’
တံခါးစောင့်ခွေးသည် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော ဂုံညင်းကို အလျင်အမြန်ပင် ထုရိုက်လိုက်သည်။
ဒေါင်!
“ဟင်?”
ဂုံညင်းသံသည် ဓားပြစခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဓားပြများမှာ တံခါးဝမှ အလုအယက် ထွက်လာကြသည်။
“ဘယ်သူလဲကွ!”
“အစိုးရတပ်တွေ တိုက်ခိုက်လာတာလား!”
“…”
လမ်းမေးလိုက်သည့် လူငယ်မှာ နူအာဒါ ဖြစ်ပြီး သူသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဝိုင်းရံခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ သာမန်အရပ်သားများလောက်သာ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! အဲဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ!”
ခဏအကြာတွင် Hyupgon သည် လူအုပ်ကြားမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ ကြီးမားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြသလိုက်သည်။
သူသည် မွေးနေ့ပွဲကို အနှောင့်အယှက်ပေးခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အလွန်တိုနေသည်။
သို့သော် သူသည်လည်း Nokrim တွင် အမည်သတင်း ကျော်ကြားသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် နူအာဒါ ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်ခံပညာကို သင်ယူထားသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။
တံခါးစောင့်ခွေးက သူ့နားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သောအခါ Hyupgon သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“သူက Jegal Sega အကြောင်း မေးနေတာလား?”
Hyupgon သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားနှင့် မလိုက်အောင်ပင် လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားနိုင်ပြီး ဦးနှောက်ကို သုံးတတ်သူဖြစ်သည်။
သူသည် မကြာမီမှာပင် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
‘ဒီအချိန်မှာ Five Great Masters ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ တစ်ခုခု ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေမှာပဲ။’
“မင်းက Jegal Sega ကို ရှာနေတာလား? ဘာအတွက်လဲ?”
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မလို့။”
နူအာဒါ ၏ အဖြေမှာ တိုတောင်းလှသည်။ လမ်းမေးခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Hyupgon မှာမူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
“သူငယ်ချင်း ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။”
‘သူက ရူးနေတာလား ဘာလား?’
‘ဒီအပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူငယ်က ဘာလို့ Jegal Sega ကို အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်လို ပြောနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ Nokrim ဓားပြဂိုဏ်းဝင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုမှ ဘာလို့ လာမေးနေရတာလဲ?’
ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဓားပြလုပ်လာခဲ့သည့် သူ၏ အတွေ့အကြုံရှိသော မျက်လုံးများက သူ့ကို သတိပေးနေသည်။
တကယ်တော့ ဤလောကတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်ကို ကောင်းစွာ ရွေးချယ်တတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ မှားယွင်းပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့မိပါက သူ့ကဲ့သို့သော ဓားပြများမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်၏ အသက်ထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းသွားပေလိမ့်မည်။
ဒါက လက်တွေ့ပင်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ Jegal Sega ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိတယ်။”
“တကယ်လား?”
အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ရှိသည့် နူအာဒါ သည် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကနေ အတော်လေး ဝေးတယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားနိုင်ပါ့မလား?”
နူအာဒါ သည် သူတို့၏ သင်္ဘောပျက်ကျပြီးနောက် ယူရီးယပ်စ် နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့သဖြင့် အတော်လေး ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲလောက်တောင် ဝေးလား? အင်း…”
နူအာဒါ သည် ခန့်မှန်းခြေ အကွာအဝေးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
လမ်းညွှန်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် သူ ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။
သူသည် အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးအကြောင်း ဘာမျှမသိသလို ယူရီးယပ်စ် ထက်ပင် ပို၍ နားမလည်ပေ။ သုံးရက်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်လာရသည့် သူ့အတွက်တော့ ဒါက အတော်လေး ပြဿနာကြီး ဖြစ်နေသည်။
‘ပြီးတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းက တတ်နိုင်သလောက် အကြမ်းမဖက်နဲ့လို့ မှာထားသေးတယ် မဟုတ်လား?’
ယူရီးယပ်စ် က အရှေ့ပိုင်းတွင် စွမ်းအားဖြင့် ဖြေရှင်းရန် မကြိုးစားပါと မှာကြားထားသဖြင့် နူအာဒါ မှာ ယဉ်ကျေးစွာ အကူအညီ တောင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
“ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ? အဲဒီအတွက် ကျေးဇူးတင်မှာဖြစ်ပြီး တစ်နေ့နေ့မှာ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။”
“ပြဿနာမရှိပါဘူး!”
Hyupgon သည် သူ၏ ရိုးအသော အမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရပင် သဘောတူလိုက်သည်။
‘သူက နယ်သစ်က လာတဲ့ ကောင်လေး ဒါမှမဟုတ် ရူးနေတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ Jegal Sega က အရင်ကတည်းက သိမ်းပိုက်ခံထားရတာကို သူက လာမေးနေသေးတယ်။’
အကယ်၍သာ သူသည် Ma Gyo သို့မဟုတ် Jung Do Mang မှ ကျွမ်းကျင်သူသာ ဖြစ်ပါက ထိုအချက်ကို သိရှိပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူက ကိုယ်ခံပညာ သင်ထားတဲ့သူဆိုတော့ သတိထားတာတော့ မမှားဘူး။’
Hyupgon သည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး အကြံတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က ကောင်းတဲ့နေ့ ဖြစ်နေတော့ လမ်းပြဖို့ လူရွေးရတာ နည်းနည်း ခက်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒီမှာ တစ်ညလောက် နားပါဦးလား။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ လွှတ်ပေးမယ်။”
“ဒါဆိုလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ခွင့်ပြုပေးပါ့မလား?”
“အချင်းချင်း ကူညီကြတာ ဓားပြလောကရဲ့ ဓလေ့ပဲလေ။ ဟားဟားဟား!”
Hyupgon သည် ရယ်မောရင်း နူအာဒါ ကို ပွဲလမ်းသဘင်ကျင်းပသည့် ခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြားအကြံတစ်ခု ရှိနေသည်။
‘ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီလောကထဲမှာ လည်ပတ်နေတဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေကိုတော့ မင်း လှည့်စားလို့ မရဘူး!’
သူသည် နူအာဒါ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လောဘကြီးသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နူအာဒါ သည် ထူးခြားသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ တန်ဖိုးကြီးမားသည်။
သူ့အပြင်ဘက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သားမွေးကုတ်အင်္ကျီမှာ သူ၏ မျိုးနွယ်စုတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် စွမ်းအားရှင် သားရဲ၏ အရေခွံ ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းမှ အင်္ကျီမှာလည်း ယူရီးယပ်စ် နှင့်အတူ ဖမ်းဆီးခဲ့သည့် Yi Moo Gi ၏ အရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
‘ဟဲဟဲ… ဘယ်လောက်ပဲ ကျွမ်းကျင်ပါစေ၊ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရင်တော့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?’
ဒါသည် Hyupgon က နူအာဒါ နှင့် တွေ့လိုက်သည့်အချိန်တွင် တွက်ချက်ထားသည့် အကြံအစည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူထံမှ မည်မျှလုယူနိုင်မည်ကို အမြန်ပင် တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်သည့် အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“လာကြစမ်း! ဒီမှာ ဧည့်သည်တော် ရောက်နေတယ်၊ အရက်တွေ ထပ်ယူခဲ့ကြ!”
“ဝူးဟူး!”
သူ၏ လက်ပါးစေများမှာ အစပိုင်းတွင် နားမလည်သလို ကြည့်နေကြသော်လည်း ဤနေရာတွင် ခေါင်းဆောင်၏ စကားမှာ ဥပဒေ ဖြစ်သည်။ Hyupgon က ဧည့်သည်အとして ဆက်ဆံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိတော့ပေ။
“ကြိုဆိုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
နူအာဒါ သည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ကြိုဆိုခြင်း ခံရသည့်အတွက် မပျော်ရွှင်စရာတော့ မရှိပေ။
သူသည် ယူရီးယပ်စ် ၏ မှာကြားချက်များကို သတိရရင်းနှင့်ပင် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို လက်ခံကာ ထိုင်လိုက်သည်။
အရက်အချို့ သောက်ပြီးနောက် Hyupgon သည် ဒီနေ့တွင် စိတ်အလွန်ကောင်းနေပုံရပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ပါးစေများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့က ကောင်းတဲ့နေ့ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြသရမှာပေါ့! ငါ့လက်နက်ကို ယူခဲ့ကြ!”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ!”
သူ၏ လက်ပါးစေများသည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး လူသုံးယောက်တောင်မှ သယ်ရခက်ခဲသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို သယ်လာကြသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ကိုယ်စာလောက် ရှိသည့် ကြီးမားသော ပုဆိန် ဖြစ်သည်။
Hyupgon သည် လူသုံးယောက်တောင်မှ သယ်ရခက်သည့် ပုဆိန်ကို တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ပါးစေများက သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။
“ဝါး! သူက တကယ့်ကို ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ!”
Hyupgon သည် မူးယစ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ၏ လက်ပါးစေများကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေပုံရသည်။
“ဟားဟားဟား!”
သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာသည်။
သူသည် အတွင်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ တိုးမြှင့်လိုက်ပြီးနောက် အပြာရောင် သန်းနေသည့် ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ의 လက်ကို နောက်သို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ဆွဲလိုက်သည်။
“ဟွား!”
ဝှီး!
လေးလံသည့် ပုဆိန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး တောင်ပေါ်စခန်း၏ နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
ကွပ်ဒူဒတ်!
မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ပုဆိန်သည် မာကျောသော ကျောက်ဆောင်အတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ဤကဲ့သို့ မကြာခဏ လုပ်လေ့ရှိပုံရသည်၊ ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်တွင် ပုဆိန်ရာများ အပြည့်ပင် ရှိနေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သဘာဝအတိုင်းပင် ခွန်အားကြီးမားပြီး ဤမျှ ကြီးမားသည့် ပုဆိန်ကို ကျောက်ဆောင်ထဲ စိုက်ဝင်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ မည်သူမဆို လုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။
“ဝါး!!!”
သူ၏ လက်ပါးစေများ၏ အော်ဟစ်အားပေးသံများမှာ တောင်ပေါ်စခန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေပြီး Hyupgon သည် ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ပုဆိန်ကို ပြန်ယူလာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ကျောက်ဆောင်ထဲမှ အလွန်လေးလံသည့် ပုဆိန်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ရန်မှာ ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဓားပြ ဆယ်ယောက်ခန့် ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ညည်းတွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နူအာဒါ သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံခံရပြီးနောက်တွင် ထိုင်နေရသည်ကို အားနာမိသည်။
“အဲဒါကို ဆွဲထုတ်ရတာ ခက်ခဲပုံပဲ။ ကျွန်တော် ကူညီပေးရမလား?”
“ဟင်? မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်လေ။”
Hyupgon သည် ဝမ်းသာအားရပင် သဘောတူလိုက်သည်။
သူသည် ထိုကောင်လေး၏ အရည်အချင်းကို ကြည့်ချင်နေသည်မှာလည်း အမှန်ပင်။ သို့သော် နူအာဒါ သည် ကျောက်ဆောင်ဆီသို့ မလျှောက်သွားဘဲ တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာကိုသာ ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
Hyupgon သည် နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် နူအာဒါ သည် သင့်တော်သည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပုံရပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“…!?”
“ကျွန်တော် ကောင်းတဲ့ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခု မြင်လိုက်ရလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်း တစ်ခုကိုလည်း ပြသချင်ပါတယ်။”
နူအာဒါ ၏ မျိုးနွယ်စုရှိ ပွဲတော်များတွင် စွမ်းရည်ပြသခြင်းမှာ အလွန်အဖြစ်များသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် Hyupgon နှင့် ထူးဆန်းသည့် ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး Geowungchae ၏ အလံကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မသိသဖြင့် Hyupgon သည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်!
ကွာအန်း!
“ဘာဖြစ်တာလဲ!”
သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရတော့သည်။
တောင်ပေါ်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ တုန်ခါသွားသည်။
နူအာဒါ ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သူ ကောင်းကောင်းပင် မမြင်လိုက်ရပေ။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများ ကျယ်လောင်စွာ လွင့်စဉ်လာပြီးနောက် သူသည် အံ့အားသင့်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဒိုင်း!
နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ လေးလံသော ပုဆိန်ကြီး ပြုတ်ကျသည့် အသံ ဖြစ်သည်။
ထိုအသံ၏ မူလဇစ်မြစ်မှာ နူအာဒါ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လှံရှည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် ပြုတ်ကျနေသည့် ပုဆိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။ ထိုအခါ Hyupgon နှင့် သူ၏ လက်ပါးစေများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
“ဟူး!”
“ဒါ… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
လှံရှည်မှာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် စိုက်ဝင်ရုံတင်မကဘဲ လက်ကိုင်တောင် မမြင်ရတော့သည်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
ဒါတင်မကသေးပေ။
လှံရှည် ထိမှန်သွားသည့် နေရာမှာ တို့ဟူးကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားပြီး အတိမ်အနက် မီတာအနည်းငယ်၊ အကျယ် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျမတတ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသော Hyupgon သည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသည့် လည်ပင်းကို လှည့်ကာ နူအာဒါ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“…”
“ဘယ်လိုလဲ? ဒါက ထူးချွန်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ လုံလောက်ရဲ့လား… ဟင်?”
Hyupgon ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ လျင်မြန်လှသည်။
သူသည် သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင်ပင် လျင်မြန်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး တကယ်မသိခဲ့လို့ပါ အရှင်သခင်!”
“အရှင်သခင်မှန်း မသိခဲ့လို့ပါ အကြီးအကဲ!”
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ!”
ခေါင်းကို မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်ထားရင်း တုန်ရီနေသည့် Hyupgon မှာ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။
‘ငါတော့ ပြုတ်ပြီ! သူက တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်သူပဲ။ ငါလိုမျိုး အဆင့်မရှိတဲ့ ဓားပြမဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လိုပဲ!’
နူအာဒါ သည် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ခေါင်းငုံ့၍ တောင်းပန်နေကြသည့် သူတို့ကို ငေးကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ဟင်?”