အခန်း ၁။ လူထုရှေ့ အပြစ်ဒဏ်ပေးကွပ်မျက်သည့်နေ့
ယနေ့တွင် မြို့တော်၏ရင်ပြင်ကျယ်၌ လူအုပ်ကြီးက အလွန်တရာ စည်ကားနေလေသည်။
“ဒုတိယမင်းသားကြီးကို သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ!”
“ဒီကျိန်ဆဲခံရတဲ့ အာဏာရှင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်စမ်း!”
“သတ်လိုက်စမ်း! အဲဒီကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း!”
မြို့သူမြို့သားများကြားမှ ကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
မကြာမီပင် လူအုပ်ကြီးကို ဖယ်ရှားကာ လူစုတစ်စုသည် ရရင်ပြင်၏အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်လာကြသည်။
ထိုအုပ်စု၏ အရှေ့ဆုံးတွင် လက်များကို တုပ်နှောင်ခံထားရသော လူငယ်တစ်ဦး လျှောက်လာနေသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပုံရသည်။ ရ့ုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ခန့်ညားသော်လည်း မွဲခြောက်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်နှာတွင် အားအင်ဟူ၍ လုံးဝမရှိတော့ပေ။
မြို့သူမြို့သားတို့သည် ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာကြသည်။
“သူ့ဝတ်စုံကို ကြည့်စမ်း။ ဒါက ငါတို့ရဲ့သွေးစုပ်ဖက်ကို သောက်သုံးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်နေတုန်းပဲလား”
“ကီးယာ့ဗ်၊ တံတွေးထွေးလိုက်စမ်း!”
လူထုရှေ့သို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခံထားရသည့် အခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုလူ၏ဝတ်စုံမှာ အလွန်တရာ ဇိမ်ခံခမ်းနားလှပေသည်။
သူ့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ရွှေမျှင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ရွှေနှင့်ကျောက်မျက်ရတနာများ ဆင်မြန်းထား၏။
ထိုလူသည် ဆွဲငင်ခေါ်ဆောင်သွားခံရရင်း မိမိ၏စိတ်ထဲတွင် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
‘တကယ်ပါပဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ပေါزانတီးတဲ့ ပြဇာတ်လည်း။ သူတို့ ဒီလောက်တောင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတာမို့ ဒါမျိုးလုပ်ရတာ ဖြစ်မှာပေါ့။’
သူ ဧကရာဇ်ဘဝမှာ ရှိစဉ်ကတည်းကပင် ဤမျှလောက်အထိ အလွန်အမင်း တောက်ပဖန်လက်နေသော ဝတ်စုံမျိုးကို တစ်ခါမျှပင် ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
အင်ပါယာ၏ ပုံစံမှာ ရိုးရှင်းပြီး သူသည် နန်းတက်ပြီးနောက် ပြည်တွင်းစစ်ကြောင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
သူ့ကို ဧကရာဇ်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း သူ၏စိုးစံသက်တစ်ဝက်ကို စစ်မြေပြင်တွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုဲ့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ သိုင်းမြူးဇိမ်ခံရန် သူ၌ အကြောင်းပြချက် လုံးဝမရှိပေ။
‘ဒီလိုဝတ်စုံမျိုး ဝတ်ဆင်နိုင်လောက်တဲ့ ဘတ်ဂျက်သာ ငါ့မှာရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီအော်ဟစ်နေကြတဲ့ ဆင်းရဲသားတွေကို ငါကူညီပေးခဲ့မှာသေချာတယ်။ တောက်၊ တောက်။’
ထိုလူသည် ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့ကာ ရရင်ပြင်၏အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာရင်း စိတ်ထဲမှ တကျွတ်ကျွတ် တောက်ခေါက်လိုက်သည်။
ရင်ပြင်၏အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားလှသော ကွပ်မျက်ရေးစက်ကြီးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။
လည်ပင်းကို ချိန်ညှိတပ်ဆင်ရသည့် ဘောင်တစ်ခုနှင့် ကြိုးဖြင့်ချိတ်ဆက်ထားသည့် ဧရာမဓားသွားကြီး။
၎င်းမှာ အင်ပါယာ၏ ဥပဒေအရ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခံရသော သူပုန်များကို လူထုရှေ့တွင် ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ရန် အသုံးပြုသည့် ခေါင်းဖြတ်စက် ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရာထူးမှဖြုတ်ချခံထားရသည့် ဧရိယာ၊ ထိုလူသည် ထိုဘောင်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဒေါသထွက်နေကြသော မြို့သူမြို့သားများကို တစ်ချက် ထပ်မံငေးကြည့်လိုက်၏။
“သူ့ခေါင်းကို အခုချက်ချင်း ဖြတ်ပစ်စမ်းပါဟာ!!!”
ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော အသက်အလတ်ပိုင်းလူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်ယုတ်မာကြီး! မင်းကြောင့် ငါတို့ရဲ့ သားနဲ့မြေးတွေ စစ်ထဲပါသွားပြီး သေဆုံးခဲ့ရတာ။ အကောင်ပုပ်ကြီး!”
ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် လူအိုကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလေသည်။
လူအုပ်ကြီးဆီမှ သူကြားသမျှအရာအားလုံးမှာ သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ထိုလူကမူ ၎င်းတို့အပေါ် သနားကြင်နာမှုကိုသာ ခံစားရလေသည်။
‘ငါ ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ရောက်စေခဲ့တာပါလိမ့်?’
ဒါတွေအားလုံးက ဧရိယာဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင်က မိုက်မဲခဲ့လို့သာ ပေတည်း။
သူ ဘာကိုမျှ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့နောက်ကို အဆုံးထိ လိုက်ပါလာကြသည့် စစ်သည်တော်များကိုပင် မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့။
သူ့အတွက် အသက်ပေးလုပ်ကျွေးခဲ့ကြသည့် သစ္စာရှိ မှူးမတ်များကိုလည်း မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့ရဲ့ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးတန် အဖော်အဖက်ကိုပင်လျှင် မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရှာပေ။
“မြို့သူမြို့သားအားလုံး ငြိမ်ကြပါ!!”
“အခုအခါမှာ ရာထူးမှဖြုတ်ချခံရတဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ တရားရင်ဆိုင်မှုကို စတင်ပါတော့မယ်!”
တရားစွဲဆိုမှုကို ကြေညာလိုက်သည့် အသံကြောင့် ထိုလူ၏ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်။
“လီယွန်ဟတ်။”
မှန်ပေ, ထိုအခါမှသာလျှင် သူသည် တရားရင်ဆိုင်မည့် မြင့်မားသောစင်မြင့်ထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
စင်မြင့်၏အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော ဆံပင်ရွှေရောင်လူငယ်တစ်ဦးနှင့် သူ၏အကြည့်ချင်း ဆုံသွားလေသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပုံရသော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်ထက် ပိုမိုကြီးရင့်ပုံမပေါ်ပေ။ သူ၏ ပုံစံမှာ သပ်ရပ်လှသည်။
သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခွင်လုံးမှမူ အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်ဖက်သော အာဏာစက်တို့ လွှမ်းခြုံနေ၏။
သူ့ကို စင်မြင့်ပေါ်တွင် မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးကြားမှ အားပေးအော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသည်။
“အင်ပါယာရဲ့ ရွှေခြင်္သေ့ကြီး!”
“ဒုတိယမင်းသားကြီး သက်တော်ရာရှည်ပါစေ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဧကရာဇ်မင်းသစ်ကြီး သက်တော်ရာရှည်ပါစေ!”
[အင်ပါယာ၏ ဒုတိယမင်းသား၊ လီယွန်ဟတ်]
သူသည် ထိုလူ၏ မိထွေးချင်းတော်စပ်သူဖြစ်ပြီး သူ့ကို ရာထူးမှဖြုတ်ချကာ နန်းချခဲ့သူပင် ဖြစ်ပေသည်။
လီယွန်ဟတ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။
“……”
သို့သော် လီယွန်ဟတ် ၏ မျက်နှာထားကမူ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။
အနိုင်ရရှိသူက အဆုံးအဖြတ်ပေးပြီးပြီဖြစ်ကာ တစ်ချိန်က ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ၏ အသက်မှာလည်း ယခုအခါ တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။
‘ဒါဆိုရင် မင်းက ငါ့ကိုတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူးပေါ့လေ?’
ထိုလူသည် သူ၏ ပြစ်မှုများကို ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ကြားနေမှုကို ခပ်ခေါင်းခေါင်းဖြင့် နားထောင်နေလိုက်သည်။
တရားခွင်ကို ဦးဆောင်နေကြသော မှူးမတ်များကမူ သူ့ကို ကြည့်ကာ သဘောကျကျ ပြုံးနေကြ၏။
“ရာထူးမှဖြုတ်ချခံရတဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ပြစ်မှုတွေကို အခု ကျွန်ုပ်တို့ စွပ်စွဲပါမယ်။”
“သူဟာ ဇိမ်ခံစံပယ်ခြင်းနဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းတို့ဖြင့် နိုင်ငံတော်ရေးရာတွေကို ယိုယွင်းစေခဲ့ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်!”
“သူဟာ ပြည်ပအင်အားစုတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး အင်ပါယာ ရဲ့ အခြေခံအမြစ်တွေကို ပြိုကွဲစေခဲ့ကာ ပြည်တွင်းစစ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ပါတယ်!”
“ဘူးးးးလူထုရှုတ်ချသံ!!!”
“သတ်ပစ်စမ်း! သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း!”
တရားသူကြီးက လူအုပ်ကြီး ငြိမ်ကျသွားစေရန် စားပွဲကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပုတ်ခတ်သော်လည်း စွပ်စွဲချက်တစ်ခုချင်းစီကို ကြေညာတိုင်း ပြည်သူများ၏ ရှုတ်ချအော်ဟစ်သံများမှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာကြသည်။
“ဒီမျှနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ပြစ်မှုအားလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ စွပ်စွဲပြီးပါပြီ။”
“ရာထူးမှဖြုတ်ချခံရတဲ့ တရားခံမှာ ဘာများ ပြောစရာရှိသေးလဲ?”
တရားသူကြီး၏ မေးခွန်းကို ထိုလူက စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
‘ဒီမှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ခုခံပြောဆိုလိုက်ရင်များ ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ မင်းတို့ထင်နေကြတာလား။’
ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ ပြဇာတ်မှာ ဆက်ပြီး ပါဝင်ကပြနေရတာကို သူ လုံလောက်အောင် ခံစားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရှုံးနိမ့်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ပို၍ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်တော့ပေ။
သူ့အနေဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူလိုချင်သည်မှာ အနားယူဖို့တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်တော့သည်။
‘တောက်၊ မင်းတို့က ငါ့ကို ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သေဆုံးခွင့်မပေးချင်ဘူးပေါ့လေ?’
တရားသူကြီးက စိတ်ထဲမှ တောက်ခေါက်လိုက်ပြီး အမိန့်ချမှတ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“တရားခံဘက်က ဘာမှ ပြန်မဖြေတဲ့အတွက် သူဟာ ပြစ်မှုအားလုံးကို ဝန်ခံတယ်လို့ မှတ်ယူပါတယ်။”
“ရာထူးမှဖြုတ်ချခံရတဲ့ ဧကရာဇ်ကို ခေါင်းဖြတ်စက် နဲ့ ကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပါတယ်!”
ကွပ်မျက်ရေးသမားများ၏ သန်မာသောလက်တို့က ထိုလူကို ဘက်နှစ်ဖက်မှ ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။
ကွပ်မျက်ရေးသမား၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ဘောင်ပေါ်သို့ ဖြေးညှင်းစွာ တင်လိုက်သည်။
လည်ပင်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့် ဘောင်၏ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး အတွေးအမျိုးမျိုးတို့က သူ့ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
‘ဘယ်နေရာမှာများ မှားယွင်းသွားခဲ့တာပါလိမ့်?’
သူ ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် အလွန်တရာ အတွေ့အကြုံနုနယ်ပြီး မိုက်မဲခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအချိန်ကတည်းက ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ချိန်း၊ ချိန်း၊ ချိန်း။”
လေးလံသော သံမဏိဓားသွားကြီးမှာ ဖြေးညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။
ထို့နောက် အမိန့်ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း!”
“ရှီးယား!”
ဓားသွားကြီးမှာ မြင့်တက်သွားစဉ်ကနှင့် မတူဘဲ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် သူ၏လည်ပင်းဆီသို့ ကျဆင်းလာသည်။
“ဂျွတ်!”
ခေါင်းဖြတ်စက် ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလွန်းလှသည်။
ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တွဲလျက်ရှိသင့်သော ထိုလူ၏လည်ပင်းကို ဓားသွားကြီးက တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်၏။
‘ငါ သေသွားပြီးရင်ရော ဒါကို မြင်နိုင်ဦးမလား?’
သူသည် ဘဝလွန်ဘဝကို ယုံကြည်သူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ထိုအကြောင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့စိတ်ထဲသို့ နောက်ဆုံးပေါ်လာသည့်အရာမှာ ဓားတစ်လက်ကိုင်ဆွဲကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။
‘ဘီထရစ်……’
သူ၏လည်ပင်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရခြင်းနှင့်အတူ သူ့၏ အတွေးများလည်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
[အထူးအရည်အချင်း – အင်ပါယာတော်ဝင်သွေးကြောကို ခွဲခြားသိရှိနိုင်စွမ်း။]
[သင်သည် ကစားသမားတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းကို ရရှိသွားပါပြီ။ လက်တလောတွင် အာဏာကို ရယူနေပါသည်……။]