အခန်း ၆၃
ဟွန်းဂျူး က အံ့ဩတုန်လှုပ်နေဟန်ဖြင့် မေးလာသည်။
“ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
“မကြားလိုက်ဘူးလား။ ပေါင်စတာလင်တွေကို အခုချက်ချင်း အဆ ၅၀ လီဗာရေ့ခ်ျနဲ့ ရောင်းထုတ်လိုက်။”
“အခုတော့ စိတ်ကို အရင်အေးအေးထားပြီး…”
ကျွန်တော် ဟွန်းဂျူး ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်စမ်းပါ!”
အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် လန့်သွားမိသည်။
စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ ကျွန်တော့်ကို ရူးနေတယ်လို့ ထင်နေမှာပေါ့နော်။ အဲဒီလို တွေးတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် အသိစိတ် အပြည့်ရှိပါတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အခုလောက် စိတ်ကြည်လင်နေတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ရူးမိုက်နေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ Brexit က ဖြစ်လာမှာပဲ။ အချိန်မရှိတော့ဘူး!”
အနည်းငယ်ကြာမှ အကြောင်းပြန်သံ ထွက်လာသည်။
“တက်ဂယူ နဲ့ စကားပြောပြီးပြီ။ သူက မင်းခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။”
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးနေတာလား…
ဟွန်းဂျူး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်မယ်။”
ဖုန်းကျသွားသည်။
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဟိုလိုဂရမ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်တာလားဆိုတာ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။
ဘာကိုမှ ထပ်မမြင်ရတော့ပါ။
***
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ အာရှဌာနခွဲ။
ဝန်ထမ်းများ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည့်ကြားမှ အချိန်ရတိုင်း တီဗွီကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ရုံးခန်းတစ်ဝိုက်တွင် CNN နှင့် BBC ရုပ်သံလိုင်းများ ပြသထားသည်။
အလုပ်ချိန်ဖြစ်၍ အသံပိတ်ထားသော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်က မဲရလဒ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်လာမလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမလာပါ။
တရုတ်နှင့် ဟောင်ကောင် အပါအဝင် အာရှဈေးကွက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်တက်လာသဖြင့် ရန်ပုံငွေမန်နေဂျာများ စိတ်အေးသွားကြသည်။ Brexit နှင့် ပတ်သက်သည့် စိုးရိမ်မှုများ လျော့ကျသွားပြီး ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး ပြန်လည်သက်သာလာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အယ်လီက ဟွန်းဂျူး ကို မေးလိုက်သည်။ “ဂျင်ဟူး ဘာပြောလဲ။”
ဟွန်းဂျူး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဆုံးထိ ဆက်သွားဖို့ပဲ စိတ်ကူးထားတယ်။”
“ဘာ၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဘာလို့…” အယ်လီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဟွန်းဂျူး စားပွဲအောက်မှ ဗော့ဒ်ကာပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ခွက်ထဲသို့ အပြည့်ငှဲ့ပြီး တစ်ခါတည်း မော့သောက်လိုက်သည်။
အယ်လီက အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။
ဟွန်းဂျူး ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ နားလည်လိုက်သည်။ အလုပ်မပြီးဘဲ အလုပ်ချိန်အတွင်း အရက်သောက်ခြင်းမျိုး သူမ တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။
“ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ။” အယ်လီ မေးသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ အခုကစပြီး မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်တော့မှာမို့လို့ပဲ။” ဟွန်းဂျူး ပြန်ဖြေသည်။
CEO ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဟွန်းဂျူး အော်ဒါတင်လိုက်သည်။ OTK ကုမ္ပဏီက နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ကိုင်ထားသည့် ဒေါ်လာ ၃.၂ ဘီလီယံကို ငွေကြေးဈေးကွက်ထဲသို့ အကုန်သွန်ချလိုက်ရာ ဒေါ်လာ ၁၅ ဘီလီယံအထိ ဖြစ်လာသည်။
အယ်လီသည် သူမလုပ်လိုက်သည့်အရာကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩနေသည်။
“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။” သူမ မေးသည်။
“ဂျင်ဟူး က ဒီအတိုင်း လုပ်ခိုင်းတာ။”
တည်ငြိမ်အောင် မနေနိုင်တော့သည့် သူမသည်လည်း အလားတူ စိတ်အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားသည်။
အယ်လီသည်လည်း ဗော့ဒ်ကာပုလင်းကို ဆွဲယူကာ တစ်ခါတည်း မော့သောက်လိုက်သည်။
***
ဒင်!
အော်ဒါ အောင်မြင်စွာ တင်ပြီးကြောင်း စာတို ရောက်လာသည်။
တကယ်ပဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်တော် လုပ်စရာ ဘာမှ မကျန်တော့ပါ။ ရလဒ်ကို စောင့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
တစ်ဖန် ဖုန်းမြည်လာပြန်သည်။
ကျွန်တော် မဝံ့မရဲဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆင်းနီယာ။”
ဆင်းနီယာ ဆန်းယော့ပ် က အရေးတကြီး ပြောသည်။ “အခြေအနေ မကောင်းဘူး ဂျင်ဟူး။ အာရှဈေးကွက်က တကယ်ကို ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်နေတဲ့ ငွေတွေကို နောက်အခွင့်အရေးအတွက် ပြန်ကယ်တင်လိုက်…”
“နောက်ကျသွားပြီ။”
“ဘာ။”
“ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ငွေကြေးဈေးကွက်ထဲ သွန်ချလိုက်ပြီ။”
ဆင်းနီယာ ဆန်းယော့ပ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဈေးပေါတဲ့အချိန် ဝယ်၊ ဈေးကြီးတဲ့အချိန် ရောင်းဖို့ အသက်ကို ပေါင်ထားလိုက်။”
ဒါက ဂျပန်စတော့ဈေးကွက်၏ ဘုရားသခင်ဟု တင်စားခံရသော ကိုရဲခါဝါ ဂင်ဂျို၏ စကားဖြစ်သည်။
ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ပြီး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းခြင်းသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းနိုင်မည့် အာမခံချက် မရှိသည့်တိုင် ဈေးအပေါဆုံးအချိန်တွင် ဝယ်ထားလျှင် ဈေးက ထပ်မကျတော့သည့်အတွက် အရှုံးမရှိနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ရန် အရေးကြီးသည်။
သို့သော် ဈေးပေါသည်ဟူသည်မှာ လူတိုင်း၏ ငြင်းပယ်မှုကို ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝယ်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းသည် အခြားသူများနှင့် မတူညီစွာ တွေးတောခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။
“သေဖို့ အသင့်ပြင်ထားလိုက်ပါ။ အဲဒီလို မပြင်ဆင်ဘဲ စခဲ့တာလား။”
မည်သူမဆို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်၊ ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။ သို့သော် အဆုံးအဖြတ်ကို လုပ်ဆောင်ရန်မှာ ရဲစွမ်းသတ္တိ လိုအပ်သည်။
*သက်ပြင်း*
အရာအားလုံး မှားယွင်းသွားလျှင်တောင် အသက်တော့ ဆုံးရှုံးမည်မဟုတ်ပါ။ ငွေတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ရှုံးသွားရင်တော့ အစကနေ ပြန်စကြတာပေါ့။”
ခဏအကြာတွင် ဆင်းနီယာ ဆန်းယော့ပ် က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။
“ငါသာ အဲဒီတုန်းကလို မင်းဆီ ပြန်လာခဲ့ရင် မင်း လက်ခံပေးမှာလား။”
“မလုပ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် အတင်းပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မြန်မြန် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြီး ဆင်းနီယာဆီ အရင် လာခဲ့ပါ့မယ်။”
“ကျေးဇူးတင်တယ် ဂျင်ဟူး။”
ကလစ်!
ဖုန်းကျသွားသည်။
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အလွန် ကြောက်လန့်နေသည်။ ငွေတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးရမည့် အခြေအနေသည် သေလိုက်တာမှ ပိုကောင်းမလားဟု တွေးမိလောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။
ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် ကျွန်တော့်လက်များ တုန်ရီနေသည်။
နှာခေါင်းဝထိ ရောက်နေသည့် ရေသည် အခုတော့ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
***
ဗြိတိန်နိုင်ငံသည် တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
EU ထောက်ခံသူများနှင့် Brexit လိုလားသူများ လမ်းမများပေါ်နှင့် ရင်ပြင်များပေါ်သို့ စီးဝင်လာကြသည်။ မဲရေတွက်မှု အစပိုင်းမှသည် တစ်ဝက်ကျော်သည့်အထိ Remain (EU တွင် ဆက်နေရေး) ဘက်က အသာစီးရနေသည်။
Remain အဖွဲ့က အောင်ပွဲခံကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
ဥရောပသမဂ္ဂ အလံများ လွှင့်ထူလာပြီး Brexit လိုလားသူများမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကြသည်။
သန့်ရှင်းရေးသမား သို့မဟုတ် လုပ်သားအသွင်ရှိသည့် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများပင် ဗြိတိန်မဲဆန္ဒရှင်များနှင့်အတူ လက်မြှောက်ပြီး အောင်ပွဲခံနေကြသည်။
“ဥရောပသည် တစ်ခုတည်း! ဥရောပသည် တစ်ခုတည်း!”
***
လန်ဒန် ငွေကြေးဈေးကွက်။
ငွေကြေးဈေးကွက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ထိုနိုင်ငံ၏ အစိုးရနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဗြိတိန်အစိုးရသည် ပေါင်ရောင်းသူများကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် မလိုပါ။ ဟက်ဂျ်ရန်ပုံငွေ (Hedge fund) များနှင့် ဘဏ္ဍာရေးကုမ္ပဏီများစွာက မဟာမိတ်များအဖြစ် ပါဝင်လာကြသည်။
သူတို့သည် ရန်သူများအပေါ် ကျည်ဆံများ မိုးရွာသလို ပစ်ခတ်ကြသည်။ ဗြိတိန်အစိုးရကမူ နောက်ကွယ်မှနေ၍ စစ်ပွဲကို စောင့်ကြည့်ပြီး ကွပ်ကဲရုံသာ ဖြစ်သည်။
Brexit နှင့် ပတ်သက်သည့် စိုးရိမ်မှုများ လျော့ပါးလာသည်နှင့်အမျှ ဝယ်ယူမှုများ ဆက်တိုက်ဝင်လာပြီး ပေါင်တန်ဖိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။
အကြီးတန်း အရောင်းကိုယ်စားလှယ် ဒေးဗစ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရောင်းချမှု အော်ဒါတွေ အများကြီး ဝင်လာနေပြီ!”
“ဘာ။”
ရောင်းချမှု ဖိအားပြင်းထန်သဖြင့် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပေါင်တန်ဖိုးမှာ ပြန်ကျမလာပါ။ အကြောင်းမှာ ဟက်ဂျ်ရန်ပုံငွေများနှင့် ဘဏ္ဍာရေးကုမ္ပဏီများက ဝင်လာသမျှ ရောင်းချမှုအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဂျော့ရှ်က ၎င်းသည် OTK ကုမ္ပဏီ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။
စုပုံလာသည့် အော်ဒါများ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် ရောင်းချမှုအော်ဒါ ထပ်မရှိတော့ပါ။
‘ဒါ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခုခံမှုပဲလား။’
ဂျော့ရှ် ခန့်မှန်းသည့်အတိုင်းပင် ဤအဆင့်တွင် OTK ကုမ္ပဏီမှာ ကျည်ဆန်ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရန်သူများကြားတွင် အကာအကွယ်မဲ့ ရပ်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အနည်းငယ် ထပ်တွန်းလိုက်ပါက ပေါင်တန်ဖိုး အနည်းငယ် တက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး OTK ကုမ္ပဏီမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ဂျော့ရှ် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီ အိုတာကုကောင်တွေ ဒေဝါလီခံရတော့မှာပဲ။”
သူတို့သည် ယခု အနေအထားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလျှင်ပင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဗြိတိန်ကို စိန်ခေါ်ရဲခဲ့သော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားတော့မည်။
***
ကျွန်တော် စင်္ကြံလမ်းတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အတွေးများ လွန်နေမိသည်။
ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက ဘာလဲ။
နုတ်ထွက်တာလား၊ ဆက်နေတာလား။
အတည်ပြုတာလား၊ ငြင်းပယ်တာလား။
အမှန်တရားက ဘာလဲ၊ အလိမ်အညာက ဘာလဲ။
ကျွန်တော် ရွေးချယ်မှု မှန်ရဲ့လား၊ မှားနေသလား။
ကျွန်တော် ကမ္ဘာကြီးကို ဘာတွေ လုပ်လိုက်မိတာလဲ။
အသက်ရှူလို့ မရတော့ပါ။ ရလဒ်များကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အား မရှိတော့ပါ။ အချိန်တွေ ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်တန့်သွားပါစေတော့ဟု ဆုတောင်းမိသည်။
မြည်သံ!
ကျွန်တော့်ဖုန်း မြည်လာသည်။ တက်ဂယူ ဖြစ်သည်။
တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် ဖုန်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ပြောပါ။”
စကားသံအစား ငိုရှိုက်သံသာ ကြားလိုက်ရသည်။
[ဟင့်။]
“အဲဒီမှာ ရှိနေသေးလား။”
[ဟင့်ဟင့်!]
တက်ဂယူ က အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုရှိုက်နေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာစကားမှမဆိုဘဲ သူ့ရဲ့ ငိုသံကို နားထောင်နေမိသည်။
[ဟင့်။ ဂျင်ဟူး၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ဟင့်။]
“…”
ဒါ အဆုံးသတ်ပဲလား။
အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလား။
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်ရှေ့၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွန်အာ က ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူမက “ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေမှန်း မသိတော့ပါ။
ဆွန်အာ က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် “မင်း နိုင်သွားပြီ” ဟု ပြောသည်။
“နိုင်တယ်ဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော် ပြန်မေးမိသည်။
“ခုနက ဟိုကောင်တွေနဲ့ လောင်းထားတာလေ။”
ဆွန်အာ က တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်ပြောသည်။ “မဲရလဒ်တွေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ ဗြိတိန်က EU ကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီ။”
“ဘာ။”
ဖုန်းထဲမှ တက်ဂယူ ၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အောင်မြင်သွားပြီ ဂျင်ဟူး! ဗြိတိန် နုတ်ထွက်သွားပြီ! ဟင့်!”
ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်အထိ ရောက်နေသော ရေများမှာ လုံးဝ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး ဘာမှ မကျန်တော့ပါ။
***
လန်ဒန် ငွေကြေးဈေးကွက်။
တစ်ခဏတာတွင် ဝယ်ယူမှုများ ရပ်တန့်သွားသလို ရောင်းချမှုများလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ပါ။ ၎င်းကို တော်လှန်ရေးတစ်ခုဟုသာ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေမည်။
ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု စီးဝင်လာပြီး အကဲခတ်ကောင်းသူများက ထူးခြားမှုကို အရင်ဆုံး ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ ပြီးနောက် ၎င်းသည် တစ်နေရာလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပေါင်၏ ရောင်းချမှုဖိအားမှာ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ မြင့်တက်လာသည်။
ဂျော့ရှ် အံ့ဩသွားသည်။
“အရင်းအနှီးတွေ ကျန်နေသေးလို့လား။”
သူ မသိလိုက်သည်မှာ ယခုဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးနေသည်မှာ OTK ကုမ္ပဏီ မဟုတ်တော့ခြင်းပင်။
မည်သူမျှ တိုက်တွန်းစရာမလိုဘဲ ငွေကြေးကုမ္ပဏီများသည် OTK ကုမ္ပဏီကို ချိန်ရွယ်ထားသည့် သေနတ်ပြောင်းဝများကို ဗြိတိန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။
ပေါင်ကို ဝယ်ယူနေခဲ့သည့် အင်အားစုများသည် ရုတ်တရက် ရောင်းချသူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်နေသည့် ပေါင်တန်ဖိုးမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ထိုးကျသွားသည်။
“0.68 ပေါင်အထိ ကျသွားပြီ!”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ဒေါ်လာလျှင် 0.65 ပေါင်နှုန်းဖြင့် အရောင်းအဝယ်ဖြစ်နေသည့် ငွေလဲနှုန်းသည် 0.68 ပေါင်သို့ တက်သွားသည်။ ဒါက အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။
“0.70 ပေါင်!”
“0.72 ပေါင်!”
“0.75 ပေါင်!”
နေရာအနှံ့မှ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငွေကြေးအရောင်းအဝယ်သမားများသည် ထိုးကျနေသည့် ပေါင်တန်ဖိုးကို ကြည့်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။
ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။
ဘာကြောင့် အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။
တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။
ဂျော့ရှ်၏ အကြည့်သည် တီဗီမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေသည်။ ထိုအခါမှသာ သူ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။
Remain 52၊ Leave 48 ဟု ပြသနေသည့် ဂရပ်မှာ ရုတ်တရက် 50-50 သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်... မဟုတ်ပါ၊ 49.9-50.1 ဖြစ်သွားသည်။ ခဏလေးကမှ မဟာမိတ်ဖြစ်ခဲ့သူများသည် ရန်သူများ ဖြစ်သွားကြသည်။
ခဏလေးအထိ ပေါင်ကို ဝယ်ယူနေခဲ့သော ငွေကြေးကုမ္ပဏီများသည် သူတို့ ဝယ်ထားသမျှ ပေါင်များကို ဈေးကွက်ထဲသို့ အကုန်ပြန်သွန်ချခြင်းဖြင့် အရှုံးကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။
ရောင်းချမှုများသည် နောက်ထပ် ရောင်းချမှုများဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး ပေါင်တန်ဖိုးမှာ ထိုးကျသွားသည်။
“ဒါ၊ ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ…”
ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်နေတာလား။
ပေါင်တန်ဖိုးသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသည်။
၎င်းသည် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံ၏ ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ အရံငွေကြေး အဆင့်ရှိသည့် ငွေကြေးဖြစ်သည်။ ပေါင်ကဲ့သို့သော ငွေကြေးမျိုးက ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲခြင်းမှာ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးပါ။
OTK ကုမ္ပဏီက ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိနေတာလား။ ဒါကြောင့်မို့လို့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ရှယ်ယာတွေကို သွန်ချလိုက်တာလား။
ဂျော့ရှ်သည် အတိတ်က ငရဲခန်းတစ်ခုကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ဗြိတိန်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦး၊ ဗဟိုဘဏ်ကို ဒေဝါလီခံစေခဲ့သည့် အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်ရပ်။
“ဂျော့ရှ် ဆိုရိုစ်…”
ဂျော့ရှ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ “ရောင်းတာ ရပ်လိုက်ကြစမ်း၊ ဒီကောင်တွေ!” ဟု အော်လိုက်သည်။
Brexit ဖြစ်လာပါက ပေါင်တန်ဖိုးသည် နှစ်နှစ်အတွင်း 10% ကျဆင်းမည်ဟု ဗြိတိန်ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနက ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ လုံးဝ မှားယွင်းနေခဲ့သည်။
ပေါင်တန်ဖိုး 20% ကျဆင်းရန် နာရီအနည်းငယ်ပင် မကြာလိုက်ပါ။
ထိုနေ့က ပေါင်သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံး ကျဆင်းမှုကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
***
အခြားဒေသများတွင် မဲရေတွက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ စကော့တလန်သည် Remain ဘက်သို့ ယိမ်းနေပြီး မြောက်အိုင်ယာလန်နှင့် ဝေလနယ်တို့မှာ Remain နှင့် Leave ဘက်သို့ အသီးသီး အနည်းငယ်စီ ယိမ်းနေကြသည်။
သို့သော် အင်္ဂလန်၏ ရလဒ်များမှာမူ မပြီးဆုံးသေးပါ။ မဲဆန္ဒရှင် အများဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် အင်္ဂလန်တွင် မဲရေတွက်မှုများကို နံနက်စောစောအထိ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မဲရေတွက်မှု နောက်ပိုင်းတွင် အင်္ဂလန်မဲများသာ လက်တွေ့ကျကျ ရေတွက်ရတော့သည်။
အစပိုင်းတွင် Remain ဘက်သို့ 52 နှင့် 48 ဖြင့် ယိမ်းနေခဲ့သော ဂရပ်သည် မဲများ ပိုမိုရေတွက်လာသည်နှင့်အမျှ Leave ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့လျားလာသည်။ အင်္ဂလန်တွင် Leave မဲများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခြင်းက အစပိုင်းလမ်းကြောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ကမ္ဘာ့စတော့ဈေးကွက်များ တစ်ပြိုင်နက် ထိုးကျလာချိန်တွင် ဈေးနှုန်းများ ကျဆင်းမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများသည် အန္တရာယ်များသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အမြန်ရောင်းချပြီး လုံခြုံစိတ်ချရသော နေရာများသို့ ပြေးဝင်ကြသဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် အစည်းအဝေးလုပ်နေစဉ် အတွင်းရေးမှူးက အရေးတကြီး ချဉ်းကပ်လာပြီး “အကျပ်အတည်း ဖြစ်ပေါ်နေပါတယ်။ Brexit ဖြစ်သွားပါပြီ” ဟု တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်သည်။
အိုကာဇာကီ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး “ဒါ တကယ်လား” ဟု မေးသည်။
ဒီသတင်းတစ်ခုတည်းကပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ သတင်းက ပို၍ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေသည်။ “ယန်းငွေက မြင့်တက်နေပါတယ်။ တစ်ဒေါ်လာကို ယန်း ၁၀၀ အောက် ကျသွားပါပြီ။”
“ဘာ။” တစ်ဒေါ်လာလျှင် ယန်း ၁၁၀ ရှိနေသော ငွေလဲနှုန်းမှာ ၉၉ ယန်းအထိ ထိုးကျသွားသည်။
ယန်းငွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှာ လက်ရှိအစိုးရ၏ အရေးကြီးဆုံး မူဝါဒဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေချေးစာချုပ်များကို အကန့်အသတ်မရှိ ဝယ်ယူခြင်းဖြင့် ယန်းတန်ဖိုးကို ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် လျှော့ချခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ တစ်ခဏချင်းတွင် ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါ ရူးစရာပဲ…” ငွေလဲနှုန်း ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်သွားပါက ပို့ကုန်ကုမ္ပဏီများမှာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ ထင်ရှားသည်။
အိုကာဇာကီသည် အေးအေးဆေးဆေး နေရမည့်အချိန် မဟုတ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခုံမှ အမြန် ထလိုက်သည်။
“အရေးပေါ် အစိုးရအဖွဲ့ အစည်းအဝေးကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်!”
***
ဆွန်အာ က စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာဖြင့် “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်းသာခြင်းထက် စိတ်ပျက်ခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ပိုလွှမ်းမိုးသွားသည်။
ကျွန်တော် ဘာကို ဒီလောက် ကြောက်နေခဲ့တာလဲ။
တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
“ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်။”
ကျွန်တော် ဆွန်အာ ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းဝင်းထဲတွင် နေရောင်ခြည်များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်နေသည်။
ကျွန်တော့်ဖုန်းကတော့ ရူးမတတ် မြည်နေသည်။
တက်ဂယူ၊ အယ်လီ၊ ဆင်းနီယာ ဆန်းယော့ပ် နှင့် အခြားသူများ။
ဖုန်းကို မကိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တကယ်တမ်း ဘယ်လောက် ရလိုက်တာလဲ။
သိရဖို့အတွက်ဆိုရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမှ ရ겠지만၊ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ထိန်းထားခဲ့ရင်တောင် ဒေါ်လာ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ရခဲ့မှာ သေချာသည်။ ကမ္ဘာ့ငွေကြေးဈေးကွက်ကို အကုန်လုံး အမြတ်ထုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
ခဏလောက် ရပ်နေပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင်ရှိသော အများသုံးဖုန်းတစ်လုံးကို တွေ့သဖြင့် ထိုဖုန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းလက်ခံကို ကိုင်ပြီး တစ်နေရာရာကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို။”
“ကျွန်တော်ပါ။”
“ဂျင်ဟူး လား။ ဘာလို့ ဒီဖုန်းကနေ ဆက်တာလဲ။”
“နေကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်ဗျာ။”
“ကောင်းပါတယ်။ မင်းလည်း နေကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ မျက်ရည်တွေ ကျလာတော့မလို ဖြစ်မိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါတို့သားလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ထိန်းမနိုင်တော့သည့် ငိုရှိုက်သံကို မြိုသိပ်ရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… အိမ်ကို လွမ်းလို့ ဆက်လိုက်တာပါ။”