လစ်ဘရယ်ကိုရီးယားပါတီ၏ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းသည် ကြားနာမှုကို ခေတ္တရပ်နားပြီး အတွင်းရေးအစည်းအဝေးသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
လွှတ်တော်အမတ်အချို့မှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ကြပေ။ ကိုယ်စားလှယ် လီဂျောင်ဟဲမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး ကိုယ်စားလှယ် မာဆန်းတေးမှာလည်း သွားများကို ကြိတ်ထားသည်။
ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပုံရသည့် ကိုယ်စားလှယ် ယိုဟွမ်ဆူးက “ဒီကောင်လေးကို လူကြီးလူကောင်းပီသအောင် သင်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အခြားလွှတ်တော်အမတ်များကလည်း ထောက်ခံစကား ဆိုကြသည်။
“လွှတ်တော်အမတ်တွေကို ဒီလောက်အထိ အထင်သေးစော်ကားတာကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ။”
“နိုင်ငံရေးအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ အဆက်အသွယ်မရှိဘဲနဲ့တော့ သူလည်း ဒုက္ခရောက်မှာပဲ၊ ဘာလို့များ ခေါင်းငုံ့ဖို့ကိုတောင် မစဉ်းစားရတာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့လည်း ကန်ဂျင်ဟူး ဆိုတာ ကန်ဂျင်ဟူး ပဲလေ။”
နောက်ဆုံးပြောလိုက်သည့်စကားမှာ အချက်ကျနေသည်။ ကန်ဂျင်ဟူး သာမဟုတ်လျှင် အခြားမည်သည့်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကများ ကြားနာပွဲတစ်ခုသို့ လာရောက်ပြီး ဤကဲ့သို့ ပြုမူရဲပါ့မလား။
ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်းမှာမူ နားမလည်နိုင်သည့်အမူအရာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။
သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဆမ်မန်ဂွမ်မြို့သစ်စီမံကိန်းကို စတင်လုပ်ဆောင်ရသလဲဆိုသည်ကို သူမမသိသော်လည်း၊ ဖြည့်စွက်ဘတ်ဂျက်ဖြင့် ရန်ပုံငွေမရရှိဘဲနှင့် လွှတ်တော်တွင် သက်ဆိုင်ရာဥပဒေကြမ်းများ အတည်မပြုနိုင်ပါက စီမံကိန်းမှာ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်မှာ သေချာသည်။
သူသည် အနည်းငယ်အလျှော့ပေးပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ပြုမူပုံမှာ ယခင်တစ်ခေါက်ကနှင့် ထူးခြားမှုမရှိပေ။
သူမ၏မူလအစီအစဉ်မှာ ပါတီဝင်လွှတ်တော်အမတ်များအားလုံး စုစည်းပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း မြို့ပြနှင့် ပြည်နယ်မြို့ကြီးများကို ကိုယ်စားပြုသည့်အမတ်များမှာမူ စိတ်ပြောင်းသွားကြပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ မဲဆန္ဒနယ်မြေများမှ ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကန့်ကွက်ရန်မှာ လွယ်ကူသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်းက တမင်တကာ တည်ငြိမ်သည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ နယူးပေါလစ်ပါတီဝင်တွေက ဘာမှမပြောကြတာလဲ။ ငါတို့ အတူတူဖိအားပေးကြမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကိုယ်စားလှယ် ကင်မြောင်ဂျာက ခေါင်းကိုအောက်သို့ ငုံ့လိုက်သည်။ “အာ... သူတို့ စိတ်ပြောင်းသွားပုံရပါတယ်။”
ဆိုးလ်နှင့် မြို့ပြဧရိယာတို့တွင် မဲဆန္ဒနယ်မြေရှိသည့် နယူးပေါလစ်ပါတီ လွှတ်တော်အမတ်များမှာ လူဦးရေပြောင်းရွှေ့မှု၊ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းကျဆင်းမှုနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလျော့ကျမှုစသည့် ပြဿနာများအတွက် အဖြေရှာရန် ပူးပေါင်းတောင်းဆိုရန် သဘောတူညီထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လစ်ဘရယ်ကိုရီးယားပါတီဝင်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အလဲလဲအကွဲကွဲဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ စိုးရိမ်ကြောင်း အနည်းငယ်ပြောဆိုကာ လျင်မြန်စွာပင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
သက်တမ်းပထမဆုံးအကြိမ် လွှတ်တော်အမတ်တစ်ဦးက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
ဆမ်မန်ဂွမ်မြို့သစ်စီမံကိန်းမှာ ကန်ဂျင်ဟူး ရုတ်တရက်စတင်ခဲ့သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ အစိုးရအဆက်ဆက်က စဉ်ဆက်မပြတ် တွန်းအားပေးလာခဲ့သည့်အရာကို သူက အလေးအနက်ထား၍ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်ပေးရုံသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကိုကန့်ကွက်ရန် ခိုင်လုံသည့်အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။
သူတို့သည် အားနည်းချက်ဟုထင်ရသည့်နေရာများကို တိုက်ခိုက်ရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသည့်ရလဒ် ထွက်မလာခဲ့ပေ။
သူက စီမံကိန်းကို ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်ပါက OTK ကုမ္ပဏီအနေဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း၊ မူလဖြစ်နိုင်ခြေလေ့လာမှုမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရသည့် SOC စီမံကိန်းများအတွက် လိုငွေကို သူကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ ယခုမူ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်အကြောင်းကိုပါ ထည့်ပြောလာသည်။
သူက မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟုဆိုရာ၊ ၎င်းကို သူတို့မည်သို့ပြန်လည်ချေပနိုင်မည်နည်း။
ဤကြားနာပွဲကို လစ်ဘရယ်ကိုရီးယားပါတီက အတင်းအကျပ်ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အောင်မြင်မှုမရရှိဘဲ အရှက်ကွဲရုံသာဆိုလျှင် မခေါ်ယူခဲ့ခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။
ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်းက အခြားလွှတ်တော်အမတ်များအား ပြောလိုက်သည်။ “အခု ငါတို့ဆုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဟာသဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ပါတီက ပူးပေါင်းမဆောင်ရွက်ရင် ဆမ်မန်ဂွမ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးက ရှေ့ဆက်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကြားနာပွဲကို ဖြစ်နိုင်သမျှအချိန်ဆွဲထားမယ်၊ ဖြည့်စွက်ဘတ်ဂျက်နဲ့ လွှတ်တော်အစည်းအဝေးတွေကို ဆက်လက်သပိတ်မှောက်ထားမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကြန့်ကြာလေ သူတို့ဘက်က ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားလာလေပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
***
ကြားနာပွဲကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။
လစ်ဘရယ်ကိုရီးယားပါတီ လွှတ်တော်အမတ်များအားလုံး ထွက်သွားကြစဉ်တွင် ကျွန်တော်လည်း ကြားနာပွဲခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အနားယူခန်းရှိ စက်ထဲမှ ကော်ဖီဗူးတစ်ဗူးကို ထုတ်ယူကာ သောက်လိုက်သည်။
သကြားဓာတ်ကြောင့် အနည်းငယ်လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရသည်။
အပြင်ပန်းတွင် မပြသသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပင်ပန်းမှုမှာ အလွန်ပင်ကြီးမားလှသည်။ ရန်သူ့စခန်း၏ အချက်အချာနေရာသို့ တစ်ယောက်တည်းရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှားလိုက်သည်နှင့် သူတို့က အသားစကိုဝိုင်းကိုက်မည့် တောခွေးများကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လာကြလိမ့်မည်။
အခြေအနေများ မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကျွန်တော်အကြမ်းဖျင်းသိရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အတော်ကြာကတည်းက လစ်ဘရယ်ကိုရီးယားပါတီ လွှတ်တော်အမတ်များသည် ပြင်းထန်သည့်တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းထက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် မေးခွန်းများကိုသာ အလှည့်ကျမေးမြန်းနေကြသည်။
သူတို့သည် ပြဿနာတက်ပြီး ထပ်မံအရှက်ကွဲရမည့်အစား အချိန်ဆွဲရန်သာ ကြိုးစားနေကြခြင်းလော။
အကယ်၍ ဤသို့ဖြင့် အချိန်ဆွဲနေပြီးနောက် ကြားနာပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ဟု အကြောင်းပြကာ ဖြည့်စွက်ဘတ်ဂျက်ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းတွင် ပါဝင်ရန်ငြင်းဆန်လိုက်ပါက ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း အလားတူအခြေအနေမျိုး ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာဦးမည်သာ။
ကုမ္ပဏီများလုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာများရှိသကဲ့သို့ အစိုးရလုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာများလည်း ရှိသည်။
စက်ရုံများ၊ ရုံးခန်းများ၊ ဈေးဝယ်စင်တာများ၊ စူပါမားကက်များ၊ ဖျော်ဖြေရေးခန်းမများနှင့် တိုက်ခန်းများ—ဤအရာများကို ကုမ္ပဏီများက လိုသလောက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး တည်ဆောက်နိုင်သည်။
သို့သော် မြို့တစ်မြို့သည် ဤမျှဖြင့် မအောင်မြင်နိုင်ပေ။
ကုမ္ပဏီများအတွက် လိုအပ်သည့်အရည်အချင်းရှိသူများကို မွေးထုတ်ပေးရန် တက္ကသိုလ်များမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ဆီလီကွန်တောင်ကြား၏ အောင်မြင်မှုမှာ ကယ်လီဖိုးနီးယားရှိ Caltech အပါအဝင် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များတည်ရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှသာမက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးမှ အရည်အချင်းရှိသူများက ဤတက္ကသိုလ်များသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး ဘွဲ့ရပြီးနောက်တွင်လည်း အလုပ်လုပ်ရန် သို့မဟုတ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ စတင်ရန် ထိုနေရာ၌ပင် ကျန်ရစ်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် အကျိုးရှိသည့်စက်ဝန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ပြည်ပမှ အရည်အချင်းရှိသူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ကလေးများအတွက် နိုင်ငံတကာကျောင်းများကို တည်ထောင်ပေးရမည်။ ထို့ပြင် ကြီးမားသည့်ဆေးရုံများနှင့် နိုင်ငံခြားသားများသာဝင်ရောက်နိုင်သည့် ကာစီနိုရုံများကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းများစွာမှာ လွှတ်တော်၏အတည်ပြုချက်လိုအပ်သည်။
သူတို့က ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အနှောင့်အယှက်ပေးနေမည်ဆိုပါက ပြီးဆုံးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်မတက်ရောက်ချင်သော်လည်း ဤကြားနာပွဲသို့လာရောက်ပြီး ဤအရာအားလုံးကို ခံယူနေရခြင်းဖြစ်သည်။
အခု ကျွန်တော်ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
ကျွန်တော်ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်လက်ထောက်က စောင့်နေသည့်အတိုင်း ချက်ချင်းပင်ဖုန်းကိုကိုင်သည်။
တက်ဂယူ က ကျေနပ်သည့်အသံဖြင့် ပြောသည်။ “[ကောင်းလိုက်တာ! အကိုတော်တော်လေးလုပ်နိုင်နေတာပဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ပါ။]”
သူ့စကားကိုကြားရသူတိုင်းက ဂိုးသွင်းလိုက်သည့်ကစားသမားတစ်ဦးကို ချီးကျူးနေသည့် နည်းပြတစ်ယောက်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြလိမ့်မည်။
“[လွှတ်တော်ထုတ်လွှင့်မှုရဲ့ ကြည့်ရှုနှုန်းကလည်း ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းကျော်သွားပြီ။ ချန်နယ်စတင်ထုတ်လွှင့်ကတည်းက အမြင့်ဆုံးနှုန်းထားလို့ ပြောနေကြတယ်။]”
“……ဟင်?”
ဒါက လူကြိုက်များသည့်ဒရမ်မာဇာတ်လမ်းတွဲများပင် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ဖို့ ရုန်းကန်နေရသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြားနာပွဲတစ်ခု၏ ကြည့်ရှုနှုန်းက မည်သို့ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းကျော်နိုင်မည်နည်း။
ဒါက ဆမ်မန်ဂွမ်အပေါ် ပြည်သူတွေက အလွန်အမင်းစိတ်ဝင်စားနေ၍လား... သို့မဟုတ် ကွန်ဆာဗေးတစ်ဝါဒီများက ကျွန်တော်အလဲလဲအကွဲကွဲဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ချင်နေကြပြီး၊ တိုးတက်ရေးဝါဒီများက လစ်ဘရယ်ကိုရီးယားပါတီ အရှက်ကွဲသည်ကို မြင်ချင်နေကြ၍ ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများသလော။
“[ဟဲဟဲ၊ ဒါက OTK Effect မဟုတ်ဘူးလား။ ပြည်တွင်းသတင်း၊ ပြည်ပသတင်းဌာနတွေ၊ ရုပ်သံလိုင်းတွေ၊ အင်တာနက်—အားလုံးဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာပဲ။ ဒါနဲ့ ဒီကြားနာပွဲတွေမှာ သရုပ်ဆောင်ခမပေးဘူးလား။ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းကြည့်ရှုသူရှိတဲ့ ရှိုးတစ်ခုရဲ့ ကြယ်ပွင့်ကို တစ်ခုခုတော့ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား။]”
“အဲဒါတွေကို ထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ဒီကိုမလာခင်ကပြောထားတဲ့ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပါ။ အခုချက်ချင်း။”
တက်ဂယူ က သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ “[ဟဲဟဲ၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီကတ်ကိုထုတ်သုံးရုံပဲရှိတော့တာပေါ့ ဟုတ်လား။ ကဲပါလေ၊ ဆက်ပြီးတော့ တိုက်ပွဲဝင်လိုက်ပါ။]”
ကျွန်တော်ဗလာဖြစ်နေသည့် ကော်ဖီဘူးကို လက်ဖြင့်ပိပြားသွားအောင် ညှစ်လိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
***
အဓိကရုပ်သံလိုင်းသုံးခုလုံးက ၎င်းတို့၏ပုံမှန်အစီအစဉ်များကို ရွှေ့ဆိုင်းကာ သက်ဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများကို ထုတ်လွှင့်ခဲ့ကြပြီး၊ အင်တာနက်သတင်းဌာနများကလည်း ကန်ဂျင်ဟူး ၏ ပြောကြားချက်များကို နောက်ဆုံးရသတင်းအဖြစ် အလုအယက်တင်ပြနေကြသည်။
နိုင်ငံခြားမီဒီယာများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှပြီး နိုင်ငံခြားသားများကလည်း တောင်ကိုရီးယား အမျိုးသားလွှတ်တော်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာကြားနာပွဲကို စထရီးမင်း (Streaming) ဆိုက်များမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။
သို့သော် ကြားနာပွဲတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လူအများကြားတွင် အရေးကြီးသည့်မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
- ဒီကြားနာပွဲကို ဘာလို့လုပ်နေကြတာလဲဆိုတာ နားမလည်တာ ငါတစ်ယောက်တည်းလား။
- ဖြည့်စွက်ဘတ်ဂျက်ကို အသေးစိတ်စိစစ်မယ်လို့ ပြောထားပြီးမှ ဘာလို့ ကန်ဂျင်ဟူး ကိုပဲ ဒီလောက်တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ။
- သူတို့က ဆမ်မန်ဂွမ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ထောက်ခံတာလား၊ ကန့်ကွက်တာလား။
- ဒေါ်လာဘီလီယံရာဂဏန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုးဆက်ဆံတဲ့ နိုင်ငံမျိုး ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသေးလို့လား။
- တခြားနိုင်ငံတွေဆိုရင် ဒေါ်လာ ၁ ဘီလီယံလောက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်ဆိုရင်တောင် ကော်ဇောနီခင်းပြီး ကြိုဆိုကြမှာ။
- သူ အဲဒီငွေတွေကို ငါတို့ဗီယက်နမ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပါ။ ဝန်ကြီးချုပ် ငုယင်မင်း ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကိုကြိုဆိုဖို့ အပြေးအလွှားလာလိမ့်ဦးမယ်။
- ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလိုချင်တဲ့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတွေက တန်းစီပြီးစောင့်နေကြတာကို~
- တကယ်ပါပဲ၊ ဒါက ဘယ်တော့မှပြီးမှာလဲ။
***
ကြားနာပွဲ ပြန်လည်စတင်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့်မေးခွန်းများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
အစောပိုင်းကတည်းက ပြောပြီးသားအချက်တွေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲမေးနေကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အပေါ်ယံသာပြန်ဖြေလိုက်ရာ ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်းက ကျွန်တော့်စကားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ကိုရီးယားရဲ့ တိုးတက်မှုကို အထောက်အကူပြုခဲ့တဲ့ ရိုးရာစက်မှုလုပ်ငန်းတွေက ကန့်သတ်ချက်ကိုရောက်နေပြီလို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ်။ ဒီစကားက အဲဒီကဏ္ဍမှာလုပ်ကိုင်နေတဲ့ လုပ်သားတွေကို လျစ်လျူရှုရာရောက်တယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ အခုအချိန်ထိ ဒီစက်မှုလုပ်ငန်းတွေက ကိုရီးယားစီးပွားရေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ။ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး က ရိုးရာစက်မှုလုပ်ငန်းအားလုံးကို စွန့်ပစ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”
“ကောင်းမွန်စွာလည်ပတ်နေတဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေကို ဘာလို့စွန့်ပစ်ရမှာလဲ။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အဲဒါတွေကို ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရင်းနဲ့ပဲ စက်မှုလုပ်ငန်းသစ်တွေကိုလည်း မွေးထုတ်ပေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိကားတွေကို ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှုစနစ်နဲ့ ဘက်ထရီနည်းပညာတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်တဲ့ လျှပ်စစ်ကားတွေဖြစ်လာသလိုပါပဲ၊ စက်မှုလုပ်ငန်းသစ်တွေရဲ့ ကြီးထွားမှုကလည်း ရှိပြီးသားလုပ်ငန်းတွေကို အကျိုးပြုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဆမ်မန်ဂွမ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အဆိုပြုတာဟာ တိုးတက်မှုအတွက် အင်ဂျင်အသစ်တွေကို ဖန်တီးဖို့ဖြစ်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဆမ်မန်ဂွမ်ဖြစ်ရတာလဲ။ ပြည်သူတွေက အခွန်ငွေတွေ အလဟဿဖြစ်မှာနဲ့ ကုမ္ပဏီအပေါ် အထူးအခွင့်အရေးပေးမှာကို စိုးရိမ်နေကြတယ်။”
ကိုယ့်ဆန္ဒကို ပြည်သူ့သဘောထားလိုလို ပုံဖော်တာ—ဒါဟာ နိုင်ငံရေးသမားလို့ခေါ်တဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ ပုံမှန်စရိုက်ပဲ။
ကျွန်တော်စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အလုပ်အကိုင်တွေ ရှားပါးလာတာနဲ့အမျှ မြောက်ဂျိုလာပြည်နယ်ကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့ လူငယ်ဦးရေက သိသိသာသာတိုးလာနေပါတယ်။ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေ ပျက်သုဉ်းပြီး လူငယ်တွေအားလုံး ထွက်ခွာသွားရင် မြောက်ဂျိုလာရဲ့ အနာဂတ်က ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်စိုးရိမ်မိပါတယ်။ မြောက်ဂျိုလာအတွက် အနာဂတ်သစ်တစ်ခုတည်ဆောက်ဖို့ ဆမ်မန်ဂွမ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးက အမြန်ဆုံးဖြစ်မြောက်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဆမ်မန်ဂွမ်ကို ဘဏ္ဍာရေး၊ ကုန်ထုတ်လုပ်မှု၊ ပစ္စည်းသိပ္ပံနဲ့ ဇီဝနည်းပညာတို့ အတူတကွရှင်သန်နိုင်မယ့် စီးပွားရေးဇုန်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားပေးရပါမယ်။ အစိုးရအနေနဲ့ မြောက်ဂျိုလာရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ဆမ်မန်ဂွမ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အထောက်အပံ့တွေကို မရပ်တန့်သင့်ပါဘူး။”
“ကျွန်မပြောချင်တာက ဟိုနမ်ဒေသမှာပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ စုပြုံနေမယ်ဆိုရင် ဒေသတွင်းမျှတစွာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဆိုတဲ့ မူဘောင်ကြီးကို ထိခိုက်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောတာပါ။”
ကျွန်တော်ရယ်မောလိုက်သည်။ “မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ အဲဒါ ကျွန်တော့်စကားတွေမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်း၊ ရှင် ဆမ်မန်ဂွမ်မှာ အထွတ်အထိပ်ကောင်စီအစည်းအဝေး ကျင်းပတုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေလေ။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။
သူမမမှတ်မိတာ သဘာဝကျသည်။ သူမရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ ဒီစကားမျိုးကိုပဲ ပြောနေကျမို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဒါပေမဲ့ အခု တကယ်လုပ်တော့မယ့်အချိန်ကျမှ ဘာလို့ကန့်ကွက်နေရတာလဲ။”
ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်း စိတ်ကိုပြန်ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကန့်ကွက်တာလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားဖို့ ကျွန်မတို့က သေချာစိစစ်ချင်တာပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ရှင်တို့သေချာစိစစ်မှာပါ၊ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်။”
ထိုအချိန်တွင် အစည်းအဝေးကို ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသည့် ကိုယ်စားလှယ် မာဆန်းတေး က အော်ပြောလိုက်သည်။ “စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး! ဒီကြားနာပွဲမှာ စည်းကမ်းရှိရှိနေပါ။ ပြီးတော့ ခါးကိုမတ်မတ်ထိုင်ပါ! ပြည်သူတွေကြည့်နေတယ်!”
ထိုအချိန်မှာပင် လွှတ်တော်အမတ်များ ရုတ်တရက်ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖုန်းထုတ်လာကြသည်။ လွှတ်တော်အမတ်တစ်ယောက်က ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်း၏ နားထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခုတိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး အင်တာနက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးရသတင်းခေါင်းစဉ်များစွာ ပေါ်လာသည်။
[(သတင်း) ဝေါ့ဒစ္စနေးကုမ္ပဏီခွဲက ဆမ်မန်ဂွမ်ဒစ္စနေးလန်း တည်ဆောက်ရေးအစီအစဉ်များကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ]
[ယူနီဗာဆယ်စတူဒီယိုက ဆမ်မန်ဂွမ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ဖျက်သိမ်းကြောင်း ကြေညာ]
[စီဆောင်းအီလက်ထရောနစ်နှင့် SSK ဟိုင်နစ်တို့က ဆီမီးကွန်ဒတ်တာ စုစည်းမှုအစီအစဉ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်မည်]
[ဇီဝနည်းပညာ စုစည်းမှုစီမံကိန်း ပျက်ပြားလုနီးပါးဖြစ်နေ]
[ဆီလွန်ဟိုတယ်က ပေါင်းစပ်အပန်းဖြေစခန်းစီမံကိန်းကို စွန့်လွှတ်]
[ဆမ်မန်ဂွမ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ ပြည်ပတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် နေရာသစ်များရှာဖွေနေ]
[ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကို သတိပေး: တောင်ကိုရီးယား၏ နိုင်ငံရေးအန္တရာယ်များကြောင့် ဆမ်မန်ဂွမ်အောင်မြင်ရန် ခဲယဉ်း...]
ကိုယ်စားလှယ် မာဆန်းတေး က အော်သံနီးပါးပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဒါကို စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး ညွှန်ကြားလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
ကျွန်တော်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...”
“ကုမ္ပဏီတွေကနေ အခုအချိန်ထိ ကတိပြုထားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုစုစုပေါင်းက တောင်ကိုရီးယားဂျီဒီပီ (GDP) ရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ညီမျှတဲ့ ဝမ် ၅၀၀ ထရီလီယံရှိပါတယ်။ အားလုံးက ဆမ်မန်ဂွမ်မြို့သစ်ကို တည်ဆောက်မယ်ဆိုတဲ့ အစိုးရရဲ့ကတိကို ယုံကြည်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာပါ၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကုမ္ပဏီတွေကို တိုက်တွန်းခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကြားနာပွဲကို ကြုံတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နိုင်ငံရေးလောကမှာ ဆမ်မန်ဂွမ်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင်လုပ်လိုတဲ့ ဆန္ဒလုံးဝမရှိဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို အတင်းအကျပ်မလုပ်တော့ဘဲ ဒီငွေတွေကို တခြားနိုင်ငံတွေမှာပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သွားမယ်ဆိုရင် အလုပ်အကိုင်ပေါင်း ၅ သိန်းကျော်ဖန်တီးပေးနိုင်မှာဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ် ဝမ်ရာဂဏန်းထရီလီယံ ထွက်ရှိလာမှာပါ။”
ကိုယ်စားလှယ် ယိုဟွမ်ဆူး က ကြားဖြတ်ပြောသည်။ “စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ် ဝမ်ရာဂဏန်းထရီလီယံ? ဒါ ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “တောင်ကိုရီးယားရဲ့ လက်ရှိဂျီဒီပီက ဝမ် ၁,၇၀၀ ထရီလီယံပါ။ ဆမ်မန်ဂွမ်မြို့သစ်က အဲဒီရဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ထပ်တိုးဖန်တီးပေးနိုင်ရင်တောင် ဝမ် ၁၇၀ ထရီလီယံရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်စကားက ချဲ့ကားပြောတယ်လို့ ရှင်တို့တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား။”
“အဟမ်း၊ အဲဒါကတော့…”
အမှန်တကယ်တော့ ဒါက ချဲ့ကားပြောတာဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုစတင်သည့်အခါ အပြုသဘောဆောင်သည့်အချက်များကို မြှင့်တင်ပြောဆိုပြီး အဆိုးဘက်ကို လျော့ပေါ့ပြောဆိုခြင်းမှာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သာဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်း ဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။
“အခုထိ အာဏာရပါတီရော၊ အတိုက်အခံပါတီပါ ဆမ်မန်ဂွမ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ကတိကဝတ်တွေကို တင်ပြဖို့ အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ တခြားကုမ္ပဏီတွေကလည်း အဲဒီကတိကဝတ်တွေကို ယုံကြည်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာပါ။ ဆမ်မန်ဂွမ်ကို ကိုရီးယားရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးနဲ့ နည်းပညာမြင့်လုပ်ငန်းတွေကို ဦးဆောင်မယ့် နိုင်ငံတကာမြို့တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ၁၀ နှစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာပါလိမ့်မယ်။ ဒါက နိုင်ငံရေးအရ အပြည့်အဝထောက်ခံမှုမရှိဘဲနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ပါတီအားလုံးက ထောက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ဆမ်မန်ဂွမ်ကို ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို ဦးဆောင်မယ့် မြို့တော်အဖြစ် ဖန်တီးပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပါတီပါတီက ကန့်ကွက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအစီအစဉ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး တောင်ကိုရီးယားမှာ နောက်ထပ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုံးဝလုပ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ပါတီတစ်ခုချင်းစီကို အခုဒီနေရာမှာပဲ သူတို့ရဲ့သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောပြပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။”
ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနာဂယောင်း ထိုင်ခုံမှထရပ်လိုက်ပြီး “ရှ-ရှင် အခု ကျွန်မတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ခြိမ်းခြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြနေတာပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်နိုင်ငံကများ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ့်သူကို ဒီလိုမျိုးဆက်ဆံပါ့မလား။ ရှင်တို့မှားနေပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော်က အကူအညီတောင်းနေတာမဟုတ်ဘူး၊ အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုပေးနေတာပါ။ တောင်ကိုရီးယားကလွဲရင် ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို လက်ကမ်းကြိုဆိုမယ့် နိုင်ငံတွေအများကြီးရှိပါတယ်။”
ကျွန်တော် ကြားနာပွဲခန်းမထဲမှာ ထိုင်နေကြတဲ့ လွှတ်တော်အမတ်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီအကြည့်ပို့လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်သည်။
“ကုမ္ပဏီတွေဆိုတာ သူတို့ကို မလိုလားတဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”