ကန်ဂျင်ဟူး သည်လည်း အဲလီ ရုတ်တရက် ရောက်လာခြင်းကြောင့် အံ့သြသွားပုံရသည်။
အဲလီသည် ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ ခင်ဗျားက ရို့စ် မက်ဒေါ်ဝဲလ် ဖြစ်မှာပေါ့။ ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတွေထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတဲ့ နာမည်ကျော်တစ်ယောက်ကို ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ရို့စ်သည် သူမကိုယ်သူမ အမြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “ရှင်က မော်ဒယ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရတာ ဝါသနာပါပုံပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့နဲ့ တော်တော်အဆင်ပြေမယ် ထင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ထိုသို့ပင် ထင်စရာရှိပေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက မော်ဒယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ရှေ့နေပါ”
“ဩော်၊ ဟုတ်လား”
အဲလီသည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းტိုင်လာပြီး “ရှင်ကိုလည်း တစ်ခုလောက် မေးစရာရှိတယ်။ သူများချစ်သူကို လိုက်ကြိုက်တတ်တဲ့ မကောင်းတဲ့ အကျင့်ကို ဘယ်မှာ သွားသင်လာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ရှင်က အခု ကျွန်မကို ပြောနေတာလား…”
စကားပင် မဆုံးလိုက်ရခင် အဲလီ၏ မျက်နှာထားမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ဒေါသထွက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသော ရို့စ်မှာ အဲလီ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ရသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ? ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ထခုန်ပြီး ထွက်ပြေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ခ-ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်လူပဲ!”
ထိုသို့ ပြောဆိုရင်းပင် သူမသည် အဲလီပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် လုပ်ပြလိုက်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ပြေးရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထခုန်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ အسرعအလက် ထွက်သွားရင်း လမ်းတွင် ခြေချင်းဝတ် ခေါက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသေးသည်။
ရီးရဲလစ်ရှိုး (Reality Show) ရိုက်ကွင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသလိုပင်။ ဒီနားမှာ ကင်မရာတွေများ ရှိနေတာလား။
ကျွန်ုပ်မှာ အံ့သြရမလိုလို၊ ပျော်ရမလိုလို ဖြစ်သွားရသည်။ “ဘာထူးထူးဆန်းဆန်း သတင်းတောင်မပေးဘဲ ရောက်လာတာလဲ?”
အဲလီသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ “ဒီလိုမျိုး အဖြစ်အပျက်မျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်လာမလားလို့ ခင်ဗျားကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ရောက်လာတာပေါ့”
“ဟင်! တကယ်လား”
ထို့နောက် အဲလီသည် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “စတာပါ။ ရုံးချုပ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားစရာရှိလို့ပါ၊ ပြီးတော့ ဂျင်ဟူး ကိုလည်း မြင်ချင်သေးတာနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒပြုခဲ့တာပါ”
“ဩော်၊ အဲဒီလိုကိုး”
ဒါကြောင့် နယူးယောက်ကို ရောက်လာတာကိုး။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချီးကျူးရမယ်။ ဟောလိဝုဒ် နာမည်ကျော် သရုပ်ဆောင်တွေကိုတောင် ညို့ယူနိုင်ခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ နိုင်ငံတကာ အလှမယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ခင်ဗျား မကျသွားဘူးပေါ့”
“……”
မဖြစ်နိုင်တာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ ကျသွားခဲ့မိပါက ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ပင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်သည်။ “နိုင်ငံတကာ အလှမယ် ဟုတ်လား? သူမက အဲလီရဲ့ အလှကို တစ်ဝက်တောင် မမှီပါဘူး”
“အင်း၊ တကယ်လား”
“သေချာပေါက်ပေါ့”
အဲလီသည် ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် လှရုံသာမက ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။ ပြီးတော့ အလွန်လည်း ချစ်စရာကောင်းလှသည်။
သူမပြောပြချက်အရ သူမသည် ရောက်ရောက်ချင်း ဤနေရာသို့ တန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လော်ဘီကနေ ပنتဟ้าစ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တဲ့အခါ တက်ဂယူ က ကျွန်ုပ် ဒီမှာရှိနေကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“တစ်ယောက်တည်း သောက်နေတာလား”
“အင်း။ ဒါလေး သောက်ပြီးရင် ထွက်တော့မလို့ လုပ်နေတာ”
“ဒါဆို အခု သွားကြရအောင်”
“ဟင်?”
“ချိန်းတွေ့ကြမယ်လေ”
“လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းလာတာချင်းတူတူ မပင်ပန်းဘူးလား”
“ရပါတယ်။ ချိန်းတွေ့ဖို့ အားအင်တွေ ရှိပါတယ်”
အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် အဲလီ၏ ခွန်အားက ကျွန်ုပ်ထက်ပင် ပိုကောင်းပေသည်။
“ဘယ်ကို သွားချင်လဲ”
“တိုင်းမ်စကွဲ (Times Square) ကို သွားကြမလား”
“ကောင်းပြီလေ”
***
နှိုးစက်သံကြောင့် ကျွန်ုပ် နိုးလာခဲ့သည်။
အိပ်ခန်း၏ ဖန်နံရံမှတစ်ဆင့် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများနှင့် စင်ထရယ်ပါ့ခ် (Central Park) ၏ ရှုခင်းကျယ်ကြီးကို မြင်နေရသည်။ ကျွန်ုပ် နယူးယောက်မြို့တွင် ရှိနေပြီဆိုတာကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
အဲလီကတော့ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျက်သရေရှိလှသော ပုံစံသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်စိကို ဖမ်းစားထားသည်။ သူမ ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်နေစဉ် ကျွန်ုပ် တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေတုန်း အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။
“အားး! ဘာလုပ်နေတာလဲ? လူက နိုးလာတာနဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ”
“အဲလီက အရမ်းလှနေလို့ပေါ့”
အဲလီသည် ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို အမြန်တပ်လိုက်သည်။ “ဂျင်ဟူး၊ အမြန်ပြင်ဆင်ပြီးဆင်းခဲ့တော့”
“ဟုတ်ပြီ”
ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့ရာ တက်ဂယူ က ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် နံနက်စာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ မီနူးမှာ ဆလတ်သုပ်နှင့် အက်ဂ်စ် ဘန်နဒစ် (Eggs Benedict) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကော်ဖီဖြင့် ပေါ့ပါးသော နံနက်စာကို စားသုံးပြီးနောက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။
“နောက်မှ တွေ့မယ်နော်”
“အင်း”
အဲလီသည် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရုံးချုပ်ရှေ့တွင် ဆင်းသွားခဲ့ပြီး၊ တက်ဂယူ နှင့် ကျွန်ုပ်ကတော့ အနီးအနားရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံတစ်လုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လုံခြုံရေးဝန်ကြီးများက ကျွန်ုပ်တို့ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ပိုင်းမှာ ရီနေဆွန်း (Renaissance) ခေတ်က တည်ဆောက်ထားပုံ ပေါ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ ခေတ်မီဆန်းသစ်လှပေသည်။ အမိုးတွင် မီးလုံးများ မြှုပ်နှံထားပြီး နံရံများတွင် အီလက်ထရွန်နစ် Display များ၊ မော်နီတာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။
အကြောင်းမှာ ဤနေရာသည် ဝေါလ်စထရိ တွင် တည်ရှိသော နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်း (NYSE) ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စတော့အိတ်ချိန်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေး၏ ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
တက်ဂယူ သည် အထဲဘက်သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာကို သတင်းတွေထဲမှာ အများကြီး မြင်ဖူးသလိုပဲ”
“အမြဲတမ်း ပြနေတာပဲလေ။ အထူးသဖြင့် စတော့ဈေးနှုန်းတွေ ထိုးကျသွားတဲ့အခါမျိုးပေါ့”
အကျပ်အတည်းများ သို့မဟုတ် ဘရက်ဇစ် (Brexit) ကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားသည့်အခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေကြသော ပွဲစားများ၏ ပုံရိပ်များသည် သတင်းစာများတွင် အပြည့်အနှက် ဖော်ပြခံရလေ့ရှိသည်။
အကျပ်အတည်း သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်သည့်အခါမျိုးတွင် ဈေးကွက်ကိုပင် ပိတ်ပစ်ကြသည်။ ၎င်းသည် မတည်ငြိမ်သော အခြေအနေများ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်အပေါ် ချက်ချင်း သက်ရောက်မှု မရှိစေရန် ကာကွယ်သည့် တိုင်းတာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကပင် 'ဘიگဝမ်' (Big One) ဖြစ်ပွားစဉ်က တစ်ပတ်တام ပိတ်ခဲ့ဖော်ရသည်။
ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ဈေးကွက်ဖွင့်လှစ်ကြောင်း ကြေညာသည့် အဖွင့်ခေါင်းလောင်း (Opening Bell) ကို တီးခတ်ရန် ဖြစ်သည်။
ကုမ္ပဏီအသစ်များ စာရင်းဝင်လာသည့်အခါ ကိုယ်စားလှယ်က ထွက်လာပြီး အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်ကြသော်လည်း၊ စာရင်းဝင်ကုမ္ပဏီ မရှိသည့် နေ့ရက်များတွင်မူ နာမည်ကျော်ပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် VIP များကို ဖိတ်ကြားကာ အဖွင့်ခေါင်းလောင်း တီးခတ်သည့် အခမ်းအနားကို ကျင်းပလေ့ရှိကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ တက်ဂယူ က တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် “သမ္မတကြီး ဂတ်ဟားလည်း အရင်က ဒီကိုလာပြီး ခေါင်းလောင်းတီးဖူးတယ် မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ သမ္မတကြီး ဂတ်ဟားကတော့ အခုချိန်မှာ ခင်ဗျားကို ဒေါသနဲ့ မုန်းတီးရင်း အေးစက်တဲ့ ထောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေလောက်ရောပေါ့”
“……”
ဘာလို့ အဲဒီကိစ္စကို အခုမှ ထပြောနေရတာလဲ? သမ္မတကြီး ဂတ်ဟား အကြောင်း ပြောတာကို ဒီတင် ရပ်လိုက်ကြစို့။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ကျွန်ုပ် တက္ကသိုလ်ကလပ်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရင်း ရှာထားတဲ့ ဝမ် ၁ သန်းနဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့စဉ်က နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်းမှာ အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်ရမယ့်သူ ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူကများ တွေးမိခဲ့မှာလဲ။
အခမ်းအနားမစမီတွင် ကျွန်ုပ်သည် အိတ်ချိန်းမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့် နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က ကာရော့စ် ဟိုးဒင်းစ် (Caros Holdings) နှင့် အမ် ပီဇာ (M Pizza) စသည်တို့ နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်းတွင် စာရင်းဝင်လာရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
ကုမ္ပဏီတစ်ခုသည် သတ်မှတ်ထားသော နိုင်ငံတစ်ခုတွင် မှတ်ပုံတင်ထားရုံဖြင့် ထိုနိုင်ငံ၏ အိတ်ချိန်းတွင်သာ စာရင်းဝင်ရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများသည် ပြည်ပအိတ်ချိန်းများတွင် စာရင်းဝင်ကြပြီး၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ပြည်ပကုမ္ပဏီများသည်လည်း KOSPI သို့မဟုတ် KOSDAQ တွင် စာရင်းဝင်ကြသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့သည် အရင်းအနှီးဈေးကွက် ဥပဒေများနှင့် စည်းမျဉ်းများ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ၏ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်းနှင့် အရွယ်အစားတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ မည်သည့်အိတ်ချိန်းတွင် စာရင်းဝင်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။
ထူးချွန်သော စာရင်းဝင်ကုမ္ပဏီများလေလေ၊ အိတ်ချိန်းသည် ပိုမိုကြီးမားလာလေလေဖြစ်ပြီး ကော်မရှင်ခ ပိုမိုရရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးမျိုးသော အိတ်ချိန်းများသည် စာရင်းမဝင်သေးသော ကမ္ဘာ့ကုမ္ပဏီများကို ဆွဲဆောင်ရန် ပြိုင်ဆိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် အိတ်ချိန်းကြီးလေလေ၊ ရန်ပုံငွေများကို ဆွဲဆောင်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရုတ်ကုမ္ပဏီကြီး အများစုသည် ပြည်တွင်းထက် နယူးယောက် သို့မဟုတ် ဟောင်ကောင် စတော့အိတ်ချိန်းများတွင် စာရင်းဝင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ (အလီဇီနီ (Alizini) သည် နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်းတွင် စာရင်းဝင်ထားပြီး၊ ဝီချတ် (WeChat) နှင့် ရှောင်မီ (Xiaomi) တို့မှာ ဟောင်ကောင် စတော့အိတ်ချိန်းတွင် စာရင်းဝင်ကြသည်။)
သို့သော် စာရင်းဝင်ရမည့် အချိန် ရောက်လာမလားတော့ ကျွန်ုပ် မသိပေ။ အိတ်ချိန်းတွင် စာရင်းဝင်ရသည့် အကြောင်းရင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကနဦး အများပြည်သူသို့ ရှယ်ယာရောင်းချခြင်း (IPO) ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေများကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ಆဒူရာမှာ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ငွေကြေးတွေက အလွန်အမင်း ပေါများနေတာကြောင့် အဲဒါက ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ရန်ပုံငွေရှာဖွေရာတွင် အခက်အခဲမရှိသော ကုမ္ပဏီများသည် ၎င်းတို့၏ စာရင်းဝင်မည့်အချိန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဆိုင်းငံ့ထားတတ်ကြသည်။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရှယ်ယာများကို အကောင်းဆုံးဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အိတ်ချိန်းအတွင်း၌ ဈေးကွက်ဖွင့်လှစ်ခြင်း မတိုင်မီ လူရာပေါင်းများစွာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်မှာ ကျွန်ုပ်၏ အသက်အရွယ်မှစ၍ ဆံပင်ဖြူနေပြီဖြစ်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများအထိ ပါဝင်သည်။ အများစုမှာ အမျိုးသားများဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးများလည်း ပါဝင်ကြသည်။
ဤနေရာသည် မည်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်သော ပွဲစားရုံးခွဲတစ်ခုကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ကုန်သွယ်ခွင့်လိုင်စင် ရှိသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်း တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဘဏ္ဍာရေးလောက၏ ထိပ်တန်း အယ်လစ်လူတန်းစားတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံရပေမည်။
တစ်ချိန်က ကျွန်ုပ်၏ အိမ်မက်မှာ အောင်မြင်သော စတော့ပွဲစားတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်း တွင် ခြေချရန်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
မီဒီယာများရှေ့တွင် မျက်နှာပြရသည်ကို မနှစ်သက်သော တက်ဂယူ ကို နောက်တွင်ထားခဲ့ကာ ကျွန်ုပ် တစ်ဦးတည်းသာ အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဈေးကွက်က ချက်ချင်း ဖွင့်လှစ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဈေးကွက်ဖွင့်ချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စေရန် အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သင် မတီးခတ်ခဲ့လျှင်တောင် ဈေးကွက်က အလိုအလျောက် ပွင့်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဈေးကွက်ဖွင့်ချိန်နှင့် ကိုက်ညီစေရန် အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို ကျွန်ုပ် တီးခတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းလောင်းသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများက တစ်ပြိုင်နက် လက်ခုပ်တီးကြသည်။ နေရာအနှံ့မှ ကင်မရာ ရှပ်တာသံများ မြည်ဟိုးလာသည်။
အညွှန်းကိန်းများနှင့် စတော့ဈေးနှုန်းများသည် အီလက်ထရွန်နစ် Display များပေါ်တွင် ရွှေ့လျားသွားကြသည်။ ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ အညွှန်းကိန်းမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ပွဲစားများသည် အီလက်ထရွန်နစ် Display များကို အမြန်စစ်ဆေးကြပြီး ဈေးနှုန်းများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုကြသည်။
တက်ဂယူ နှင့် ကျွန်ုပ်သည် ချက်ချင်း မထွက်ခွာဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ခဏမျှ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
“ဈေးကွက်တစ်ခုလိုပဲ”
“ဈေးကွက်တစ်ခုပါပဲ”
ဤနေရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အအရေးအပါဆုံး ဈေးကွက် ဖြစ်သည်။ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေကြသည်မှာ ကုန်ပစ္စည်းများ မဟုတ်ဘဲ စတော့ရှယ်ယာများ ဖြစ်ပြီး ငွေကြေးပမာဏမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားနေုံရုံသာ ဖြစ်သည်။
စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြောင်းလဲနေသော နံပါတ်များမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လူတို့က ၎င်းကို ကြည့်ကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြ သို့မဟုတ် သက်ပြင်းချကြသည်။
အဆောက်အအုံများ၊ ကားများ၊ စမတ်ဖုန်းများ စသည်တို့ကို မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို စက်မှု மூலင်း အရင်းအနှီးများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအနှီးကိုမူ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။
စတော့ရှယ်ယာများ၊ ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်များ သို့မဟုတ် ငွေကြေးဖြစ်စေ၊ အကောင့်တစ်ခုအတွင်း ပြသထားသည့် နံပါတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနံပါတ်များသည် ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေသော စက်ရုံတစ်ရုံကို ဒေဝါလီခံသွားစေနိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦး၏ အိမ်ကိုလည်း သိမ်းဆည်းခံရစေနိုင်သည်။
အိမ်ခြံမြေ သို့မဟုတ် ဘဏ္ဍာရေး၏ စွမ်းအားမှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရုတ်တရက် ဤအတွေးပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ ဤနံပါတ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ တစ်ဦးဦးသာ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုသူသည် ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်မည်လော။
နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝေါလ်စထရိ တစ်ဝိုက်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်ရံတော်များသည် အနည်းငယ် ကွာဟသော အကွာအဝေးမှ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဦးထုပ်ကို အောက်ဘက်သို့ စိုက်စိုက်စွပ်ထားပြီး နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ထားသည်။ အလားတူ ဝတ်ဆင်ထားသူများစွာ ရှိပြီး အာရှခရီးသွားများလည်း အများအပြား ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ ကျွန်ုပ်တို့ကို အာရုံမစိုက်ကြပေ။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဘက်ကို သွားမှာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ တွေ့စရာ လူတစ်ယောက် ရှိလို့ပါ”
ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းက လူတစ်ဦးကို သတိရစေခဲ့သည်။
သူ့နာမည်ကို ကျွန်ုပ် မသိပေ။ ကျွန်ုပ် သိသည်မှာ သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်နှင့် မျက်နှာကိုသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်အလက်မျှဖြင့် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မလား မသိရပေ၊ သို့သော် စစ်ဆေးကြည့်ခြင်းဖြင့် ဘာမှ အနာအဆာ မရှိနိုင်ပါ။
“သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ မျက်နှာကိုပဲ သိတယ် ဟုတ်စ? သူ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်တာလဲ”
“JPမော်ဂန် မှာ”
“အဲဒါ နာမည်ကြီး ဘဏ္ဍာရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုပဲဟာ”
“အင်းလေ။ ရက်ချိန်းမယူဘဲ သွားတာဆိုတော့ သူတို့ ဝင်ခွင့်ပြုမလား မသိဘူး”
“ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာက ဘယ်နေရာမဆို အလွယ်တကူ ဝင်ခွင့်ရတဲ့ လက်မှတ်မဟုတ်ဘူးလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်?”
ကဲ၊ OTK ကုမ္ပဏီ၏ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်ကို တံခါးဝမှာတင် ငြင်းပယ်လိမ့်မည်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ဒါနဲ့ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ”
“အဟမ်း… အော်! ဟන්නို ဟိုမှာ လာနေတာ အဲဒါ သူပဲ ထင်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော လူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်ုပ် အံ့သြသွားသည်။
သူ့အသက်မှာ ၄၀ ကျော် ကျော်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ အပြာရောင်မျက်လုံးနှင့် ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိသော ကော့ကေးရှပ် (Caucasian) အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အထပ်သားကျကျ လိုက်ဖက်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ အရေးပေါ် ရက်ချိန်းရှိနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖုန်းပြောရင်း အမြန်လျှောက်လာနေသည်။
“……အဲဒီမှာ တွေ့ပြီး ရှင်းပြပါ့မယ်။ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး လုပ်နေပါတယ်။ အဲဒီအပိုင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ် ဖောက်သည်ကို ကောင်းကောင်း ရှင်းပြထားပြီးပါပြီ။ ဟုတ်ကဲ့။ ၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာပါမယ်။”
ကျွန်ုပ် သူ့ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး စကားစလိုက်သည်။
“ခဏလောက်ပါဗျာ”
သူက ဖုန်းပြောရင်း လျှောက်လာနေသဖြင့် ဦးခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လာသည်အထိ ကျွန်ုပ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုပင် မသတိထားမိခဲ့ပေ။
“ဘာလဲဗျ”
ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။ “JPမော်ဂန် မှာ အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
အဲဒါဆိုရင် သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ကျွန်ုပ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား”
သူက ကျွန်ုပ်ကို အစအဆုံး စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲတော့ မသိပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားဘူး၊ တခြားသူကို သွားမေးပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်များနေလို့ ခွင့်ပြုပါဦး”
သူ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားစဉ် ကျွန်ုပ်က လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ခဏလေးပါ၊ ခဏလောက် နှုတ်ဆက်ချင်ရုံပါ”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် အလကားအချိန် ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေလို့လား”
အာရှမှ လာသည့် စိမ်းစိမ်းကားကား လူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ လာလုပ်လျှင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။ သို့သော် အာရှမှ ရင်းနှီးသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ကော။
ကျွန်ုပ် ဆောင်းထားသော ဦးထုပ်နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက အရေးကြီးတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လုပ်နေတာ ဖြစ်ပြီး၊ ရှိနှင့်ပြီးသား အလုပ်တွေနဲ့လည်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီ ဖြစ်…… ဟင်!”
သူ့မှာ ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ယုံနိုင်စရာမရှိသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သ-သေချာရဲ့လား ကန်ဂျင်ဟူး ဟုတ်လား? အို! ဘုရားရေ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
တက်ဂယူ က ကျွန်ုပ်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်၊ “ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ? ခင်ဗျား သူ့ကို သိလို့လား”
ကျွန်ုပ်က သူ့၏ အထောက်အထားကို တက်ဂယူ အား တိုးတိုးပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ တက်ဂယူ က အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားဟန်ဖြင့် သူ့လက်ကို ဆွဲယူကာ အားပါးတရ လှုပ်ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဝါး! တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်! ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ခင်ဗျားအကြောင်းကို အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်၊ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သိလို့လား”
ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် မတွေ့ဖူးခဲ့သော်လည်း ရှေးယခင်ကတည်းက သူ့ကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည်ကား အခြားသူ မဟုတ်ပေ၊ 'ဘီဂ်ဝမ်' ဖြစ်ပျက်မည့် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့စဉ်က ကျွန်ုပ်၏ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သော လူပင်တည်း။ သူ၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ရွှေ ရိုလက်စ် နာရီမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းအရ၊ ဘီဂ်ဝမ် ရိုက်ခတ်ချိန်တွင် သူသည် ပါလို အယ်လ်တို (Palo Alto) တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ငလျင်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကြောင့် မဖြစ်မနေ လုပ်ငန်းများ ပိတ်သိမ်းခြင်းနှင့် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းများ စတင်ခဲ့သဖြင့် လုပ်ငန်းခရီးစဉ်များလည်း သဘာဝကျစွာ ပယ်ဖျက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
သူ အသက်ရှင်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံရခြင်းအတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းသာမိပါသည်။
“နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ဘားနတ် ဝီလစ် (Barnes Willis)”
“အချိန်ရမယ်ဆိုရင် ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် သောက်ကြမလား”
ကျွန်ုပ်၏ စကားကြောင့် သူ မျက်နှာပွင့်လင်းသွားသည်။ “က-ကျွန်တော်လား”
“အခု လက်ရှိမှာ ရက်ချိန်း ရှိသေးလား”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ သွားတွေ့မလို့ပါ……”
“ဖုန်းပေးပါဦး”
ကျွန်ုပ်က သူ့ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖုန်းလိုင်းက ဆက်သွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ် နားသို့ ကပ်လိုက်သောအခါ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
[ဟေ့! မင်း ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ? ကန်ဂျင်ဟူး ဟုတ်လား? မင်းပြောတာ တကယ် ကန်ဂျင်ဟူး ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးမလား]
“ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ ဒီ ကန်ဂျင်ဟူး က ဘယ်သူလဲဗျ”
[ဘရက်ဇစ် (Brexit) တုန်းက အမြတ်ကြီးစားသွားတဲ့ ကောင်လေ]
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီ ကန်ဂျင်ဟူး ပါပဲ”
[ဘာလဲ? ဟုတ်လား? တကယ်လား]
“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။ လမ်းမှာ မစ္စတာ ဘားနတ် ဝီလစ် နဲ့ ဆုံဖြစ်ပြီး ကော်ဖီတစ်ခွက် သောက်ကြမလို့ပါ၊ ခင်ဗျားလည်း လိုက်ခဲ့ချင်သေးလား”
ထိုအခါ တစ်ဖက်လူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလာသည်၊ [သ-သေချာပေါက်ပေါ့! ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ!]
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီလေ။ ကော်ဖီက ကျွန်တော့် တာဝန်ထားပါ”